Jan Hut

We zijn begonnen aan de verhuizing van mij schoonmoeder en dat op haar 87e. Ze verhuist niet vanwege de woning of de goede zorg die ze ontvangt, juist niet, maar ze komt nu vlak bij haar zusters te wonen. Een lastige keus want ze heeft het nu ook erg naar haar zin. Toch lijkt het me een goede keus. Dus maar weer alles ingepakt en 10 kilometer verderop weer neerzetten. Uiteindelijk heeft ze die keus gemaakt. Daarmee geeft ze antwoord op de vraag:  Hoe wil ik de laatste fase van mijn leven doorbrengen? De tijd dat ouders bij kinderen kwamen inwonen is echt wel over. Hoewel ik er sporadisch nog wel van hoor. Het wegstoppen in een bejaardenhuis wordt ook ontmoedigd nu de scheiding tussen wonen en zorg wordt doorgevoerd. Mensen krijgen nu langer zorg in hun eigen omgeving.     

De vraag: "hoe zie je je eigen laatste levensfase" is best lastig. Gisteravond stond ik op een feest bij een groepje te praten en toen ging het er ook over. Iemand vertelde dat de Eskimo's oudere mensen op een ijsschots zetten en ze lieten wegdrijven. Het criterium was als iemand zich niet meer nuttig kon maken. Bijvoorbeeld als iemand geen tanden meer had en dus zijn gebit niet meer kon gebruiken om de huid van zeehonden te bewerken. Reden om iemand op een ijsschots te zetten. Waarschijnlijk wel omgeven met de nodige rituelen. Dat leek een aantal mensen wel iets. Anderen gruwden er van.

Eigenlijk is het de discussie die nu ook in de maatschappij speelt. Ooit was er het beeld dat als je 65 was je naar het bejaardenhuis kon en dan hoefde je niets meer te doen. Alles werd voor je gedaan. Een tevreden oude dag. Tegenwoordig wordt er eigenlijk verwacht dat je zo lang mogelijk zelfstandig moet blijven. Je hoeft je dan niet nuttig te maken maar wel zo lang mogelijk voor jezelf kunnen zorgen. En misschien is de Eskimo benadering zo raar nog niet. Waarom zou je je niet meer nuttig hoeven maken? En dat hoeft niet altijd te gaan om werken voor geld. 

Een paar weken was ik te gast bij het oude RKZ. Een oud ziekenhuis dat 34 jaar geleden is gekraakt en waar tegenwoordig 250 mensen samen wonen en daar zo hun eigen regels hebben. Je kunt daar status krijgen door je in te zetten voor de gemeenschap. Het toewijzen van een grotere woonruimte is afhankelijk van je inzet voor het geheel. Het moet je gegund worden.

De laatste levensfase bestaat nu vaak uit het rekken van leven en alles moet uit de kast gehaald worden om een leven te behouden. In het gesprek gisteren waren er een paar mensen die van het een op het andere moment iemand was verloren. Geen mogelijkheid om afscheid te nemen. Zo anders dan een lange lijdensweg waar veel tijd is om afscheid te nemen maar waar het ook voor de naasten een heftige tijd is. Het van het één op andere moment verlies hebben we als gezin meegemaakt oen mijn vader 34 jaar geleden plotseling overleed. Hij was toen 49. Dat is op een andere manier heftig. Toch is er een deel van hem altijd bij me daar kwam ik achter ik bezig was  met de vraag: waarom ik de dingen doe die ik doe. Zie vorige blog. Een groot deel komt van je ouders. Daar kan je blij mee zijn of niet. Dat is een gegeven. In mijn geval ben ik er erg blij mee. Blij dat je ook een stukje weer door mag geven aan mijn kinderen.  Vandaag is het vaderdag. Een mooie dag om hier even bij stil te staan. Nieko is voor zijn werk in China, we hebben zo nu en dan contact. Gemma is vandaag even thuis en had aan vaderdag gedacht. (Ee nieuwe beurs) Daarnaast was misschien wel het leukste kado,  dat ze me haalde van het feest. want ik had echt wel een Bob nodig. Toch een leuke traditie, vaderdag. 

Ik had me er al een poos op verheugd, de afgelopen vrijdagavond mocht ik het verhaal vertellen over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Ik was uitgenodigd om mijn verhaal te doen op het inspiratiepodium. Niet wat of hoe, maar waarom. Het is mezelf wel duidelijk maar om het te vertellen….. Waarom ik dingen doe is nooit een beslissing is met het hoofd, veel meer mijn gevoel. En het is best spannend om dat dan aan een groep vreemden te vertellen. Zo letterlijk heb ik het ook nog niet in deze blog geschreven want het is een persoonlijk verhaal. Ik durf dat prima te vertellen in besloten groep maar om het zo open op internet te zetten.

Het gaat in ieder geval over verbondenheid. Het deel uit maken van een grotere groep die hetzelfde doel hebben. En dan niet een sport team want ergens voel ik me veel meer aangesproken tot het harmoniemodel dan het conflictmodel. Ik ben totaal niet competitief ingesteld dat maakt mij ook tot een zeer gewaardeerd speler bij de tennisclub Ik win zelden een wedstrijd maar heb wel veel lol in het spel en de beweging.

Dat is misschien ook wel waarom ik wandelen zo leuk vind. Gisteren hadden we weer de Billie Turf wandeltocht in ons dorp en de Nijmeegse 4-daagse staat er weer aan te komen. 40 kilometer is een mooie afstand die ik aan kan. Gaandeweg de wandeling ontstaat er een verbondenheid die soms voelbaar is. Allemaal mensen die dezelfde prestatie leveren. Niet in competitie maar in verbondenheid. De gesprekken onderweg kan je natuurlijk ook ergens anders hebben maar toch vind ik eerder aansluiting bij een mede wandelaar. En één groot voordeel je hebt de tijd bij 40 kilometer.

Maar het gaat verder dan wandelen, die verbondenheid. Want ik voel me ook aangesproken door de (nog onzichtbare) golf van betrokkenheid in de wereld. De extremen zijn zichtbaar in Syrie en Turkije. Het geweld krijgt daar de overhand en drukken die andere beweging uit het zicht. Maar het is er echt wel. Vaak is het de bron van de beweging. Overal in de wereld vinden mensen elkaar rond de vraag hoe verder met de aarde? Als je er naar zoekt zie je het overal. Misschien heb je dat filmpje gezien van “Trip the Light” in een vorige blog: Pinksteren en gemeenschapszin? Daarin gaat het er ook over: Het filmpje is leuk maar de tekst van lied minstens zo inspirerend:

We’re gonna trip the light

We’re gonna break the night
And we’ll see with new eyes
When we trip the light

And in the morning light I’ll remember
As the sun will rise
We are all the glowing embers
Of a distant fire

Komende vrijdag hebben we het jaarcongres van Bron voor leiders. Een beweging in Nederland voor formele en informele leiders. In Groningen hebben we ook al een paar bijeenkomsten gehad. Leuke boeiende gesprekken met betrokken mensen die het verschil willen maken.

Zijn het allemaal “heppie the peppie” gesprekken? Nou nee want een ieder die met deze materie bezig is ziet ook dat er een moment komt dat het niet meer gaat op de huidige wijze (die nog uit gaat van oneindige groei). Dat er een hardhandige correctie komt. Een stille hoop dat dat over 50 jaar achter de rug is en dat er een nieuw, beter, evenwicht is. Dat alles is mooi samengevat in het volgende filmpje 

Zojuist reed er een claxonnerende vrachtauto door het dorp, het eerste elftal van de voetbalvereniging is gepromoveerd. Dat heeft 10 jaar op zich laten wachten maar het is nu een feit. Leuk om al die voetballers uit hun dak te zien gaan. Misschien is voetbal (of teamsporten in het algemeen) wel het mooiste voorbeeld hoe mensen met elkaar toewerken naar een doel. Niet voor niets worden succesvolle coaches vaak gevraagd voor het bedrijfsleven. De parallellen zijn er overduidelijk. Nu is het bij sport redelijk overzichtelijk in redelijk beperkte tijd tegenstanders verslaan. 

Maar hoe doe je dat als de doelen wat vager zijn en de tijd veel ruimer. Je wilt in je dorp mensen betrekken bij groenonderhoud omdat de gemeente het geld er niet meer voor heeft. Of misschien wil je iets met zorg of energie in het dorp of de buurt. In onze huidige maatschappij is tegenwoordig de eerste reactie als we geld hebben dan…. Alleen daar zit dan het probleem want geld is schaars (of het is er helemaal niet). Het moet dus door de mensen gedragen worden. En die mensen moeten min of meer hetzelfde doel nastreven. De eerste stap is dus de mensen rond dat doel elkaar laten ontmoeten. We hadden afgelopen week de ondernemersbeurs Westerkwartier. Ondernemers uit de gemeenten Marum, Leek, Zuidhorn en Grootegast kwamen bij elkaar in de herbouwde Postwagen in Tolbert. Het was erg gezellig en er werd volop genetwerkt het aantal bezoekers was niet erg groot maar gelet op de geanimeerde gesprekken werden er volop ervaringen uitgewisseld. Misschien is de naam ondernemersbeurs ook wel niet een juiste. Misschien moet het accent meer komen te liggen op hoe we als ondernemers samen op kunnen trekken. Hoe we samen dingen kunnen realiseren. En dat is meer dan wat er met beurs bedoeld wordt daar draait het om aantallen bezoekers.

De dinsdagmorgen stond voor mij in het teken van de ontmoeting met het koningspaar. Het was een geweldig leuke morgen. Wat was er een leuke sfeer en wat was onze koning belangstellend. Hij nam de regie van het gesprek en zocht duidelijk contact met dorpsbewoners. Natuurlijk is dat zijn vak maar toch. We waren er met 10 mensen uit ons dorp. Mensen die het erg leuk vonden om er te zijn. Dat geldt niet voor alle dorpsbewoners, sommigen hoefden niet zo nodig. Maar het was merkbaar dat op dinsdagmorgen iets ons allen bond. Veel, heel veel oranje fans waren om de koning en koningin te zien, te ontmoeten. Het is misschien wel het mooiste symbool wat we als land hebben. Het koningshuis en alle oranje er om heen.

Soms zou je dat wel willen vastpakken: de teamgeest in een voetbalteam, de trots op een dorp of de ondernemersgeest in een regio of dat wat ons bindt als volk. Het is allemaal niet zichtbaar maar het is er wel. 

Het schrijven aan deze weblog is altijd een mooi moment van bezinning. Het begon 9 jaar geleden als een soort dagboek maar langzamerhand gaat het steeds vaker over wat me bezig houdt, veel meer dan wat ik doe en beleef. De vorige weblog over Pinksteren en gemeenschapszin  is bij mij nog wel een poosje blijven hangen. Want er is voor mijn gevoel een beweging gaande die lang niet altijd zichtbaar is.

Zo nu en dan zijn er acties waarbij duidelijk wordt dat er ontastbare dingen zijn die mensen toch binden. Mooie voorbeelden zijn de straatfeesten of op iets grotere schaal dorpsfeesten. En nu zijn er weer verkiezingen van het leukste dorp van Groningen. Ruim 70 dorpen hebben zich weer aangemeld en daar gaat weer een stuk betrokkenheid van uit. De deelnemende dorpen krijgen vast dat gevoel weer. Trots zijn op je dorp en op het Groninger zijn. Als het Nederlands elftal speelt of Anouk zingt over vogels is dat gevoel bij veel mensen er ook. Voor veel mensen is dat een stukje van Nederlander zijn.

Komende dinsdag komt het koningspaar naar Leek en daar zijn we als finale dorpen van de verkiezing van het leukste dorp 2011 uitgenodigd om met 10 inwoners per dorp ons te presenteren. Wat een eer.  We mogen ons dorp promoten. Oei dat is wel wat lastig, promoten hoe / waarvoor? We hebben geen grootse dingen als een klooster, een oude kerk, eeuwenoude gebruiken of andere bijzonderheden.  Maar het weinige dat we hebben is elkaar. Of misschien beter: met elkaar hebben we een hoop. Zo gaan we ons ook maar presenteren. 10 mensen die trots zijn op ons dorp en het een reuze eer vinden de koning en koningin te ontmoeten.  We willen graag vertellen wat ons dorp bijzonder maakt. Dat we met elkaar verbonden zijn omdat we bij elkaar wonen en een aantal dingen delen. Wat is het dan mooi om een de gelegenheid te hebben te spreken de Koning en Koningin. Met mensen die door geboorte de opdracht hebben symbool te staan voor die verbondenheid. En als ik het vraaggesprek op TV goed heb begrepen voelen ze dat ook zo en willen ze dat ook zo gaan invullen. Ik hoop dat ze even bij ons blijven staan om het daar met mijn dorpsgenoten over te hebben. De 10 mensen die in Leek  zijn, hebben zich ingezet voor de verkiezing van het leukste dorp. Daar waren ze absoluut niet uniek in dat waren er heel erg veel. We moesten 10 namen opgeven en deze mensen hebben zich op de achtergrond verdienstelijk gemaakt. En wat vinden ze het leuk de Koning en Koningin te ontmoeten.  

Als er iets van toepassing is op deze tijd van toenemende gemeenschapszin dan is het wel Pinksteren. De somberen zullen eerder denken aan het eind der tijden. En misschien is er ook wel een relatie tussen die twee.

De afgelopen week was ik bij een bijeenkomst over leiderschap en daar kregen we het over “geld”. Het geld, zoals wij het kennen, is naast een ruilmiddel ook een bron van een failliet systeem omdat we rente heffen. Immers je kunt wel geld lenen maar daar moeten je rente over betalen. Dus je moet meer verdienen dan het geld wat je hebt geleend. Dat kan alleen maar doorgaan als je uit gaat van oneindige groei. Dat gaat dus niet goed. Dat zien we om ons heen gebeuren. Ja bij de allerrijksten die slim zijn groeit het nog wel ten koste van de minder welgestelden. Niet voor niets dat in sommig samenlevingen het heffen van rente verboden is. In de Middeleeuwen was het christenen ook verboden rente te heffen. We zitten nu (nog wel) in dat scheefgegroeide systeem waar heel veel schulden uitstaan die op te vragen zijn door een relatief kleine groep super rijken.

Nu is er over de wereld een beweging gaande die dit ook zo voelt en overal is het te zien dat mensen niet langer in dat systeem geloven. Dan gaat het niet alleen over geld maar ook over energie, grondstoffen of misschien nog wat minder tastbaar de afkeer van het individualisme. Overal ontstaan er positief gestemde gemeenschappen rond thema’s. Soms uit nood geboren soms uit idealisme. Je ziet het bij het toenemen van coöperaties, de ruil beweging, Urban farming, hergebruik van goederen, repaircafé’s. Natuurlijk ligt er ook een relatie naar de Arabische lente. Hoewel daar ook een verwevenheid is met geld en macht. Dat maakt het wel erg onduidelijk wie wat doet en welke belangen er spelen.

Terug naar onze eigen omgeving. Het is zonneklaar dat overal kleine bewegingen gaande zijn. Dat zagen we ook tijdens onze reis naar Oostenrijk. Mooi om te zien dat overal in Europa men bezig is met dezelfde dingen. Overal zie de kleine bewegingen ontstaan. Los van alle economische misère. Kijken of we samen een betere leefomgeving kunnen maken. Duna Vison doet dat op hun manier, op het Hoogeland, In Schotland, Polen, Oostenrijk en Duitsland. Wereldwijd is er de beweging van Cultural Creatives. Je hoeft je er maar even in te verdiepen of je komt het tegen. Allemaal bezig met min of meer dezelfde dingen.

En dan is er wel een heel grote overeenkomst met Pinksteren en de uitstorting van de heilige geest: De menigte liep te hoop en verbaasde zich, want een ieder hoorde hen in zijn eigen taal spreken. Ze vragen, buiten zichzelf van verwondering: zijn zij niet allemaal Galileeërs? Hoe kan het dan dat wij hen horen een ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn? Parten, Meden, Elamieten, inwoners van Mesopotamië, Judea en Kapadocië, Pontus, Asia, Frygië en Pamfylië, Egypte en de streken van Libië bij Cyrene, en hier verblijvende Romeinen, zowel Joden als Jodengenoten, Kretenzen en Arabieren: wij horen hen in onze eigen taal van de grote daden Gods spreken. En zij waren allen buiten zichzelf en geheel met de zaak verlegen, en zij zeiden tot elkaar: Wat betekent dit toch? Maar sommigen zeiden spottend: ‘Ze zullen wel dronken zijn!’

Handelingen 2:6-13

En of het nu gaat over een dorpstuin, (dus niet een volkstuin met ieder een eigen stukje maar een tuin voor het dorp), een dorpshuis, een streekmarkt, een bijeenkomst over de regio, maar ook de nieuwe kerkgemeenschappen die overal ontstaan. Één ding is duidelijk de gemeenschap groeit, ieder in hun eigen taal maar als je goed luistert spreken ze allemaal hun eigen taal maar toch zijn ze prima “te verstaan”.

En over het eind der tijden? Van die tijd zal niemand weten. Het lijkt mij niet goed om vanuit die angst te leven maar meer vanuit het positieve. Waarom? Ja waarom eigenlijk. Die vraag kwam ook in Oostenrijk voorbij en 7 juni mag ik op een bijeenkomst vertellen waarom ik de dingen doe die ik doe. Niet wat of hoe maar waarom…. !Eigenlijk een vraag voor ons allen. Waarom zou ik iets doen of laten?

Goede Pinksterdagen!

<

De afgelopen week gingen we met een enthousiaste groep mensen van het Hoogeland naar een bijeenkomst in Oostenrijk. We gingen met 8 personen in een busje (en er waren nog 4 op eigen gelegenheid) en dus voldoende tijd te praten. Het onderwerp van de bijeenkomst was regionale ontwikkelingen. Uit een aantal landen kwamen mensen bij elkaar om dingen te delen en zo elkaar te inspireren. Dat was ook hetgeen we onder de naam “Hoogeland aan Zet” de afgelopen maanden hadden gedaan. Bijeenkomsten waar er in een gemoedelijke sfeer dingen gedeeld werden en plannen gemaakt voor het Hoogeland. Geen bijeenkomsten met een vast programma maar wel bijeenkomsten waar mensen uitgenodigd werden te komen met hun plannen en initiatieven. Het waren bijeenkomsten met veel enthousiasme en betrokkenheid. In juni is de voorlopig laatste.

We mochten onze ervaringen dus delen met andere landen en goed om te merken dat de problemen in Rural Area’s overal hetzelfde zijn. Het wegtrekken van de jongeren, (die later soms ook wel weer terug komen) veel initiatieven om het leefbaar te houden. Over het algemeen toch wel krachtige tegen bewegingen een beetje tegen de stroom in roeien. Maar wel veel enthousiasme.

Het komt vaak van betrokken bewoners en als er één ding duidelijk is daar moet het vandaan komen. In Oostenrijk was er een Boerenmarkt met veel streekproducten. Mooi om te zoen hoe er de afgelopen jaren die producenten zich verenigd hebben en een een verkooppunt hebben ingericht. Toch ook wel een zorgpunt dat er inmiddels al heel veel producten niet meer in de regio worden geproduceerd. Wat dat betreft is het boeiend om te zien wat er in Polen gaat gebeuren daar zijn op dit moment nog 2 miljoen boerderijen. Heel vaak kleinschalig en dus iets wat wij voor een deel weer heel graag willen hebben. Veel streek producten.  Maar ook daar slaat de schaalvergroting toe. Met als gevolg dat er veel kleine lokale producenten met specifieke producten verdwijnen Kunnen ze het goede behouden en toch ook efficiënter produceren. Als het ware een fase overslaan? De aanwezige dame uit Polen was daar niet erg positief over ze verwachtte alleen maar schaalvergroting en dus verschraling.

Er was een erg leuk project gepresenteerd: Duna Vision. Er trekt een groep mensen al wandelend van de bron van de Donau naar de Zwarte Zee. Onderweg zijn er allerlei stops waar cursussen, workshops of discussiebijeenkomsten worden gehouden. Doel is om nadrukkelijk in contact te komen met lokale initiatieven. Je kunt een paar dagen meelopen, een paar week of het hele eind. ze doen er een half jaar over. Iets wat natuurlijk prima te kopiëren is.Wandelen langs de Rijn, langs het wad of langs alle Groninger wierden.

We waren ook te gast bij een initiatief met de naam Otelo onder de noemer Ruimte en tijd voor jouw ideeën. Mooi om te zien hoe er in een relatief klein dorp Kirchdorf een huis hebben ingericht voor allerlei bijeenkomsten. @ reisgenoten uit het gezelschap komen uit Winsum en hebben daar net 40 dagen lang een tijdelijk Dorpshuis gehad onder de naam “de Tijd”. Prachtig om te zien hoe 1000 kilometer verderop dezelfde initiatieven worden ondernomen. Er hing een geweldig leuke sfeer. We hebben met elkaar gegeten, Otelo, Duna Vision, Hoogeland aan Zet mooi om zoveel betrokken mensen uit Europa bij elkaar te zien. Het ging niet over plannen en geld maar vooral wat ons bindt en hoe we de beweging kunnen uitbreiden. Mooi!

De Nationale dagen zitten er al weer een paar dagen op. Koninginnedag was onvergetelijk en dat is op een heel andere manier ook 4 mei. "Opdat wij niet vergeten". Op ons dorp vieren we 4 mei nu weer jaarlijks. Het was traditie geworden om dat om de 5 jaar te doen. Mooi dat dat nu weer jaarlijks is. Met stilte, het Wilhelmus en gedichten door schoolkinderen. De discussie om het alleen te beperken tot de slachtoffers van de 2e wereldoorlog vind ik zelf wel een beetje raar want een oorlog kent eigenlijk alleen maar verliezers. 

Tijdens onze reis naar Amerika bezochten ook Arlington Cemetery. De nationale begraafplaats in Washington. Indrukwekkend groot. Het is een nog operationele begraafplaats waar nog iedere werkdag 27 militaire begrafenissen worden gehouden. Hoewel je er als toerist wordt rondgeleid en er met veel ceremonieel de wacht bij het monument voor de onbekende soldaat iedere half uur wordt gewisseld is het voelbaar dat er diep respect is voor de gevallenen. In 1989 was ik ook in Washington en toen was net het Vietnam Monument gereed en daar was het één en al emotie, veel huilende familieleden. We zijn toen ook maar snel weggelopen daar paste toen geen toeristen tussen. Dat is inmiddels anders nog steeds worden bij het Vietnam monument fotootjes gezet bij de indrukwekkende muur met de namen van de gevallen militairen. Maar duidelijk wel bedoeld als voorlichting dus ook aan toeristen. 

Een week later waren we aan de andere kant van het land en toen troffen we bij Santa Monica Beach naast de Santa Monica Pier een heel stuk strand waar iedere zondag witte en rode kruisjes worden geplaatst. Arlington West, a project of Veterans For Peace. Iedere week worden daar symbolisch lijkkisten met de Amerikaanse vlag erop neergezet. Iedere week voor iedere gevallene een kist. Een soort eerbetoon / protest aan de gevallen militairen in Irak en andere oorden. Daar wordt de gevallen tegenstanders herdacht en misschien nog wel indrukwekkender de gevallen van zelfmoord bij militairen. Daar waren veel bloemen brieven foto's en een wand met foto's met minder fraaie beelden van wat een oorlog doet.

3 totaal verschillende manieren om slachtoffers te gedenken. Als ik dan kijk naar de indrukwekkende uiting op het strand waar ze ook de slachtoffers van de "tegenpartij" herdenken inclusief de slachtoffers door zelfmoord, dan is de discussie bij ons rond de 4-mei viering na 70 jaar wel een beetje bijzonder.

Gelukkig gebeurt het niet zo vaak maar de afgelopen week had ik iemand aan de lijn die boos op me was, niet een beetje, maar erg. Ik had iets gedaan  (of beter iets niet gedaan) waardoor hij zich in zijn hemd gezet voelde. Het ging over iets in het vrijwilligerswerk voor een vereniging en om eerlijk te zijn ik had geen flauw benul. Hij riep dingen naar me waardoor ik van slag raakte. Wil ik zo behandeld worden?

Toen ik me in hem probeerde te verplaatsen als bestuurslid kon ik me wel iets vaag voorstellen bij zijn gevoel. Ik had één en ander beter kunnen communiceren. Maar het was nu eenmaal gebeurd. Excuses hielpen niet, hij bleef boos. Een eerste natuurlijke reactie bij mij was: nou dan stop ik toch gewoon met dat vrijwilligerswerk. Dat kostte me toch maar tijd en het levert helemaal niets op. Niet in geld, niet in aanzien of zelfs ook maar plezier. Waarom doe ik het eigenlijk? Die vraag kwam de afgelopen week ook al een voorbij: bestaat altruïsme? Iets belangeloos doen? Want achter ogenschijnlijk belangeloos handelen is toch ook wel vaak iets van: geeft een goed gevoel, zo ben je opgevoed, er ooit iets voor terug krijgen dus helemaal belangeloos? Een vraag waar boekenkasten over geschreven zijn.

Het voorval deed me denken aan een verhaal dat ik zag op TED. Joshua Prager was betrokken geweest bij een zwaar auto ongeluk dat was veroorzaakt door een chauffeur met een behoorlijk wat veroordelingen op zijn naam. Hij raakte zwaar gehandicapt en ging na jaren op zoek naar de veroorzaker naar een vorm van excuus. Tot zijn stomme verbazing bleek de chauffeur zichzelf te zien als slachtoffer. Er kwam geen enkele vorm van excuus. Mooi zoals  Joshua Prager zich in de veroorzaker weet te verplaatsen en zo het geheel weet af te sluiten. Iets waar de wereld volgens mij behoefte aan heeft. In mijn situatie als de vereniging het wil blijf ik me gewoon inzetten. Als Joshua zich over zoiets heen kan zetten….

Ergens anders trof ik een mooie animatie over extraspectie die het heel mooi weet te duiden. De wereld zit te wachten op mensen die de wereld bekijken vanuit een andere gezichtspunt dan het eigen ik. Daar heb ik nog veel te leren. Ik denk dat we daar inderdaad een betere wereld van krijgen.

Je bent zo weer in het ritme na een vakantie. Woensdag kwamen we terug uit een andere cultuur en dat lijkt al weer lang geleden. Is er bij Amerika sprake van een heel andere cultuur? In mijn ogen wel. Het land is zo anders georganiseerd. Wij uit Nederland kijken daar soms toch een beetje raar tegenaan. Wij vinden het wel wat oppervlakkig. Na de eerste vraag: “Hoe is het met je?” blijkt dat ze helemaal niet willen weten hoe het met je gaat. En dan komt ook al snel de vraag: Where are you from? Om vervolgens te vertellen wat ze met Nederland of Europa hebben. It’s near Sweden isn’t it? Toch wil men vaak wel meer weten van andere culturen als er de tijd voor is.

Toch nog even 2 leuke voorvallen. Ze zijn in onze ogen misschien een beetje raar maar daartegenover zullen wij ook wel veel dingen hebben die buitenlanders raar vinden en wij o zo gewoon. Bijvoorbeeld de kaasschaaf.

Het eerste voorval was de eerste week toen Gemma een telefoontje kreeg dat ze in principe was aangenomen na een sollicitatie en dus was er iets te vieren. We zochten een leuk terras op (wat daar nog lang niet altijd mee valt) en wilden gaan zitten maar een ober verwees ons naar binnen om een plek toegewezen te krijgen. Daar stond iemand achter een receptie te vertellen dat het terras vol was en dat we moesten wachten. Terwijl we hadden gezien dat er tafeltjes vrij waren.Maar ja het systeem gaf aan: alles bezet. Gelukkig werd het snel opgelost maar het is wel een voorbeeld hoe de functies daar gescheiden zijn. De ober bood zijn verontschuldigingen aan en vond het blijkbaar zelf ook wat genant.

We hebben veel geslapen in motels, niet al te veel luxe maar wel geweldig grote kamers met 2 tweepersoonsbedden, altijd een bad en soms een koelkast. Het ontbijt wat er soms beloofd werd was in 2 gevallen niet meer dan staande koffie koffie drinken met een broodje erbij. Maar ja de prijs was er naar en voor de rest niets op aan te merken, keurig. Het laatste hotel beloofde ook een swimming pool. Nu was het daar nog net te koud voor maar het was er wel, nou ja pool. Wij zouden het een jacuzzi noemen. Alles in Amerika is groter behalve de zwembaden dan. Tot mijn grote vermaak hing er wel een bord dat bijna even groot was dan het bad zelf met de waarschuwing dat er geen badmeester aanwezig was.

Natuurlijk is er nog veel meer over onze reis te vertellen wat we gezien hebben en gedaan. Het is samen te vatten met het was een geweldig leuke reis. Iets om samen op terug te kijken met een heel vertrouwde reis genoot. We kennen elkaar al het hele leven dus geen enkele verrassing. Voor Gemma breekt er een nieuwe fase in haar leven aan: aan het werk. Zelf moet ik weer op zoek naar de draad om hem weer op te pakken.

Een poosje terug blogde ik regelmatig over Rijnlands organiseren. Dat gaat over het betrekken van de werkvloer, meer respect voor vakmanschap ook wel bottom up genoemd. Het tegenovergestelde van organiseren volgens planning & controlen sturen door middel van bonussen. Zoals in veel MBA & MER opleidingen wordt onderwezen .

De afgelopen weken mocht ik met onze dochter 2 weken door Amerika trekken. Ze is klaar met haar studie HRM een mooie aanleiding om samen op reis te gaan. Het was niet de eerste keer dat ik in Amerika was, toch blijf ik me verbazen. Zo anders.

Geweldig om te zien hoe daar een aantal dingen werken waar wij moeite mee hebben . Vooral de angst om aangeklaagd te worden. Soms zag ik ook dingen die misschien in onze ogen inefficient zijn maar als je er even over nadenkt toch goeie dingen bevatten. Bijvoorbeeld dat een buschauffeur geen kaartjes mag verkopen. Dat hij geen geld in ontvangst mag nemen. Functiescheiding in optima forma . Dat komt ons wel een beetje overdreven voor maar op die manier kan de chauffeur zich concentreren op het verkeer. Op zich is daar wel iets voor te zeggen. Hij heeft niets te maken met opstandige passagiers Het voert te ver om op alle opvallende dingen in te gaan daar is de Amerikaanse maatschappijmaatschappij te verschillend voor. Toch een paar opvallende ervaringen.

We zijn in Hollywood geweest, allemaal nep. We hebben achter de schermen gekeken een gelijk illusie armer. Central Perk van Friends, de Mentalist Alleen een hoop latten en triplex en vooral veel kunstgrepen om het er echt uit te laten zien . Raar maar op de een rare manier doet het me denken aan onze schijnzekerheid. Alles wat we dachten goed te geregeld te hebben blijkt ook maar instabiel te zijn. We hebben ons mee laten sleuren door de Amerikaanse droom.  En als je 2 weken door dat prachtige land hebt mogen reizen kan je niet anders dan onder de indruk zijn van de Amerikaanse droom. Het ruimteprogramma, de sportbeleving, de verering van helden. maar toch ook wel de vraagtekens bij de aanwezigheid van het Amerikaanse leger in het Midden oosten. Raar om te zien dat op Monica Beach een heel stuk strand is ingericht als Arlington west. Heel veel kruizen symboliseren daar de gevallen soldaten maar ook honderden kruizen ter nagedachtenis aan de soldaten die zelfmoord plegen. Zo anders dan wij dat doen. Het is niet te vergelijken. Voor mijn gevoel stoppen wij veel dingen weg. We bezochten een baseball wedstrijd. Daar gaan baby's en kleine kinderen mee naar het stadion .

En wat mijzelf wel raakt te het zingen van het volkslied. idereen gaat staan. En zingt mee. Die nationale verbondeheid krijgen wij de komende week ook een beetje hoop ik. Mooi. Het waren 2. mooie weken. Dochterlief is klaar met de studie en het was fantastisch dat ze een telefoontje kreeg dat ze in principe aangenomen is naar aanleiding van het sollicitatiegesprek de dag voov ons gesprek. Mooier kan je het niet krijgen.