Jan Hut

Zondag was RTV Noord te gast bij mij thuis met het programma Noordmannen. Een 3 uur durend programma in het Gronings. 2 dorpsgenoten Jan Nieboer en Eeuwe Hut vertelden over het dorp en in het laatste uur kreeg ik de gelegenheid te praten over Rijnlands organiseren en Het DerdeWereldFonds.

Het werd een leuke morgen waarbij Okkie Smit en Alex Vissering wat mij betreft leuke vragen stellen waardoor ik uitgenodigd werd mijn verhaal te doen. Voor de vaste lezers van deze blog is er weinig nieuws verteld. Het was deze keer in het Zeuvmhuusters. De toal die ik thuis spreek. Het hele programma is nog na te beluisteren via www.rtvnoord.nl en dan gemist radio. De uitzending was op zondag van 8 tot 11.

Voor wie het leuk vindt, mijn fragmenten heb ik er even uitgeknipt en zijn hieronder nog te beluisteren. 

Inleiding

Rijnlands_organiseren

Meer_Rijnlands

Over_Amerika

Het_DerdeWereldFonds

Soms zeg je ja tegen iets waarvan je achteraf spijt van hebt dat je je hebt toegezegd dat je aan iets wil meewerken. De verkiezing van "Groninger van het jaar" was zoiets. En achteraf blijkt het mee te vallen en had je het niet willen missen. Het TV intervieuw voor de verkiezing van Groninger van het jaar viel achteraf ook reuze mee. Ik mocht mijn verhaal vertellen over de kracht van dorpen. Morgenvroeg ben ik te gast in het programma Noordmannen van Radio Noord (vandaar dat ik nu blog op zaterdag). En ook nu kriebelt het weer en ben ik zenuwachtig. Waarom heb ik eigenlijk ja gezegd op de vraag?

Bij de verkiezing kon ik me verschuilen achter de verkiezing van het leukste dorp. Nu gaat het echt over mijn blik op de wereld. Jarenlang heb ik op deze blog mogen schrijven in alle rust. Soms heb ik een complete blog gewist omdat het in mijn ogen nergens op sloeg. In de ogen van anderen had ik misschien wel meer mogen wissen. Maar het zijn stukjes die ik altijd nog eens lees op inhoud (spelling en taal hebben wat minder mijn belangstelling). Soms pas ik nog even een zin aan die te kwetsend is. Morgen bij Noordmannen kan dat niet. Het wordt rechtstreeks de lucht ingeslingerd en later nog weer terug te beluisteren via gemist op intenet.

Morgenvroeg in Noordmannen dus. Ergens tussen 8 en 11. Tussen 8 en 10 zijn 2 dorpsgenoten te gast en na 10 uur wordt er met mij uitgebreid gekletst over van alles en nog wat.  De aanleiding om me te vragen was toen Okki Smit te gast op het dorp was voor van de onthuldiging van het bord van het leukste dorp. We raakten aan de praat en plotseling vorg hij me of ik wel de gast wilde zijn in de rugzag. Toen zei ik ja maar het kriebelt wel. Ik zal me er wel doorheenslaan, Vluchten kan niet meer.

Het viel mee de fragmenten zijn te hier te beluisteren

Inleiding

Rijnlands_organiseren

Meer_rijnlands

Over_Amerika

Het_DerdeWereldFonds

De afgelopen week mocht ik het verhaal van het leukste dorp weer 2 keer presenteren en ik ben er nog lang niet op uitgekeken. Het is ook leuk om het in het dorp te laten zien want er zijn altijd weer mensen die beelden zien die ze nog niet eerder hadden gezien. Afgelopen woensdag mocht ik het verhaal vertellen bij een netwerkorganisatie. Ik mocht de hele bijeenkomst aanwezig zijn.  Leuk om te zien dat die groep bezig is om dingen te organiseren, vaak voor een goed doel. Het was grappig om te zien hoe ze druk een evenement aan het voorbereiden waren met een werkgroep en die werkgroep had een heuze organisatiestructuur met commissies. Bij verschillende comissies werd gevraag om hulp. Een aantal keren werd de oproep gedaan om vooral de hulp aan te bieden.Op zich heel herkenbaar want zo gaat het in 95% van de gevallen. Er is een werkgroep en die regelt alles en dan zijn er de vrijwilligers die kunnen helpen.

Ik zat in de zaal en hoewel ik het een erg leuk project vond had ik niet de neiging gelijk te helpen. En dat lag echt niet aan de presentatie of het plan. 

In mijn presentatie noem ik altijd het open delen van informatie. Dat dat een van successen was van de verkiezing van het leukste dorp. (Met behulp van Google Docs). Bij een aantal mensen in de zaal viel het kwartje. Maar dan is er nog wel een hobbel te nemen en dat is "het gewoon toepassen". Een van de simpelste tooltjes om er mee te beginnen is de toepassing www.afspreken.nl. Als je er ooit mee gewerkt hebt wil je nooit meer iets anders.Met een paar muisklikken regel je zo een afspraak met een grote groep mensen. Iedereen heeft gelijk inzicht in wanneer een ieder kan. En kan dus ook besluiten een andere afspraak er voor af te zeggen als hij of zij de enige is die niet kan.

Afspreken.nl is uitermate geschikt voor het maken van een afspraak op een dag of dagdeel. En natuurlijk werkt het pas echt  bij een iets grotere groep. Zeg meer dan 3 mensen. Omat je ook gelijk kan zien wie er nog moeten reageren kan dat ook een groepsgebeuren worden. Iedereen kan de voortgang volgen en dus ook mensen er op aanspreken het even in te vullen. Iedere organisatie kent mensen die zelden of nooit reageren. Maar dat is dan een zorg van de hele groep en niet alleen van de organisator van een bijeenkomst.

Daar zit wat mij betreft ook gelijk het grote verschil.  Je kunt het pas een groepsgebeuren maken als iedereen over de gelijke informatie kan beschikken. Dat zijn we niet gewoon want er is altijd wel een commissie, dagelijks bestuur, werkgroepje dat dingen regelt en organiseert waarbij later anderen moeten helpen. Vaak een beetje met het idee als iedereen zich er mee bemoeit wordt het nooit wat. En daar zit nou net de kneep. Want vaak hebben we maar een erg beperkt beeld van iemand zijn kennis of netwerk. Werkzaamheden waar sommige mensen een dag mee bezig zijn is voor anderen 10 minuten werk met het juiste gereedschap. En wie wil er niet gevraagd worden naar zijn of haar kennis en kunde. Sterker nog die wordt vaak spontaan aangeboden. 

Toch blijven we worstelen met het idee dat mijn aanpak het beste is. (ik zelf dus ook Terwijl er zoveel wegen naar Rome leiden. Des te meer mensen het gevoel heeft dat hun inbreng er toe doet des te groter de bereidheid zich in te zetten. Zo snel mogelijk zorgen dat het plan "ons plan wordt". 

Is het werken met werkgroepen en commissies dan verkeerd? Nee het is gewoon anders. Bij een "gestructureerde aanpak" worden vaak bergen werk verzet door een kleine groep. Maar als het doel is om een vereniging, club, buurt of dorp hechter te maken dan is die aanpak niet het effectiefst. Een aanpak waarbij iedereen kan participeren zorgt ook gelijk voor een stukje onderlinge binding. 

"The Wisdom of the Crowds" is een begrip dat hier erg aan verwant is. Zo is er het voorbeeld van een prijsvraag waarbij een hele grote groep moet schatten wat het geslacht gewicht is van een koe. (of vergelijkbaar het schatten van het aantal knikkers in een pot). Het gemiddelde ligt heel erg dicht bij het te raden getal. In ieder geval beter dan het overgrote deel van de deelnemers. Zelfs vaker nog dat de vaklieden die het als beroep hebben.

Het is nog een lange weg te gaan want de maatschappij is nu eenmaal ingericht op basis van principes: "Die betaald, bepaald", Het management heeft het overzicht en zal het wel weten etc. Gelukkig zijn er tekenen van een verandering.

Nog een kleine toevoeging: bij het zoeken van een plaatje bij deze blog stuitte ik op een erg leuk verhaal over knikkers in een pot. Met dank aan Angelique van den Donk

Het lastige van internet is dat het me zo onzeker maakt. Net als je dacht dat je iets van een onderwerp af weet, stuit je op verhalen en sites die nog veel meer over dat zelfde onderwerp vertellen. En dan blijkt dat er hele volksstammen al lang mee bezig zijn. Het afgelopen weekend was het weer vogelteldag. Nu ken ik iemand die fanatiek vogelaar is dus ik had er wel al iets van gehoord. Er zijn dit weekend zijn in Nederland 7000 mensen aan het tellen geweest.  En de huismus is weer terug op nummer 1 op de eerste teldag. Een paar jaar geleden was dat een regelmatig voorkomende vraag: waar is de huismus gebleven? Voor mij een minder boeiende vraag maar hele volksstammen hieden zich er mee bezig.

Zo stuitte ik de afgelopen tijd ook op de kreet "Het lege midden" Ik kwam het tegen in een boek toen ik me aan het verdiepen was in het Rijnlands denken. Ik vond het een prachtige uitdrukking. Het symboliseert voor mij dat je open naar de wereld kijkt en niet gelijk een mening over van alles en nog wat hebt. In principe is alles goed en je gaat daar naartoe waar de meeste positieve energie is. Je neemt er ook gemakkelijk weer afscheid van als de positieve energie ergens anders ontstaat. OK het klinkt allemaal een beetje vaag. Toen ben ik maar eens op zoek gegaan  naar "Het Lege Midden" Er bleek dat er veel te doen is over dat begrip. Zoveel dat ik er bijna niet meer over durf te schrijven. Nou ja er is een streek in Friesland die ook zo heet. Dat begrijp ik dan weer wel.

Het lege midden…. vaag dus.Nu komt het CDA ook met de kreet Het radicale midden. Ik denk te begrijpen wat ze er mee bedoelen. Ze kiezen bewust voor het midden. Niet omdat ze niet kunnen kiezen maar omdat vanuit dat midden eenvoudiger verbindingen gemaakt kunnen worden. Aart Jan de Geus heeft het zelfs over het Rijnlands model. Prompt kreeg ik een mailtje van iemand die gelijk de conclusie trok dat het Rijnlands dus erg CDA is. Die conclusie gaat me wat ver want dan zou Rijnlands iets met politiek te maken hebben. En dat is het laatste dat ik hoop want de politiek en de overheid maken meer kapot dan je lief is las ik ergens en daar kan ik me soms wel in vinden.

Zoekend naar wat meer informatie over het lege midden vond ik de documentaire Zeitgeist Moving Forward. Je moet er wel even voor gaan zitten want het duurt ruim 2½ uur. En gelijk had ik het gevoel: wat weet ik maar weinig van dit soort dingen. Het begin over het Monopoliespel was wel pakkend. Misschien is dat wel de oplossing in de wereld. Het spel is gespeeld we pakken het in de doos en gaan met elkaar gewoon verder door. Geen geld meer gebruiken maar andere natuurlijke bronnen. Ik kwam de afkorting RBE (Resource Based Economie) tegen. Klinkt interessant  maar wat weet ik eigenlijk weinig van dit soort dingen.

Dan zoek je nog verder en dan blijkt dat er ook een leuk nederlandse site is over slimme financieringhttp://www.slimmefinanciering.nl/ Daar wordt het boek besproken: " The end of money and the future of civilization", geschreven door Thomas H Greco. Ook staan er voorbeelden iover hoe de maatschappij anders ingericht zou kunnen worden door allerlei slimmigheden op lokaal niveau Kijk nu ben ik weer op vertrouwd terrein.

Het overkomt me wel eens dat er tegen me gezegd wordt dat ik te bescheiden ben. Vooropgesteld dat ik het daar absoluut niet mee eens ben want voor een bescheiden iemand ben ik de laatste tijd wel heel erg veel op radio en televisie geweest. En voor iemand die bescheiden is, schrijf ik wel heel veel over allerlei zaken. 7½ jaar iedere week een stukje schrijven over allerlei zaken en dat de wereld inslingeren. Daarnaast twitter ik en dat lijkt me niet iets voor een bescheiden iemand. In mijn leven mocht ik veel voor groepen staan en mijn verhaal vertellen. Dat verhaal gaat de laatste tijd over het leukste dorp van Groningen en hoe we dat als dorp wonnen. Het is redelijk onbescheiden van me dat ik dat verhaal vertel want door de inzet van veel mensen werd het een succes. Mijn rol was als ambassadeur misschien wel anders maar zo bijzonder nu ook weer niet. 

Maar het verwijt is ook wel eens dat ik "te bescheiden" ben (nog gekker dus). De vraag is: kan je te bescheiden zijn? En is dat dan goed want alles waar "te" voor staat is niet goed heb ik ooit geleerd. Als het niet goed is, zou ik er dus iets onbescheidener moeten zijn…. Dat lijkt me wel een gruwel. Hoe en wat zou ik dan moeten doen? Lijkt me wel heel erg lastig.

Conclusie van deze overdenking. Laat me maar gewoon die dingen doen die ik doe. Mocht ik naast mijn schoenen gaan lopen dan is Aukje de eerste die me weer op de grond trekt. De komende tijd mag ik het verhaal over "het leukste dorp" nog 6 keer vertellen. Bij bedrijven, organisaties en in een ander dorp. Hoe we als dorp het hebben ervaren.  Dat verhaal vertel ik graag en tot mijn verbazing raakt het mensen. Sommigen krijgen er kippenvel van zeggen ze.  Die complimenten geef ik hierbij graag door naar ons dorp.

De afgelopen jaren is er op allerlei fronten een sterke centralisatie ingevoerd: gezondheidszorg, KPN, banken en vervoer. Overal sloten kleine lokale vestigingen en ontstonden grote hoofkantoren. Organisaties worden bestuurd door managers, vaak op basis van cijfers. Vaak met als doel de bedrijfsvoering efficienter te maken. Dit heeft in veel gevallen ook tot gevolg gehad dat men boven in de organisatie geen binding meer heeft met de uitvoering. Manager is een beroep geworden en je kunt manager zijn in de zorg, op een scheepswerf of bij eeen supermarktketen. De management sturing gebeurt door middel van een Business Balance Score Card. En vaak wordt de uitvoering ook centraal geregeld.

Dit heeft wel tot gevolg dat er een grote afstand is tussen centrale sturing en werkvloer. Terwijl juist op de werkvloer het eerst wordt onderkend als er iets mis gaat. Gaat het goed dan is het super efficient. Maar als er iets mis gaat is het leed vaak niet te overzien.

In maart 2008 hadden de spoorwegen te kampen met grote vertragingen terwijl ze juist hadden aangekondigd dat dat nooit weer zou gebeuren. Toen gevraagd werd naar de oorzaak was de reactie: er was de verkeerde sneeuw gevallen. Zo'n opmerking zou jaren ervoor waarschijnlijk niet gemaakt zijn. Toen waren er nog stationschefs en die wisten hoe te handelen bij sneeuwval. (welke sneeuw er ook viel)*

Iets dergelijks was er volgens mij afgelopen week aan de hand. Groningen had watersnood en met name de overlast in Tolberter Petten verbaasde me. Want hoger op (bij ons in Zevenhuizen) stond het water laag (misschien zelfs wel  lager dan normaal). Het had minstens nog 50 centimeter kunnen stijgen. Jaren geleden hadden we op sommige plaatsen duikers waar balkjes voorgezet konden worden om zo water te keren. Echter die duikers zijn vervangen, waterwegen zijn aangepast en sommige dukers zijn verkleind om zo doorstroming te vertragen. Er zijn met heel erg veel geld waterbergingen gemaakt rond het Leekstermeer. Er is heel erg  veel geinvesteerd in de Onlanden bij Peize. Ergens las ik dat het niet bracht wat men hoopte. Vroeger werd het water geregeld met lokaal bekende mensen. Nu werden kantoormensen ingezet. Natuurlijk erg betrokken en nobel. Toch kreeg ik een beetje het gevoel dat het ook een PR gehalte had. Mooi was het dat inwoners van Winschoten zelf constateerden dat een dijk zwak was.

In de gezondheidszorg liggen de huisartsen een beetje onder vuur. Terwijl die net als de perronchefs het best weten wat de lokale situatie is. Die kunnen het best inschatten wat de effecten zijn. Alle huisartsen kunnen grote aantallen mensen aan. Je moet er niet aan denken dat die mensen zich melden bij ziekenhuizen. Dat geeft een overstroming van patienten. 

Eigenlijk is het zo simpel terug naar gezond verstand. Ik heb tientallen dikke rapporten gevonden over waterhuishouding.Sommige erg uitgebreid met gevolgen voor waterkwaliteit, flora en fauna. Maar als het dan mis gaat blijven er vragen over. Want wie zegt me niet dat er dingen over het hoofd zijn gezien. De reacties van de bewoners uit de Tolberter Petten waren erg nuchter en in groot contrast met de aanpak.  Natuurlijk moeten de maatregelen genomen worden die genomen zijn. Daar kan je niet mee gokken. Maar misschien lagen de oorzaken wel ergens anders, bij het ontwerp. Want er is wel heel veel op de schop geweest de laatste jaren. De vraag is of het niet te veel vanuit een "centrale organisatie" is aangestuurd. Waren er wel stationschefs bij betrokken?

* Met dank aan Jaap Peters die kwam met de hulde aan de stationschefs.

Soms krijg ik een presentatie onder ogen die heel mooi verwoord waar ik al wat langer naar op zoek was. Op 5 en 6 december 2011 was de Innovatie Conferentie in Brussel. Eric Smidt van Google was daar en gaf een presentatie over Crowd Sourcing. Hoe bottom up te organiseren. Iets waar ik de laatste tijd ook mee bezig ben te promoten. (eigenlijk al veel langer maar sinds de verkiezing van het leukste dorp promoot ik het met nog meer enthousiasme).

Het verhaal spreekt me erg aan want Eric heeft het over de boel omdraaien. In zijn ogen heeft Europa erg sterke kaarten in handen maar dan moet er wel echt iets veranderen. Mooi is zijn antwoord op de vraag van de commissaris Innovatie: Máire Geoghegan-Quinn hoe kan je de publieke sector innoveren? Eric pareert dat de publieke sector moeilijk te innoveren is. Ze moeten luisteren naar de burgers. Door middel van Cloud computing de burgers vragen en daar hun handelen door te laten beinvloeden. De boel omdraaien (niet denken voor burgers), Dat alleen al veroorzaakt innovatie. Het is dus niet te doen door de publieke sector zelf. (in de video na 32 minuten)

Dat komt me bekend voor. Laat het de mensen zelf doen  Ik bevind me dus in goed gezelschap.

Nu heb ik net een redelijk vervelende ervaring achter de rug doordat er bij ons in de gemeente een Ondernemersfonds is opgericht. Een stichting heeft dat handig door de politieke molen geloodst. Mijn inschatting is dat 75% van de ondernemers tegen is. Hoe kon het toch gebeuren? Omdat gemeente en politiek dachten dat het goed was voor de ondernemers. De meeste ondernemers denken daar anders over. Het heeft mijn vertrouwen in de politiek tot 0 doen naderen. 

Is er dan geen tegenbeweging in de gemeente? Nee eigenlijk niet. CDA, PvdA en VVD zitten al jaren op het pluche en de Wethouders eisen min of meer van raadsleden de voorstellen te volgen. Daarnaast heeft de gemeente Leek geen lokale partij. Op zich vreemd want landelijk stemmen 23% van de kiezers op een lokale politieke partij. (gemeente belangen, Gezond verstand, algemeent belang etc.). 

Hoog tijd dus voor gezond verstand Westerkwartier. (of een ander naam). Ben je het daar mee eens vul dan je naam in op onderstaand formulie en wie weet ontstaat er iets.

Hieronder is er de mogelijkheid je mening te geven voor een neiuwe politieke partij in het Westerkwartier.

Voor alle bezoekers aan mijn weblog: een heel gelukkig en gezond 2012. We hebben in dit schrikkeljaar jaar een dag extra. Dat is alvast mooi meegenomen. Op de eerste dag van het jaar is het goed gebruik om de wensen en verwachtingen uit te spreken. Bovenaan staat met afstand gezondheid en daarna dat alle positief gedachte zaken mogen uitkomen. De negatieve komen toch wel op ons pad.

Ja wat is er te verwachten van 2012? Allemaal een tandje terug, iets meer voor ons zelf zorgen en afbraak van centrale voorzieningen. Een nog transparantere wereld. Een wereld waar gezag een groter aanzien krijgt dan macht. Met als gevolg dat dictateuren het moeilijk krijgen en grote bedrijven ook beter moeten aangeven waarom ze zoveel geld uit de maatschappij mogen halen. (The licence to operate). Verder afbrokkelen van de invloed van de babyboom generatie. Met pensioen gaan op je 58e? Is bijna niet meer uit te leggen aan de jonge generaties die torenhoge schulden voor zich zien ontstaan.

Inmiddels heb ik meerdere collega's ergens zien werken die al met pensioen waren. Bij een bezinepomp of in een restaurant in de bediening, gewoon omdat ze zich nuttig willen maken. En ik ken voorbeelden van mensen die als vrachtauto chauffeur aan de slag zijn gegaan. Wat een enthousiasme en energie straalt daarvan af. In schril contrast daarmee stond een artikel dat ik las van iemand die met een luxe catamaran door de Middelandse zee aan het varen was. Hij was nog geen 60, met pensioen en erg aan het mopperen op al die zuideuropeanen die zo geprofiteerd hebben.   

Ergens zegt me dat 2012 dat verschil nog duidelijker maakt. Wat geeft iemand het recht om een heel groot stuk van de taart te nemen en er niets voor terug te doen? 

Ik verwacht dat 2012 het jaar wordt van nog meer transparantie.

Gelukkig 2012

Kerst 2011. Het einde van een heftig jaar. Het gaat economisch niet zo soepel meer. Ieder weldenkend mens weet en voelt al een poos dat er dingen gaan veranderen. Er is nu geen duidelijk moment zoals op 11 september 2001 maar het onbehagen is redelijk vergelijkbaar. 

Oude vertouwde mechanismes werken niet meer. Het mechanisme van schandelijk verrijken wordt in de Arabische Lente aangepakt met gevaar voor eigen leven. Het schandelijk verrijken in ons land wordt bestreden vanuit tentjes. Maar het ongenoegen is niet veel anders. De superrijken in de westerse wereld hebben misschien geen bloed aan de handen maar hebben wel soms een erg groot stuk van de taart gepakt. Ik las een artikel van iemand van mijn leeftijd die met een vertrek regeleling van 67 miljoen nu over de wereld zwerft. Zowaar ook een schooltje voor SOS kinderdorpen had gebouwd. Daarin zijn we dan wel weer gelijk. Maar wat gaf hem het recht om zo een groot stuk van de taart te pakken? Zelfs al het hem wordt aangeboden.

Er komen andere tijden. De eerste contouren worden zichtbaar. En waar begint dat? Natuurlijk daar waar alles begint, in het hier en nu. Mensen krijgen weer belangstelling voor elkaar en de eigen omgeving.  Niet meer dat noaberschap van vroeger. Dat waren andere tijden  Maar wel kleinschalig zorgen voor elkaar. Eigenlijk is dat ook nooit weg geweest. Dat gebeurt vaak het eerst daar waar het allemaal wat lastiger is. In kleine dorpen of arme buurten. Daar zijn de voorzieningen vaak op afstand. Ze zoeken een plaats waar ze dingen kunnen delen, samen iets koken of spelletjes voor de kinderen. Daar is geen glimmend Multifunctioneel centrum voor nodig maar een huiskamer of een eenvoudige kantine is ook genoeg.  

Voor mezelf was 2011 zeker een heftig jaar. Zakelijk moeten er keuzes gemaakt worden en natuurlijk was de verkiezing van "Het leukste dorp van Groningen" iets om niet te vergeten. Wat heb ik genoten van alles. De nominatie voor "Groninger van het Jaar" kwam totaal onverwachts. Ik heb behoorlijk lopen twijfelen of ik er wel goed aan deed mee te doen. Maar het gaat niet om mij. Ik besef me terdege dat ik symbool sta voor dorpen en hun inwoners  in Groningen. Het maakt me aan een kant bescheiden want wie ben ik om dat te mogen doen maar aan andere kant ook geweldig trots want dat is toch wel wat het bij iedereen heeft los gemaakt.

De toekomst ziet er minder rooskleurig uit in economisch perspectief. Maar de eerste contouren van de nieuwe samenleving geven me hoop op een betere toekomst. De twee boeken waar ik eerder over schreef "Dappere nieuwe Wereld" en "de Wereld breekt open" geven me dat vertrouwen en ik zie het ook om me heen. In de dorpen in Groningen (en ook erbuiten) is een proces aan de gang van zelfbewustzijn. Redeneren vanuit eigen kracht en aandacht voor elkaar.

Iemand reageerde recentelijk naar me met de woorden: Zoals wel vaker na een gesprek met jou heb ik de rest van de middag glunderend rondgelopen. Mooi zoals jij “lastige zaken” of problemen weet om te denken naar kansen. En niet vanuit armoede, integendeel!  Mooi om dat te lezen. Maar als dat zo is, is dat ook gelijk een opdracht voor me om dit nog lang en vaak te doen.

Kerst 2011. Onze kerstkaart is naar te weinig mensen gestuurd. Dus deel ik hem maar via deze weg. Onze beide kinderen zijn dit jaar uitgevlogen op weg naar hun eigen toekomst. We hebben ons eigen nestje in het centrum van het dorp. Daar stond om half 8 vanmorgen de muziekvereniging Concordia traditie getrouw Kerstliederen te spelen: "Ere zij God" en daarna "Stille Nacht". 

Pretige Feestdagen.

Vorige week kreeg ik een telefoontje van RTV Noord dat me in grote verlegenheid bracht. Ik ben genomineerd voor “Groninger van het Jaar”. Eerst dacht ik aan een 1 april grap en vervolgens was mijn eerste reactie “dit wil ik helemaal niet”.

Het schijnt dat ik een aantal voordrachten heb gekregen omdat men in mij een gemiddelde dorpsbewoner van Groningen ziet. Dit natuurlijk omdat ik ambassadeur was van Zevenhuizen bij de verkiezing van het leukste dorp Dorp waar we eerste werden. 

Beetje raar om daarom voor de titel genomineerd te zijn. Henk Spaan en Harry Vermeegen waren jaren geleden in het programma Pisa op zoek naar “de gewone man”. Die reed in een Kadett, maatje 42 en heeft een dochter en een zoon. Kijk, ik kom een eind: rij in een redelijk oude franse Katdett 307, heb maatje 41 en een zoon en een dochter.

Het wordt helemaal raar omdat ik overal verkondig dat we gewonnen hebben omdat er niemand echt de leiding had en dat het erg bottum up geregeld werd. Mijn grootste verdienste was dat ik op 27 mei ons dorp opgaf en vervolgens 8 mensen erover mailde. Daarna liep het vanzelf. Veel mensen deden veel meer dan ik.

Er waren heel veel mensen bij betrokken. Dat was niet uniek want in veel dorpen leefde het enorm. Het was bij ons een beetje een bijzonder traject omdat dingen als vanzelf liepen. In een eerdere blog schreef ik over een bio team. Veel kenmerken van een bio team herkende ik achteraf. Een van de kenmerken is
Zelf verantwoordelijkheid nemen
Teamleden vragen geen toestemming behalve waar het gaat om onderwerpen die verband houden met de instandhouding van de groep. In andere gevallen beslissen zij zelf met inzet van hun reputatie binnen de groep.
Het staat er zo mooi “de inzet van hun reputatie”. En zo voel ik het ook. Die dingen doen die ik altijd al doe, niks bijzonder.

De verkiezing van Groninger van het jaar is een mooie gelegenheid om mijn boodschap te brengen over der kracht van dorpen, de institutionele arrogantie van overheden, de mooie kanten van onze provincie. En natuurlijk de boodschap “Om dingen te organiseren met betrokkenen” en geen “vreemd volk van buiten” dingen laten voorschrijven. Ik vertel het verhaal met de titel Rijnlands Organiseren, toepassen van zelforgnisatie.

Logisch dat de streek die ik het beste ken, mij ook het dierbaarst is. Het dorp, het Westerkwartier en de Provincie Groningen. Ik mag mijn trots uiten en de boodschap verkondigen. Maar wel een beetje me de handrem er op, daarvoor ben ik te veel een echte Groninger.

En de verkiezing van “de Groninger van het jaar”? Ach ik doe wel mee maar heb nog steeds het gevoel dat ik in een quiz ben beland met als vraag: Wie hoort er in dit rijtje niet thuis? Het is wel een eer om genomineerd te zijn. En het is wel een hele rare verkiezing, het is kiezen uit appels en peren. Leuk, maar gelukkig is het 30 december weer achter de rug.