De afgelopen vrijdag was het zo ver. Formeel heb ik de papieren getekend zodat mijn zelfstandigheid formeel wordt. Vanaf nu is het op mezelf, niet meer terug kunnen vallen op een grote organisatie of zoals laatst iemand zei, je kunt je niet meer verschuilen in een groot bedrijf. Klopt maar aan de andere kant mag ik nu duidelijker een verschil maken. Ik hoorde eens de uitdrukking: werken voor een groot bedijf is als plassen in een zwarte broek, je krijgt er een warm gevoel van maar je ziet er niets van terug.
Maar over de afgelopen 30 jaar geen kwaad woord. Ik heb heel veel mooie dingen meegemaakt en erg veel geleerd, samengewerkt met veel heel veel leuke lieve mensen. Ook waren er mensen waar ik minder een klik mee had maar ach die zullen ook wel een moeder hebben gehad die van ze hield denk ik dan maar. (hoewel ik me dat in sommige gevallen moeilijk kon voorstellen). De laatste categorie was trouwens zwaar in de minderheid. Eigenlijk maar een enkeling waar ik het niet mee kon vinden.
Ik dek dat ik nog vaak zal teruggrijpen op dat 30 jarig dienstverband.
De afgelopen week was er weer een van verschillende zaken. Zo was er de ICT platform bijeenkomst waar we OFFIS als gast hadden. Als er een ding van die bijeenkomst me is bijgebleven dan is het wel de potentie die de samenwerking heeft. Noord Duitsland en Groningen hebben zoveel overeenkomsten. Er is een prima verbinding, beide gebieden hebben een perifere ligging zoals dat heet. Oftewel, Groningen is niet het centrum van Nederland. Hetzelfde geldt voor Oldenburg. Beide regio’s en steden hebben een prima woon en leefklimaat. Er wonen veel mensen met bijzondere kennis en vaardigheden. Economisch niet zo booming als in de stedelijke omgevingen maar voldoende om uit te bouwen en er trots op te zijn. Zo vertelde iemand me over Rural Source. Een initiatief om uit te gaan van de kracht van de regio (landelijk gebied) en de voorhanden zijnde capaciteiten. Een model om eens beter te bekijken. Lokale capaciteit aanwenden om wereldwijde diensten te leveren. Klinkt mij als muziek in de oren.

Powered by ScribeFire.

Archief