Vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de demonstratie van Paro het knuffelzeehondje waarmee  in de zorg onderzocht gaat worden of het mensen met [[wikipedia:nl:Dementie]] helpt. Er zijn er wereldwijd een paar duizend Paro’s verkocht en zoals de uitvinder aangaf meer als de helft als speelgoed.

Maar mevr. Lone Gaedt van het DTI uit Denemarken gaf een mooie betrokken presentatie waarom ze erg onder de indruk is van de inzet als voorwerp in een therapie. Allereerst zag ze er ook weinig heil in want zorg hoort toch te komen van mensen. Maar ze ging er anders over denken tot ze geconfronteerd werd met de cijfers over de demografische ontwikkelingen. Toen zag ze dat zorg door mensenhanden schaars goed wordt op den duur.

In Nederland krijgen we dat probleem ook.En in sommige gebieden wordt dat een echt probleem. Als de trend zich zo doorzet is over een aantal jaren 80% van de beroepsbevolking in Oost Groningen werkzaam in de zorg. In ander delen van het land is het iets gunstiger maar Oost Groningen is een redelijke afspiegeling van heel veel Europese gebieden.Dit had ik wel eens eerder gehoord en het plaatje hieronder over de Grijze Druk geeft dat op zich ook goed  weer

Het grootste probleem is hoe deze problematiek bespreekbaar wordt gemaakt in de maatschappij. Misschien is het wel illustratief dat ik niet een filmpje kon vinden over een demente bejaarde die met Paro speelt. Dat soort dingen laat je niet eenvoudig zien. Maar tijdens de bijeenkomst waren er wel een aantal en ik vond dat zeer verhelderend en herkenbaar.

Inmiddels ben ik wel op een filmpje gestuit deze werd ook vertoond tijdens de bijeenkomst: 

 Vooral het verschil in opnames van de situatie voordat Paro wordt gebruikt. Oudere mensen die voor zich uit zitten te staren of daar waar ze aan het aaien zijn met Paro en tegen hem praten, Dat was ook de conclusie van de mevrouw uit Denemarken, oudere mensen beginnen weer te praten, geuiken weer meer woorden en nog veel belangrijker hun ogen beginnen weer te stralen. Blijkbaar kunnen we geweld en mishandeling wel laten zien maar een demente oudere stoppen we letterlijk en figuurlijk weg.

Hoe Paro ook in Nederland aanslaat is te lezen in het artikel waarin te lezen valt dat ze ook in Osdorp erg onder de indruk waren van Paro.

RTV noord was er om opnames te maken. Het blijft erg oppervlakkig. Hij is wel lief, ik zou er zelf ook wel een willen hebben, Hoe komt het dat hij zo vertederend is. Ook waren er een hoop heren in pakken die er gelijk aan zaten te rekenen: wat kost het? Welke besparing kunnen we er mee behalen. Het businessmodel is volgens hen eenvoudig sluitend te krijgen. De marktwerking is met de komst van de pakken ook in de zorg doorgedrongen. En gelijk gaat het niet meer over het echte probleem.

Ik was vooral geinspireerd door de mevrouw uit Denemarken: de presentatie was hortend, filmpjes starten niet meteen, soms las ze de lappen tekst letterlijk van de sheet. Maar wat een betrokken verhaal.

Maar ook een compliment aan Jan Cooijmans, hij maakt zich toch maar sterk voor dit soort dingen. Er blijft nog een wereld te winnen over Dementie

Archief