Het zal voor mij altijd wel een grijs gebied blijven, hoe mijn oude dag er uit zal zien. Natuurlijk voorop gesteld dat ik het mag beleven. Want het is natuurlijk niet vanzelfsprekend dat je de 80 (of meer)  haalt. En dan moet het ook nog in goede gezondheid.

Toen ik begon te werken bij het Staatsbedrijf der PTT zag de wereld er overzichtelijk uit. Vanaf mijn 22e betaalde ik pensioen en op mijn 65e kon ik stoppen. Later waerd dat aangepast en dat hield in dat ik na 40 jaar op mijn 61e kon stoppen met werken (de militaire dienstjaren telden voor de helft mee). Na mijn 61e zou ik 70% van mijn laatst verdiende loon krijgen. Dat heette een eindloon pensioen. Ergens in de loop van de jaren is dat omgezet nar een middelloon. Ach het zal allemaal wel, ergens was dat niet meer dan een mededeling. En een poos geleden is die 61,5 ook gaan glijden. Volgens mij kan ik nu vanaf 66 mijn pensioen uitkering ontvangen. Maar als de tekenen me niet bedriegen is dit niet het laatste want ze hebben er een beetje een potje van gemaakt.

Ik heb de laatste jaren na KPN bij Atos Origin keus gekregen of ze wel of niet moesten beleggen voor mijn pensioen en wel of niet risico vol. En wat ik begreep is er over het algemeen niet goed belegd de afgelopen tijd. De overbekende chimpansee die met pijltje gooide deed het beter.  Er is ongelooflijk veel geld in kas. Maar dat moet ook want er komt een stuwmeer van ouderen aan die allemaal hun Zwitserleven gevoel willen hebben. Met een camper door de wereld trekken. Het liefst zo jong mogelijk. Ik heb van collega’s afscheid genomen toen ze 53 jaar waren. Dat was anders toen ik begon te werken want ik kan me nog herinneren dat we van collega’s het 50 jarig jubileum vierden. Die waren gelijk na hun lagere school in dienst van de PTT gekomen. Een van die mannen had zijn eigen motorboot afgebouwd en is gaan varen.  Na zijn 65e nadat hij 50 jaar had gewerkt.

Er is dus iets misgegaan want ik zie hele volksstammen nu rondtoeren met camper of op de fiets. Veel van die mensen hebben zich (voor hun gevoel) naar hun pensioen toe gesleept. Maar veel van hen zijn super vitaal. Voor alle duidelijkheid ik gun iedereen het leven dat ze willen leven maar als ik het goed heb begrepen wordt de rekening doorgeschoven naar onze kinderen.

Toen ik vroeger klein was hadden we een buurman een oud boertje die nog iedere dag naar zijn land ging. De laatste jaren van zijn leven kon hij niet fatsoenlijk meer lopen zo krom door het vele werk. Hij was op zijn knieen in het land het gras met een zeis aan het maaien. Als ik het me goed herinner was hij ruim over de 80. Hij moest het niet maar hij wilde het. 

Tegenwoordig zijn er mensen te vinden die met dezelfde instelling zich verdienstelijk maken na hun pensionering. Ik trof eens een oud collega bij een benzinepomp. Eerst dacht ik dat hij er ook was om te tanken. Maar hij vertelde dat hij er werkte. Thuis zitten en rond fietsen vond hij maar niets. Anderen zie ik vrijwilligerswerk doen of de politiek in gaan. 

Het is voor mezelf natuurlijk als zelfstandige ook de vraag. Wanneer wil ik stoppen met werken en hoeveel wil ik dan als inkomen hebben. Laatst had ik een gesprek met de bank over verzekeren. Volgens hen was mijn huidige Arbeidsongeschiktheid verzekering volstrekt onvoldoende want als me iets overkomt zou ik misschien ander werk moeten doen anders zou mijn uitkering in gevaar komen.  Ik kan me er geen goede voorstelling van maken maar als me iets overkomt hoop ik dat ik nog in staat ben dat andere te doen.

Het laatste woord is nog niet gesproken over onze oude dag. Het probleem wordt  langzamerhand zichtbaar. Ik hoop dat ik later net als buurman Mulder me nog verdienstelijk kan maken. Niet meer met dezelfde energie maar wel een steentje bijdragen.

Archief