Dat is de indruk die ik heb overgehouden van de Groninger Dorpendag die werd georganiseerd door de vereniging Groninger Dorpen vorige week zaterdag in Delfzijl. Ruim 300 mensen bezochten de dag en er is veel gesproken over de leefbaarheid in dorpen in Groningen. En het klinkt raar maar op zich gaat het goed. Tenminste in een zeker opzicht want het is wel een feit dat de voorzieningen achteruit gaan. Door de bezuinigingen is er minder geld beschikbaar. Het heeft wel tot gevolg dat in veel dorpen de mouwen worden opgestroopt en dat de inwoners zelf dingen ter hand nemen. 

De enige die nog het woord krimp in de mond nam was Max van der Berg maar dat hoeft niet te verbazen want de politiek is vaak volgend op wat er in de samenleving gebeurd. De politiek denkt daar trouwens zelf anders over en hebben nog vaak de illusie dat de maatschappij maakbaar is. Er is dus heel weinig gesproken over krimp en hoe dat te bevechten want bij de meeste aanwezigen was het wel helder dat krimp een gegeven is, het gaat erom hoe je er mee om gaat.

Leefbaarheid dus en dat kwam wel vaak aan de orde en met name hoe je als dorp met elkaar om gaat. Want een ding is duidelijk het merendeel van de aanwezigen op de dorpendag wilde ook op latere leeftijd op het dorp blijven wonen. Jarenlang is gedacht dat het concentreren van zorg beter was, Zo zijn er her en der grote zorginstellingen ontstaan. Met als gevolg dat veel ouderen op hoge leeftijd nog moesten verhuizen van een dorp naar een grotere plaats. En als er een ding is wat je nooit moet doen: een oude boom verplanten. Dat begint nu langzamerhand door te dringen. Door oudere mensen uit hun vertrouwde omgeving te halen worden ze ontworteld en veel aarden niet in de nieuwe omgeving. Met als gevolg dat er een grotere vraag komt naar zorg en er moeten welzijn activiteiten worden georganiseerd. Dat dat op de lange duur niet houdbaar is blijkt uit de cijfers van vergrijzing en ontgroening (er komen steeds minder jongeren). Dat is wereldwijd een probleem. Maar het is het best merkbaar op het platteland waar de jeugd ook nog vaak weg trekt naar de economische centra waar eenvoudiger werk te vinden is. En het allereerst is het zichtbaar op plaatsen waar het economisch niet al te best gaat. Het voormalig Oost Duitsland kent van die streken maar ook in Frankrijk zijn er spookdorpen.  

Het organiseren van leefbaarheid dus in plaats van zorg verlenen. Daar staan de Provincie en gemeenten voor nu nu ze nieuwe taken hebben en nog meer krijgen opgelegd vanuit de landelijke overheid op het gebied van de financiering van zorg en welzijn. Ik bespeur nog weinig verandering in het denken en handelen op dat gebied. Met name als het gaat om bezuinigen hanteert men de kaasschaaf. Terwijl er prachtige kansen liggen om het anders te doen. En de dorpen willen wel. Maar veel gemeenten blijven inzetten op het concentreren van voorzieningen. Op zich dom want zorg voor leefbare dorpen en geef dorpen meer ruimte om zelf dingen te regelen en automatisch komt er minder druk op zorg. Of misschien beter gezegd de toenemende druk neemt minder snel toe want vergrijzing en ontgroening is niet echt te stoppen.

En als we het dan hebben over de laatste levensfase. In Oldenburg hoorde ik dat 80% van de mensen graag wil overlijden in de eigen omgeving. In de praktijk blijkt dat maar 23% te zijn. En dat 80% van de kosten van de zorg gaan zitten in de laatste jaren van iemands leven. Ik zou niet weten waarom de cijfers bij ons anders zouden liggen. Nu zijn de laatste jaren van mensen op hoge leeftijd kwalitatief niet de allerbeste. Veel kennissen zijn al weggevallen kinderen die vaak niet in de buurt wonen. Een goede sociale omgeving kan hier een hoop in doen. Dan kan het maar zo zijn dat het onder aan de streep ook nog eens allemaal kan met in verhouding veel minder geld. Wat ik eigenlijk wil zeggen. Koester de voorzieningen op het platteland want die zouden in de toekomst nog wel eens hard nodig zijn.

Hieronder de oproep om te gaan stemmen. Pé en Rinus met Groninger dorpen. Een aanrader, echt even kijken.

 

Archief