Soms hoor je uitdrukkingen die blijven hangen. Daar zit een wereld achter. Deze week mailde Ina me de uitdrukking  "flexibele rolvastheid" en dit in relatie tot een complexe netwerksamenleving. Ina is bezig met een studie en doet onderzoek naar hoe informele netwerken  eigen werken. Ze had me al eerder op het spoor gezet van de verbinder. Een rol die er voor zorgt dat een boodschap snel verspreid wordt en tot gevolg heeft dat vernieuwingen snel geaccepteerd en ingevoerd kunnen worden.

Een abstract gebeuren dus. Ergens kwam bij mij een uitdrukking van mijn moeder naar boven. Die had een mooie uitdrukking als ik als kind eens ruzie had en bij haar kwam. Dan had ze de uitdrukking: "wees jij dan de verstandigste". Dat is misschien wel iets wat op een tegeltje past. Want regelmatig tref ik schermutselingen aan die nergens over gaan. Lekker belangrijk. Vaak is het een uiting van een stuk frustratie wat eerder is opgelopen. Of binnen een vereniging waar onderling er al langer spanning is. Want dat is nu eenmaal zo, niet iedereen kan met iedereen opschieten. Op zich is dat jammer want vaak heb je als vereniging of stichting een hoger liggend doel. Opkomen voor een wijk of dorp, samen muziek maken of sport bedrijven. En opeens is er iets aan de orde wat ogenschijnlijk de moeite niet waard is. Wie knipt het lintje, wie overhandigt het cadeau, wat moet de kleur zijn van, de prijs van een attentie aan een vrijwilliger, een klus die eigenlijk iemand anders had moeten doen (maar verzuimde). Legio voorbeelden die eigenlijk allemaal niets te maken hebben met het hogere doel. Maar waar oneindig lang over kan worden gekletst.

Dan is het prettig als iemand over zijn eigen schaduw heen stapt. (geweldig mooie uitdrukking) Gewoon het initiatief neemt en een knoop door hakt. Of juist niet het initiatief neemt en anderen laat samenwerken zodat er meer begrip voor elkaar ontstaat. Soms pakt diegene de klus op en voert het gewoon uit. Dat wordt door sommigen vertaald als over zich heen laten lopen of te snel toe te geven. Maar vaak zit daar wel een diepere gedachtegang achter. Immers als je gaat voor het hogere doel zijn al die kleine schermutselingen echt niet belangrijk. Je wilt toch die bloeiende vereniging, dat levendige dorp of wijk? Misschien is het nog hoger liggende doel een iets betere wereld. En die begint bij jezelf.

Maar dat houdt ook in dat er ergens een bodem is, een rotsvaste ondergrond. Dit kan niet, hier houdt het op. Dan is het nodig dat er iemand is dit aangeeft dat de grens is bereikt. Die dan ook stellig durf te nemen maar dat is dan niet een stelling voor een van de partijen maar altijd een stelling die een andere weg biedt uit het conflict. 

Ik kom erachter dat Ina een boeiend onderzoek heeft. Want het waarom loopt het bij de ene vereniging organisatie  wel en bij een andere niet. Waarom staat het ene dorp bol van de activiteiten en is een ander dorp een slaapdorp? Dat heeft vaak maar weinig te maken met formele organisaties maar vaak met mensen die van nature voelen wat het hogere doel is zonder het altijd te kunnen benoemen. Die mensen zullen niet zo vaak gaan voor het eigen gelijk. zullen vak de verstandigste zijn. Het gaat er bij die mensen niet om hoe het gedaan wordt, als het maar gedaan wordt. 

Het schijnt dat de gemiddelde gebruikstijd van een boormachine gedurende de levensduur maar een paar minuten is. Je zou oneindig kunnen kissebissen over welke boormachine je moet aanschaffen. vermogen, merk, type. Maar als puntje bij paaltje komt wil je natuurlijk niet een boormachine je wilt ergens een gat in. Dus er is vast wel in de buurt een boormachine die niets ligt te doen.

Archief