Soms zeg je ja tegen iets waarvan je achteraf spijt van hebt dat je je hebt toegezegd dat je aan iets wil meewerken. De verkiezing van "Groninger van het jaar" was zoiets. En achteraf blijkt het mee te vallen en had je het niet willen missen. Het TV intervieuw voor de verkiezing van Groninger van het jaar viel achteraf ook reuze mee. Ik mocht mijn verhaal vertellen over de kracht van dorpen. Morgenvroeg ben ik te gast in het programma Noordmannen van Radio Noord (vandaar dat ik nu blog op zaterdag). En ook nu kriebelt het weer en ben ik zenuwachtig. Waarom heb ik eigenlijk ja gezegd op de vraag?

Bij de verkiezing kon ik me verschuilen achter de verkiezing van het leukste dorp. Nu gaat het echt over mijn blik op de wereld. Jarenlang heb ik op deze blog mogen schrijven in alle rust. Soms heb ik een complete blog gewist omdat het in mijn ogen nergens op sloeg. In de ogen van anderen had ik misschien wel meer mogen wissen. Maar het zijn stukjes die ik altijd nog eens lees op inhoud (spelling en taal hebben wat minder mijn belangstelling). Soms pas ik nog even een zin aan die te kwetsend is. Morgen bij Noordmannen kan dat niet. Het wordt rechtstreeks de lucht ingeslingerd en later nog weer terug te beluisteren via gemist op intenet.

Morgenvroeg in Noordmannen dus. Ergens tussen 8 en 11. Tussen 8 en 10 zijn 2 dorpsgenoten te gast en na 10 uur wordt er met mij uitgebreid gekletst over van alles en nog wat.  De aanleiding om me te vragen was toen Okki Smit te gast op het dorp was voor van de onthuldiging van het bord van het leukste dorp. We raakten aan de praat en plotseling vorg hij me of ik wel de gast wilde zijn in de rugzag. Toen zei ik ja maar het kriebelt wel. Ik zal me er wel doorheenslaan, Vluchten kan niet meer.

Het viel mee de fragmenten zijn te hier te beluisteren

Inleiding

Rijnlands_organiseren

Meer_rijnlands

Over_Amerika

Het_DerdeWereldFonds

Archief