Soms vraag ik me af "waarom doe ik dit?". Wandelen is leuk om te doen 10, 20 kilometer is prima te doen. 25 gaat voor mij ook nog wel maar boven de 30 moet er een knop om, dan is het even doorzetten.  Dan komt er altijd wel een moment van waarom ben ik hier weer aan begonnen?" Gisteren war er weer de jaarlijkse Billie Turftocht bij ons op het (leukste) dorp en de belangstelling was groter dan ooit. Het was een prachtige wandeling in onze achtertuin. De omgeving waar ik al mijn hele leven woon en voor mij zo gewoon.   

Heeft het wel iets: de sfeer vooraf waar iedereen vol verwachting nog even een kopje koffie drinkt, de ontmoetingen onderweg,  de reacties van mensen aan de kant die het een geweldige prestatie vinden en de finish waar je de laatste kilometers naar verlangt. Het zit er weer op en thuis is het bijkomen van een inspannende prestatie. Het grappige is dat een wandeltocht geen verliezers kent. Iedereen levert een prestatie naar kunnen. Of het 15, 25 of 40 kilometer is. En voor de echte "die hards" kunnen nog een Kennedymars lopen (80 kilometer).  

De afgelopen week mocht ik weer 3 keer het verhaal vertellen over wat we beleefden als "leukste dorp van Groningen". Hoe we met elkaar een geweldig leuke periode beleefden zonder dat er een plan was. Met elkaar! Dinsdag 2 keer in Zuidhorn en zowaar woensdag een optreden in den vreemde in Harderwijk. Ik mocht op de kwaliteitsdag een verhaal houden over zelforganisatie. Het voordeel is dat je ook gelijk een stuk meekrijgt van de andere presentaties. Zo mocht ik een verhaal horen van Bob Hutten over hoe hij zijn bedrijf ziet. Hij noemde in zijn verhaal dat de afgelopen tijd "zingeving"opeens verscheen op plaats 2 als eis voor een aantrekkelijke werkgever. Salaris staat op 1. Daar sta je dan als bedrijf als "money making machine". Willen nieuwe medewerkers opeens weten waarom je de dingen doet die je doet. En als je daar geen goed antwoord op hebt, krijg je het lastig in de toekomst om goed personeel te vinden volgens Bob.

Je komt dan als bedrijf niet weg om het lijstje van People, Profit, Planet  in te vullen. Door overal een stickertje "groen" of "duurzaam" er op te plakken. Je zult als bedrijf geconfronteerd worden met de vraag waarom je de dingen doet. En die vraag is al zo oud als de weg naar Rome "waartoe zijn wij op aard".

De "waaromvraag wordt gesteld door medewerkers en klanten. Zo kan ik me voorstellen dat lang niet iedereen bij een tabaksfabriek klant wil zijn bij of daar wil gaan werken. Hetzelfde geldt voor een casino. Terwijl de beloning er prima is.

Er zo over denkend zie ik opeens een 2-deling in de maatschappij ontstaan. Een grote kloof tussen arm en rijk. En dan niet in termen van geld maar in termen van zingeving. Buurtzorg is een organisatie waar rijke mensen werken. Daar kom je snel achter als je eens met iemand van Buurtzorg spreekt. De medewerkers bij banken zijn straatarm. Niet dat banken allemaal slecht zijn maar het is maar net hoe ze met de waaromvraag om gaan. 

De laatste presentatie woensdag was van Martijn Aslander. Al jarenlang komen Martijn en ik elkaar tegen. We kijken redelijk op dezelfde manier naar de wereld. Zijn presentatie was als vanouds onnavolgbaar. Hij weet als geen ander de mogelijkheden van de nieuwe maatschappij te schetsen. Hoe we al (online) samenwerkend de wereld een beetje beter kunnen maken. Maar ook hier is er volgens mij een tweedeling. Want natuurlijk is het mogelijk mensen te mobiliseren, ze te laten bijdragen aan een groter geheel. Door middel van crowdsourcing geld te regelen, eenvoudig complexe vragen op te lossen. Aan de ander kant blijven er altijd mensen die dagelijks gewoon dingen realiseren in de bouw industrie, op boorlocaties, aan de weg. Die weten als geen ander waarom ze dingen doen. 

Zo bekeken is is de maatschappij een wandeltocht, je kunt meedoen. Het doet er niet toe of je 5 of 50 kilometer loopt. (er zijn zelfs tegenwoordig scootmobiel tochten of rollatortochten) Als je onderweg bent en het wordt wat lastig dan vraag je je vanzelf af waarom doe ik eigenlijk?  

 

 

Archief