Het zit er weer op: voor de 4e keer de vierdaagse in Nijmegen gelopen en de reacties zijn hartverwarmend. Het was wel weer een beetje afzien. Mijn voeten hebben nog niet de normale afmetingen ze zijn nog wat opgezet. Natuurlijk doe je Nijmegen niet zo maar even, aan de andere kant is het voor de meeste mensen  die gezond zijn denk ik wel te te doen. Je moet er alleen wel wat voor over hebben. Het "trainen"vooraf vergt veel tijd. En dat doe je niet door zo nu en dan een blokje om te lopen. Vooraf moet je echt wel een paar keer de afstand gelopen hebben. En dat kost tijd. 40 kilometer (ben je man en  jonger dan 50 dan moet je 4x50km) lopen ben je toch al snel een dag onderweg. Natuurlijk zijn er natuurtalenten die nauwelijks hoeven oefenen of het in 6 uur en minder lopen maar dat zijn uitzonderingen. 

Het merendeel van de lopers moet het hebben van doorzettingsvermogen. Want dat heb je wel nodig. Dat maakt Nijmegen zo leuk. Je zit met elkaar in hetzelfde schuitje. Om je heen zie je dat mensen het zwaar hebben. Maar de wil om het te halen straalt er van af.  De spontane gesprekken onderweg zijn voor mij ook pareltjes. Soms als "ships in the night" spreek je iemand en even later is die weer weg om elkaar nooit weer te treffen. Anderen tref je juist regelmatig. Heel vaak hoor je ook dat er gestart is met een groep maar dat er maar 1 iemand door heeft gezet en vast besloten is om de streep te halen, de rest is afgevallen. 

Ook heel vaak lopen mensen voor een goed doel, voor een ziek of overleden iemand. Ieder heeft zo zijn of haar verhaal. Soms in een groep en soms alleen. Ieder beleeft het ook op zijn of haar eigen manier. Sommigen vinden de start fantastisch. Voor mij is dat het saaist, de dronken studenten zijn over het algemeen vervelend., zelden leuk. Nijmegen zelf is saai, veel nieuwbouw en soms ook grote stukken dezelfde route. Maar buiten Nijmegen wordt het leuker, veel stukken zonder publiek en dan opeens een dorp dat helemaal op de kop staat. Voor mij als dorps mens natuurlijk geweldig. Extra leuk om dan onderweg Hans Verheijen te treffen de voorzitter van de Landelijke Vereniging van Kleine Kernen. Dan weer de ruimte en opeens een streekje waar mensen iets hebben georganiseerd. Maar ook de dorpen waar nauwelijks doorkomen aan is zo druk. Bij de terugkomst in Nijmegen hebben sommige straten dat ook wel. Ik kan me vergissen maar het is toch net even anders dan in de dorpen.

De dinsdag is voor mij het zwaarst (maar ook het kortst) de donderdag het leukst. Hoewel deze keer ook de donderdag weer erg nat was. Aan de andere kant geeft dat nog meer verbondenheid. De laatste dag op de Via Gladiola. Voor veel mensen het hoogtepunt. Persoonlijk ervaar ik dat anders, te veel mensen en te weinig sfeer. Dit jaar was het bij de intocht gelukkig mooi weer en dan komt voor mij het punt wat me het meest raakt, de patiënten van het Radboud ziekenhuis in hun bedden langs de kant. Dat doet je gelijk alle ongemakken vergeten. Veel van de patiënten leveren ook een topprestatie, ze knokken voor hun gezondheid. Dat relativeert gelijk de inspanning van de 4daagse.

Blij dat ik hem kan en mag lopen, bij leven en gezondheid volgend jaar weer!  

Archief