Over het algemeen kom je alleen maar positieve uitingen tegen op de social media. Vaak berichten van: kijk mij eens, kijk eens waar  ik nu (mee bezig) ben. Berichten over leuke uitjes, foto’s van nieuwe aanwinsten, het gezin of huisdieren.

Aan de andere kant veel verhalen over dingen die frustreren. Klachten over bedrijven, dingen die in de maatschappij niet deugen. Maar heel zelden kom je verhalen tegen die openhartig gaan over problemen waar iemand mee kampt. Natuurlijk zijn er blogs over ziekten en alles wat daarmee te maken heeft. Maar verhalen over hoe iemand probeert het hoofd boven water te houden kom ik maar zelden tegen. Toch moeten er inmiddels veel zijn want we komen uit een periode waar de groei niet leek te stoppen. Huizen bleven maar stijgen in prijs. Dus een stevige hypotheek was geen probleem want na verloop van tijd was het huis (veel) meer waard dan de hoogte van de hypotheek.

Banken werkten hier graag aan mee. Je werd voor gek verklaard als je niet de overwaarde op je huis verzilverde want wat daar kon je leuke dingen mee doen. Hoe anders is het gelopen. Het kan niet anders dat hele grote groepen mensen worstelen met een te hoge hypotheek terwijl het huis moeilijk verkoopbaar is. En dat wordt erger als er dan ook nog andere omstandigheden niet meewerken. Verlies van een baan, ziekte, als zelfstandige het opdrogen van opdrachten of het ineenstorten van een markt. Dan kan je in een kort ogenblik opeens aan de verkeerde kant van de streep zitten. Het kan ons allemaal overkomen.   

Een poos geleden stuitte ik op de weblog van Emile hij schreef over dat hij als hoogopgeleide ZZP-er naar de voedselbank ging. Een erg openhartig verhaal en daar wilde ik graag eens met hem over praten. Dat was de afgelopen week. Het werd een erg fijn gesprek in Wildervank. Emile is de afgelopen periode noodgedwongen gestopt met zijn coachingsactiviteten. Daar zit een heel verhaal achter dat goed staat beschreven op de weblog van Emile. Nu is hij bezig met Barbera met de productie en verkoop van de Waddntas. Een prachtig mooi concept. Van oude De Waard tenten maken ze tassen in allerlei vormen, soorten en maten. De tenten krijgen op deze manier een nieuwe bestemming een nieuw leven. Het lijkt wel op het leven van Emile en Barbera. Ze wonen nog maar pas in Wildervank en leren de omgeving steeds meer waarderen. Dat was ook een onderwerp van het gesprek: het dorpsleven. Daar moeten ze nog wel wat aan wennen.

Natuurlijk ging het ook over de zakelijke kant en hoe lastig het is om de eindjes aan elkaar te knopen. Hoewel het verhaal niet vaak van anderen te horen is, moet het op heel veel plaatsen spelen. Emile weet het verhaal goed te vertellen zonder wrok en met een duidelijk beeld van de situatie. Ik kan me voorstellen dat hij goed is als coach. Maar die activiteiten heeft hij “losgelaten”. Hij heeft bewust gekozen “het verhaal” te vertellen en dat levert allerlei reacties op.

Dat zo’n verhaal verder de wereld in trekt werd me afgelopen week duidelijk toen ik op Linkedin de volgende opmerking kreeg:

Hello Jan, a friend of you picked me up on monday on hitchhiking. (didn't ask for his name, he's a fotographer grown up in Venlo, studied in Groeningen) . We talked about social networking tools for real world change, which is my passion and he mentioned you and a project you did (7huizen?)
Florian

Florian heeft dus met iemand gesproken over veranderingen in de wereld en daarbij werd mijn naam genoemd in relatie tot de verkiezing tot leukste dorp van 7huizen. Ik vraag me nu natuurlijk af wie die “friend” geweest is.

Ik hoop dat deze blog over Emile, de Waddntas ook zo’n verhaal is die de wereld in gaat. Mijn vraag: lees het verhaal van Emile, kijk eens op de site van de Waddntas en help het verhaal verder.

Archief