Deze keer was het niet moeilijk een onderwerp te vinden voor mijn blog. In een tenenkrommend stuk in het Dagblad van het Noorden schrijft Frits Bloemendaal over verdwenen zekerheden. Ik mag hopen dat het een eerste uit een serie is en dat er nog veel zullen volgen over een positieve toekomst, warmere maatschappij etc. Want dit was wel een heel erg triest verhaal en als we al niet in een crisis zaten was dit stuk aanleiding om collectief depressief te worden. Het is echter maar de halve waarheid.

 

Natuurlijk heeft hij wel een aardig beeld van de huidige situatie. Net zo goed als ik nu naar buiten kijken, kaal, koud, en ijs wat nog niet houdt. Schijnbaar dode natuur. Het laatste stukje helder groen gras oogt doods. Maar ook dat is maar een half verhaal. Onder de grond, weggestopt onder de bast van bomen, in de winter holen zitten planten, egeltjes, hazen en andere dieren. Ze kijken uit naar de lente. Die barst over een paar maand in alle glorie weer uit zijn voegen. Ja sommige planten en dieren overleven het niet. Maar ook dat heeft een functie. Net zoals al die vermeende zekerheden die (dreigen te ) verdwijnen. Die hebben ook hun functie gehad. 

 

Als ik het stuk van Frits zo lees, kan ik bij ieder somber voorbeeld een glorieus nieuw initiatief noemen die qua potentie het oude misschien wel vele malen overstijgt. Hij heeft het over duurdere oudere werknemers die worden wegbezuinigd. Ik hoor geluiden over demotie omdat heel veel ouderen zelf ook wel weten dat ze soms onevenredig veel verdienen. Frits heeft het over het toenemend gevoel van onveiligheid. Vanuit de natuur weten we dat in dat geval allerlei mechanismen in ons lichaam actief worden. We zijn op ons hoede maar ook alert op wat er gebeurd. Als oude vormen van zekerheid wegvallen dan organiseren we toch gewoon nieuwe? En die beginnen al te gloren. Nieuwe samenwerkingsvormen. Nieuwe coöperaties, niet meer zoals vroeger samen een machine aanschaffen maar nu samen de zorg regelen, snel internet of alternatieve energie. Zeg maar coöperatie 2.0. Die zijn nog lang niet altijd zichtbaar. Net als de bloembollen nog onzichtbaar wachten maar ze krijgen wel een seintje. Let er op straks mag je uitlopen.

 

Hij trapt me op de ziel als hij het heeft dat Payrollers en ZZP-ers die zodra ze overbodig zijn ze bedankt worden voor de diensten. Vervolgens maakt hij het helemaal bont door te stellen dat van dit soort mensen je al helemaal geen teamwork kunnen verwachten die kijken alleen maar naar eigen belang. Zelf tref ik heel veel verzuurde werknemers die zich vastklampen aan dat laatste stukje zekerheid dat ze nog denken te hebben. Daar tegenover tref ik hele hordes energieke zelfstandigen.  Ja die hebben het soms niet gemakkelijk. Maar ook heel veel van die vrije beroepen zijn juist actief in de maatschappij. Daar tref ik een hele grote mate van betrokkenheid. Misschien niet meer bij dat bedrijf die ze er uit heeft gewerkt maar de vraag is of de maatschappij dan op dat bedrijf zit te wachten. Wel zit de maatschappij te wachten op energieke ondernemende mensen die de samenleving er iets beter op maken.Juist die mensen weten hoe het is om opgesloten te zitten in een organisatie en te moeten luisteren naar een manager die het allemaal denkt te weten. Die willen graag iets voor de maatschappij doen. Niet in een bestuur van een vereniging waar door de loop van de jaren ook een overlegcultuur is ontstaan. Nee gewoon de handen uit de mouwen. Net als bij NlDoet over 2 maand.

 

Ik tref bijna geen andere mensen meer. (die andere ontwijk ik liever) Ja ze hebben het soms best wel moeilijk en ze zijn misschien wel te optimistisch tegen beter weten in. Maar ik hoorde een uitdrukking "Een pessimist heeft altijd gelijk, een optimist het succes"

Morgen is het Blue Monday. Dat verklaart waarschijnlijk het sombere artikel. Tijd om wat tegenwicht te geven.

Mocht dit verhaal je al te happy de peppie over komen…. neem gerust contact met me op. Ik doe niets liever dan energie opwekken daar wordt ik zelf ook beter van. (en dan heb ik het niet over geld). 

Archief