We leven in een tijd waarin je je telkens moet afvragen. Is dit echt of is dit illusie, is dit gemanipuleerd, of zit ik naar iets te kijken wat ik mezelf inbeeld? Hou ik mezelf voor de gek? Er wordt geen foto meer gepubliceerd of er is wel iets aan gecorrigeerd. De voorbeelden van gephotoshopte afbeeldingen zijn tegenwoordig veel voorhanden en dan weet je nog niet hoe het echte origineel er uit zag.

 

Deze week vroeg iemand me of ik het Cluetrain manifesto kende. Nee dus. Gelijk die avond even opgezocht en het raakte me wel. Het is een document dat stamt uit 1999  maar het heeft nog niets aan waarde ingeleverd. Het zijn 95 standpunten / uitgangspunten / stellingen  tegen de verzakelijking van markten. Bedrijven hebben geen menselijke stem meer. Achter voice response systemen (toets1 voor een vraag over ons product, toets 9 voor een klacht) gaan anonieme medewerkers schuil. Nergens is nog een menselijk stem te horen vanuit het bedrijfsleven.

 

Van de site van cluetrain:Zo weten de meeste bedrijven alleen maar hoe ze moeten praten in de sussende, humorloze monotoon van het bedrijfsdoel, de marketing folder, en de "uw telefoontje naar ons is belangrijk" bezettoon.

 

In die bedrijven moet een corperate message uitgezonden worden met een bepaalde tone of voice. Daar wordt veel aandacht besteed aan de woorden die de juiste uitstraling moeten geven. Ook vaak met gelikte plaatjes. Maar wat er vaak ontbreekt is de menselijk toon. En het is juist de toon die de muziek maakt. De 5e stelling van het Cluetrain Manifesto zegt: Mensen herkennen elkaar als zodanig aan de klank van hun stem.  En juist bij bedrijven is die menselijke stem vaak afwezig.

 

Het is me de laatste tijd een paar keer overkomen dat ik uit een gesprek kwam waar het ging om “erg belangrijke zaken”. Ik betrapte me er dan op dat het me moeite kost om weer een gewoon gesprek aan te gaan. Blijkbaar zit ik dan nog helemaal met mijn hoofd in Business cases, Proposities en ander belangrijk business talk. Het moet bijna meetbaar zijn dat ik dan een andere stem heb dan normaal. Aukje mijn vrouw kan aan mijn stem horen of ik een man of een vrouw aan de lijn heb en of het een “praatje pet” is of een gesprek waar het ergens over gaat.

 

Zo overkomt het me ook wel eens dat ik de vraag krijg “hoe gaat het met je?” Op mijn antwoord “goed” krijg ik wel eens de volgende vraag: “hoe gaat het echt met je?” En dan ontstaat er vaak een ander soort gesprek. Raar blijkbaar is een zakelijk gesprek anders dan een gesprek tussen mensen. Terwijl een zakelijk gesprek gevoerd wordt met mensen en niet met robots. Hoe maak je contact met je zakelijk gesprekspartner en voer je gesprekken die bewegingen in gang zetten. Belangrijk hierbij is dat je gesprekspartner de zelfde essentie heeft .

 

En zouden bedrijven en organisaties ook niet een goed contact met de klanten willen hebben? Bedrijven en organisaties  leven bij de gratie van MENSEN dus. En het is dus van groot belang ook contact te krijgen met die mensen.

 

De komende week ga ik een training volgen over gesprekken die er toe doen.Op basis van gelijkwaardigheid. Dat spreekt me erg aan want regelmatig zit ik in gesprekken waar iemand meent te weten wat goed is voor de rest. Zonder die rest er bij te betrekken. Hoe kan je dat ondervangen en er voor zorgen dat ieders inbreng gehoord en gewaardeerd wordt?  In mijn ogen is dit de enige manier om een goed en gedragen besluit te nemen. Ik heb zin in de training..

 

Archief