SONY DSCEn weer hoorde ik van een bijeenkomst waar een spreker voor een groep stond die de zaal voor een half uur bezig wist te houden. De meningen in de zaal waren erg verdeeld. Sommigen liepen boos weg hoorde ik. Eigenlijk verbaast het me wel eens dat dat niet vaker gebeurt. Een spreker voor een zaal die vaak het monopolie van het woord heeft terwijl de zaal gedwongen is te luisteren en ook die beleefdheid opbrengt.  Natuurlijk kunnen er vragen gesteld worden of opmerkingen geplaatst maar degene voor de groep is de goeroe en de rest luistert. Daar zijn we mee opgegroeid.

 

Toch gebeurt het nog steeds dat er in de zaal veel meer kennis en ervaring zit dan er voor de zaal staat. Door die bril gekeken is het een grove verspilling van tijd en energie. Wat zou het mooi zijn om juist de kennis in de zaal te kunnen ontsluiten. De mensen met elkaar in gesprek te laten komen om zo gebruik te maken van de wijsheid van de massa. ( The Wisdom of the Crowds) Hierover is al een boek geschreven in 2005.  Het gaat er van uit dat een grote groep mensen veel slimmer is dan een select groepje met veel kennis. Natuurlijk kan het zijn dat iemand van een specifiek onderwerp heel veel af weet en op een specialistisch terrein misschien wel behoort bij een klein groepje op de wereld die er echt verstand van heeft. En natuurlijk is het dan niet verkeerd om deze kennis en inzichten te delen met mensen die er ook heel veel van weten. Maar juist in de ontmoeting met mensen die frisse, energieke vragen durven stellen ontstaan er nieuwe inzichten. Frisse vragen zijn geen vragen waarin je aan wilt geven dat je er ook veel van af weet maar vragen die een totaal ander licht werpen op het onderwerp.. Want voor de echte wezenlijke vragen zijn er nog steeds geen antwoorden.

 

Juist de frisse vragen komen van mensen die zich liever niet laten opsluiten in een zaal. Zich niet willen schikken in het passief moeten luisteren. Ik las deze week in het dagblad dat er bij een bijeenkomst over bodemdaling iemand buiten stond met veel commentaar maar niet de zaal in wilde. Ik kan me heel goed voorstellen dat deze persoon er geen zin in had om zijn zegje te doen om vervolgens te bemerken dat het toch niets bijdraagt. Er wordt wel gehoord maar niet geluisterd.  En zo komen ze geen stap tot elkaar sterker nog de standpunten worden alleen verhard. De mensen die dit doorzien haken af. Dat worden Mavericks of Lone Wolves. Die komen pas weer binnen als er een open cultuur is waar ze zich veilig genoeg voelen om deel te nemen. Waar ze serieus genomen worden.

 

De oplossing ligt altijd in het midden. Ooit zei mijn zoon toen hij veel jonger was: “Ik hou niet van compromissen want dan moet je altijd inleveren”. Eigenlijk een zeer scherpe waarneming want als je echt op zoek ben naar een oplossing zal je ook bereid moeten zijn iets in te leveren. Dat is zo in tegenspraak met 1+1 = 3 wat er vanuit gaat dat er alleen maar winnaars zijn die er allemaal beter van worden. Maar met een  echte oplossing ontstaat er begrip en iets gezamenlijk. Juist dat gemeenschappelijke maakt het sterker.  Je hebt misschien wel iets ingeleverd maar het eindresultaat is sterker dan dat je alleen was. Dat samen krijg je niet door te luisteren naar een goeroe maar juist met anderen in gesprek te gaan. Dat vraagt een andere aanpak.

 

Morgen gaan we wandelen van Zevenhuizen naar Leeuwarden. De opbrengst van ons glazen huis brengen we wandelend naar Serious Request in Leeuwarden. Ik verheug me nu al op de wandeling. De massaliteit anonimiteit en gekte in Leeuwarden spreekt me wat minder aan. Wat een verschil met ons glazen huis in 7huizen waar een deel van het dorp elkaar ontmoet. Samen dingen doen en zo ontdekken waar de kwaliteiten zitten en begrip krijgen voor elkaar.

 

Archief