De afgelopen weken waren er een paar vergaderingen waar ik aan mocht deelnemen. En om eerlijk te zijn ik krijg er steeds meer weerstand tegen. Misschien herken je het wel een bijeenkomst waar één persoon het gesprek domineert. Overtuigd van zijn eigen gelijk en anderen niet aan het woord laat.

 

Zelf ga ik er vanuit dat de echte kennis van een groep in het midden ligt. Maar waarom maken we er dan steeds een soort wedstrijd van wie de beste statements en stellingen kan maken. Deze week zag ik het gebeuren en weer waren er mensen die de discussie monopoliseerden. Als je dan een krachtige stem hebt en ook nog flink van postuur bent, heb je al een heel groot voordeel. Je kunt mensen gewoon overschreeuwen. En ik zag deze week nog zo’n voorbeeld van iemand met een politieke achtergrond te laat binnenkomen en nog voordat hij op een stoel zag zich al bemoeide met het gesprek met een vasthoudenheid van:  ik laat mij het woord niet ontnemen. Gewoon door iemand anders heen blijven praten tot het zo genant is dat iemand anders zich wel stil houdt.

 

Zelf merk ik dat ik dan alleen maar ongelukkiger wordt en zeker als ik een poging ondernomen heb om iets te zeggen en ik kom er niet tussen dan merk ik dat het iets met mij doet. Blijkbaar ben ik dan te veel man om iets harder te gaan praten en toch ook mijn inbreng naar voren te brengen. Dat lukte na een aantal pogingen en tot mijn stomme verbazing zei de dominantste persoon: “dat is gewoon niet waar”. Oeps ik voelde de kinder aanpak gewoon bij me boven komen: Welles, nietes, welles enz.

 

Een van de vergaderingen begon heel mooi, zo maak ik ze niet zoveel mee. De initiatiefnemer vroeg om een moment stilte en nam de aanwezigen mee in een stukje bezinning om even alles weg te stoppen wat niet bij de bijeenkomst hoorde. Er ontstond een leuke ontspannen sfeer met aandacht voor een ieder door middel van een denkbeeldige bal die overgegooid moest worden. Een soort van talking stick. Wikipedia: De praatstok (Engels: Talking stick) werd gebruikt door bepaalde indianenstammen in Noord-Amerika bij vergaderingen van stamoudsten. Het was gebruikelijk om de stamoudste die de staf vasthield uit beleefdheid niet te onderbreken. Vervolgens werd de staf doorgegeven aan het volgende lid van de vergadering die iets wilde zeggen. De staf was een ceremonieel object dat was versierd met arendsveren en kristallen om het belang ervan te onderstrepen. Jammer genoeg werd de vergadering waar ik bij was, onderbroken door 2 laatkomers die gelijk ook redelijk de bijeenkomst domineerden.

 

Het kan zo eenvoudig zijn. In mijn ogen is ieder die aanwezig is even belangrijk. Je moet alleen wel de tijd en rust nemen om naar elkaar te luisteren. Naast een voorzitter zou het goed zijn een soort tijdsbewaker te hebben die er voor zorgt dat een ieder ongeveer even veel tijd en of aandacht krijgt. Een goede voorzitter doet dat maar vaak sneeuwt dat onder. Luisteren is dus belangrijker dan praten en samen zoeken naar wat verbindt. Wat is in het midden van de groep?  


Het organiseren van bijeenkomsten die er toe doen is nog niet zo eenvoudig. Want hoe zorg je ervoor dat iedereen zich een beetje respectvol gedraagt. Hoe krijg je een setting waar mensen naar elkaar willen luisteren? Ja een talking stick kan helpen. Maar luisteren is meer dan alleen beleefd aanhoren en wachten op jouw beurt. Luisteren doe je met aandacht en je hart. Een dierbaar contact van me Mary Alice uit Nieuw Zeeland heeft er een paar mooie verhalen over. Als het ooit nodig is dat we leren om naar elkaar te luisteren dan is het wel nu. Want het systeem is moe, de wereld is moe van steeds meer moeten presteren. We maken zelf de wereld nodeloos complex hoe kunnen we de domme dingen afleren en dingen doen die er toe doen? Dat kan door gewoon elkaar de goeie vragen te stellen en de tijd, ruimte en aandacht nemen er het er over te hebben. Om die gesprekken op gang te brengen en “te hosten” zonder me met de inhoud te bemoeien dat is de opdracht die ik steeds duidelijker voel als mijn weg in het leven.

 

Archief