al te goedEr is een heel mooie uitdrukking die de afgelopen week erg op mij van toepassing was: een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Er was een stuk van mijn kies / vulling gebroken en moest naar de tandarts. Nu had ik dat recentelijk eerder gehad en dat werd toen een pijnlijke ingreep. Dus met lood in de schoenen en pijn in de buik ging ik er naar toe. Maar het viel mee. Binnen 20 minuten stond ik weer buiten een mooie witte vulling zat op de plek waar daarvoor een lelijke amalgaam vulling had gezeten. Dat alles zonder verdoving en pijn. Het kan dus wel.

 

Het overkomt ons denk ik allemaal wel een ergens als een berg tegenop zien en dan achteraf blijkt het erg mee te vallen. Het voeren van de administratie als ZZP-er is ook zo’n lijdensweg voor me. Als het eenmaal achter de rug is viel het eigenlijk wel mee. Maar om er eerst mee aan de slag te gaan…

 

Omgekeerd overkomt het me eigenlijk ook wel vaak. Even iets doen voor iemand is snel toegezegd maar dan opeens blijkt er meer werk in te zitten dan ik eerst dacht. Maar ja ik heb het toegezegd dus toch maar door de zure appel heen bijten. En het wordt natuurlijk erg zuur als achteraf blijkt dat dat de degene waarvoor de vriendendienst wordt verricht zelf ook wel wist dat het eigenlijk een k…. klus was. Met dat gevoel wordt het er allemaal niet beter op. Je hebt het gevoel genaaid te zijn. Al dan niet bewust.

 

Zo ben ik jaren geleden begonnen met de site van het dorp waar ik veel plezier aan heb. Regelmatig krijg ik het verzoek om een artikel te plaatsen en daar voel ik me niet te goed voor. Maar als het enigszins kan probeer ik de persoon die iets wil plaatsen zo ver te krijgen dat hij of zij het artikel zelf plaatst want anders blijf ik aan de gang. En dan komen er allerlei argumenten naar boven waarom iemand het niet zou kunnen. Vaak ingegeven dat het te moeilijk is en dan blijkt achteraf dat ook die persoon ook zit te lijden aan het lijden dat hij vreest. In sommige gevallen strijk ik met mijn hand over het hart en doe het toch weer even zelf. maar op het moment dat ik het zelf doe denk ik vaak: “Als ik weer iets te snel beloof voel ik me achteraf soms een echte sloof”.


Daar is ook een mooi Nederlands spreekwoord voor: Al te goed is buurmans gek. Ooit zei een buurman over mijn vader: "hij is zo goed dat hij eerst de buurman helpt het hooi binnen te halen voor hij aan zijn eigen hooi begint". Het klinkt raar, maar wat was ik trots op mijn vader. Hij is veel te vroeg overleden op zijn 49e. (volgende week 35 jaar geleden)  Maar ik moet er nog vaak aan denken. Wat zit de maatschappij nu op zo’n instelling te wachten. Ik mis hem.

 

 

Archief