Uncategorized

View Jan Hut's profile on LinkedIn

Elsevier heeft deze week een artikel over Linkedin. Inmiddels 1 miljoen Nederlanders zijn er te vinden volgens Elsevier. Dat begint ergens op te lijken.
Natuurlijk ben ik er ook te vinden. Dat is van de laatste jaren want ik had eigenlijk ingezet op Xing (open BC), dat is de Duitse variant. Ik vond Xing net iets beter en gebruiksvriendelijker. Ik heb er nog steeds een betaald account. Maar zoals zo vaak wordt niet altijd de kwalitatief beste ook marktleider. Dus langzamerhand ben ik toch over gegaan naar Linkedin. Op een gegeven moment kreeg ik zoveel aanvragen dat ik het niet meer kon negeren. In het begin nam ik de meeste uitnodigingen aan maar langzamerhand ben ik wat aan het opschonen. De eerst 50 zijn al weer verwijderd. Niet omdat het geen boeiende mensen zijn maar gewoon omdat ik me niet meer goed kan herinneren wie de persoon in kwestie is of waar ik hem of haar heb ontmoet.

Het criterium wat ik hanteer is dat ik me de persoon voor de geest kan halen en dat we elkaar eens gesproken moeten hebben. En dan nog kan het zijn dat ik iemand niet toevoeg. En dat is dan gewoon een gevoelskwestie. Waarom klets je nu eenmaal bij een bijeenkomst met iemand? Toeval en intuitie. Zo zie ik Linkedin ook.

De afgelopen weken ook weer een paar leuke gesprekken gehad die tot stand zijn gekomen door Linked in. Een ervan was wel erg leuk en krijgt ook vast wel een vervolg. Gewoon omdat we samen met ons eigen bedrijf bezig zijn en een beetje hetzelfde tegen de wereld aan kijken. Gewoon even bijkletsen, de vervanger van de koffieautomaat toen ik nog werkte in loondienst.

De "echte leven" variant was gisteren weer het ICT Cafe. Altijd een grote pret om er te zijn. Maar het is toch anders. Heee hallo, leuk om je te zien. Hoe gaat het ermee? Super natuurlijk. We moeten elkaar binnenkort weer even opzoeken. En dat komt er ook vaak wel van. Natuurlijk komt ook daar van alles voorbij, zakelijk, persoonlijk, herinneringen en woeste plannen.

Vaak zijn het erg leuke gesprekken maar voor een verdieping ben ik liever in een andere omgeving. Het was gisteren drukker dan ik het ooit heb meegemaakt bij het ICT Cafe. Blijkbaar zoekt men in wat mindere tijden elkaar op. Een tip die ik mensen altijd geef. Als je dan toch niks te doen hebt doe het dan niet thuis of achter je bureau. Ga op zoek naar mensen, haak aan bij Netwerken. Linked in is een mooi eerste stap, het ICT cafe of het ICT Platform ook leuke. Allen zijn ze zeer waardevol in deze wat mindere tijden.

Een andere mooie gelegenheid van netwerken is tijdens de Busreis van het ICT Platform samen met de Netwerkbus naar de CeBIT. We bezoeken dit jaar voor de 6e keer het grootste ICT event van de wereld. De eendaagse gaat op 6 maart en de 2daagse is gepland op 6 en 7 maart. Voor de kosten hoef je het niet te laten. De eendaagse kost 40 Euro inclusief busreis en entree.
De tweedaagse kost 60 Euro, inclusief busreis, entree en overnachting. Ik ga zeker.

 
 

Met veel belangstelling lees ik altijd verhalen over security en alle gevaren die er dreigen. Voorop gesteld ik ben een zondagskind. Opgegroeid op het platteland en nooit echt geconfronteerd geweest met gevaar. Er is wel 2 maal ingebroken in mijn auto, een keer mijn rijbewijs en een set schroevendraaiers weg en later eens mij laptop. Mijn schoenen zijn eens gestolen en oh ja mijn rugzak maar dat was in Chili. Ik was me helemaal niet bewust van dat mensen daar die Gringo’s toch een beetje zien als wandelende geldautomaat. In mijn rugzak zat mijn 3 maanden oude digitale video camera (nieuwprijs 320 Euro) en een trui. De camera heb is vergoed door de verzekering.
In mijn fantasie heeft een arm Chileens gezin 2 maand van de opbrengst geleefd. Ik ben alleen bang dat het op is gegaan aan 2 witte lijntjes.
Maar dat zijn dan ook wel mijn prive ervaringen met bedreigingen.
In mijn werkzame leven was ik 4 jaar manager security. (hoofd beveiliging)  Daar heb ik wel voldoende diefstal, fraude, vernieling en oplichting gezien. En dan was het ook nog maar Noord Nederland. Mijn collega’s uit het westen hadden altijd de sterkste verhalen. Op een gegeven moment denk je dat er achter iedere struik een boef zit. Als je dan weer uit dat wereldje stapt weet je dat er gelukkig voldoende struiken zijn waar niets achter zit of hooguit een spelend kind. Dan begin je alles weer een beetje in  zijn normale proporties te zien.
Ik moest er weer aan denken toen ik het het vakblad voor de ICT, Computable, het topic "Sociaal Netwerk"  besproken zag worden.
Een aantal Security experts geven hun visie. Er is nog weinig veranderd in security land. Er werd nog volop gewaarschuwd dat er best wel een boef achter een struik kan zitten. De expert van het bedrijf Andarr maakt het helemaal bont. Volgens hem is het beste advies om weg te blijven bij Sociale Websites.
Ga vooral niet het bos in want er kunnen boeven zitten achter struiken. Oeps, help, ik sta inmiddels wel op heel veel plaatsen vermeld. Maar dat was wel een bewuste keus.
Voor mij was het na 4 jaar zaak om het werkveld Security te verlaten. Je blik wordt wel erg beperkt na 4 jaar kommer en kwel. Misschien wordt het ook tijd voor de expert in kwestie om van baan te veranderen.

Na een poosje over de lokale media nu maar weer eens over ICT. Ik kreeg vandaag Computable in de bus een vakblad voor ICT-ers en ik lees daarin altijd met veel genoegen de collumn van Jacob Spoelstra. Hij is ICT-er en stand up comedian. Hij neemt het spotje van Logica op de hak. Die hebben een spotje gemaakt waarin ze tegen de klant en strijde trekken ehm, tegen projecten. 
[youtube vv07x66wZcE]
Nou ja je krijgt wel bepaald personeel op deze manier. Want niet iedereen voelt zich geroepen om duurzame Business Value te creeren. Nu is volgens Logica het spotje niet bedoeld om te werven maar om bekendheid te generen onder ict-managers. Toch raar dat het spotje dan wel onder www.logica.nl/carriere te vinden is.

Jacob sluit af met de opmerking dat het vervolg natuurlijk een spotje wordt met een andere scene uit Braveheart waar de krijgers hun blote kont tonen aan de tegenstanders. Want als je dan toch aan je klanten wilt uitleggen wat je doet is dit een mooie scène.

Wat dat betreft lijken grote ICT bedrijven misschien wel op grote financiele instellingen. Het grote verschil is dat er nog heel veel middelgrote en kleine bedrijven in de ICT zijn. In de financiele wereld zijn die er nauwelijks meer. Ergens zag ik een documentaire waar iemand suggereerde dat eerst de grote financiele bolwerken afgebroken moeten worden tot een iets overzichtelijk formaat. Tot die tijd zullen er injecties in moeten want zelf zullen die bedrijven niet in staat zijn zich te genezen. Natuurlijk kan ik dat niet overzien maar mijn gevoel zegt dat er wel eens een kern van waarheid in kan zitten.

OK genoeg geschreven op ten strijde tegen de klanten eh projecten op zoek naar Business Value.

 

 

Gisteravond hadden we onze 2e sessie van de keukentafelgesprekken. Die organiseren we vanuit de vereniging voor dorpsbelangen om meer informatie van de bewoners te krijgen over wat er leeft bij de inwoners. Maar ook om zelf na te denken over de toekomst van ons dorp. Iets wat de gemeente Leek lang heeft tegen gehouden. Waarom weten we niet maar het maken van een dorpsvisie werd niet gestimuleerd of gewaardeerd.

Gelukkig zijn ze op dat standpunt terug gekomen en inmiddels zeggen ze dat het belangrijk is dat we komen met een dorpsvisie. Er is zelfs een buget beschikbaar gesteld voor de ondersteuning van de vereniging van Groninger dorpen. We krijgen tijdens de keukentafel gesprekken dan ook regelmatig de vraag of het wel nut heeft. En eerlijk gezegd weet ik dat natuurlijk niet echt. De gemeente Leek ligt in financieel zwaar weer en ze hebben grondaankopen gedaan, die zullen ze te gelde willen maken. Daarnaast zitten ze nog met een regiovisie samen met Noordenveld waar een bouwopgave ligt die wel in een heel vreemd daglicht komt te staan met de huidige financiele crisis en de stagnerende huizenmarkt. Dus hoe groot onze invloed is, is nog niet in te schatten. De stedebouwkundige is wel bij ons langs geweest en hij heeft zijn plannen aangepast op wat hij hoorde van bewoners. Vanmiddag is er weer een presentatie van de stedebouwkundige. Ik ben benieuwd.

Toch bleek gisteravond dat er wel een nut en noodzaak is voor een dorpsvisie. Er deden een paar jongeren mee en die willen graag blijven wonen op het dorp en volgens hen is er een wachtlijst van 2 jaar om een woning te kunnen huren. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat er huurwoningen zijn gebouwd. (OK er is wel gebouwd voor bejaarden maar daar is de jeugd niet mee geholpen) Er is dus nog een kloof te overbruggen voor de starters. Jongeren die echt op zichzelf willen wonen worden dus gedwongen het dorp te verlaten. Waarmee dus ook een stukje toekomst verdwijnt.

Dit was maar een van de vele besproken punten er is een scala voorbij gekomen. Leefbaarheid, natuurlijk de sportvoorzieningen, verkeersveiligheid, het komt allemaal voorbij. Dorpsgenoten hebben nog de gelegenheid om volgende week dinsdag en woensdagavond mee te kunnen denken over de toekomst van onze eigen leefomgeving. Alle deelnemers zijn uitermate positief en het zijn erg leuke gesprekken. En of het effect heeft? Ik denk het wel. Misschien hebben we minder invloed dan we willen maar we weten veel beter wat we willen. We kunnen veel dingen zelf in gang zetten en dat alleen al is pure winst. Want als het moet staan we zo weer met honderd mensen een Bult spektakel te organiseren, een feestweek die klinkt als een klok of als we het ergens niet mee eens zijn op het gemeentehuis om ons te laten horen.

Of ergens zoals ik in één van de reakties las: proud to be a Zeumhuuster! Zo is het maar net.

De wereld is plat aan het worden. Nieuws bereikt in no time alle uithoeken van de wereld en vanuit alle hoeken van de wereld kan je contact houden met de rest. Waar in het verleden dure telefoon verbindingen of satellietverbindingen nodig waren, kan het tegenwoordig met een mobieltje en internet.

Voor veel mensen houdt dit in dat ze zich steeds meer en meer terugtrekken op hun eigen stukje privé. Het is te merken bij ons het dorp waar nog wel veel saamhorigheid is maar ook steeds meer en meer mensen komen die er komen voor de rust. Ze willen eigenlijk weinig met het dorp zelf van doen willen hebben. Dat is natuurlijk ieders goed recht maar aan de andere kant is er wel zo iets als inburgeren ook in een dorp. De noaberplicht is allang niet meer zo gewoon als het altijd was.

Toch geldt ook hier wel een vorm van Maatschappelijk Verantwoord Omgaan met de omgeving. Een beetje een vrije vertaling van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Want het gaat natuurlijk niet alleen om het ondernemen maar ook hoe je met elkaar omgaat. Vorige week gebruikte iemand de uitdrukking LVO in dit geval staat het voor Lokaal Verantwoord Ondernemen. Want natuurlijk is het goed om te denken aan milieu, het behoud van het regenwoud, of bestrijding van de armoe. Maar het gaat ook om wat je doet in je eigen omgeving. 

Leuk dat je werkt bij een global company. Veel van die bedrijven huldigden de kreet "Think Global, act Local". Nu moet ik zeggen dat act local dan vaak vertaald wordt met lokaal geld verdienen. Veel van die bedrijven heb ik nog nooit een lokale voetbalclub zien sponsoren, een museum of een school. Want ze zijn immers een Global Player.

Maar "local" is er wel een hoop te doen. In mijn kleine wereldje verbaas ik me over het werk dat er is veel verzet door de loop van de jaren. Het dorp waar ik woon (al mijn hele leven) is ontgonnen door mensenhanden. En dan nog niet eens zo lang geleden, 100 jaar. Kanalen zijn gegraven met de schop. Tegenwoordig onvoorstelbaar. Veel van die kanalen zijn ook alweer dichtgegooid vaak jaren later met vrachtauto’s en kranen. De omgeving waar ik woon heeft veel kenmerken van vroeger maar het is onvoorstelbaar dat veel van die gebieden al 2 of 3 keer op de schop zijn geweest.

Maar het kan nog gekker, bedrijven waar men 10 jaar geleden nog nooit van had gehoord komen, kopen bedrijven op. Beinvloeden soms het leven van duizenden mensen en trekken vervolgens weer weg. Ze handelen in Eikeltjes (zie ook een eerdere post).

Het is niet onvoorstelbaar dat bedrijven en mensen in de toekomst de vraag gesteld wordt: And so, my corporate company: ask not what your local community can do for you—ask what you can do for your local society. Vrij naar de inauguratie rede van JFK. Gisteren was er weer zo’n kenmerken moment in de geschiedenis van Amerika.

 

Een treehugger

Gisteren en vandaag stonden in het teken van Netwerken. Gisteravond was er weer een bijeenkomst van Netwerk Noorderlicht. Een Netwerkorganisatie van voornamelijk ZZP-ers die regelmatig bij elkaar komen om ervaringen uit te wisselen, kennis te delen en te netwerken. Soms worden er ook wel opdrachten besproken of doorgeschoven naar een "collega ZZP-er" Oftewel zakendoen mag wel maar staat niet centraal. Het Netwerk Noorderlicht is nog redelijk onzichtbaar en dat is ook redelijk bewust. Maar er is ook niks op tegen om te vermelden dat je deel uitmaakt van Netwerk Noorderlicht. Je bent dan wel zelfstanding zonder Personeel maar ik kan wel terugvallen op een grote groep bedrijfskundigen die hetzelfde vak beoefenen. Dus er is eenvoudig een backup te organiseren.

Netwerk Noorderlicht is voor mij een warm nest. Veel mensen met dezelfde insteek. De club heeft geen formele organisatie. Ieder betaald zijn eigen eten en drinken en er zijn geen verplichtingen of het moet al zijn dat er wel van je verwacht wordt mee  te doen. Laat je meerdere keren verstek gaan bij bijeenkomsten dan val je van de lijst.Ik heb wel genoten gisteravond.

Vandaag was ik te gast bij de Netwerkbus. Inmiddels was het mijn 3e tocht en ik vind het nog steeds een ijzersterk concept.  Je stapt met een aantal mensen in een bus en gaat naar een beurs of congres. De reis wordt gebruikt om te netwerken  . Dat levert fantastisch leuke gesprekken op en de beurs en het congres lijkt bijna bijzaak te worden.

Vandaag ging de reis naar Den Bosch om de beurs Facilitair te bezoeken.Gisteren ging er ook al een bus en vandaag waren er zelfs 3 bussen. 1 uit Emmen en 2 uit Groningen. Leuk. De dag wordt door een aantal bedrijven en de sponsoren vandaag waren: GAG Benelux, Palmberg / Kantoor Projecten en Donker Asito. We hadden een ontvangst op de stands van de sponsoren en we mochten op de stand van Donker een heel bijzondere ervaring ondergaan.: Tree huggen. Nooit geweten dat er zo iets in mij school.

Maurice, Manorn en Jannie, bedankt voor de leuke dag het was weer "top" verzorgd.

Morgen weer een redelijk normale dag. Even genoeg genetwerkt.

Het stille midden

Voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden

© Helena Kwaaitaal

Archief