Jan Hut

Afbeeldingsresultaat voor verhuizenVerhuizen, het is niet mijn hobby. De afgelopen maanden stonden in het teken van de verbouw van onze woning. En de afgelopen weken in het teken van de verhuizing. Veel zaken zijn er de afgelopen tijd bij in geschoten en zeker deze blog. Tijd om weer iets van me te laten horen want hoewel heel veel energie in de verbouw en verhuizing is gaan zitten er is nog energie over om me weer in te gaan zetten voor een iets betere wereld.

 

Waar was ik ook zoals mee bezig?

 

  • Plaats nemen in het stille midden. Daar is vaak de oplossing te vinden. In mijn ogen is er geen absolute waarheid. Vaak heeft iedereen (een beetje) gelijk. Het is maar net hoe je er tegenaan kijkt.  
  • Een beetje tegengas geven tegen mensen die om het hardst schreeuwen dat ze gelijk hebben. Juist de Stille Willies van deze wereld luisteren beter en weten vaak beter waar het in de wereld om draait.
  • Proberen zaken te doen vanuit de coöperatieve gedachte. Niet alles naar één persoon of organisatie. Maar daar waar mensen zich inzetten voor een groter doel het ook terug laten vloeien naar die mensen.
  • Werken vanuit de procesregie. Geen SMART aanpak voor mij. Maar een aanpak die zich richt op energie, soms 2 stappen vooruit en dan 3 terug om weer 6 vooruit te maken.
  • Organiseren van gesprekken die er toe doen. Met als meest concrete de Tegenlicht meetups.

Het onderwerp maakt me niet zoveel uit. Ik weet iets van telecommunicatie omdat ik daar sinds 1979 in werk. Ik weet lang niet alles maar weet redelijk zin en onzin te scheiden. Sinds ik van het Dunning KrugerW effect hoorde durf ik niet te zeggen dat ik er veel vanaf weet. maar het heeft me wel de ogen doen openen.

Afbeeldingsresultaat voor dunner kruger

 

Dorpsgemeenschappen hebben mijn grote belangstelling en sinds kort ben ik binnen onze woonplaats ook betrokken bij een lokaal energie initiatief.

 

Het eind van het jaar is in zicht, (poepoe). Het venijn zat in de staart. Er staat een nieuw jaar aan te komen. Ik heb er zin in. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe wegen bewandelen, doorgaan met versterken van lokale initiatieven. Dominante mensen iets afremmen en de bescheiden mensen een handje helpen. Wil je het er eens over hebben de koffie is zo gezet in ons huisje in Visvliet. Je bent welkom.

 

Ik voel me gesterkt door de kerstboodschap van onze koning. Op zoek naar “Een groter wij in plaats van een breder ik”. Het is me uit het hart gegrepen.

 

Een goede jaarwisseling en tot in het volgend jaar.

 

Mijn hele leven ben ik wel in meerdere of mindere mate betrokken geweest bij vrijwilligerswerk. Me vaak belangeloos ingezet voor een groter doel dan “Me myself and I”. Waarom? Omdat ik zo ben opgevoed. Mijn ouders deden dat en ik dus ook. Uiteindelijk is het vaak niet moeilijker. Uit mijn jeugd is me een uitspraak van een buurman bij gebleven. Jouw vader is veel te goed: als het begint te regenen zal jouw vader eerst de buren helpen voor hij zijn eigen hooi binnenhaalt (mijn vader was keuterboer). Ik zag dat als een groot compliment aan het adres van mijn vader en misschien heeft me dat juist wel gevormd.

 

Nu verderop in het leven kom ik mensen tegen die uit een heel ander hout gesneden zijn. De uitdrukking “What’s in it for me?”zal je mij niet horen gebruiken maar ik heb hem al heel vaak gehoord.

 

Een poosje geleden belde iemand me die op zoek was naar snel veel geld verdienen. Bedrijven een breedband verbinding aansmeren voor € 450,- per maand omdat ze smachten naar een een goede digitale ontsluiting. “Jan je weet vast wel een terrein waar ik dat kan verkopen”. Mijn reactie was: “Als we zorgen dat iedereen meedoet hoeft het misschien maar € 100,- per maand te kosten en zijn veel meer mensen blij”. De reactie was “maar Jan je bent toch ondernemer je wilt toch zoveel mogelijk geld verdienen”. Het mag duidelijk zijn met zo iemand wil ik liever niet samenwerken.

 

Natuurlijk wil ik, moet ik, geld verdienen maar dat is niet mijn grootste drijfveer. En langzamerhand kom ik erachter dat er veel verschillende houdingen zijn. Van altruïsme tot winstmaximalisatie en alles wat er tussen in zit.

 

Zelfs bij vrijwilligers is er soms ook onderscheid te maken. De één zet zich in voor een club en houdt zich verre van geld. Als er iets moet komen wordt het gewoon prive betaald en daar wordt verder niet over gesproken. Een ander verkondigt het luid dat het geschonken is. Een ander declareert nog 2 postzegels of de telefoonkosten.

 

Voor breedband projecten zoek ik financiers. Steeds kom je investeerders tegen die soms een gegarandeerd rendement eisen van 10% en dan gedurende een looptijd van 30 jaar. Mensen en organisaties met veel geld eisen dat gewoon. Lukt het niet dan moet je bloeden. IJskoud en snoeihard.

 

Blijkbaar is er een soort van schaal waarmee je de betrokkenheid van mensen kan meten. Waar zit jij op de schaal van betrokkenheid?

 

Oneliners kunnen soms precies aangeven waar de schoen wringt bij een probleem. Cruijff was er een meester in. Zeker de uitspraken waarmee hij duidelijk probeerde te maken dat hij het ook niet allemaal beredeneerde. Bijvoorbeeld zijn intuïtie die maakte dat hij heel vaak als voetballer vrij aanspeelbaar was. De flow in zijn spel wat maakte dat hij de omgeving met het publiek vergat. Het spelinzicht wat hij omschreef als “Je begrijpt het pas als je het ziet.  Ik weet het ook niet het is er opeens”.

 

Ooit ben ik opgeleid tot mediator en dat heeft mijn beeld van de wereld veranderd. De waarheid ligt in het midden. En zolang er emotie is kan je een conflict niet echt oplossen. Iedereen heeft vaak gelijk vanuit zijn of haar standpunt. Bijvoorbeeld een klagende klant heeft altijd gelijk….. vanuit zijn of haar perceptie. Als je dat beseft is het werken bij een klachtenafdeling leuk, heb ik ervaren. Ga even op de stoel van de klant zitten en leef je in wat er is gebeurd. Dan is het oplossen van de klacht een stuk eenvoudiger.

 

Deze “wijsheid”heb ik jaren geleden al opgedaan en gebruik het ook regelmatig. Toch werd ik er recentelijk vanuit een andere invalshoek weer mee geconfronteerd. We hadden het over geweldloze communicatie en daarbij kwam de uitdrukking naar voren: Emoties komen van rechts…. ze hebben altijd voorrang. En zo is het maar net. Opeens schiet je in de verdediging, ben je gekwetst, verdrietig, teleurgesteld of boos. Je wordt onredelijk of misschien stil zegt niks. Duidelijk is dat dat de sfeer verpest is. Je wilt het graag anders maar voor dat mogelijk is zal je iets aan de emoties moeten doen. Ze hebben voorrang.

 

Mooi om te weten maar hoe doe je dat? Aan de ander vragen zich anders te gedragen? Hmm dat is lastig want het zijn mijn emoties. Toch mijn emoties benoemen dat is de eerste stap. En dan maar hopen dat de ander niet last krijgt van emoties want die zijn niet van mij.

 

Mooi onderwerp…. emoties. Ze hebben voorrang ze komen van rechts. Voorzichtig!!!

 

 

(pas op en verzonnen verhaal)
Een poos geleden werd ik gevraagd het huis van een kennis op te ruimen. Het was een ouder iemand die inmiddels naar het verzorgingshuis was gegaan en er bleven allerlei spullen achter. De persoon had zelf geen directe familie. De verre familie die er nog is, woont in het buitenland. Die spullen moesten worden opgeruimd of verkocht. Ik was er al eens doorheen gelopen en had zelf eigenlijk ook wel belangstelling bij sommige spullen.

 

Ik had wel al een opkoper gevraagd wat hij er voor over had. Nadat hij alles had bekeken bood hij € 2000,- en dan ruimde hij het huis ook uit. Ik liep nog een keer door de spullen en stuitte op een oude kast. Toen ik een la open trok zag ik achter tegen de la een envelop geplakt. Toen ik die envelop opende zag ik een stapel bankbiljetten. WOW snel tellen leerde al snel dat het ging om oneveer € 10.000,- De envelop heb ik terug gestopt want het was niet mijn geld.

 

Mijn eerste gang was natuurlijk naar de man in het verzorgingstehuis.  Ik heb uitgebreid met hem gesproken en hij was blij dat hij de zorgen kwijt was. Alles wat hij nodig had had hij nu bij de hand en was blij dat hij de rest kwijt was en was blij dat ik het voor hem wilde opruimen. Ik heb hem nog een paar keer gevraagd of hij echt alles van waarde had meegenomen. Dat was zo en ik vertelde hem dat er € 2000,- was geboden maar dat ik het ook wel wilde hebben voor € 2100,- Daarmee ging hij akkoord.

 

Het hele spul heb ik laten verhuizen naar mijn eigen garage en de boel schoon laten maken. Dat kostte me € 1000,- en het schoonmaken was ook nog een redelijke klus. De spullen heb ik verkocht aan de opkoper, die er 2200 Euro voor betaalde. Hij was er erg blij mee. Achteraf bleek dat er € 11.500,- in de envelop te zitten. Waarschijnlijk heeft de oudere man nooit geweten van het geld. De kast had hij nog niet lang geleden gekocht.

 

Nu zit ik wel een beetje met een probleem. Toen ik mijn meevaller vertelde aan een vriend vond hij dat ik dat niet had mogen doen. Volgens mij is er helemaal geen probleem. Mijn oudere kennis had al afscheid genomen en was blij dat hij € 2100 kreeg. Ik heb niemand benadeeld. Iedereen was blij met de deal. De verhuizer, de schoonmakers en de oudere man. Zelf heb ik  het nodige werk aan gehad.


Ik ben blij met de actie van de voorzitter Keizer van de VVD want ik begrijp hem helemaal en natuurlijk heeft de man integer gehandeld. En als ik eerlijk ben… in mijn geval ging het maar om een relatief klein bedrag. Mijnheer Keizer is zich natuurlijk nog beter bewust wat hij doet dan ik omdat het om een veel hoger bedrag gaat en omdat hij een voorbeeldfunctie heeft.  Hij heeft veel voor de partij betekend begreep ik en dat zou dan in zijn nadeel werken want dan kan je nooit eens een meevaller hebben. Dan zou je alles met gewoon werken moeten verdienen. Dan zou je nooit eens een mooi handeltje mogen hebben. In wat voor maatschappij leven we dan?

Ik ben er weer!!!

 

De afgelopen week kreeg ik de vraag hoe zit het met je blog? Goede vraag: de laatste tijd heb ik er wat problemen mee gehad maar ik heb de plaat niet gepoetst. Maar ik had wat problemen met de site. De afgelopen weken is de site www.7huizen.nl over gegaan naar een andere webhostingpartij. Sinds 1995 was ik daar de webmaster van en door de loop van de jaren zijn daar rond de 2000 artikelen op geplaatst. Door het veranderen van providers is nu alles gewist en nu staat er een totaal andere site. 

 

Ergens onder water was daar ook een link naar www.janhut.nl en door die acties was mijn blog ook uit de lucht. Nu had ik wel een backup en die moest ik terug zetten. Dus vanaf nu hoop ik regelmatig weer wat te bloggen.

 

Waarover dan? Nou over de meetups van Tegenlicht, Visvliet, The circle way en Art of hosting. Allemaal zaken waar we ons zo mee bezig houden.

De komende meetup van Tegenlicht

De meetups van Tegenlicht organiseren we onregelmatig ergens in de stad Groningen. Als een aflevering ons aanspreekt zoeken we de inleiders en ook een passende locatie. De eerstvolgende is bij GoudGoed  Damsterdiep 269 in Groningen. Deze keer gaat het over de uitzending Groene Dromen. Kern van de uitzending is hoe we op een slimme duurzame manier om kunnen gaan met spullen die anders afval zijn. In de uitzending gaat het over het idee van Paddestoelen kweken op koffiedik. Iets wat ook al gebeurd in Groningen. Zo komen nog veel andere voorbeelden voorbij.

 

We zijn de meetup te gast bij goudgoed waar ze ingeleverde kleding en schoenen sorteren en weer verkopen, hergebruiken met een andere bestemming of verzenden naar Afrika. Zie ook de video hieronder. Prachtig dit hergebruik maar je hoeft maar een uurtje op de Westerhaven te staan om te zien dat de instroom van nieuwe kleding een veelvoud is. Herbestemmen is maar een druppel op de gloeiende plaat. Centraal bij deze meetup staat de vraag hoe kunnen we naast al die mooie (kleine) initiatieven structureel er iets aan doen. Oftewel zoals iemand uit de kledingbrache tegen me zei.

Ik denk dat Goud Goed de achterkant prima regelt.
Aan de voorkant zijn er nog wel wat stappen te nemen.
Alhoewel dat de laatste jaren ook sterk is verbeterd.
Maar ja het mag allemaal weinig kosten……..

Wil je daar ook over meepraten en je laten inspireren dan ben je vanaf 19.00 uur  welkom bij Goudgoed op 23 mei aan het Damsterdiep 269 in Groningen. we gaan eerst de uitzending met elkaar terugkijken en heb je die al gezien dan ben je vanaf 20.00 uur welkom.

 

Dit jaar hebben we de jaarwisseling niet in Nederland doorgebracht. Om eerlijk te zijn kregen we wel een beetje heimwee toen we de plaatjes en verhalen hoorden. We waren in Griekenland in Peloponnesos. We waren te gast bij Christiana. Zij is in de streek geboren en probeert er te doen aan regio ontwikkeling.

 

Een prachtig gebied waar we in de regio gedoken zijn. Natuurlijk prachtige dorpjes aan zee waar de grotere plaatsen het moeten hebben van Toerisme. Daar zijn we even wezen kijken maar het allermooist vonden we toch de dorpjes in de bergen. Geweldige vergezichten majestueuze bergen en mooie brede goede wegen. Als dat allemaal van Europees geld gedaan is dan is dat een verstandige beslissing geweest. Beter dan de 80.000.000.000 iedere maand uitgekeerd is aan beleggers. (zie mijn vorige post).

 

Waar we erg van onder de indruk waren was de verlaten dorpjes. We bezochten dorpjes waar in het verleden 1600 mensen woonden nu nog rond de 25. Of dorpen die compleet verlaten zijn. Een aantal dorpjes zagen er nog redelijk uit want sommige huisjes worden gebruikt als vakantiehuis. Met als gevolg dat er nog wel tavernes zijn of kleine cafeetjes. Toen wij er waren liepen er her en der nog wel wat toeristen rond maar we konden ook soms tijden rijden zonder iemand tegen te komen. Een half uur rijden naar een winkel(tje)  is soms heel gewoon. Laat staan een bezoek aan dokter of ziekenhuis. Het zet maakt in een klap de Nederlandse krimp economie belachelijk. Natuurlijk ook in Nederland zijn dorpen waarvan de bevolking wegtrekt, scholen sluiten en voorzieningen verdwijnen. We wonen zelf in Visvliet daar speelt het ook. Maar als je het in perspectief ziet is het allemaal wel overtrokken.

 

630.000 jongeren zijn na hun studie uit Griekenland vertrokken naar het buitenland. Dat op een bevolking van 10.800.000. De ouders hebben vaak de opleiding betaald en die wordt in het buitenland verzilverd. Dat is pas een Braindrain.

 

In het gebied waar we veel verbleven waren in het verleden 375 herders nu zijn dat er nog 25. Juist de herders vormden in het verleden de ruggengraat van dit woeste gebied. We hebben er links en rechts nog wat zien lopen. Ze kennen het gebied de cultuur en de gebruiken. Toen we eens de middagmaaltijd nuttigden moeten we eten wat er op het menu stond. er was geen keus. Een heerlijke salade van planten uit de omgeving en afgesloten met een Feta met honing zoals ik het nog niet eerder heb gegeten. Echt streekproducten geen twijfel mogelijk.

 

Als ik dan kijk wat er in Nederland wordt besteed aan krimp dan is dat een op zich staande industrie geworden. Net als de beving industrie. Freek de Jonge heeft zich er ook heel erg over verbaast. Natuurlijk is de problematiek van de beving groot net als de Urbanisatie lege dorpen achterlaat. Dat daar allerlei wijsneuzen op storten en hele industrieën ontstaan als Centrum voor veilig wonen en de Nationaal coördinator. Heel belangrijk doen grote woorden gebruiken maar ook wel een hele grote strijkstok.


Hoe dan wel? Eigenlijk niet zo moeilijk Geef de bewoners de ruimte. Zorg voor een ruimhartige vergoeding. Nu druppelt er wel heel weinig door met als triest dieptepunt dat het centrum voor veilig wonen winst heeft gemaakt. Zeg nou zelf wat is er erger een bewoner uit het gebied die iets te veel krijgt of het geld besteden aan CVW of de nationaal coördinator. Waar volgens mij veel medewerkers werken van buiten de regio (hoeveel eigenlijk?) en zelfs winst maken. Voor mij houdt het in dat we ons nog vaak laten inspireren in het buitenland Proberen activiteiten te ontplooien en daarom het komend Oud en Nieuw gewoon weer thuis in de eigen omgeving vieren.

Het stille midden

Voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden

© Helena Kwaaitaal

Archief