Jan Hut

1 4 5 6 7 8 94

KnipselIk krijg wel eens horen dat ik weinig over alledaagse dingen schrijf. Dan moet er maar eens een bericht tussendoor over iets wat mij raakte.

 

Een aantal maanden geleden vertrok ik van huis en de schilder was druk bezig de garage van de buren te schilderen. Met een roller. Nog even een praatje met hem staan te maken het zag er weer strak uit. Een paar dagen later viel me op dat mijn donkerblauwe auto onder de witte spetters zat. Eerst dacht ik dat het stof was maar toen ik het weg wilde vegen bleek het vast te zitten. De combinatie was snel gemaakt. Via via de schilder opgespoord en die bood aan om het te poetsen. Maar ik was al even bezig geweest en dat leek me niet echt een stak plan. Mijn garage kwam met de suggestie: breng hem maar autocentrum Leek. Die jongens maken het wel tip top in orde van binnen en van buiten. De schilder gebeld en gevraagd of hij 2/3 van de kosten wilde betalen. Immers de binnenkant schoonmaken had niets met de verf te maken. Hij ging prompt akkoord. Dan hoefde hij ook niet met de verzekering te regelen. Dat levert over het algemeen alleen maar gezeur op.

 

De auto zag er keurig uit maar toen hij later goed in het licht stond zag ik nog allemaal spetters. En hij was ook aan de binnenkant niet gereinigd. Da’s balen. Ik was wat traag met het betalen van de nota en ik werd gebeld door de garage dat de nota nog open stond. Ik vertelde zo dat ik niet tevreden was. Tja dat was vervelend en daar moesten ze nog even over denken. Ja ja daar hoor ik nooit meer wat van dacht ik en toch maar de rekening betaald.

 

Tot ik vorige week voor een spoed reparatie weer doorverwezen werd. Fred en Peter herkenden de auto eerst niet maar toen ik het verf incident vertelde liep Fred direct weg en kwam met een notitie terug. Ze waren het er beiden gelijk over eens dat moest anders en of ik de auto 2 dagen kon missen. Toen ik hem vanmiddag weer ophaalde zag ik hem niet buitenstaan. Hij stond in de showroom en ongelooflijk ik herkende hem eerst niet eens. Klaar gemaakt alsof hij verkocht moest gaan worden. Bumpers weer in de kleur, velgen gepoets. Prachtig.

 

We hadden het niet over kosten gehad en om eerlijk te zijn kneep ik hem wel een beetje. Op de vraag “Wat ben ik jullie verschuldigd” kreeg ik te horen: “ Een glimlach is genoeg”. Dat kostte geen moeite, ik zit nog te glimlachen. Wat een prachtige verrassing aan het eind ven een troosteloze natte dag,


Peter en Fred. Harstikke bedankt!!!

imagesVorige week volgde ik de 2e module van de training Sociocratie. Dat vraagt vaak om uitleg want lang iedereen kent het begrip. Het gaat over “iedereen betrekken”. Niemand uitsluiten. Je neemt als groep pas een besluit als niemand tegen is. Het kan zijn dat iemand zegt “ik denk er anders over maar ik ik kan er mee leven”.

 

In ieder geval wil je iedereen gehoord hebben naar zijn of haar mening. De gedachte er achter is dat je geen tegenstand wil. Dat gebeurt bijna altijd bij een democratische beslissing. Als je een besluit neemt waar 60% voor is dan is er grote kans dat er ook een grote groep tegen is en ook zal proberen alsnog het gelijk te halen.

 

Maar het gaat ook over het luisteren naar iedereen. Het betrekken van andere denkwijzen maakt dat er juist rijpere beslissingen worden genomen. In een groep zijn er ook altijd mensen die weinig inbrengen, vaak omdat ze overschaduwd worden door anderen. Het zijn de “Stille Willie’s. Juist die mensen weten vaak heel goed hoe dingen geregeld moeten worden. Ze luisteren veel, vaak ook te verlegen iets te zeggen. Persoonlijk denk ik dat het de oplossing is voor veel problemen, mensen niet uitsluiten.

 

Want het is mooi als je aan deel uitmaakt van de groep die het voor het zeggen heeft. Als je het gevoel hebt dat je deel uitmaakt van de good guys. Je voelt je gesterkt want de meerderheid denkt er zo over. Dat zie je al bij kinderen. Het is cool om bij de populaire groep te horen. Je ziet het bij het winnende team (laten we het maar niet over voetbal hebben). Bij democratie zit het er ook in gebakken. Er zijn winnaars en verliezers. Dat kunnen we iedere dag in de politiek zien. Kan de coalitie steunen op de meerderheid dan wordt er niet of nauwelijks geluisterd naar anderen.

 

Maar wat als de meerderheid op grond van beelden een overtuiging heeft die misschien wel eens niet goed voor het geheel is. Zelfs nu met internet is het lastig om je een goede mening te vormen over zaken. Als je verhalen van Poetin hoort over Amerika heb ik vaak het gevoel hmm zo kan je het ook bekijken. En we hebben in Nederland zo ook onze twijfels over de rol die Amerika neemt in de wereld. Want waardoor gaan al die mensen op vlucht? Ik zou ook op de loop gaan voor bombardementen. Ik las ergens dat er al langer een grote groep mensen in Syrie onderweg is. Overbegrazing en woenstijnificatie zorgden al jaren geleden voor een vlucht naar de stad. Toen waren er al veel mensen op drift.

 

 

En komen groepen mensen uit die regio onze kant op. Daar ligt dus een opdracht oor ons om ze niet uit te sluiten. De komende zondag gaat de uitzending over "Gimme Shelter". Wat jij kan doen?  

Donderdag de 22 kan je er over in gesprek in de wolkenfabriek.

Je bent van harte uitgenodigd

 

 

AoHUbP 034

Ik was de afgelopen week te gast bij een onderwijsinstelling. Daar kreeg ik het volgende mooie verhaal te horen:

 

Ter gelegenheid van het zoveel jarig bestaan was er een feestelijke bijeenkomst voor medewerkers van die school. In de zaal zaten leraren en op het podium waren een aantal succesvolle leerlingen die ooit de school hadden bezocht. Een van de leerlingen was een zeer geslaagd onderneemster geworden en de prijs onderneemster van het jaar gewonnen. Zij kon zich de periode dat ze op school zat nog zeer goed herinneren. Dat was inmiddels 30 jaar geleden. Vooral een opmerking van één docent was haar nog steeds zeer goed bij gebleven: “het omgaan met klanten moet je maar vermijden, daar ben je niet goed in”. Die opmerking is altijd bij haar blijven hangen. Nu wilde het toeval dat de betreffende leraar nog steeds docent was aan de school. Hij zat in de zaal en hoorde welke impact zijn opmerking had gehad. Na afloop van de bijeenkomst ging hij gelijk naar de leerling om zijn excuses aan te bieden. Alleen de leerling van toen keek helemaal niet met negatieve gevoelens terug op de opmerking. Het had er juist toe geleid dat ze bezig was gegaan met waar ze echt goed in was “Ondernemen”.

Er ontstond een levendig gesprek tussen de twee met als gevolg dat de docent van harte uitgenodigd werd eens het bedrijf te bezoeken en samen te verkennen wat ze voor elkaar konden betekenen.

 

Eerder dit jaar hoorde ik van een studente die overgestapt was naar een andere studierichting. Ze was bezig met een MBA studie maar vond het allemaal te geld gedreven.  Ze hoorde een professor een inleiding houden over duurzaamheid. Dat inspireerde haar zo dat ze besloot om over te stappen van studie naar een studie “de ethische kant van Duurzaamheid”. Na enige tijd ging ze vol verwachting naar de professor om hem te vertellen hoe hij haar leven had veranderd door zijn inspirerende verhaal. Tot haar grote verbazing reageerde hij  met de opmerking: “Ik was er gewoon op het juiste moment. Jij stond er op dat moment open voor”. Er is een spreuk die zegt: “Als de leerling er klaar voor is, toont zich de meester”.

 

Twee prachtige verhalen hoe een leven of opvatting van iemand kan veranderen. Vorige week was ik bij een bijeenkomst waar iemand zichzelf voorstelde als professionele provocateur. Mensen uitdagen om zo veranderingen te bewerkstelligen. Persoonlijk geloof ik niet dat dat effect heeft. En mocht de uitgedaagde wel mee gaan dan was de twijfel er al.


Hoe dan wel? Op zoek naar wat ons bindt in plaats van wat ons scheidt. Gisteren hebben we een mooie middag gehad in Amsterdam. We mochten op uitnodiging van United by Passion. een gesprek faciliteren. Het werd een middag vol met voorbeelden van een andere samenleving. Vol met persoonlijke verhalen. Allemaal mensen die bezig zijn met een iets betere wereld. Dat gaat heel vaak over jezelf, net zoals de professor aangaf. Als je er aan toe bent, zie je de verandering. Dat gebeurt niet door provoceren, of door “actie harde actie” zoals wel eens te horen is. Maar meer zoals United by Passion het noemt: Sharing is all we have”

AoHUbP 029

.

 

 

 

 

Nou daar zit ik dan. Probeer weer een blog te schrijven over iets wat me bezig houdt. Onderwerpen zat:

 

Over TV kijken.

Afgelopen week vertelden wel 10 mensen me dat ze gestopt zijn met TV kijken. Ze halen hun informatie wel via Internet. Het nieuws op TV wordt te veel gefilterd volgens hen. Dat gevoel heb ik zelf ook wel maar alles wat ik zie via Facebook gaat over vluchtelingen, financiële crisis en een hoop over "kijk mij eens goed en vooral leuk bezig zijn". Daar lijd ik zelf ook aan. Anders schrijf je geen blog 🙂

 

Over vluchtelingen.

De absolute cijfers zijn indrukwekkend maar procentueel valt het allemaal wel mee. Wat kan ik er zelf aan doen? In de auto stappen en helpen. Steve een kennis doet dat en zijn verhaal is indrukwekkend. Goederen inzamelen? Wat dan? In de opvang vrijwilliger worden? Het lijkt wel op de "ontwikkelingshulp" voor Afrika. Daar ben ik ooit geweest heb er nuttige dingen gedaan maar het voelt als een druppel op de goeie plaats.

 

Over het milieu.

Vanavond was Tegenlicht weer op TV deze keer over "de Klimaatzaak". Komende donderdag gaat het in de tweede kamer over de rechtzaak waarin de overheid is veroordeeld om meer te doen aan de terugdringing van de uitstoot. Dat is mooi getimed want donderdagavond is de meetup in de Wolkenfabriek waar we er over napraten. Je bent van harte uitgenodigd om ook te komen.

 

Over breedband

Waar marktpartijen steeds proberen bewonersinitiatieven te frustreren want ze beschermen hun eigen omzet. Ze zouden eigenlijk mee moeten werken aan initiatieven om een betere dienstverlening te krijgen en dus tevredener klanten. Maar ja dat kost op de korte termijn veel geld. Andere initiatieven frusteren is veel goedkoper.

 

Over zingen.

Ik mocht voor het eerst optreden met Nedersaksisch Vocaal Ensemble. Een koor dat zingt in de streektaal.  Het is voor het eerst dat ik in een echt koor zing en ik vind het prachtig. Heerlijk ontspannen en mooi om samen iets ten gehore te brengen.

 

Over wandelen

Vorige week was de “Abel Tasman Struuntocht”” en het komende weekend de “Tocht om de Noord”. Heerlijk om weer een stevig eind te lopen samen met mensen die wandelen ook leuk vinden. Vaak wandelingen met leuke ontmoetingen.


Over al deze onderwerpen heb ik al eens iets geschreven. En ik hoor regelmatig van mensen dat ze mijn blog zo nu en dan lezen. Niet iedereen is er van gecharmeerd. Afgelopen week hoorde ik van iemand dat hij absoluut geen fan van mijn blog is. Dat kan natuurlijk maar dat is voor mij geen reden om er mee te stoppen. Ik blijf wel zitten met de keus waar mijn volgende blog over moet gaan. Dat dient zich meestal vanzelf aan.

wandelenWe leven in een wereld die volop in beweging is. Soms besef je dat niet. De afgelopen zaterdag mocht ik weer de Abel Tasman Struuntocht wandelen. Een prachtige dag veel vertier onderweg en een kleine 5000 mensen die wandelden door het prachtige Westerkwartier. Nog geen 1500 kilometer bij ons vandaan lopen duizenden mensen op zoek naar een veilige omgeving. Raar als je dat tot je door laat dringen.

 

Zo zijn er veel dingen die volop in beweging zijn.Soms in onze eigen omgeving soms aan de andere kant van de wereld. Veel veranderingen hebben vroeger of later een invloed op ons leven. We zullen dingen anders moeten gaan doen. We moeten kantelen! Zoals sommige Goeroe’s ons dat vertellen. Ze kunnen zelfs aangeven wie goed aan het kantelen zijn en wie niet.Nu ben ik zelf geen fan van mensen die zeggen dat ze een kantelaar zijn. Je komt het trouwens steeds vaker tegen in profielen van mensen. “Ik ben een kantelaar” Daar krijg ik wel pukkeltjes van want je kunt in mijn ogen niet andere mensen laten kantelen. Hooguit kan je mensen laten inzien dat iets op een ander manier moet. Dan is het aan die mensen om hun werkwijze, handelen of werk te veranderen. Misschien kan een organisatie kantelen maar dan gaat het nog altijd om de mensen die er in werken want een organisatie wordt gevormd door mensen.

 

Een organisatie die al jaren bezig is om maatschappelijk thema’s te belichten is de VPRO. De naam V.P.R.O. was oorspronkelijk de afkorting van Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep Aan het einde van de jaren zestig vond echter een cultuuromslag plaats die resulteerde in een "paleisrevolutie": een nieuwe generatie programmamakers wist op de ledenvergadering een statutenwijziging te bewerkstelligen, die tot gevolg had dat bij de VPRO voortaan niet meer de dominees aan het roer stonden, maar vertegenwoordigers van de flowerpowergeneratie. De omroep maakte vervolgens naam als brenger van baanbrekende, vernieuwende, en op een heel eigen wijze, vrijzinnige programma's. De naam V.P.R.O. werd gewijzigd in VPRO om aan te geven dat de oorspronkelijke betekenis van de letters definitief was losgelaten. De statutaire naam is thans Omroepvereniging VPRO (bron Wikipedia). De VPRO zorgt er voor dat mensen aan het denken worden gezet. In mijn ogen begint daar de kanteling. 


We zijn al een poosje betrokken bij de gesprekken die plaats vinden naar aanleiding van de Tegenlicht uitzendingen. De eerste van het nieuwe seizoen ging over de uitverkoop van Griekenland. En het komend half jaar is er steeds op de donderdag na de uitzending de gelegenheid om over de uitzending na te praten. In Groningen is dat vaak in de Wolkenfabriek maar ook zo nu en dan in Hornhuizen bij Wongema. Er zijn op 23 plaatsen in het land de Meet Ups en het aantal groeit. Meer informatie kan je vinden via deze link Facebook Je bent van harte welkom.

comminingVorige week waren we bij een bijeenkomst: the Art of Commoning. Die titel laat zich lastig vertalen. En het bleef lang onduidelijk wat commoning eigenlijk is. Het is eerder een werkwoord dan een zelfstandig naamwoord. Ik weet dat het vaag klinkt  maar misschien is het met een voorbeeld uit te leggen. The commons waren in het verleden een gemeenschappelijke weide in een dorp. In het Nederlands heette het een Meent. Zo’n Meent was een gezamenlijke bezit en een gezamenlijke verantwoordelijkheid. In onze maatschappij en ons huidige denken maken we hier een taakverdeling voor. Jantje is verantwoordelijk voor het één, Pietje voor het ander en daar zien we dan ook goed op toe. Zo was dat vroeger niet. Iedereen droeg een steentje bij. Dat zijn we in onze maatschappij kwijt geraakt.

 

In sommige culturen is het nog wel ingeburgerd en mensen die daar leven kunnen vaak niet begrijpen waarom wij het zo anders regelen. Daar is het een goed gebruik dat iemand meer krijgt als hij of zij het harder nodig heeft. Of anders verwoord: iemand doet een grotere inspanning als hij of zij voelt dat dat nodig is. Gemeenschapszin uitoefenen dus

 

Vandaag ontmoette ik iemand die recentelijk in een vluchtelingen kamp was geweest met vluchtelingen uit Syrie. Hij had daar met iemand gesproken die in een tentje in een kamp woonde bij een boer op het erf. De persoon moest voor die plek iedere dag bij de boer aan het werk. Voordat hij vluchteling werd was de persoon in kwestie een notaris. De boer maakte zwaar misbruik van de situatie. Volledig voor de boer aan het werk voor een paar vierkante meter en een beetje water.

 

Blijkbaar is het uitbuiten van een situatie (het tegenovergestelde van commoning) iets wat er makkelijk in sluipt. Maar de vraag is: “hoe krijgen we het er weer uit”. Daar ging het vorige week over. De kunst van het uitoefenen van gemeenschapszin.


Iets waar we als maatschappij deze mee geconfronteerd worden. Want is een gemeenschap een dorp, een wijk, een stad, een land of de mensheid?

1 4 5 6 7 8 94

Archief