Jan Hut

1 4 5 6 7 8 96

bigger contextMensen die me kennen, weten dat ik me vaak inzet voor iets wat een groter geheel dient. In het bestuur van dorpsbelangen, in de kerkenraad, in het schoolbestuur, bestuur van het ICT Platform of in het bestuur van Breedband Westerkwartier.

Juist wat bijdraagt aan een mooiere wereld, dat boeit me. Soms kom je dan mensen tegen die juist gaan voor een gezonde businesscase. Op zoek naar een goed verdienmodel. Hoe kan ik er aan verdienen? What’s in it for me? Allemaal prima natuurlijk maar wat doe je als je niet het optimale krijgt. Je wordt er wel beter van alleen je hebt niet het ideale te pakken. Je levert iets in voor het grote geheel. Hoe gaat het als je er niet in mee gaat het hele feest niet door gaat?

 

Het lijkt een beetje op de vraagbundeling van glasvezel in het buitengebied. De internetsnelheid laat vaak te wensen over. Als iedereen meedoet in een coöperatief verband is het goed mogelijk zelf een glasvezelnetwerk aan te leggen. Het wordt op veel plaatsen gedaan in Nederland. Wekelijks sta ik voor bewoners van een regio die problemen ervaren met internet. Maar hoe overtuig je mensen die nog niet zo nodig hoeven, omdat ze het draadloos willen oplossen of tevreden zijn met de kabelaansluiting?

 

Ik zag een video van Air Blue een luchtvaartmaatschappij die 150 passagiers een gratis verzorgde vakantie aanbood naar een bestemming van hun keus. Er was alleen één maar. Ze moesten wel met elkaar dezelfde bestemming kiezen. Lukt het niet dan ging de reis niet door. Ze kregen de keus zolang het vliegtuig op kruishoogte vloog. Ze moesten de keus gemaakt hebben zodra de landing werd ingezet.

 

Het lukte, maar er moest wel behoorlijk overlegd worden. De bestemming werd Costa Rica. Best wel bijzonder. Hoe vaak kunnen wij niet tot een overeenstemming komen? Er zullen ongetwijfeld mensen tussen gezeten hebben die een andere bestemming gewild hadden.

 

Eigenlijk zou ik daar nog wel meer van willen weten. Hoe krijg je mensen samen achter een plan. Niet dat ik daar helemaal niets van weet. Je kunt het zelfs mijn vak noemen. Mensen achter een gemeenschappelijk iets krijgen. Het gaat vaak om een duidelijke behoefte / wens. Deelnemers moeten dezelfde behoefte voelen. Ze moeten kunnen overleggen en standpunten uitwisselen, elkaar overtuigen. Tot zover doen we het ook bij vraagbundeling trajecten. Het grote verschil is dat het mensen geld kost. Toch kan er in coöperatief verband de diensten aangeboden worden die even veel kosten of zelfs goedkoper zijn dan bij commerciële partijen. Het voordeel is dat niet 100% hoeft meedoen. 70% is vaak voldoende.


Niet iedereen voelt de behoefte een snelle internetverbinding te hebben, vaak is de noodzaak nog niet aanwezig. Best een uitdaging maar juist in kleine kernen lukt het steeds vaker om de benodigde percentages te halen. Met elkaar een eigen netwerk. Dat levert dan een positieve drive op. De afgelopen week ging bij mij in de buurt de schop in de grond voor de aanleg van een eigen glasvezelnetwerk. Een prachtig resultaat voor het project “de Kop Breed”. Ik hoop dat er nog veel zullen volgen.

 

KloosterburenHet was carnavals weekend. We zijn even wezen kijken naar de optocht in Kloosterburen, sorry Kronkeldörp. Mooi om bij het noordelijkste carnaval in Nederland te zijn. Een prachtige optocht. Er was veel creativiteit te zien. Daar moeten weer veel uren aan besteed zijn. Kijkend naar de optocht dan weet je dat er wekenlang, avond aan avond aan gewerkt is.

 

Zaterdagavond waren we even bij het slotfeest van de Winterloop in Bedum. Daar werd voor de 6e keer gelopen voor het goede doel. Het gaat bij de Winterloop niet echt om de prestatie. Het is een sponsorloop voor het goede doel. Een van de organisatoren vertelde trots dat er geen enkele uitgaven worden gedaan. Al het binnenkomende geld gaat naar het goede doel het UMCG Kankerfonds. Dit jaar was de opbrengst € 56.000,- Geweldig!

 

Het doet me denken aan de verkiezing van het Leukste dorp waar Zevenhuizen won. Daar was ook geen budget en toch konden alle wensen van de ouderen op de wensdag vervuld worden. Ook daar waren de kosten geen echt probleem.

 

Prachtig om te zien dat er heel veel mogelijk is als er maar de juiste mix is tussen betrokkenheid, inzet en respect voor elkaar. We zijn als mensen dan in staat grootse dingen te doen. Mooi. Toch zijn er problemen die we samen slecht kunnen oplossen. De vluchtelingen problematiek of milieuproblemen.  Ik ben dagelijks bezig met breedband in het buitengebied. Snel internet via glasvezel. Dat kan als 70% mee doet, dan wordt het vaak haalbaar. Maar hoe krijg je iedereen betrokken?

 

Dat is waar ik me  sterk voor maak, mensen betrekken bij een groter geheel. Misschien wel heel idealistisch. We hebben ons initiatief Gastgever genoemd. Mensen uit te nodigen om mee te werken aan een groter geheel waar we allemaal wat aan hebben.

 

Dat klinkt leuk maar tijdens het bouwen van een praalwagen of het organiseren van een evenement gaat het niet altijd vanzelf. Soms ontstaan er spanningen. Ik heb het in het verleden meegemaakt dat wat één groep had gemaakt bij een praalwagen door een andere groep de volgende avond weer werd afgebroken omdat het niet mooi werd gevonden. Daar kwam dus heibel van.  Hoe ga je daar mee om als je maar een kleine groep vrijwilligers hebt. Hetzelfde maak ik nu vaak mee met breedband. Kikkers in en uit de kruiwagen.

 

Wij denken dat het helpt als je mensen gastvrij uitnodigt om mee te doen. Geen mensen die bepalen wat iemand anders moet doen. Maar samen in overleg. Dan kom je er bijna altijd wel uit. Ik trof laatst daarbij een mooie spreuk. Hij is hier al eens eerder genoemd: Ik vind het niet erg dat je een andere mening hebt dan mij. Ik vind het wel erg dat je vind dat ik geen gelijk heb.


Ik zou wel eens de verhalen van de wagenbouwers willen horen. Volgens mij verhalen waar men in het organisaties vaak nog veel van kan leren. Vooral leuk, keuzen die gemaakt moeten worden, tegenvallers en hoe daar mee om werd gegaan. Betuttelende regelgeving en hoe daar mee om werd gegaan. Het bouwen van een carnavalswagen… maar net het bedrijfsleven.

startupDe wereld is vergeven van initiatieven. Ben je een nieuwe ondernemer dan ben je pas iets als je een start-up bent. Een beloftevolle startende ondernemer. Nog mooier als je een Serial Start up bent. Oftewel je doet niets anders dan nieuwe ideeën lanceren en nieuwe bedrijven starten.

 

Maar als er zoveel gestart wordt hoe zit het dan met stoppen? Of maakt men dingen nooit af? Dat lijkt een gewoonte te worden er is zelf een boek geschreven: Nooit af. Waarschijnlijk is het boek geschreven vanuit een andere filosofie.  Maar de titel prikkelt wel.

 

Nu ben ik van de generatie waarbij iets afmaken gold als iets positiefs. Je moet soms doorzetten. Het lijkt wel of dit tegenwoordig niet meer nodig is. Sterker nog als het je niet zint, stop je er toch gewoon mee. Zeker in het hogere management is het ook vaak nog wel lucratief want vaak is er een vertrekpremie in het vooruitzicht gesteld. Nu is dat “moeten stoppen” me ook meer dan eens overkomen. Maar hoe doe je dat op een nette manier?

 

Laatst hoorde ik een presentatie van iemand die vertelde dat in oorlogsvoering de aftocht iets is wat vaak vergeten wordt om rekening mee te houden. Met als gevolg dat je te lang door gaat en grote verliezen. Maar als je weet dat je geen succes gaat hebben, ga je dan toch nog door tegen beter weten in? Als je in een project zit waar iemand de leiding neemt en een koers vaart waar je het niet mee eens bent. Ga je dan de competitie aan of zoek je je heil ergens anders? Ben je dan een Sjaak Afhaak?

 

Als je wilt stoppen hoe doe je dat dan? Zeker als mensen van je verlangen dat je moet blijven. “Je bent nodig” vinden ze. Alleen wel volgens hun wensen en eisen. Stop je toch, dan heb je gelazer. Mensen zijn teleurgesteld: Je hebt toch beloofd dat….. Dit kun je niet maken… Ze kunnen boos worden en dan wordt een aftocht een afgang.


Is er een nette manier om te stoppen? Misschien niet! Maar door blijven gaan tegen beter weten in, is niet altijd de beste oplossing. Er is een chinees spreekwoord dat zegt: Van alle strategieën is, “Weten wanneer te stoppen” misschien wel de beste.

 

Aan het begin van het nieuwe jaar allereerst een heel goed 2016. Dat het maar een jaar vol energie mag worden. “Leef het leven” is een prachtig mooi nummer van Edwin de Vries en dat wens ik iedereen.

 

Laait die nait leven moar leef het leven
Beleef het echt en zalst beleven

 

Sinds een paar maand zing ik in een koor dat streektaal zingt. Het Nedersaksisch Vocaal Ebsemble www.nsve.eu. En het lied van Erwin de Vries is mijn favoriet. Prachtig zoals de teksten in mijn moedertaal worden gezongen.

 

Leef het leven. Daar zit een wereld achter. Natuurlijk zit daarin besloten geluk, voorspoed en gezondheid. Maar daar hoort ook tegenslag bij. Daarover ging mijn vorige blog. En juist die tegenslag hoort ook bij het leven. Het kan niet allemaal Geweldig, Cool, Tof of Gaaf zijn. Dat is maar een deel van het echte leven. Dat maakt Facebook ook wel tot een deprimerend medium. De afgelopen weken rond kerst en oud en nieuw alleen maar berichten over geweldige leuke dingen. Goed gedekte tafels, lachende mensen. Net alsof er geen problemen op de wereld zijn. Met een heel hoog “kijk ons eens” gehalte.

 

Natuurlijk zijn er problemen genoeg op de wereld Kijk maar eens naar de stroom vluchtelingen. die gaan echt niet allemaal op zoek naar het geluk maar het overgrote deel op vlucht. Onze planeet is in nood. Het klimaat akkoord geeft hoop. Er komen steeds duidelijker signalen dat het financiële stelsel pervers is. Geld verdwijnt in zakken van mensen die buiten de maatschappij leven. Er komen steeds duidelijker signalen dat de wereldwijde schulden liggen bij een paar eisers. Want als er schulden zijn dan zijn er ook schuldeisers maar wie zijn dat eigenlijk? Waar zijn bijvoorbeeld de 1,3 miljard gebleven die uit V&D zijn gehaald?

 

Ik zag een fragment op YouTube van omroep Max over hoe het is gelopen bij V&D. Ik hoop dat 2016 het jaar is dat deze werkwijzen aan de kaak worden gesteld. Iemand die commentaar leverde op de video vatte het mooi samen:"SunCapital is een 'opkoper' (van V&D) die het enkel en alleen om de winst bij verpatsen van een 'boedel' gaat. Het bekende kunstje, koop meerderheid in aandelen, of iig een beslissende stem. Haal het 'sell and lease back' kunstje uit. Kleedt de onderneming helemaal uit. Stel een 'reddingsplan' op wat niet haalbaar is, dan klapt de boel. Vraag faillissement aan. Koop de gezonde delen op en maak winst!?   
Mooi samengevat
 

In dit geval extra bizar omdat er geld van Nederlandse pensioenfondsen in zit. V&D mistte misschien op internetgebied de boot maar is in mijn ogen ten prooi gevallen van rovers in pakken. En toen ik de directeur hoorde (vanaf 6 minuut en 40 seconden)  toen draaide mijn maag om. Gewoon een zetbaas die manager speelt.  Dit heeft niets te maken met “Leef het leven”.  Sneu zoals hij aan de arm mee genomen wordt. Hij wordt geleefd, gedreven door… ja waardoor eigenlijk? Maar ja dat is zijn eigen keus.
 


Alsnog een heel goed 2016 met alles wat het leven boeiend maakt.
 

 

samenCompetitie haalt het beste in mensen naar boven. Tenminste dat wordt er vaak gezegd. Maar als ik eerlijk ben ervaar ik vaak het tegenover gestelde. Winnaars zijn in veel gevallen geen plezierige mensen. Een citaat van Falko Zandstra stond in de courant: “Ik kan soms een nette hufter zijn”.

 

Deze week had ik een gesprek met iemand die een telecombedrijf heeft. Hij biedt internet aan aan klanten die problemen ervaren. Ik suggereerde hem om de vraag met de buren te bundelen en daar een neutrale partij tussen te zetten tegen een kleine vergoeding. Zodat het geheel goedkoper en beter wordt voor iedereen. Hij begon te proesten en te protesteren. Dat zou ten koste gaan van zijn omzet. Ik moest alles uit de kast halen om hem te bewegen toch eens met de neutrale partij te gaan praten. Vandaag schoot me een vergelijking te binnen van de taxi chauffeur die moppert op een busvervoerder. Dat hadden ook zijn klanten kunnen zijn.

 

Het lijkt in onze maatschappij alleen maar te draaien om de winnaars. Maar weinig mensen gaan voor Fair Trade, eerlijke handel. Een goeie marge draaien lijkt belangrijker dan een tevreden klant. We laven ons aan commerciële succesverhalen.

 

Concurrentie en competitie, het begint me steeds meer tegen te staan. Zaterdag waren we in een kleine speelgoedwinkel met alleen duurzaam (houten) speelgoed. De eigenaar nam alle tijd en het was merkbaar dat hij het werk met liefde en betrokkenheid deed. Ik maak me sterk dat de winkel er over 5 jaar nog is. Wat een verlies voor de maatschappij zou dat zijn. Kunnen we gaan inkopen bij een filiaal van een landelijke, of zelfs mondiale ketens.

 

Ik hoor de “echte ondernemers” al zeggen dan moet zo’n winkel zich weerbaarder opstellen. Ze moeten vernieuwen. Want het is in deze wereld een kwestie van overleven. Net alsof er geen ruimte is voor minder sterken. Winnaars hebben het gelijk aan hun kant…. Denken ze. Maar als je echt luistert kom je er achter dat juist mensen die met een worsteling zitten vaak een wijsheid bezitten. Mijn voorbeeld is Tineke. Ze is bezig met het project “Samen sterker verder”. (zie www.samensterkerverder.nl). Ze verzamelt verhalen van mensen die een tegenslag te verwerken hebben gekregen. Zelf is zij ook ervaringsdeskundige. Een gesprek met haar zet je weer met beide voeten op de grond. Wat een prachtig mens.

 

Vorige week hadden we weer de bijeenkomst naar aanleiding van de Tegenlicht uitzending over Syrië. Er waren vluchtelingen die voor ons kookten. Er werd voor ons gezongen. Er was één die prachtig kon zingen. Hij was een guitige spring in het veld. Kan zo meedoen met “The voice of Holland”. We gingen daarna met ze in gesprek. En op de vraag: “wil je jouw verhaal met ons delen?” kwam er een aangrijpend verhaal van de zanger over zijn vlucht en zijn vriendin die was verdronken.  

 

Eigenlijk is het niet moeilijk om de echte verhalen te horen. Even afstappen van de sterke stoere succes verhalen. Daarna gewoon de vraag te stellen. Zou je mij jouw verhaal willen vertellen? En dan luisteren.

 

Daar ging ook ons stuk in de bijlage van het Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Het kreeg de titel: Juist in Luisteren ligt de echte waarde. Het geeft heel mooi weer waar we ons veel mee bezig houden. Het organiseren van gesprekken die ons verder helpen. Bij die gesprekken is het maar wat lastig het competitiegedrag buiten de deur te houden. We willen graag laten blijken hoeveel we weten juist om indruk te maken. Maar van de echte doorleefde verhalen daarvan wordt je stil.   

 

Stel eens de vraag: Zou je mij jouw verhaal willen vertellen? Om daarna te luisteren. Vast dat je een indrukwekkend verhaal hoort. Want volgens Tineke hebben we allemaal wel een bijzondere ervaring. Ik ben het helemaal met haar eens.


Prettige feestdagen.

rubyballOverkomt je dat ook wel eens dat je overtuigd bent van het grootste gelijk en dan blijkt er toch ook wel een andere kant aan het verhaal te zitten? Soms zo erg dat je wel toe moet geven dat de ander gelijk heeft. Zoals laatst toen ik overtuigd was de juiste weg te nemen maar achteraf toch bleek dat ik toch de verkeerde weg had genomen. Gelukkig gaan er meerdere wegen (naar Rome). Dus amper of niet omgereden. Maar toch had ik het fout.

 

Maar soms is het ook niet te bewijzen en zijn mensen overtuigd van hun gelijk. Vooral in de politiek is het gebaseerd op een wereldbeeld. Links of rechts. De opwarming van de aarde wordt veroorzaakt door mensen daar is iedereen van overtuigd. Of toch niet…. de oprichter van Greenpeace is een andere mening toegedaan.

 

Ik las ergens eens: Ik vind het niet erg dat je een andere mening hebt dan mij. Ik vind het wel erg dat je vindt dat ik ongelijk heb. Soms kan je beiden groot gelijk hebben. Kijk maar eens naar een prachtige afbeelding van een rugbybal. Is dat een cirkel of een ovaal? Het is maar net van welke kant je kijkt. Dat kost wel even moeite om zo’n foto te vinden want een rugbybal wordt altijd van de zijkant op foto gezet. Eieren van boven bekeken hebben hetzelfde effect.

eggs

 

Eigenlijk is het met meningen net zo het is maar net van welke kant je het bekijkt. Ik noemde al eens eerder  het voorbeeld dat iemand eens aan een indiaan uit het Amazone regenwoud vroeg of hij er geen probleem mee had dat hij 5 gekrompen afgehakte hoofdjes aan zijn riem had. De indiaan antwoordde ja natuurlijk want mijn broer heeft
 er wel 10.  Zo iemand valt niet te overtuigen want hij is zo opgevoed en vind het normaal om hoofden af te hakken van de vijand en als trofee mee te nemen.

 

En dan kom je met 195 landen bijeen om een overeenkomst te sluiten over het gebruik van fossiele brandstoffen. Hoe doe je dat? Door elkaar niet te overtuigen maar door elkaar te luisteren en aan te geven waar de grens ligt. Ik las een artikel die beschreef hoe de klimaat conferentie is aangepakt.

 

Het draait om naar elkaar te luisteren. Elkaar laten uitpraten in de wetenschap dat je straks ook jouw standpunt mag vertellen. Niet te reageren dat de ander geen gelijk heeft. Of proberen elkaar te overtuigen. Want in het voorbeeld van de rugbybal zie je een ronde bal. Waar de andere de ovale ziet. Je kunt hooguit uit leggen wat je ziet. En als je voldoende elkaar de ruimte geeft, is vaak dat genoeg.


Een warm pleidooi voor het werken in een cirkel. We hebben vanuit ons initiatief de Gastgever al vaak het mogen ervaren. Mooi om te zien dat de klimaat top door een dergelijke werkwijze ook overeenstemming kon bereiken.

1 4 5 6 7 8 96

Het stille midden

Voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden

© Helena Kwaaitaal

Archief