Jan Hut

Nou daar zit ik dan. Probeer weer een blog te schrijven over iets wat me bezig houdt. Onderwerpen zat:

 

Over TV kijken.

Afgelopen week vertelden wel 10 mensen me dat ze gestopt zijn met TV kijken. Ze halen hun informatie wel via Internet. Het nieuws op TV wordt te veel gefilterd volgens hen. Dat gevoel heb ik zelf ook wel maar alles wat ik zie via Facebook gaat over vluchtelingen, financiële crisis en een hoop over "kijk mij eens goed en vooral leuk bezig zijn". Daar lijd ik zelf ook aan. Anders schrijf je geen blog đŸ™‚

 

Over vluchtelingen.

De absolute cijfers zijn indrukwekkend maar procentueel valt het allemaal wel mee. Wat kan ik er zelf aan doen? In de auto stappen en helpen. Steve een kennis doet dat en zijn verhaal is indrukwekkend. Goederen inzamelen? Wat dan? In de opvang vrijwilliger worden? Het lijkt wel op de "ontwikkelingshulp" voor Afrika. Daar ben ik ooit geweest heb er nuttige dingen gedaan maar het voelt als een druppel op de goeie plaats.

 

Over het milieu.

Vanavond was Tegenlicht weer op TV deze keer over "de Klimaatzaak". Komende donderdag gaat het in de tweede kamer over de rechtzaak waarin de overheid is veroordeeld om meer te doen aan de terugdringing van de uitstoot. Dat is mooi getimed want donderdagavond is de meetup in de Wolkenfabriek waar we er over napraten. Je bent van harte uitgenodigd om ook te komen.

 

Over breedband

Waar marktpartijen steeds proberen bewonersinitiatieven te frustreren want ze beschermen hun eigen omzet. Ze zouden eigenlijk mee moeten werken aan initiatieven om een betere dienstverlening te krijgen en dus tevredener klanten. Maar ja dat kost op de korte termijn veel geld. Andere initiatieven frusteren is veel goedkoper.

 

Over zingen.

Ik mocht voor het eerst optreden met Nedersaksisch Vocaal Ensemble. Een koor dat zingt in de streektaal.  Het is voor het eerst dat ik in een echt koor zing en ik vind het prachtig. Heerlijk ontspannen en mooi om samen iets ten gehore te brengen.

 

Over wandelen

Vorige week was de “Abel Tasman Struuntocht”” en het komende weekend de “Tocht om de Noord”. Heerlijk om weer een stevig eind te lopen samen met mensen die wandelen ook leuk vinden. Vaak wandelingen met leuke ontmoetingen.


Over al deze onderwerpen heb ik al eens iets geschreven. En ik hoor regelmatig van mensen dat ze mijn blog zo nu en dan lezen. Niet iedereen is er van gecharmeerd. Afgelopen week hoorde ik van iemand dat hij absoluut geen fan van mijn blog is. Dat kan natuurlijk maar dat is voor mij geen reden om er mee te stoppen. Ik blijf wel zitten met de keus waar mijn volgende blog over moet gaan. Dat dient zich meestal vanzelf aan.

wandelenWe leven in een wereld die volop in beweging is. Soms besef je dat niet. De afgelopen zaterdag mocht ik weer de Abel Tasman Struuntocht wandelen. Een prachtige dag veel vertier onderweg en een kleine 5000 mensen die wandelden door het prachtige Westerkwartier. Nog geen 1500 kilometer bij ons vandaan lopen duizenden mensen op zoek naar een veilige omgeving. Raar als je dat tot je door laat dringen.

 

Zo zijn er veel dingen die volop in beweging zijn.Soms in onze eigen omgeving soms aan de andere kant van de wereld. Veel veranderingen hebben vroeger of later een invloed op ons leven. We zullen dingen anders moeten gaan doen. We moeten kantelen! Zoals sommige Goeroe’s ons dat vertellen. Ze kunnen zelfs aangeven wie goed aan het kantelen zijn en wie niet.Nu ben ik zelf geen fan van mensen die zeggen dat ze een kantelaar zijn. Je komt het trouwens steeds vaker tegen in profielen van mensen. “Ik ben een kantelaar” Daar krijg ik wel pukkeltjes van want je kunt in mijn ogen niet andere mensen laten kantelen. Hooguit kan je mensen laten inzien dat iets op een ander manier moet. Dan is het aan die mensen om hun werkwijze, handelen of werk te veranderen. Misschien kan een organisatie kantelen maar dan gaat het nog altijd om de mensen die er in werken want een organisatie wordt gevormd door mensen.

 

Een organisatie die al jaren bezig is om maatschappelijk thema’s te belichten is de VPRO. De naam V.P.R.O. was oorspronkelijk de afkorting van Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep Aan het einde van de jaren zestig vond echter een cultuuromslag plaats die resulteerde in een "paleisrevolutie": een nieuwe generatie programmamakers wist op de ledenvergadering een statutenwijziging te bewerkstelligen, die tot gevolg had dat bij de VPRO voortaan niet meer de dominees aan het roer stonden, maar vertegenwoordigers van de flowerpowergeneratie. De omroep maakte vervolgens naam als brenger van baanbrekende, vernieuwende, en op een heel eigen wijze, vrijzinnige programma's. De naam V.P.R.O. werd gewijzigd in VPRO om aan te geven dat de oorspronkelijke betekenis van de letters definitief was losgelaten. De statutaire naam is thans Omroepvereniging VPRO (bron Wikipedia). De VPRO zorgt er voor dat mensen aan het denken worden gezet. In mijn ogen begint daar de kanteling. 


We zijn al een poosje betrokken bij de gesprekken die plaats vinden naar aanleiding van de Tegenlicht uitzendingen. De eerste van het nieuwe seizoen ging over de uitverkoop van Griekenland. En het komend half jaar is er steeds op de donderdag na de uitzending de gelegenheid om over de uitzending na te praten. In Groningen is dat vaak in de Wolkenfabriek maar ook zo nu en dan in Hornhuizen bij Wongema. Er zijn op 23 plaatsen in het land de Meet Ups en het aantal groeit. Meer informatie kan je vinden via deze link Facebook Je bent van harte welkom.

comminingVorige week waren we bij een bijeenkomst: the Art of Commoning. Die titel laat zich lastig vertalen. En het bleef lang onduidelijk wat commoning eigenlijk is. Het is eerder een werkwoord dan een zelfstandig naamwoord. Ik weet dat het vaag klinkt  maar misschien is het met een voorbeeld uit te leggen. The commons waren in het verleden een gemeenschappelijke weide in een dorp. In het Nederlands heette het een Meent. Zo’n Meent was een gezamenlijke bezit en een gezamenlijke verantwoordelijkheid. In onze maatschappij en ons huidige denken maken we hier een taakverdeling voor. Jantje is verantwoordelijk voor het één, Pietje voor het ander en daar zien we dan ook goed op toe. Zo was dat vroeger niet. Iedereen droeg een steentje bij. Dat zijn we in onze maatschappij kwijt geraakt.

 

In sommige culturen is het nog wel ingeburgerd en mensen die daar leven kunnen vaak niet begrijpen waarom wij het zo anders regelen. Daar is het een goed gebruik dat iemand meer krijgt als hij of zij het harder nodig heeft. Of anders verwoord: iemand doet een grotere inspanning als hij of zij voelt dat dat nodig is. Gemeenschapszin uitoefenen dus

 

Vandaag ontmoette ik iemand die recentelijk in een vluchtelingen kamp was geweest met vluchtelingen uit Syrie. Hij had daar met iemand gesproken die in een tentje in een kamp woonde bij een boer op het erf. De persoon moest voor die plek iedere dag bij de boer aan het werk. Voordat hij vluchteling werd was de persoon in kwestie een notaris. De boer maakte zwaar misbruik van de situatie. Volledig voor de boer aan het werk voor een paar vierkante meter en een beetje water.

 

Blijkbaar is het uitbuiten van een situatie (het tegenovergestelde van commoning) iets wat er makkelijk in sluipt. Maar de vraag is: “hoe krijgen we het er weer uit”. Daar ging het vorige week over. De kunst van het uitoefenen van gemeenschapszin.


Iets waar we als maatschappij deze mee geconfronteerd worden. Want is een gemeenschap een dorp, een wijk, een stad, een land of de mensheid?

Daar gaan we weer:slowinternet een publicatie die het proces van het aanleggen van glasvezel in het buitengebied mogelijk gaat verstoren

Regelmatig zijn er partijen die zand in de tandraderen gooien. Eerder hadden we al de aankondiging dat 4G de oplossing zou zijn. Even later komt er de aankondiging dat 5G er aan komt (blijkt pas na 2022 te zijn). Later is er een aankondiging van het ministerie dat er gewerkt wordt aan snel internet voor het buitengebied. Afgelopen zaterdag in de Telegraaf de aankondiging dat CIF er voor gaat zorgen dat er snel internet komt in het buitengebied. De NOS had een item over scholen die goed internet ontberen met Jonkersvaart prominent in beeld..Het Dagblad deed dat nog even dunnetjes over. Heel veel rumoer maar een echte oplossing wordt er niet geboden. Maar gelijk gaan mensen die al plannen hadden, zitten afwachten wat er aan zit te komen. Er wordt onzekerheid gecreëerd.

 

Wat is er aan de hand? In Nederland zijn een meer dan 200.000 panden die niet kunnen beschikken over snel internet. (een schatting is 350.000). Soms zitten daar scholen bij. De leveranciers KPN en Ziggo/UPC gaan niet over tot aanleg omdat het te duur is. De markt is geliberaliseerd. Commerciële partijen krijgen het echter niet voor elkaar om de investeringen snel terug te verdienen (binnen 7 jaar) en ook nog winst te maken. Veel mensen in het buiten gebied zijn dus aangewezen op trage verbindingen of mobiel internet wat in veel gevallen ook niet voldoet. Door het liberaliseren mag de overheid niet zomaar glasvezel in gebieden gaan aanleggen. Hoe graag ze dat ook willen. De provincie Gelderland is recentelijk teruggefloten. In die gebieden waar het echt slecht is zou de overheid wel wat mogen maar dat is een complexe zaak.  Allereerst wat is een echt wit gebied (slechte verbindingen) en juridisch is het uiterst complex door de europese regelgeving.

 

Wat er over blijft is dat bewoners zelf in actie komen. Er zijn in Nederland inmiddels ruim 100 initiatieven. Een aantal initiatieven komt met veel inspanning van de grond. Soms klein en soms groot. Soms zelf startend, soms aangejaagd door de overheid. De uitdaging is om zoveel mogelijk mensen achter het initiatief te krijgen. Dat is een moeizaam proces want niet iedereen ervaart het als een probleem. Maar als een initiatief meer dan 50% van de mensen meekrijgt, en ze tekenen daadwerkelijk een contract dan zou CIF er wel in willen investeren.

 

Het lijkt te mooi om waar te zijn. Stel dat de Jonkersvaart (die aangehaald wordt door het Dagblad en de NOS) het voor elkaar krijgt om 50% mee te laten doen. Ik denk niet dat CIF daar gaat investeren. Ja misschien als de kern van Marum ook voor een deel mee doet. Alleen daar heeft Reggefiber al glasvezel gelegd en daar is Ziggo ook actief. Overigens is Ziggo actief in alle andere aangrenzende kernen. Te mooi om waar te zijn? De gedeputeerde van Gelderland zoekt contact met CIF maar stelt ook gelijk 'Ik ga in ieder geval niet een marktpartij subsidiëren.' Natuurlijk ga ik zelf CIF de vraag ook stellen.

 

Er is wel van alles mogelijk voor het buitengebied maar het staat en valt met het bijeenbrengen van voldoende mensen. En veel mensen is het niet alleen. Het gaat om een hoog percentage in een bepaald gebied. Zoveel mogelijk mensen moeten meedoen en vaak ook nog iets extra betalen. Allen in dat geval is er iets mogelijk. Zelfstandig of met een marktpartij. En als ik alle “nieuws” zo lees, blijft dat nog steeds de uitdaging.


Mocht je een initiatief willen starten neem gerust contact met me op 06-53235426. Ik kom graag langs. Ik heb een duidelijke visie op de problematiek en die deel ik graag. Maar zorg gelijk dat er buren bij zijn want dit kan alleen in gezamenlijkheid worden opgelost.

 

wiebe

De vaste luisteraars van Radio Noord hebben de afgelopen weken kunnen genieten van de opkomst en ondergang van Vrijstaat Noord. In het Middelstummer bos heeft Wiebe Klijnstra op 3 augustus zijn “tenten opgeslagen”en riep alle Groningers op om bij te dragen aan het project. En dat werd een succes. Vanuit allerlei hoeken en gaten kwamen ze langs. De spontaniteit was groot. Er was geen voorop gezet plan. Afgelopen week bleek dat het 2 week zou gaan duren. Maar het had volgens Wiebe ook op 3 augustus kunnen stoppen als er totaal geen belangstelling was geweest.

 

Wat een mooie actie. Honderden mensen zijn langs geweest, velen hebben een steentje bijgedragen. Mooi om te zien dat RTV Noord leeft bij de mensen. Donderdag waren we er ook even op bezoek en het heerste een erg leuk sfeertje. Voor de vulling van deze avond hebben zich spontaan  Imca Marina en Henk Wijngaard aangemeld om een steentje aan het initiatief bij te dragen. Als ik de foto’s mag geloven was het een erg gezellige boel.

 

Mooi zo’n vrijstaat maar er werden gelijk weer ministers aangesteld. Natuurlijk met een knipoog. Stel dat we echt een vrijstaat zouden krijgen als Groningen, wat zouden we dan anders doen. Zouden we gelijk weer mensen aanstellen om over ons te regeren? Als ik Wiebe mag geloven was juist het leuke dat alles als vanzelf liep. Er was alleen water en koffie de rest werd door de mensen zelf meegenomen en tegen 22.00 uur keerde de rust terug.

 

Waar komt dan toch de drang vandaan om mensen te benoemen die ons gaan vertellen wat goed is voor ons. Net alsof we dat zelf niet weten. Stel je voor dat je als buitenaards wezen deze wereld komt opzoeken en je probeert je een beeld te vormen hoe het hier aan toegaat dan kan je niet anders concluderen dat het soms wel erg vreemd gaat. (zie hieronder)


Terug naar de vrijstaat. Volgens mij was het een groot succes wat een volgend jaar best wel eens een vervolg zou kunnen krijgen. Ik hoop alleen dat er dan geen productiebureau op wordt gezet die het moet gaan regelen want juist de spontaniteit was de kracht volgens mij. En natuurlijk ben ik ook erg benieuwd waar een eventuele volgende nieuwe vrijstaat gesticht gaat worden.

 

 

 

genoeg

Competitie, het lijkt wel of alles in de wereld draait om competitie. Heb je een bedrijf dan kom je vaak al snel in aanraking met concurrentie. Iemand anders probeert beter te zijn dan jij zodat hij/zij een groter marktaandeel kan krijgen. Er lijkt wel een grote wedstrijd aan de gang wie het snelst groeit, wie het grootste marktaandeel heeft. Alles gebaseerd op groei groei groei.  Zelden zie of hoor je dat genoeg, genoeg is. Want er is genoeg voor iedereen maar niet voor ieders hebzucht. (citaat Mahatma Gandhi)

 

Nu begint er op allerlei plaatsen steeds luider door te klinken dat het anders moet. We zijn onze aarde aardig aan het uitbuiten. Zelfs Obama neemt het voortouw om global warming te bestrijden. Amerika moet er leidend in worden. Dat is interessant want juist Amerika is de bakermat van de competitieve gedachte. Hoe ga je de wereld leiden in het terugdringen van de uitstoot als je altijd koploper in de uitstoot bent geweest.

 

Zitten we niet allemaal in zo'n race?

 

Als het enigszins te plooien is tennis ik op woensdagmorgen. Dat houdt wel in dat ik vaak tennis met mensen die met pensioen zijn. En ik verlies ook regelmatig. Dat zegt iets over mijn tennis kwaliteiten maar ook van de fitheid van mijn medespelers. Soms hebben we het tussen de partijen door over de toestand in de wereld. Iemand vertelde me laatst: ik maak me wel ernstig zorgen over de toekomst. Maar ik heb niet de behoefte om er op mijn leeftijd nog iets aan te doen. Hij was van de club mensen die vroeg met pensioen konden en met een heel riant maandelijks inkomen niet meer hoeven te werken. Ik ken een aantal mensen die ruim voor hun 55e al zijn gestopt. Soms zijn ze te herkennen aan een luxe motorhome of aan de glimmende elektrische fietsen.

 

Gelukkig zijn er op de tennisclub ook een hele hoop vrijwilligers. Vaak ook mensen met pensioen. Daar werd de afgelopen week een beetje gekscherend  lacherig over gedaan: ze hebben anders toch niets beters te doen. Wat een bijzondere reactie. Het is misschien juist wel het beste wat ze kunnen doen.

 

De verbinding tussen de beide onderwerpen? Hoe gaan we om met iets wat van ons allemaal is? Of het nu gaat om de aarde of over de tennisbanen. Willen we ons er voor inzetten of vinden we dat het een taak is voor anderen. Maar misschien nog meer de vraag Zijn we ons bewust wat er om ons heen gebeurd? Hieronder 2 filmpjes ter inspiratie

 

 

 

Het stille midden

Voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden

© Helena Kwaaitaal

Archief