Menu Sluiten

Categorie: Derdewereldfonds

Never a dull moment

dwf_kleur_a4.jpgDe afgelopen week was weer erg afwisselend.
Niet goed voor iemand die bezig is straks als zelfstandig ondernemer door het leven te gaan. Een ondernemer moet focussen hoor ik steeds. Daar ben ik het niet mee eens. Daar als het ongetwijfeld gaan in veel van mijn toekomstige blogs.
Inmiddels begint het realiteit te worden. Mijn bedrijf en ik zijn er, in zeer goede harmonie, uit. Onze wegen scheiden. Mijn wens voor een rimpelloze overgang lijkt uit te komen. Geen gedoe, heldere afspraken. Het houdt in dat ik maandag het telefoontje van mijn manager kreeg dat een en ander akkoord is.
Ik kreeg het telefoontje toen ik maandagavond in Eindhoven met de penningmeester de feiten van het Derde Wereld Fonds op een rijtje aan het zetten was. De stichting Derde Wereld Fonds heeft in haar 25 jarig bestaan bijna 2 miljoen Euro bijeengebracht voor projecten in de Derde Wereld. Het geld is afkomstig van (nu nog) collega’s, vaak met bedragen van 1 of 2 euro. We hebben er tientallen projecten mee gesteund. Inmiddels zijn er ook 4 bouwreizen geweest waar collega’s de handen uit de mouwen hebben gestoken. Reis- en verblijfskosten voor eigen rekening. Een heel mooie aanpak waar we als bestuur erg trots op zijn. De komende weken hebben we tentoonstellingen en recepties in het land.
Later in de week hadden we een ander heugelijk feit. We hebben de stichting ICT onderzoek en ontwikkeling Groningen (SIOG) opgericht. Deze stichting probeert het gat te vullen tussen ICT onderzoek en via prototyping de onderzoeksresultaten naar de maatschappij te brengen. Ons voorbeeld is OFFIS in Oldenburg die 15 jaar geleden ook met 2 personen zijn begonnen en inmiddels zijn uitgegroeid tot een club van 200 mensen. Vanuit het ICT Platform zijn we daar al jaren aandacht voor aan het vragen. Op 27 september gaan we er tijdens een ICT Platformbijeenkomst meer over vertellen.
Vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de lancering van de Leader Actie Groep (LAG) voor het Westerkwartier. De streek waar mijn roots liggen. Een leuke bijeenkomst. De LAG staat voor het stimuleren van de regio. Iets waar ik mij erg bij betrokken voel. Het gaat om initiatieven bottom-up en een deel gaat over innovatie in landelijke gebieden. Maar ook over cultuur en toerisme.
Zaterdag zijn we wezen lopen in het Westerkwartier. 40 kilometer door het mooie Westerkwartier. Prachtige plekjes gezien. Het was mooi weer en veel te beleven onderweg.
Nu is het natuurlijk een uitdaging al deze zaken te blijven steunen en er bij betrokken blijven. Aan de ene kant heb ik een sterke verbondenheid met de regio aan de ander kant relatie naar innovatief Europa. Er komen leuke lijnen bijeen.

Powered by ScribeFire.

Vakantie

tomtom-go-700.jpgVorige week mocht ik mijn bijdrage leveren in de estafette column op frankwatching. Het was leuk om zo eens op een rijtje te zetten waar ik zoals gebruik van maak. Dat is bij ons thuis inmiddels een hele hoop getuige alle laadapparaten die door het huis zwerven. van de laptops, PDA, mobieltjes, bluetooth oortjes, batterijladers voor MP3 spelers etc. Het zou een uitkomst zijn als al die apparaten gebruik maakten van en 1 type voeding.
Het hebben is één maar het gebruik maken van is iets anders. Gisteren heb ik samen met Frank de motortoertocht voor de feestweek weer uitgezet. Ruim 10 jaar geleden was Frank mijn buurman en we reden samen eens een toertocht in Zeijen van motorclub Bartje. Dat was een erg leuke tocht en het leek ons leuk om ook eens zo’n tocht uit te zetten.
Dus gingen we op een dag aan d slag, pen en papier mee. Dat werd nog een hele klus want thuis gekomen moesten de routepunten op papier komen. Maar hoe zat het ook alweer en wat stond er geschreden tussen de regels want tijdens het uitzetten moet je wel eens terug en moeten de laatste punten aangepast worden. We besloten 2 keer per jaar een tocht uit te zetten een rit op koninginnedag en een op de eerste zaterdag van de feestweek. Inmiddels hebben we gisteren dus de 21e tocht uitgezet. Na afloop van de rit publiceren we de ritten op de site van ons dorp waardoor ook andere motorrijders de tochten nog kunnen rijden.
Inmiddels hebben we veel mooie plaatsen in het noorden gehad. Van Veenhuizen, Giethoorn, Appingedam, Blokzijl, Drentse dorpjes, het Groninger platteland en het Fries merengebied.
Langzamerhand hebben we er een routine in gekregen. We gaan op pad met de laptop op schoot, de laatste keer hadden we Eva van Tomtom op mijn PDA ook aan boord en we programmeren een plaats op afstand en gaan rijden. “Eva” houdt ons wel op de koers en zien we een leuk straatje dan rijden we er in zonder dat we ons zorgen hoeven te maken of we wel op koers blijven immers de route wordt zo weer opgepakt.
Gisteravond stuurde Rix me een leuke site: www.afstandmeten.nl hiermee kunnen heel mooi afstanden worden bepaald. Het begint er serieus op te lijken dat we een route kunnen uitzetten zonder hem eerst te hebben gereden.

Powered by ScribeFire.

Mijn digitale levensstijl.

Gistermorgen zag ik dat mijn bijdrage over digitale levensstijl geplaatst werd op Frankwatching. Een poos geleden deed Jacqueline Fackeldey op Frankwatching een oproep om  je digitale levensstijl te delen. Toevallig las ik het artikel als een van de eersten en meldde me aan. Vandaar dat mij de eer te beurt viel om het eerste artikel te plaatsen. Het was leuk om te doen want ik moest op een rijtje zetten welke digitale technieken ik gebruik en waarvoor. Leuk om te doen en ben benieuwd hoe de andere verhalen er uit komen te zien.

Soms krijg ik wel eens reacties van :”Dat je daar zo open in bent.” Mensen begrijpen niet wat webloggers bezig houdt. Waarom neem je de moeite om dat op te schrijven? Misschien iets om eens met Frank Janssen te bespreken. Frank is de initiator achter Frankwatching. Hij is ook begonnen te webloggen terwijl hij een baan had bij TPG post (inmiddels TNT). Van het een kwam het ander en hij werd in Nederland een gerespecteerd webloggen. Ik ontmoette Frank ter voorbereiding van de 2e ISB waar hij als spreker optrad.

Zo nu en dan spreken we elkaar weer even en dat zijn altijd leuke ontmoetingen.

Iets motiveer mensen om te webloggen en misschien wil ik het ook wel niet weten. Want voor mij is het simpel ik kan nog zulke nuttige dingen doen (hoe groot of klein dan ook) Als niemand er iets van merkt had ik het niet hoeven doen. Door de weblog kan ik er in ieder geval over schrijven en als niemand het leest, ook goed dan stop ik vanzelf. Maar iedere maand zijn er 2000 unieke bezoekers op mijn weblog. Rond de 150 per dag. De feedback die ik terugkrijg zijn bijna allemaal positief. In het begin waren er veel negatieve reakties, die zijn nu opgedroogd. Op zich is het ook simpel, als je het niks vindt moet je niet meer komen 🙂

Er is nog zoveel te verellen. Op dit moment lees ik het boek “Ik ging weg bij Microsoft om de wereld te verbeteren”van John Wood. Een prachtig mooi verhaal hoe iemand gegrepen wordt door de ongelijkheid in de wereld en er iets aan gaat doen. De parallellen tussen de organisatie “Room to Read” en de stichting derdewereldfonds (waar van ik in het bestuur zit) zijn overduidelijk. Maar wat opereren we dan op kleine schaal. Aan de andere kant hebben we bij het Derde Wereld Fonds 1100 collega’s die maandelijks bijdragen. En we steunen 12 tot 15 projecten per jaar. Het boek van John Wood is echt een aanrader. Het boek zelf wordt mijn eerste donatie aan bookcrossing. Dat is natuurlijk helemaal een prachtig idee: dat boek te laten rouleren over de wereld (in ieder geval door Nederland) . Zo hoort het ook boeken moeten gelezen worden dus zo veel mogelijk rouleren. Ik hoop binnenkort de  voortgang van de zwerftocht van dit boek hier te kunnen melden.

Back home

04_05_2007__15_51_p5010779.JPGOnze laatste dag in Chili was een beetje site seeing en afscheid nemen. Het site seeing ging naar de Grote Oceaan en de havenplaats San Antonio. Het afscheid was hartverwarmend zoals ons hele bezoek. De terugreis ging voorspoedig en Dirk en ik hadden best de tijd nodig om afstand te nemen. Maar we zijn er beide van overtuigd dat de donatie van het Derde Wereld Fonds een hele grote bijdrage heeft geleverd aan de totstandkoming van het centrum.
Inmiddels zit de eerste werkdag er weer op. Je zit er zo weer in maar de ervaring in Chili was onvergetelijk. De foto’s zijn te bewonderen via http://picasaweb.google.com/janhhut/Chile

Chile

De vijfde dag

Afgelopen vrijdag is het huis officieel geopend. Vandaag (zondag) bezoeken we 2 gemeenschappen die het initiatief steunen. We bezochten ’s morgens een kerkdienst aan de andere kant van Santiakerkdienst.jpggo. Het was weer een heel eind rijden. Het was een kerk waar veel Amerikanen komen. Een aantal hadden we al ontmoet bij de opening. We kwamen er een klein half uur te laat aan maar dat kan gewoon hier.
Het was een moderne kerk die keurig ingericht was, modern en fris. Een voor nederlandse begrippen levendige dienst. Na de dienst moesten we meekomen en kregen we zakken met etenswaar mee die door de gemeenteleden waren verzameld. Meel, toetjes en eieren heb ik door de handen gehad. Maar het was veel meer en alles keurig ingepakt. Die inzameling doen ze eens in de maand. Daarnaast krijgt het tehuis 140 euro aan geld. Dit alles krijgen ze zonder dat er voorwaarden aan gesteld worden.
Na de dienst gingen we naar Rebecca waar we lunchten. Inmiddels hebben we en aardige band met de mensen opgebouwd. Hartverwarmend wat ze allemaal voor ons doen. Na de lunch gingen we naar het huis om de spullen af te leveren en we keken er een voetbalwedstrijd een klassieker. Vraag me alleen niet welke ploegen en welke einduitslag. Daar had ik ook de tijd om 2 verhaaltjes on line te zetten.
Vrij vlot moesten we daarna door naar een 2e kerkdienst. De dienst van de kerk die het tehuis heeft opgenomen in hun gemeente. Dat was weer in een ander gedeelte van Satiago, verbazingwekkend hoe groot die stad is. We hadden eerst nog zullen eten bij de voorganger maar daar hielden we amper een kwartier voor over zodat we dat na de dienst deden. De dienst zelf zou om 6 uur beginnen, maar dat werd 6.30, maar dat blijkt in Chili heel normaal en zou duren tot 9 uur.
Het was in een totaal andere setting dan die morgen. Het was nu in een bovenlokaal. De gemeente is nog maar een aantal maanden geleden opgericht.
De hele dienst was in het teken van de opening van het tehuis. Er werd uitgebreid stilgestaan bij het ontstaan, de problemen en wat het nu geworden is. Voor mijn gevoel was dit de echte opening. Hier konden we zien, voelen en merken dat het gebouw een ding is maar de gemeenschap erachter is minst zo belangrijk. Het geheel is opgenomen in een grote groep mensen die de stichting Kades Barnea een warm hart toedragen.
Het was een warme dienst waar veel werd gelachen gedanst gebeden en gezongen. Het verveelde gemeen moment. We zijn tientallen keren op foto gezet als een soort bezienswaardigheid. Na afloop werden we uitgebreid omhelst door de aanwezigen. Het was heel goed om er te zijn. Er is heel veel in gang gezet om het ons naar de zin te maken eigenlijk te veel.
Na afloop hebben we nog uitgebreid bij de voorganger ons beloofde eten genuttigd. Weer een hele mooie dag.