Categorie: ICT-zaken

Gisteren kregen we een een pakket bezorgd, het was afkomstig van KPN en onze zoon zat er op te wachten. Zijn abonnement bij KPN was toe aan verlenging hij zou eventueel zijn contract kunnen verlengen en zo een nieuw toestel met korting krijgen. Overstappen naar een andere provider is meestal lonender want dan wordt een nieuw toestel nog meer gesubsidieerd.
Als je een contract sluit bij een neutrale winkel krijg je zelfs een toestel zonder sim lock. Maar in dit geval bevalt het oude toestel hem nog wel en dan is het handig om een sim-only abonnement af te sluiten. Je sluit een nieuw contract maar hoeft geen nieuw toestel.KPN wilde wel een handtekening van hem maar daar zou iemand voor langs komen. En zowaar kwam er een pakketdienst langs met een doos. In die doos zaten de contracten, Immers de oude Sim kan gewoon gebruikt worden. De doos was gevuld met luchtzakjes net alsof er een toestel in had gezeten. Duidelijk een geval van verspilling. Het contract had ook opgestuurd kunnen worden. Wat ons rest is een doos met gebakken lucht. Voor een normaal mens niet te volgen waarom dit zo moet.

Iedere keer als ik zoiets zie moet ik denken aan het verhaal van "the tragedy of the commons".  Ik ben bezig met een boek over de buurt waar ik ben opgegroeid. Niet dat ik het zelf schrijf, dat is al grotendeels al gedaan maar om te zorgen dat er een boek komt. Daarin word me duidelijk dat we vroeger ook gebruik maakten van commons alleen gebruikten we het woord Mandelig, het woord Meent wordt ook wel gebruikt, het zal vast niet exact hetzelfde zijn.  In de tijd waar het bij ons dorp om mandelig ging was bezit maar een relatief begrip. Er was veel armoe en men hielp elkaar bij werkzaamheden en oogst. Er was veel mandelig gebruik.
Door het beter verkavelen en in kaart brengen werd grond steeds meer persoonlijk bezit. De meent raakte uit de gratie want het werd steeds meer gebruikt als produktie grond en niet meer voor eigen gebruik. En de Meent was niet bedoeld voor gebruik als productiegrond. Je ziet het ook vaak bij kinderen die iets moeten delen, wie krijgt het grootste stuk van de taart? Niets nieuws onder de zon. In het geval van 2 kinderen is dit simpel op te lossen. De een snijdt de taart en de andere mag het stuk kiezen. Was het altijd maar zo simpel.
KPN zal er een goede reden voor hebben om een auto te laten rijden om een lege doos met plastic te laten bezorgen. Het zal goedkoper zijn in de procesgang of wat voor reden dan ook. Ze maken wel gebruik van een onevenredig deel uit de Meent die Aarde heet.

De afgelopen donderdag was er in het provinciehuis een bijeenkomst over goed doen als bedrijfsstrategie. Onder de titel “we zijn toch Sinterklaas niet” kwamen een aantal doorgroeiende ondernemers bij elkaar om ideeën uit te wisselen over maatschappelijk betrokken ondernemen. Nu is de provincie Groningen een groot voorstander van maatschappelijk ondernemen. Ik hoorde eens dat medewerkers van de provincie een aantal uren per week onder werktijd mogen besteden aan maatschappelijke projecten. Een prachtig voorbeeld.
Tijdens het voorstellingsrondje werd ons gevraagd welk deel van de omzet we schonken aan goede doelen. Later mocht dat ook een percentage van de tijd zijn. Daar gaat het volgens mij helemaal mis. Want het gaat helemaal niet om de meetbare dingen maar veel meer om je houding.
Maatschappelijk Betrokken Omdernemen gaat over je betrokkenheid bij de maatschappij, hoe diep zijn jouw wortels in de samenleving? Is 10 centimeter voldoende? Je voelt het al, door de vraag over tijd of geld te stellen sla je de plank mis.
Ik moest er aan denken toen ik gisteren mijn dorp uit reed en daar geconfronteerd werd met het planten van bomen. Deze bomen worden geplant in opdracht van de Provincie Groningen. Dezelfde provincie heeft dit voorjaar plotseling alle bomen aan de rechterzijde van de uitgaande weg van ons dorp omgezaagd. Niemand op het dorp wist ervan. Ik kreeg als bestuurslid van Dorpsbelangen er wel vragen over. Maar wij wisten van niks. Ook wisten we niet dat er nieuwe bomen weer gepoot zouden gaan worden. Tot ik 2 weken geleden opeens mensen met een busje met als opschrift “bomen verzorgings bedrijf”  (of zo iets) er op, bezig zag met paaltjes slaan. OK er zullen wel nieuwe bomen komen. En ja hoor afgelopen week was het zover. Alleen met een beetje meer overleg had het ons een beter gevoel gegeven. Ze hebben mijn E-mail. Begin dit jaar gingen we in overleg over een gevaarlijke straat in ons dorp met medewerkers van de provincie. Dit overleg was op hun verzoek. We hebben er navraag bij de buurt over gedaan, folders verspreid, voorstellen opgestuurd, nog maar een een herinneringsmail gestuurd. Maar nog steeds niks gehoord. Dan komt het maatschappelijk betrokken van de provincie wel in een bijzonder licht te staan.
Het is gemakkelijk er iemand er voor aan te nemen, een zaal beschikbaar te stellen en een inleider te regelen maar om echt bij de maatschappij betrokken te zijn is heel iets anders. Ik wil er graag met verantwoordelijken de discussie in een breder verband over aangaan.
Vanmiddag ben ik op uitnodiging van Rix even op bezoek geweest bij de stichting Transit. Rix is voorzitter van de stichting die opvang regelt voor dakloze vreemdelingen. Vrijwilligers die zich inzetten voor asielzoekers die zich rechtmatig bevinden in het voormalig Formule 1 hotel in Groningen. Het was een warme ontmoeting met mensen (op een toch erg gure middag). Een vreemde gewaarwording om ook dit stukje van onze maatschappij te zien. Heel goed dat het er is maar als alle organisaties een beetje oog hadden voor de problematiek dan zou het zeker niet zo hoeven. Dus een beetje meer maatschappelijk betrokkenheid. Hoeveel mensen werken er bij de Provincie? Met een fractie van de beschikbare uren (die nu toch nauwelijks worden gebruikt) is de stichting Trasit heel erg geholpen. En doet de provincie ook wat ze nastreven.

De afgelopen vrijdag reisde ik af naar Amsterdam om daar Fifi bij te wonen. Onder de naam “fear it fix it”  werd daar het 15 jarig bestaan van XS4All gevierd. Rond de 700 mensen waren er te gast en het was een leuke oploop. Boeiende thema’s vaak gerelateerd aan privacy.  Want als er iets als een rode draad door de bestaans geschiedenis van XS4ALL loopt is het wel het strijden voor toegang voor iedereen en het bestrijden van misbruik van monopoly en gebruik van informatie.
Het was ook een weerzien met Kevin Warrick die we 2 jaar geleden ook te gast hadden tijdens de bijeenkomst met Cover rond Kunstmatige intelligentie. Een prachtige dag in de Mediacentrale. Kevin riep toe al veel vraagtekens op door het laten implanteren van een divice in zijn zenuwen baan om zo te onderzoeken of hij direct kan communiceren met een computer of over een afstand met een kunsthand. Zijn verhaal roept vragen op en tijdens ons etentje achteraf in 2006 bekroop me het gevoel dat het hem daaarom te doen was. Die indruk is na afgelopen vrijdag nog meer versterkt. Een prachtige demonstratie van waar het naar toe kan gaan en vanuit dat oogpunt een uitstekend gekozen  spreker voor de bijeenkomst.
Er was een groot privacy debat waar ook Tom Kok (voorzitter van bestuur van Dutch Dialogue Marketing Association) in zat. Hij deed uitspraken die me aan het denken hebben gezet. Het bijkt dat de DDMA helemaal niet zitten te springen om zoveel mogelijk gegevens van klanten volgens Tom Kok. Een vrij logische statement als je gast bent op een bijeenkomst over privacy. De uitleg was erg logisch. Ze hebben een probleem want veel mensen geven aan geen prijs meer te stellen op ongevraagde reclame. Dat heeft tot gevolg dat ze mensen niet meer kunnen en mogen bereiken. Er schijnt voor meer dan 1,4 miljard drukwerk te worden verspreid die vaak ongelezen wordt afgevoerd. Dat is de DDMA ook een doorn in het oog. Zo blijkt een oud werkend mechanisme gewoon ook hier de wal te zijn die het schip keert, geld! Ik weet niet of ik het goed heb maar er klonk ook wel wat paniek in door. Ze zijn dus de bakens aan het verzetten. Ze gaan nu op zoek naar mensen die aan hebben gegeven dat ze wel informatie willen ontvangen. Hij probeerde aan te geven dat het ook bomen scheelt maar sloot af dat het teveel geld kost. Wel zo eerlijk.
Wat ook boeiend was was de gadget die werd uitgereikt. De bezoekers kregen een Poken. Een grappig uitziend USB device die bijhoudt wie je nog meer hebt ontmoet met een pokendevice. Die moet je dan wel even tegen elkaar aanhouden en dan worden de gegevens uitgewisseld, je kunt dan achteraf nakijken wanneer je iemand in het echt hebt ontmoet. Een hele mooie aanvulling op de virtuele netwerken van Linkedin, Plaxo, en Hyves.)  Aan de andere kant wel een bijzondere gadget bij een privacy bijeenkomst. Want de gegevens komen online te staan. Ik vermoed dat het geen succes wordt want het is wel een gedoe en de koppeling met Linkedin is dit weekend er weer uit gehaald. Alleen Facebook werkte nu bij mij maar daar doe ik niet zoveel mee.
Maar over de hele dag heb ik erg genoten. Het was de reis naar Amsterdam meer dan waard.

Netwerken blijft in mijn bloed zitten. Hoewel ik het in het verleden nooit had gedacht dat dat iets was dat bij me past. De afgelopen week had ik een overdosis te pakken. Maandag eerst naar het jaarcongres van MKB Nederland in Den Haag. Ik kon daar naar toe met de Netwerkbus. Deze keer had ik als opstapplaats Joure en kwam dus in en een bus met Friezen. Nu zaten er ook wel een aantal Groningers tussen dus helemaal vreemd was ik er niet. Want Friesland is toch anders. Ik ken veel Friezen, versta Fries als de beste maar ben toch een echte Zeumhuuster. Op steenworp afstand van de Friese grens maar toch echt heel anders.

De netwerkbussen uit Friesland, Drenthe en Groningen. Hoe illustratief: Friesland links, Drenthe en Groningen rechts.
Zoals gebruikelijk was de reis erg onderhoudend. Het concept is uitermate sterk. Je gaat met een groep mensen op pad en tijdens de reis ontstaan er vanzelf gesprekken want je zit toch 2,5 uur naast elkaar of als er een rook- of plaspauze is 2 keer anderhalf uur.
Mandag ging het naar De Haag en om eerlijk te zijn viel de bijeenkomst een beetje tegen. Wat een politiek gehalte. Nu is dat ook wel logisch omdat de voorzitter [[wikipedia:nl:Loek Hermans]]  zijn hele leven in het onderwijs en politiek heeft gezeten. Prinses Lourentien was er ook maar daar was de kloof met MKB misschien nog het kleinst. Een goed verhaal over ongeletterdheid. Jan Peter Balkenende kwam daarna aan het woord en die sloeg zich op onnavolgbare wijze door de vragen heen. Hij dwarrelde door de zaal om vragen te verzamelen. De show was zo onderhoudend dat het niemand opviel dat hij geen enkele vraag beantwoorde. Natuurlijk niet nieuw in de politiek maar deze keer uitmuntend gedemonstreerd.
Mark Lammers was voor mij het hoogtepunt van de avond. Hij vertelde hoe hij de hockeydames mocht begeleiden naar Olympich goud. Fantastisch hoe hij vertelde over dat maar blijven trainen op zwakke vaardigheden er toe leidt dat juist deze zwakke vaardigheden vaak worden aangesproken omdat de omgeving ziet dat je er mee bezig bent. Mooi verwoord het boek dat erover geschreven is heet weg met alle regels.
Tot slot de uitverkiezing van de MKB vriendelijkste gemeente van Nederland. De meest trieste vertoning ooit in mijn ogen. Dat daar zelfs al aandacht voor moet zijn. Een erg sneu verhaal van de gemeente Koggenland, nog nooit van gehoord, die zelf ook niet zo goed wisten waarom ze het geworden waren. Ja ze doen hun best en ze als ze de mogelijkheid hebben gunnen ze een opdracht aan lokale ondernemers. Als ik achteraf zie welke rapporten er per gemeente zijn opgesteld dan vrees ik dat er wel erg veel tijd en aandacht in is gaan zitten. Ik telde sowieso heel veel gemeentelijke inbreng onder de bezoekers. Goed dat ze er aandacht voor hebben maar ik dacht op bezoek te gaan naar het MKB jaarcongres.
Woensdag mocht ik aanschuiven bij het bezoek van [[wikipedia:nl: Max van den Berg]] als CvK op bezoek bij de gemeente Leek. De politiek was uitgenodigd en zo ook veel maatschappelijke organisaties. De laatsten werden in het welkomstwoord even vergeten, kan gebeuren, maar gelet op mijn ervaringen van de maandag ervoor wel begrijpelijk. De lunch was goed er waren warme woorden en aardige mensen. Ik weet nu wel waarom politiek niets voor mij is.

Wat is er toch met die interne klok? Als sinds jaar en dag wordt ik wakker rond half 7. Alleen vanmorgen was het kwart over 6. Ik had voor het slapen gaan nog even TV gekeken vaan de verkiezingen in de VS. Dus gelijk weer even de TV aan gezet en precies op tijd om de toespraak te horen van de nieuwe president van Amerika.  Vroeg op de morgen maar zeer indrukwekkend. Yes we can! We kuinnen dingen veranderen. Het zou wel eens mooi op tijd kunnen komen, een verandering die nodig is in de wereld. Barack Obama koos de juiste woorden en de goede toonzetting.Voordegene die het gemist hebben, de toepspraak is nog te zien bij de BBC: http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/us_elections_2008/7710079.stm.Een toespraak waarin Barack Obama oproept tot verbondenheid, een verandering die nodig is om de verdeeldheid te beindigen. Dat geldt natuurlijk allereerst voor Amerika zelf waar de kloof tussen arm en rijk erg groot is en de laatste jaren alleen maar gegroeid. Maar een stap verder is de verdeling van welvaart over de wereld minstens zo groot.Dat merk je misschien niet dagelijks want ach wij leven zo in ons eigen wereldje beschermd in Nederland maar er is echt iets aan het veranderen.
Zo stuitte ik op een site www.odesk.com. Een site waar digitale klussen kunnen worden neergezet: vertaal werkzaamheden, ontwerpen van een logo, callcenter actvitieten, het programmeren van software of het ontwerpen van een template van een site. Op zich niet echt nieuw want dat is er al een poosje maar….. Dit is echt van een andere orde, er staan ruim 127.000 aanbieders van diensten. Je kunt hun uurtarieven zien, de waardering van klanten maar ook het cijfer dat ze gehaald hebben voor de online tests.
Als je goed kijkt: er staan 158 testen online en er zijn al 248.000 tests afgenomen. Er zjn bijna 10000 AJAX programmeurs beschikbaar en het gemiddelde uurloon is $18 en het hoogste tarief is $ 60,-.
Per kandidaat is te zien hoeveel opdrachten hij of zij al heeft gedaan en wat de waardering van de klant was. Op het dashbord is te zien dat er op dit moment al voor 48 miljoen dollar is omgezet.
Om stil van te worden want dit biedt kansen voor mensen in landelijke gebieden of in de derde wereld. Met een computer en een internetverbinding kan je diensten leveren. Het ondervangt dat mensen in de derdewereld met een redelijke opleiding naar een westers land moeten om te werken. Natuurlijk is het een bedreiging voor de gevestigde orde en inleveren is nooit leuk. Maar in dat licht is het een zeer inspirerende boodschap van Barck Obama. De wereld gaat echt veranderen.
Het komt zo wel erg dicht bij want als ik de keus heb om een website te laten maken voor 80 Euro per uur in Nederland of voor 11 dollard in de Phillipijnen. Waar kies je dan voor?

De mensen die me wat beter kennen weten dat ik iets met Hutspot heb. Een jongen van de gestampte pot. Ik noem het de laatste tijd ook wel Hutsspot, oftewel het plekje van Jan Hut. Mijn plekje is toch wel Zevenhuizen, simpelweg omdat ik daar al mijn hele leven woon en omdat mijn voorouders er als eeuwen woonden. Mijn wortels zitten wel erg diep in de Groningse veen / zand / potkleigrond.
Bij ons in de regio is het een mengeling van Gronings, Fries en Drents. Toch voelen we ons echte Groningers maar kunnen onszelf lang niet identificeren met noord en Oost Groningen maar noem ons geen halve Friezen want dat zijn we niet. Hoewel we in ons dialect wel Friese en Drentse woorden hebben.
Thuis hadden we een boerderij met koeien varkens, kippen en in het begin ook nog aardappelen bieten en tarwe. Tegenwoordig heet dat volgens mij een gemengd bedrijf.
Eigenlijk heb ik nu ook een gemengd bedrijf, van alles wat. Het zal nooit een wereld bedrijf worden maar dat past ook niet in de volksaard van de regio waar ik woon. Ik noem het ook wel een bedrijfskundig klussenbedrijf. Het toepassen van nieuwe (web)technologieën. Met simpele koppelingen zijn soms mooie toepassingen te maken. Dit zit dan niet allemaal in een website maar er worden allerlei koppelingen gemaakt met andere sites. Natuurlijk moet mijn eigen site er een etalage van zijn en de eerste aanzet is er inmiddels: www.janhut.com. Daar zijn inmiddels een aantal koppelingen in verwerkt. Dat gaat niet altijd helemaal goed want binnen een dag was de site gehackt Hup maar weer opnieuw gebouwd, nu de beveiliging iets beter gezet en hij draait na een paar dagen nog steeds. Er is ook een backup gemaakt dus het terugzetten is nu sneller te regelen (hoop ik).
Het toepassen van al deze koppelingen heet [[wikipedia:mashup]] en daarmee is het crikeltje weer rond want ik was immers een jongen van de gestampte pot.

Het zijn boeiende tijden. Want wereldwijd spelen er zaken die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. De financiële crisis sluipt steeds meer ons leven in. Het eind is nog niet in zicht, sterker nog het is denk ik nog maar het begin. Het is helemaal niet mijn wereld maar het doorschuiven van risico’s heeft een vorm aangenomen dat het op een kaartenhuis lijkt. Valt er iets om dan is het moeilijk in te schatten wat er meer mee omvalt. 20 jaar geleden hoorde ik eens een presentatie van iemand die dit kaartenhuis redelijk doorzag en zijn hart vasthield voor de gevolgen. Het rondpompen van geld zonder dat er een relatie is naar de echte wereld. Sindsdien is het kaartenhuis alleen maar gegroeid. In die vergelijking is het griezelig dat de overheid nu een aantal kaarten overeind probeert te houden. Als je ooit met kaartenhuizen bezig bent geweest weet je dat het bij een groot kaartenhuis onmogelijk is het geheel overeind te houden. En welke kaarten wil je overeind houden?
Nog een wereldwijd probleem: de energie voorziening. Ik had al eens een aantal keren de kreet peak oil gehoord maar na het zien van een documentaire afgelopen week werd me de ernst duidelijker. Ergens rond deze tijd zijn we op het punt aangekomen dat we de helft van alle olievoorraden hebben gewonnen. En sommigen zeggen dat we dat punt allang gepasseerd zijn. Ja er zijn nog wel te ontdekken voorraden en met nieuwe technieken tot voor kort onwinbare bronnen te ontsluiten maar dat is marginaal. Het feit dat we de grootste hoeveel al hebben opgemaakt zorgt ervoor dat de prijs omhoog gaat en er onrust ontstaat. Ooit hoorde ik het verhaal dat als de nood hoog genoeg is er vanzelf de oplossingen komen. Blijkbaar is de nood nog niet hoog genoeg. De tijd zal het leren.
Het afgelopen weekend mocht ik met een grote groep mensen lopen van Lauwerzee naar Dollard tou. Onder de naam Tocht om de noord was er een wandeling van Zoutkamp naar Delfzijl. Ik ben door prachtige dorpjes gewandeld, door musea, kerken, over wierden en door molens. ’s Morgen met een opkomende zon over mistige weilanden. Prachtig!
Het lijkt een schril contrast met de wereldwijde problemen. Maar ook daar ligt een bommetje onder. Al die kleine dorpjes met schattige woninkjes, hoe gaat dat verder? Ze zijn zeker niet energie zuinig gebouwd. Te klein voor de huidige maatstaven. Dus wie wil er wonen? Het onderhoud kost veel geld terwijl er nauwelijk inkomsten tegenover staan. De kerken prachtig, monumenten stuk voor stuk. Maar er is geen kerkelijke gemeente meer die dat kan bekostigen. De “tocht om de noord”  is wel een fikse wandeling, 77 kilometer, maar voor een echte wandelaar in mijn ogen een must.

De afgelopen week mocht ik weer een paar keer de presentatie houden over Web 2.0. Het nieuwe werken met steeds mee dingen online. Ik gebruik daarvoor steeds vaker de omgeving die Google biedt, maar ook Zoho laat ik regelmatig zien omdat die wel een erg leuk assortiment hebben opgebouwd. Google volgt dat op gepaste afstand. Zo dacht ik  ik tijdens mijn presentatie te zien dat Google weer een nieuw element toe had gevoegd. Ik meende de naam applications te zien. Naast PDF´s, Documenten, Presentaties en Spreadsheets zou dit een nieuwe toepassing on-line zijn.

Nu  heeft Zoho al zo´n toepassing en ik vind dat een van de leukste toepassingen online. Ik kan een formulier ontwikkelen, de gegevens worden opgeslagen en de resultaten kan ik door middel van een code laten zien op mijn site.  Dat kan met een meerkeuze of met open vragen.

Het lijkt me een logische volgende toepassing om te ontsluiten. Ik ben benieuwd of ik het goed heb gezien. Dat is natuurlijk gelijk het lastige van online toepassingen. De leverancier zet het online. Vervolgens hebben ze een nieuw idee, voegen het toe. Vervolgens krijgen ze gelijk feedback van de gebruiker. Kunnen gebruikers er mee uit de voeten? Zo ja dan gaan we door. Niet? OK halen we het weer off-line en de gebruiker in verwarring achterlatend immers wat gaat er nu gebeuren? Maar eens kijken op het forum dat er vast wel is. Daar zie je een levendige discussie ontstaan over het wel of niet verder ontwikkelen.
Een paar maand geleden zag ik zo´n vermakelijke discussie. In een online toepassing was een button weggehaald. Een ontwikkelaar reageerde met: je kunt het simpel op lossen door het op zus en zo anders te doen. Een storm van protest. Het knopje staat inmiddels weer on-line.
Het leuke is dat het de gebruikers zijn die direct invloed hebben. De makers moeten wel luisteren. Maar de tijden dat je jarenlang met een applicatie werkt zijn wel over. Enderzijds is dat een nadeel maar de ouderen onder ons weten ook nog wel de overgang van WP naar Word. Er zijn nog steeds mensen die met heimwee terugdenken aan het WP tijdperk.  Of zo´n overgang nu zo goed is?

Google heeft nog heel veel toepassingen staan onder de naam Beta, oftewel in testfase. We zullen er mee moeten leven.

De afgelopen dagen kreeg ik een uitnodiging voor een conferentie van de International Association of Facilitors (IAF). De conferentie is van 3 tot 5 oktober in Groningen bij de Hanze Hogeschool. De IAF is een organisatie die ik al een aantal jaren op afstand volg.
Het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik de overstap maakte van onderhoudsmonteur naar opleidingen. Het eerste jaar was dat als instructeur bij technische opleidingen. Lesgeven over het afregelen van apparatuur en vrij snel daarna ging het over omgaan met elektronische apparatuur en computers.
Toen ik de overstap maakte naar landelijke opleidingen kreeg ik collega’s die het vak van trainer beoefenden. Mensen trainen in communicatieve vaardigheden of management vaardigheden. Een andere tak van sport dan mensen om leren gaan met apparatuur of het overbrengen kennis.
In die tijd waren we betrokken bij een reorganisatie / het opzetten van een nieuwe afdeling. We kregen de gelegenheid als afdeling zelf mee te denken en input te leveren. Iets wat ik in de jaren erna niet weer heb mogen meemaken. Vaak waren de latere reorganisaties top down, en als je al iets mocht inbrengen dan werd het meegenomen in de besluitvorming maar echt het gevoel dat je ertoe deed had ik nooit.
Het meedenken bij die reorganisatie werd begeleid door John en Maureen Jenkins. Een Amerikaans paar die nog steeds in Groningen wonen.
Achteraf denk ik dat ze een grote invloed op me hebben gehad want later kregen we als afdeling ook een training met als titel TOP (technique of participation). Delen ervan gebruik ik nog tot op de dag van vandaag. John en Maureen noemden zich ook facilitators. Het kostte me moeite om te begrijpen waar dat voor stond: wat was er mis met begeleider of trainer?
Later werd het me duidelijk dat “to facilitate” lastig te vertalen is. Begeleiden is het niet want dat suggereerd toch dat je de weg weet of dat iemand je hulp nodig heeft. Het te vertalen met faciliteren is het ook niet echt. Wat is het dan wel? Ik zal een poging ondernemen; de Jan Hut definitie:
Een facilitator zorgt ervoor dat een groep werkt aan een gezamenlijk doel waarbij de facilitator er voor zorgt dat alle leden van de groep input leveren. De groep gaat aan het werk met de inbreng van iedereen waarbij de onderlinge meningen worden uitgewisseld en gezocht wordt naar de verschillen en overeenkomsten. De rol van de facilitator is te zorgen dat dit alles gebeurd in een open zetting met respect voor ieders inbreng.
In die definitie zie ik ook een grote overlap met mediation. Bij mediation werk je ook toe naar een gezamenlijk standpunt. Dat lukt lang niet altijd maar de verschillen komen wel boven tafel.
Maureen was een poos de Chair van de IAF, ze stuurde me de uitnodiging met de vraag of ik nog mensen wist die er belangstelling voor hebben. Ik zal het mailtje gericht naar een aantal mesnen doorsturen maar mocht je na dit verhaal belangstelling hebbben, de informatie is te vinden via www.iaf-world.org. of http://www.iaf-europe-conference.org. En als je gaat, dan tref je me daar waarschijnlijk ook want als ik het enigszins kan bezetten, ben ik er.

We zijn weer thuis. Na de 4daagse van Nijmegen zijn we een paar dagen thuis geweest om spullen te wisselen en te wassen. Daarna de sleurhut weer achter de auto en hup op pad. Meestal hebben we nog geen idee waar de reis naar toe gaat alleen dit jaar wilden we naar de kust en in Nederland. We eindigden dus in Rijnsburg op de Koningshof. Een prachtig mooie camping midden in de randstad. Fietsen naar het strand, Leiden, Den Haag alles ligt vlak bij elkaar. Het was echt strandweer dus het kon niet mooier. De Camping is super lux, schoon en gemoedelijk. Wat nog mooier is dat het erg internationaal is, Duitsers, heel veel Engelsen, Schotten, Tsjechen, Spanjaarden, Italianen en Hongaren hebben we gezien. We hebben in het buitenland wel op campings gestaan waar er minder buitenlanders waren, dus voor het internationale hoeven we niet naar het buitenland. De camping ligt ruimt 10 kilometer van Schiphol en dat is wel een min puntje: het vliegtuiglawaai. Je hoort me niet klagen want dan had ik thuis moeten blijven…. rust. Maar als je bedenkt hoeveel mensen in dat lawaai moeten leven. Je went eraan en als de wind anders staat hoor je ze niet want dan gaan ze een andere richting uit. Indrukwekkend om die reuzen op te zien stijgen maar ook wel een hoop herrie.
Door de loop van de jaren hebben we de meeste Noordzee stranden wel bezocht alleen Katwijk waren we nog niet geweest. Het is wat mij betreft een van de leukste badplaatsen. Wel een beetje raar om naar de randstad op vakantie te gaan maar het is ons goed bevallen. Ik denk dat we de Koningshof nog wel eens weer aandoen.
Ze hadden wireless op de camping en dat was gratis. Een leuke voorziening waar driftig gebruik van gemaakt werd. De snelheid was niet geweldig maar wat wil je als je het gratis krijgt. Ik denk dat campings de komende jaren nog wel te maken krijgen met een toenemende vraag naar bandbreedte. Want als er 50 mensen tegelijk op een verbinding gaan zitten blijft er niet veel van over van de snelheid. Grappig om te horen dat een van de buurkinderen opeens riep: Mam, je hebt mail.
Goed of niet goed, internet op vakantie begint ingeburgerd te raken. Allways on.

Het is dus gelukt, we hebben de vierdaagse uitgelopen. Leuk maar vermoeiend.
We hadden ons iets meer voorgesteld van de intocht. We kwamen binnen in het laatste uur en het regende. De tribunes waren al grotendeels leeg en de muzikanten pakten al hun instrumenten in. Op “De Wedren” was het een drukte van belang, geen doorkomen aan. We vertrokken naar de camping met het kruisje. Op de camping “de grote kat” waren de caravans bij ons in het straatje versierd. Er waren bij ons in het straatje ook een paar uitvallers maar die beloofden volgend jaar weer een poging te ondernemen. Ook waren we super tevreden over de camping. 10 minuten fietsen van de start, hele goede voorzieningen, stroom en erg schoon. Geweldig voor een tijdelijke camping.
En hoe ik de vierdaagse heb ervaren? Fascinerend, ook de titel van het liedje wat omroep Gelderland gebruikte voor het dagelijks verslag. Al die mensen die als lemmingen in colonne achter elkaar aan lopen. Sommigen in zichzelf gekeerd anderen maximaal opgaand in de omgeving. De soldaten, buitenlanders, extremen,  het publiek het trekt aan je voorbij loopt je voorbij of je loopt ze voorbij. Voor velen is het de zoveelste keer dus voelt het ook wel een beetje als reünie. We hebben een aantal mensen gezien en gesproken die we ook bij wandeltochten tijdens de voorbereiding hadden ontmoet.
Het was een leuk evenement waar ik nog wel eens weer aan deel neem. Als het past volgend jaar. Maar de voorbereiding vraagt wel veel tijd. Je moet toch wel kilometers in de benen hebben. 10 of 20 kilometer helpt niet echt. 40 kilometer moet je toch welk een paar keer gelopen hebben en het liefst ook 2 dagen achter elkaar. Ik had 3 blaartjes niet noemenswaardig want sommigen liepen op kussentjes van blaren.
Er vielen me wel een aantal dingen op die bij mij negatief waren. Daarover een volgende keer meer want eerst het positieve :-).

De 2e dag ziet er op en die was zwaarder dan dag 1. Het begon met regen, miezer regen dat wel maar net even te hard om zonder regenkleding te lopen. Het zag er gelijk een stuk minder feestelijk uit.

Ik heb er over lopen denken waar het me aan doet denken. Een Kolonie mieren misschien, op weg naar voedsel. Maar het doet me ook denken aan een stroom lava. Als je even uit de stroom stapt glijdt het gewoon verder.
Net of je er geen deel van uit maakt.
Wat dat betreft is het ook erg onpersoonlijk, je hebt vluchtige contacten maar zeker aan het eind van de tocht is het veel ieder voor zich. De eerste uitvallers waren er gisteren al en vandaag is die groep aanzienlijk groter geworden. Vandaag was het de saaiste dag volgens de kenners. Maar we zijn op de helft een paar kleine blaren maar niet onoverkomelijk.
Morgen verder.

Ook als je voor jezelf bent begonnen breekt de vakantieperiode aan. Het eerste jaar voor mezelf zit erop en eigenlijk heb ik het niet ervaren als een grote overgang. Ja ik mis de collega’s, het is echt op jezelf. Maar stap voor stap wordt het steeds meer mijn ding. Ik had een beetje het beeld dat het rustiger zou gaan worden voor de vakantie maar het tegendeel is de praktijk. Iedereen die op vakantie gaat, wil nog graag dingen afronden net alsof er geen periode na de vakantie is. Dus toch maar aan de bak en ieder jaar na de vakantie begint al heel snel de feestweek bij ons in Zevenhuizen en daar moet dit jaar ook van alles voor geregeld worden. We willen een live uitzending over Internet verzorgen van een paar uur. Het draaiboek staat in de steigers, de camera’s geregeld, laptops aanwezig maar er moet nog een hoop gebeuren.
Maar reerst vakantie dus en die begint dit jaar met het wandelen in Nijmegen samen met Gemma en Aukje is voor de ondersteuning mee. Daar had ik ook grootse plannen voor maar het blijft beperkt met het ons kunnen volgen via Internet. (via janhut.com) Ik heb het voornemen om ’s avond deze weblog bij te werken alleen weet ik niet of ik daar de energie voor heb.
We zijn er wel klaar voor, de caravan staat klaar en we vertrekken al op zaterdag. Maandag even terug om Gemma op te halen en dan dinsdag tot en met vrijdag wandelen.
Ik hoef maar 4 keer 40 kilometer dat zijn dus 160.000 meter een ruwe kwart miljoen stappen. Lijkt veel maar ook dat gaan we stap voor stap ervaren. Ik hou je op de hoogte.

Lange tijd heeft de ICT sector een beetje de letter E geclaimd: E-business, E-learning, E-Covernance, E-loket etc. Vandaag zag ik in het dagblad een verhaal over de electrische auto, daar kan je mee E-rijden. Geen CO-2 belasting, geen fijn stof geen milieu belasting volgens het dagblad. Want de energie komt uit het stopcontact. Net als de melk zeker die komt ook uit de fabriek.
Natuurlijk is elektrisch ook milieubelastend ergens wordt namelijk die stoom opgewekt, net als de melk, dat komt ook wel degelijk nog van de koe. Hoe goed we ons best ook doen om dat met alternatieve middelen op te wekken de hoofdmoot komt nog gewoon uit centrales. In de Eemshaven gaat binnenkort de bouw van de nieuwe centrales van start en binnen afzienbare tijd zijn de 21 windturbines klaar. GIGANTISCH hoe groot die dingen zijn. Gisteravond stond ik aan de voet van zo kolos, de gondel ligt op een hoogte van 105 meter en heeft de afmetingen van een kleine huiskamer. Dit zijn de grootste tot nu toe maar er staan er ook tientallen minder imposant maar ook indrukwekkend.
Het is natuurlijk rekenen hoeveel kilometer je kunt rijden op een dag met gemiddelde windkracht, hoeveel mobiele oplaadapparaten z’n molen kan trekken. Want ik hoor steeds van die sprookjes dat die dingen veel energie kosten als iedereen ze in het stopcontact laat zitten.
Hoeveel energie vraag eigenlijk automatisering? Ik kwam er achter thuis dat mijn desktop PC (niet de nieuwste versie) meer dan 220 Euro aan variabele kosten vergt. Dus even de vaste kosten, de netwerkkosten en de meterkosten niet meegerekend want die kan ik niet beïnvloeden. (had ik de verpakkingsbelasting ook moeten meenemen? 🙂 Dus die PC gaat nu echt wel uit na het gebruik. Maar ergens op internet draait mijn website, mijn weblog, de website van ons dorp, mijn informatie op linkedin, mijn filmpjes op Youtube en de foto’s op picasa. Zolang daar niemand naar kijkt staat het weggeschreven op schijven maar ook die vragen energie. Wat kost eigenlijk een zoekopdracht aan energie?
Op de ICT Platformbijeenkomst volgende week dinsdag komt het allemaal aan de orde onder de noemer Green IT.
Natuurlijk kunnen we met IT heel goed energieverbruik zichtbaar maken daar gaan we het ook over hebben met de slimme meter die op dit moment wordt ontwikkeld. Maar vaak wordt de energiebehoefte van ICT vergeten.
Het E-rijden komt er aan volgens het dagblad en volgens mij wordt dat hoog tijd. Oh ja ik draag ook het voorzitterschap over aan Edwin Kuipers. Geeft mij meer tijd om me bezig te houden met de hier bovengenoemde zaken.Daar heb ik voldoende energie voor om maar bij het onderwerp te blijven

Als je voor jezelf begint (of een bedrijf start) krijg je al heel snel het advies “Wil je succes hebben, dan moet je focussen.” Nu is de term “succes” voor veel uitleg vatbaar want wanneer heb je succes? Voor veel mensen heb je succes als je veel geld verdient, oftewel als je financieel onafhankelijk kan zijn. Een wens die ik veel mensen hoor uitspreken.
In mijn ogen is dat een wat magere omschrijving van succes. Het heeft volgens mij zeker ook te maken met die dingen realiseren die je voor ogen stond. Dat kan ook zijn plezier in je werk. Dingen doen die je leuk vindt en dan blijkt dat je daar ook vaak goed in bent.
En als je het leuk vindt om heel veel verschillende dingen te doen? Hmm moet je je daar dan op focussen? Lijkt een beetje in tegenspraak met elkaar.
In mijn loopbaan ben ik bezig geweest met heel veel verschillende aspecten van het bedijfsleven: techniek, opleidingen, klantenservice, management, recruitement, advies en beveiliging. Al deze aspecten komen nog regelmatig voorbij. Daarnaast op het privé vlak dingen als kerkbestuur, schoolbestuur, Dorpsbelangen, sportactiviteiten, Motortochten uitzetten en de stichting Derdewereldfonds. Vaak kan je dingen van het één weer toepassen in het andere. En met name de privé dingen zitten allemaal in de vrijwilligers sfeer.
Mijn tijd als voorzitter van het ICT Platform zit erop, het stokje gaat over een paar weken over naar iemand anders. Werk wat ook een hoog gehalte had van vrijwilligerswerk. Gelukkig werd ik in de gelegenheid gesteld dit deels te doen vanuit een betaalde baan. De komende week hebben we bestuursvergadering dan wordt ook mijn opvolger bekend. Weer een ervaring in het rugzakje. Een verschrikkelijk mooie tijd maar het lijkt me ook wel leuk om die rol kwijt te zijn. Hoewel ik me niet kan voorstellen dat er geen rol mee voor me is. Daarvoor voel ik me teveel verbonden met de sector. De tijd zal het leren
Vrijdag was ik weer eens bij het ICT café en het was gezellig als vanouds. Heerlijk staan te kletsen met Koos, Jan, Ritso, Jan, Freerk, Martin, Pieter, Alida, Marianne, Koos, Joop, Klaas Sytze, Helma, Peter, Hans en van veel anderen even een glimp gezien. Een paar (tot dan toe) onbekende mensen gesproken. Ja ik moet duidelijk focussen.

Heerlijk die paar dagen vrij. Eerst Koninginnedag, voor mij is dat de traditionele motortoertocht. Een tocht van 150 kilometer voor motoren door Noord Nederland. Dit keer waren er 45 deelnemers een leuke groep daar doe je het weer voor. Het was de 22e tocht en langzamerhand wordt het steeds moeilijker om leuke weggetjes te vinden. Maar de deelnemers komen enthousiast terug en daar doe je het dan toch voor.
De rest van de dagen ben ik wezen lopen met Gemma als voorbereiding op de 4 daagse. We deden mee aan de Drentse Wandel 4 Daagse. We hebben daar 4 keer 20 kilometer gelopen en dat gaat prima. OK stelt nog niks voor, 4 keer 40 wordt toch wel even doorbijten. Maar we hebben nog 2 maand voor de boeg om te trainen en volgens mij moet het prima lukken.
Een paar dagen ben ik te volgen geweest met de trackr tool op mijn mobiel, handig voor Aukje thuis. Het is te zien via www.janhut.com Als we Nijmegen gaan lopen ben ik van plan voor het thuisfront dat helemaal operationeel te hebben. Alleen op dit moment is mijn accu snel leeg en als ik een telefoongesprek voer gaat het nog niet altijd vlekkeloos. Langzamerhand overwin ik wat de schroom om te roepen wat ik doe en waar ik ben. Want wie is daar in geïnteresseerd? Misschien een mooie brug naar twitter, ik heb het er wel een eerder over gehad. De internet toepassing waar je om de zoveel tijd in plaatst waar je bent of wat je doet. Voor buitenstaanders een rare manier van doen. Maar twitteren is engels voor kwetteren. Heel toepasselijk als je net 4 dagen in de Drentse bossen hebt gelopen.
De laatste dagen was het wel vermakelijk om te zien hoe Ritzo ten Cate (ik volg hem op twitter) de aanvaring kreeg met de afdeling communicatie van de RUG. Ritzo is bezig met een Minor studie “ondernemen” op te zetten en had daarvoor de titel/site www.ondernemenopjeRUG.nl voor bedacht. Heerlijk dubbelzinnig. Na een week kwam de afdeling communicatie erachter en de site moest de lucht uit.
Het leuke is dat je aan kon zien komen, Ritzo riep van iedere stap op twitter wat er gebeurde. Op 28 april meldde hij: Hoofd Communicatie van de RuG bemoeit zich dus ZELF met dit soort klusjes. En wel ’s avonds om 2100hr! wat een arbeids ethos! jiha! 09:19 PM April 28, 2008 De vraag is natuurlijk of het hoofd communicatie ook iets met twitter doet en Ritzo volgt.
Volgens mij stond het zaterdag pas bij ons het Dagblad maar dat was de editie West. Er is iets online aan de hand waar iemand die niet twittert zich weinig bij kan voorstellen. Met plaxo puls, twitter en allerlei andere varianten delen mensen op een totaal andere wijze informatie. Wat dat betreft stond er in de afgelopen week wel een teleurstellend stuk in de Elsevier. Een beetje werd er gesuggereerd dat twitter E-mail zou kunnen vervangen, dat dat nog niet zo is, komt door het kleine aantal gebruikers volgens de schrijver. Daarmee zit de schrijver er helemaal naast volgens mij. Twitter is totaal iets anders dan mail. Een mooie aanvulling en misschien wel krachtiger maar totaal iets anders. Terwijl ik dit zo schrijf hoor ik de volgens bij ons in de bomen kwetteren. waarom zouden ze dat doen?

Het mag misschien raar klinken maar actief netwerken is niet echt mijn ding. Bij grote bijeenkomsten sta ik graag een beetje afgezonderd of bij een goede vriend of kennis en dan toch voel ik me niet altijd op mijn gemak. Toch merk ik dat als je er een keer bent je verschillende mensen even spreekt. Soms zakelijk een update, soms praten over wat er te zien is. Afgelopen vrijdag was de opening van de Beatrixhaven. Ik was daar VIP gast samen met nog een paar duizend andere VIP gasten. Ik heb een tipje van de hoed van onze koningin mogen zien en een aantal mensen gesproken. Aukje was mee dus was het echt een uitje, het voelde niet als werk. Maar natuurlijk was ik er wel voor mijn werk.
Groningen Seaports is een bijzondere organisatie. Op één of andere manier weten ze mensen te binden. Trots, dat je met ze / voor ze mag werken. Nu is het ook wel bijzonder dat wonder dat zich daar voltrekt. Toen ik in Benin in Afrika was met een groep vertelde een van de medeklussers dat hij eens in zijn eentje de trein had genomen naar Rodeschool omdat hij vroeger op de lagere school gehoord had van zijn meester dat er een spoor naar Rodeschool was aangelegd om dat gebied te ontsluiten. Hij wilde dat gebied eens met zijn eigen ogen zien en was super onder de indruk van het gebied, de openheid de rust hij kon de historie voelen. Ik kon met Rob meevoelen en hoewel ik uit een ander deel van Groningen kom voel ik me met dat gebied verwant.
Wat is dat toch een boeiend iets; groepsgevoel. Je kunt je in een een groepje van 4 hopeloos alleen voelen en blijkbaar in een groep van 2500 samen. Er lopen stadions vol rond een thema rood, een begrafenis of een optreden van een artiest. Ik kreeg via de mail een oproep van www.ted.com om op 10 mei te kijken naar Pangea Day. Regelmatige lezers weten dat ik fan ben van TED. Dus even gezocht wat [[wikipedia:Pangea]] is. (wist ik niet shame on me 🙂 ) Pangea staat voor de heelheid van de aarde, de aarde als een continent zoals het ooit was (vrij naar Jan Hut) Op Ted zijn filmpjes te zien. Vaak wetenschappelijk, soms artistiek maar altijd maatschappelijk relevant. Pangeaday stelt de vraag of met filmpjes de wereld te veranderen is. Dat belooft dus wat.
[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=JxhRukX-vAw&feature=user]
Het advies is om met een groep te kijken. Er is te zien daar waar op de wereld bijeenkomsten zijn. Het kan gaan om een huiskamer vertoning maar ook om theaters. Nederland staat er nog maar schamel op.
In Emmen kan ik ergens terecht. Ik wil wel een zaal regelen en de verbinding maar dan moeten er wel mensen zijn. Dus wie heeft iets met de wereld en wil op 10 mei meekijken naar de rest van de wereld en zich verbonden voelen?
Twijfel je nog? Het volgende filmpje geeft iets ingetogener de bedoeling aan.
[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=Pl3xHIsvF9o]
Heb je belangstelling dan kan je hieronder reageren.

Als je midden in het leven staat, druk bent met je baan, besef je je vaak lang niet dat er een heel andere wereld is waar je vroeger of later mee geconfronteerd wordt. De afgelopen weken kwamen wij er mee in aanraking door de ziekte en overlijden van mijn schoonvader. De wereld staat dan even stil. Weinig contacten met de buitenwereld, even alle aandacht voor de directe omgeving. Voor de zorg om een zieke. Nu was het me al vaker opgevallen dat er heel veel inefficiëntie zit in de zorg. Maar de afgelopen weken heb ik het ook wel kunnen relativeren. Mijn schoonvader moest op 1 dag in twee verschillende ziekenhuizen zijn. Bij het tweede ziekenhuizen duurde de intake best lang en er werden de zelfde vragen weer gesteld. Dat zou efficiënter kunnen. Maar aan de andere kant is zorg niet iets om efficiënt te doen. De warmte, aandacht en zorg die mijn schoonouders mochten ervaren was erg waardevol. Het aantal bezoekjes had economisch gezien gehalveerd kunnen worden maar juist in die kleine dingen zit de meerwaarde.
Ik las dat de afgelopen week Eckart Wintzen ook is overleden. Eckart was de grondlegger van BSO. Ik had hem nog graag eens ontmoet. Op mijn afscheid kreeg ik zelfs 2 exemplaren van zijn boek Eckart’s Notes. In een van de exemplaren stond voorin geschreven: Hierbij de handleiding om van je éénmanszaak een multinational te maken….. en laat een ander het dan niet verkwanselen Dat met een knipoog naar het vervolg van BSO, dat werd later Origin en dat ging later op in Atos Origin. Als je het boek leest is er van het gedachtengoed van Eckart weinig overgebleven. Eckart is later begonnen met een centrum in San Francisco met de naam Ex’pression. In 2004 mocht ik daar een bezoek aan brengen. Daarnaast was hij ook de ontwikkelaar van de Eye-catcher een video communicatie systeem waarmee je met behulp van een camera achter een spiegel het gevoel had dat iemand je in de ogen keek als je via videoconferencing contact had. Bijna echt contact. Alleen lukt het niet om de troostende aanraking op die manier over te brengen.
De zorg automatiseren hoe langer ik er over nadenk hoe bizarder het voelt.

De tijd van studiekeuze komt weer aan en onze dochter is al een aantal keren op bezoek geweest bij een open dag, toch blijft het moeilijk een keus te maken. Ze vind het leuk om administratief bezig te zijn, kan zich prima redden met klanten en houd van aanpakken. En m eerlijk te zijn wordt het haar ook niet gemakkelijk gemaakt. Heeft ze een richting gevonden die ze wel leuk lijkt, is er op de op de open dag een waardeloze oer saaie presentatie die gewoon afschrikt. De pret opleidingen halen alles uit de kast maar daar heeft ze niet zoveel mee. Maar er is een sterke promotie van beroepen waarin je kan schitteren. Er schijnt een toename te zijn naar exacte vakken alleen de instroom bij ICT neemt nog steeds af. Eigenlijk is het ook niet verwonderlijk want wanneer kom je nu een ICT-er in actie tegen. Op televisie zie je advocaten, modellen, acteurs etc. Ik hoorde afgelopen week dat je in je opleiding pas heel laat geconfronteerd wordt met techniek.
Ook de automatiseringsgids heeft er deze week een aantal artikelen over. De aanleiding was het afblazen van een landelijke ICT campagne. De voorpagina begint er zelfs mee en Chris Nap schrijft er als redacteur een commentaar over. Chris was ook co-auteur van het artikel op de voorkant. Raar dat hij alleen in zijn commentaar suggereert dat er geen schaarste is. Een een beetje genant voor een blad dat zegt :het enige betaalde, onafhankelijke ICT-blad (weekkrant) te zijn dat scherp volgt wat er op de Nederlandse markt gebeurt en dat tegelijkertijd de verbindende factor wil zijn voor iedereen die – in welk segment van de samenleving dan ook – zijn vak als ICT-er uitoefent. Nog raarder dat ik helemaal geen nieuwsfeed kan ontdekken. Maar ja op de voorpagina van de site van de SDU staat dat ze technische problemen hebben met de site. Daarover geen kwaad woord want dat hadden we de afgelopen weken ook bij het ICT Platform en we zijn er nog niet vrij van. Maar wij zijn een vrijwilligers organisatie wat je van de SDU niet kan zeggen.
Terug naar ICT en imago. Hoe kan het dat ICT in Groningen redelijk onzichtbaar is? Er werken over de 10.000 in de ICT in onze regio en er gebeuren erg veel leuke dingen maar toch blijft het redelijk onzichtbaar. In het verleden hadden we imago campagnes. Alleen dat was in de Dot Com periode en toen was daar veel geld voor los te krijgen . Toen hadden de commerciele bedrijven in de regio nog een regio kantoor waar ze konden beschikken over eigen marketing budgetten. Tegenwoordig zijn het allemaal fileaal bedrijven geworden. Het hoofdkantoor zit in het westen van het land. We hadden een aantal leuke bedrijven in de regio, Vertis, Wisdom / TMLC maar die zijn inmiddels ook ingelijfd bij een grotere commerciële aanbieder. VCD is al geruime tijd de grootste ICT aanbieder met het hoofdkantoor in Groningen. Maar die kunnen het niet alleen. Duizenden mensen werken bij bedrijven als Atos Origin, Ordina, Getronics, Logica en Sogeti. Prima bedrijven maar filiaal bedrijven. Het beleid en met name de marketing wordt ergens anders gedaan. Met die bedrijven gaan we de oorlog niet winnen want bij een beetje tegenslag: hup alle activteiten naar het westen halen of off shoring naar India.
Is het dan kommer en kwel? Volgens mij niet. We hebben en overkill aan ICT in de regio, veel meer dan de regio eigenlijk nodig heeft. We hebben een breed pallet aan activiteiten op ICT dienstverlening. OK we zijn mager vertegenwoordig in embedded ICT maar daarvoor kan je heel goed in Eindhoven terecht. Om het lijstje met wat we wel hebben maar eens te maken: Overheidsdienstverlening: RDW, IB groep,en semi overheid de Gasunie. De gemeente Groningen, Universiteit en Hanze Hogeschool die samen draadloos Groningen aan het opzetten zijn. Het grootste Universitair Medisch Centrum van Nederland. Ik noemde al de grote ICT aanbieders maar natuurlijk ook een hele schare aan aanbieders die een maatje kleiner zijn maar die leuke spannende dingen doen.
Zijn we anders nog in te onderscheiden? Volgens mij hebben we ook iets met zoeken en dienstverlening op internet. We hebben bedrijven als Traffic4you, Hotels.nl, de nationale vacaturebank, Relatieplanet.nl, Heeiii, Kalooga, en bellen.com. ( ik vergeet er vast enkele) En dan heb ik het natuurlijk helemaal nog niet over de aanwezigheid van Google in de regio. Het afblazen van een landelijk ICT campagne biedt volgens mij kansen om sterker op de trom te slaan. Vorige week stonden we op de CeBIT. Alle reden om volgend jaar groter uit te pakken. Al was het alleen maar om het aantal ICT studenten in Groningen een boost te geven.

Zo vlak voor de Cebit is het even een beetje stilte voor de storm. Gisteren de ICT platformbijeenkomst. De opkomst was niet overweldigend maar dan moet je ook geen bijeenkomst plannen in de voorjaarsvakantie waarin veel mensen op de lange latten gaan staan.
Toch maar even de Weblog bijwerken want dat schiet er een beetje bij in de laatste tijd. Terwijl ik zit te tikken komt er net op de TV een reclamespotje van de belastingdienst voorbij. Een beetje met een knipoog “zo makkelijk is het nu ook weer niet” Er is veel te doen over de automatisering bij de overheid. En vooral het mislukken van projecten.
De belastingdienst had een naam van een innovatieve organisatie. Online belastingaangifte doen is een geweldige stap voorwaarts. Maar blijkbaar is het lastiger om het hele proces mee te nemen want er zijn een hele hoop aangiften niet meer beschikbaar. Het lijkt wel op de eerste jaren van E-commerce. Je kon digitaal dingen bestellen maar vervolgens werden die geprint en soms overgetikt in logistieke systemen. Een mooie webfrontend maken is wat anders dan end to end processen end to end automatiseren. Nu weet ik helemaal niet wat er bij de belastingdienst aan de hand is maar het is geen reclame voor de ICT sector. Want er wordt dan wel gesproken over de belastingdienst maar vast dat daar tientallen (misschien wel honderden) externen rondlopen. Duur betaalde krachten die een goed belegde boterham verdienen met het “oplossen” van de problemen.
En de eisen worden alleen maar hoger. De overheid wil steeds meer zaken op elkaar afstemmen. Één infrastructuur voor alle overheidszaken lijkt een logische gedachtegang. Het Sofi nummer is vervangen door het Burger Service Nummer. Voor mij lijkt het net terug in de tijd want toen ik bij KPN klantenreakties mocht werken stond een klant in allerlei systemen. Bij de commerciële afdeling als hij een huurtoestel had, bij de service afdeling als er een storing was geweest in het systeem waar de gesprekken werden geregistreerd maar natuurlijk ook het registratiesysteem voor het adres voor de aansluiting, waar moet de nota naar toe etc. Één klant stond in veel systemen. Dus kwam er een CKR nummer (Centraal Klanten Registratie nummer). Dit nummer is nooit naar klanten toe gecommuniceerd. Geen wonder dat ik er aan moest denken toen ik een poos geleden hoorde van het BSN; het Burger Service Nummer. Dit is hetzelfde nummer als het Sofinummer verwarring alom.
De overheid wil rekening rijden gaan invoeren, betalen voor wat je verrijdt. PTT (KPN) voerde jaren geleden de gespecificeerde nota in. Betalen voor wat je belt. In Groningen is nog steeds een grote groep mensen die weet hoe dat moet. Want daar werden (en deels worden) de nota’s aangemaakt. Natuurlijk hoor ik dan dat rekening rijden complexer is dan een gespecificeerde nota (hoewel ik daar nog niet van ben overtuigd).
Ik was vorig jaar in Santiago in Chili en daar hadden ze toen al 2 jaar rekening rijden.
Bij KPN werden 10 jaar geleden er al meer dan 10 miljoen Call Detail Records (CDR) per dag gemaakt, een soort bonnetjes per gesprek. Een CDR bevatte 4 onderdelen, nummer A belt met nummer B op tijdstip X met een lengte van Y. Met deze gegevens is er een gespreksnota te maken. Dan moet er natuurlijk nog wel de maandelijkse vergoeding bij, de huur van de apparatuur, servicekosten en kortingscontracten. En klaar is de nota. Met een beetje fantasie is rekening rijden niet anders. Nou ja het mag veel complexer zijn want de invoering van de gespecificeerde nota bij KPN is inmiddels 15 jaar geleden. Even rekenen leert dat 100 miljoen gesprekken per dag 365 dagen per jaar en 15 jaar hmmm wel veel.Ze zijn nog steeds de basis van de nota.
Veel van die kennis is gewoon bij ons in de regio aanwezig. Kennis van verkeer is er dus bij RDW en ook veel kennis van de betrokken ICT. Hoog tijd om dit te gaan benutten.

Ooit in verleden werkte ik voor het staatsbedrijf der PTT, bij de telefoondienst. Wat me nog erg goed voor ogen staat dat we een aansluit plicht hadden. We mochten geen klanten weigeren, alleen op grond van het niet betalen van de nota mocht er een klant worden afgesloten. Het maakte niet uit waar je woonde, eventueel ver buiten de bewoonde wereld, je betaalde 220 gulden (als ik het me goed herinner) en je kreeg een aansluiting waarmee je kon bellen.
Later kregen we concurrentie, ook kabel bedrijven mochten telefonie leveren alleen kreeg KPN Telecom (inmiddels verzelfstandigd) een concessie om het telefoonnet te beheren, wel nog steeds met de aansluit plicht.
Het telefoonnet is aan het verdwijnen, langzamerhand komt er een communicatienetwerk waar telefonie een bijproduct lijkt te zijn. KPN stoot de telefooncentrales af. Het zijn gebouwtjes die overal in het land staan. Soms op hele speciale plaatsen. achter boerderijen midden in het land tussen 2 dorpjes of midden in het centrum. In totaal gaat het om 1350 gebouwen waarin een centrale staat, een accubatterij en een verdeler. De centrales worden overgenomen door actieve componenten in het netwerk en worden ondergebracht in kleinere kabelkasten. Daarvan stonden er een aantal jaren geleden 80.000 in het land. waarvan sommige erg klein. Er komen dus 3400 WDC’s las ik ergens. Het scheelt KPN een hele hoop vastgoed. Ze kunnen hierdoor beter de concurrentie de baas.
Ik ben benieuwd hoe het zit met de aansluitplicht, die zal er misschien wel blijven. Ik las ook ergens dat die moet bestaan uit een telefoonverbinding die onafhankelijk is van de elektriciteitsvoorziening. Die verplichting maakt het voor KPN wel lastig om voluit de concurrentie aan te gaan. Want juist verglazing maak apparatuur bij de klant noodzakelijk.
Die aansluit plicht maakt ook dat KPN gedwongen wordt actief te blijven in economisch oninteressante gebieden. In Noord Nederland blijft dat dus een beetje woekeren met de marktruimte, concurreren met een lokale kabelmaatschappij. De echte winst is te halen met het veel dichter bevolkte westen. Zeker in de landelijke gebieden blijft het toch een beetje dienst verlenen tegen wil en dank.Ik kreeg een leuk boekje onder ogen “het licht gezien”. Dit boekje is te downloaden en beschrijft deze problematiek uitstekend. Je ziet vaak dat er vraag bundeling projecten opgestart worden door gemeenten. Vervolgens wordt zo’n project uitbesteed aan KPN of een lokale kabelmaatschappij waardoor de gemeente nog vaster zit aan een dominante marktpartij. Die partijen zijn dus eigenaar van de infrastructuur en kunnen dus bepalen hoe die ingezet kan worden, welke diensten er over mogen en onder welke voorwaarden.
De afgelopen week mocht ik een bijeenkomst bijwonen die tot doel heeft dit proces te doorbreken. Ooit was Warffum de laatste plaats in Nederland waar het telefoonnet geautomatiseerd werd. Ik hoop dat het met breedbanddiensten we niet weer achteraan in de rij staan.

Afgelopen week kreeg ik de volgende vraag gemaild door de onderwijsraad:
Wat zijn volgens u belangrijke ontwikkelingen in de
nabije toekomst (10 – 20 jaar) op het terrein van ict/ nieuwe technologie
en welke maatschappelijke impact zullen deze hebben? Wat zullen dergelijke
ontwikkelingen volgens u kunnen betekenen voor het onderwijs?
Een prima vraag natuurlijk alleen blijft voorspellen natuurlijk lastig zeker als het om de toekomst gaat op de wat langere termijn. En volgens mij gaat het niet zozeer om de technologie maar meer welke toepassingen aan zullen slaan. 20 jaar geleden kregen we te maken met de eerste PC’s en van mobiel konde we nog maar dromen een mobiel had toen het formaat en gewicht van een baksteen. Een eerste draadloos toestel was het type New York wat we thuis uit mochten proberen. Nieko was net geboren, 22 jaar gelden dus. Een bereik van 30 meter en beltijd 2 uur lood en loodzwaar.
Mijn eerste mobiele toestel was wel gelijk een GSM, digitaal, heel anders dan het analoge net. Ik moet een GSM omdat de analoge af te luisteren waren en dat kon natuurlijk niet als hoofd beveiliging. 13 jaar geleden ongeveer. Ik heb nog steeds datzelfde nummer en dat blijft ook zo.
Maar terug naar de vraag van de onderwijsraad. Want met de voorbeelden van hierboven in het achterhoofd een bijna onmogelijke vraag.
en dan stond er afgelopen week ook nog een stuk in het dagblad over het gebruik van Internet in de klas. Een citaat: Ruim driekwart van de leerlingen tussen 10 en 14 jaar wil meer internetles, 37 procent geeft aan dat ze nooit onderwezen worden over het wereldwijde web. Slechts 7 procent vindt dat ze iets van de docent kunnen leren over internet, zo blijkt uit het onderzoek.
Het lijkt er wel op dat die nieuwe ontwikkelingen volkomen langs het onderwijs gaan. Ik trof laatst een onderwijzer die trots was dat hij nog geen E-mail thuis had. Geen wonder dat maar 7% denkt iets van de docent te kunnen leren.
Het gaat dus niet om de techniek maar veel meer in hoever de (leiding van de) school openstaat voor nieuwe ontwikkelingen. Met name docenten blijken veel op routine te doen. 2 jaar geleden zag ik de opgaven van een proefwerk voor onze dochter. Dat waren nog kopieën van vragenlijsten die met een typemachine waren gemaakt. Gelukkig zijn het uitzonderingen maar het zegt iets over de bereidheid van de docent nieuwe technieken toe te passen.
Vernieuwingen in het onderwijs met nieuwe technieken komen dus pas echt op gang als de generatie Y (of generatie Einstein) voor de klas komt of misschien pas als die op posities komen waar ze invloed kunnen uitoefenen. Dan zullen ze de vaardigheid om meerdere dingen tegelijk te doen goed kunnen uitnutten en inpassen in lessen. Dan zal online samenwerken grootschalig worden toegepast, onafhankelijk van plaats (en tijd). Voorop gesteld natuurlijk dat er bij de opleiding van docenten er op die manier naar gekeken wordt. Dat zal dus ook een beetje de strekking zijn van mijn antwoord. Met natuurlijk een schets van “nieuwe” toepassingen als webloggen, microbloggen, mashups etc. Wat maakt dat er steeds beter virtueel contact gemaakt kan worden. Maar ik besef met heel goed dat het altijd een surrogaat blijft van een ontmoeting in levende lijve.