Blog van Jan Hut

Wat doe je als ZZP-er om bij te blijven in deze snel veranderende wereld? Je leest veel en bezoekt bijeenkomsten! Ik heb net het boek Homo Deus uit en ben nu bezig met Sapiens. Boeken van Yuval Noah Harari. Daarin wordt beschreven waar we als mensen heen gaan en waar we vandaan komen. Ik weet het! Eigenlijk lees ik het in de verkeerde volgorde. Maar beide boeken zetten je aan het denken en mijn opvattingen moet ik toch aardig bijstellen. Eigenlijk wordt mijn ego aardig onder vuur genomen. Even een kleine passage uit Homo Deus.

De biowetenschappen ondermijnen het liberalisme echter en voeren aan dat het vrije individu alleen maar een fictief verhaaltje is dat in elkaar is gebrouwen door een verzameling biochemische algoritmen. Elke seconde creëren de biochemische mechanismen in de hersenen een korte ervaring, die direct weer verdwijnt. Daarop volgen in rap tempo nog meer van die flitsen, die weer verdwijnen, waarna er weer een komt, en weer verdwijnt. Die kortstondige ervaringen vormen samen geen duurzame essentie. Het verhalende zelf probeert orde in deze chaos aan te brengen door er een oneindig verhaal van te maken, waarin al die ervaringen een plekje krijgen, waardoor elke ervaring blijvende betekenis krijgt. Maar dit verhaal is en blijft fictie, hoe overtuigend en verleidelijk het ook mag zijn. Middeleeuwse kruisvaarders geloofden dat God en de hemel hun leven zin gaven, moderne liberalen geloven dat individuele vrije keuzes het leven zin geven. Ze zitten er allebei even ver naast.

Nou daar zit je dan met je opvattingen. Het zijn zelf gemaakte verhalen op basis van Biochemische algoritmen. Die misschien voor mij logisch zijn en dus voor mezelf waar. Voor anderen is dat misschien niet zo en bestempelen het als Fake Nieuws. Onze eigen werkelijkheid een beetje aanpassen en dat ook echt geloven zodat het verhaal weer klopt. Het is me ook wel eens overkomen dat ik geconfronteerd wordt met mijn eigen woorden die ik zelf niet meer herken. Daar schaam ik me behoorlijk voor maar het blijkt (of is het schijnt?)  dus super menselijk te zijn.

Daarnaast probeer ik op het vakgebied van Glasvezel netwerken bij te blijven. Ik schrijf deze blog in Valencia waar ik deelnemer was aan de Fiber to the Home conferentie. Glasvezel alom en daar wordt me steeds duidelijker dat we hopeloos achterlopen. Spanje is ons als Nederland ver voor. Daar worden netwerken gedeeld terwijl wij in Nederland KPN bevechten (en KPN vecht terug). Mooie verhalen en voorbeelden uit andere landen waar we ons aan kunnen optrekken.

Ik kwam toevallig op Internet een TED talk tegen waarin de spreker wel heel meewarig doet over Internet in Europa. (zie hieronder). Groningen loopt achter in Nederland, Nederland loopt achter in Europa en Europa loopt dus achter in de wereld. Worden we echt een Derde Wereld regio?

In het boek Sapiens wordt beschreven hoe we als mensen de wereld al duizenden jaren domineren en vernietigen. Datzelfde gaat ons als mensen ook overkomen in relatie tot de computer. Ze zullen gaan domineren en….? Gisteren was ik bij een presentatie van Bas Wouterse. Geweldig inspirerend hoe hij de toekomst ziet. Met Artificial Intelligence en Augmented Reality.  Computers die slimmer worden dan mensen. Robots die ons gaan domineren. Een beetje cynisch voegde hij eraan toe, als ze ons maar niet gaan doodmaken.

Dat duurt volgens Bas nog wel tientallen jaren. Ik hoop dat we met elkaar slimmer zijn. Misschien hopen op de wijsheid uit het oosten.

Er was ook een sessie over de socio-economische voordelen van glasvezel. Een zeer nuttige sessie. Waarom we glasvezel moeten hebben. Dat gaat veel verder dan mensen in het landelijk gebied ontsluiten. Kortom er blijft werk aan de winkel.

Het was maar een kort bericht “we zijn weer minder televisie gaan kijken”. Geweldig dus minder achter de kijkkast en meer naar buiten, eindelijk. Een mooi bericht van de Stichting Kijkonderzoek. Maar even doorlezend blijkt dat ze bedoelen dat we minder lineair televisie kijken oftewel kijken op het moment dat het wordt uitgezonden. Daarnaast kijken we wel meer videodiensten zoals Netflix en videoland volgens het bericht. Ook kijken we meer via andere media zoals tablet en smartphone en die tijd telt ook niet mee in de meting van de televisiekijktijd.

Nu begint het me wat te duizelen. Televisie kijken doe je op een televisie en niet op een laptop of tablet. Uitgesteld kijken via uitzending gemist is geen televisiekijken volgens het bericht. Ook al doe je dat op de televisie. Dat is een vorm van Video On Demand. Kijken als jij het uit komt.

Misschien tijd om wat begrippen op een rijtje te zetten. Het is allemaal engels sorry. Maar het engels begint het latijn van tegenwoordig te worden las ik vandaag. Ok Televisie oftewel uitzenden in het engels, dat heb je in een paar vormen. De analoge uitzending. Coax kabeltje van het kastje van Ziggo naar de televisie en kijken maar.  30 zenders en dat is het. Wil je meer dan kan je kiezen voor digitale zenders: Digital Video Broadcasting daar heb je een kastje voor nodig en dat heb je in verschillende vormen. DVB-C over de kabel, DVB-S via de Satelliet en DVB-T via Digitenne. Je hebt een kastje nodig voor iedere TV en daar betaal je vaak per maand een bedrag voor.Tot zover de techniek.

Voor wat betreft de abonnementen is er ook een onderscheid. Lineair of Video On Demand. Dat laatste “Kijken op verzoek” heeft ook  verschillende vormen:

S-VOD een abonnement op een videodienst als Netflix eof Videoland

T-VOD betalen per film die je kijkt

A-VOD “je betaalt” door de reclame te bekijken.

Boeiend allemaal, voor veel mensen is het bankhangen en kijken maar naar een schermpje al dan niet een Televisie.. Ik heb zo’n vermoeden dat dat echt wel toeneemt. Dan is het wel een beetje raar dat er een nieuwsitem is dat we steeds minder televisie zijn gaan kijken. We kijken misschien “bewuster”. Maar of het allemaal veel bijdraagt aan de kwaliteit van leven?

Mijn hele leven ben ik wel in meerdere of mindere mate betrokken geweest bij vrijwilligerswerk. Me vaak belangeloos ingezet voor een groter doel dan “Me myself and I”. Waarom? Omdat ik zo ben opgevoed. Mijn ouders deden dat en ik dus ook. Uiteindelijk is het vaak niet moeilijker. Uit mijn jeugd is me een uitspraak van een buurman bij gebleven. Jouw vader is veel te goed: als het begint te regenen zal jouw vader eerst de buren helpen voor hij zijn eigen hooi binnenhaalt (mijn vader was keuterboer). Ik zag dat als een groot compliment aan het adres van mijn vader en misschien heeft me dat juist wel gevormd.

Nu verderop in het leven kom ik mensen tegen die uit een heel ander hout gesneden zijn. De uitdrukking “What’s in it for me?”zal je mij niet horen gebruiken maar ik heb hem al heel vaak gehoord.

Een poosje geleden belde iemand me die op zoek was naar snel veel geld verdienen. Bedrijven een breedband verbinding aansmeren voor € 450,- per maand omdat ze smachten naar een een goede digitale ontsluiting. “Jan je weet vast wel een terrein waar ik dat kan verkopen”. Mijn reactie was: “Als we zorgen dat iedereen meedoet hoeft het misschien maar € 100,- per maand te kosten en zijn veel meer mensen blij”. De reactie was “maar Jan je bent toch ondernemer je wilt toch zoveel mogelijk geld verdienen”. Het mag duidelijk zijn met zo iemand wil ik liever niet samenwerken.

Natuurlijk wil ik, moet ik, geld verdienen maar dat is niet mijn grootste drijfveer. En langzamerhand kom ik erachter dat er veel verschillende houdingen zijn. Van altruïsme tot winstmaximalisatie en alles wat er tussen in zit.

Zelfs bij vrijwilligers is er soms ook onderscheid te maken. De één zet zich in voor een club en houdt zich verre van geld. Als er iets moet komen wordt het gewoon prive betaald en daar wordt verder niet over gesproken. Een ander verkondigt het luid dat het geschonken is. Een ander declareert nog 2 postzegels of de telefoonkosten.

Voor breedband projecten zoek ik financiers. Steeds kom je investeerders tegen die soms een gegarandeerd rendement eisen van 10% en dan gedurende een looptijd van 30 jaar. Mensen en organisaties met veel geld eisen dat gewoon. Lukt het niet dan moet je bloeden. IJskoud en snoeihard.

Blijkbaar is er een soort van schaal waarmee je de betrokkenheid van mensen kan meten. Waar zit jij op de schaal van betrokkenheid?

(pas op en verzonnen verhaal)
Een poos geleden werd ik gevraagd het huis van een kennis op te ruimen. Het was een ouder iemand die inmiddels naar het verzorgingshuis was gegaan en er bleven allerlei spullen achter. De persoon had zelf geen directe familie. De verre familie die er nog is, woont in het buitenland. Die spullen moesten worden opgeruimd of verkocht. Ik was er al eens doorheen gelopen en had zelf eigenlijk ook wel belangstelling bij sommige spullen.

Ik had wel al een opkoper gevraagd wat hij er voor over had. Nadat hij alles had bekeken bood hij € 2000,- en dan ruimde hij het huis ook uit. Ik liep nog een keer door de spullen en stuitte op een oude kast. Toen ik een la open trok zag ik achter tegen de la een envelop geplakt. Toen ik die envelop opende zag ik een stapel bankbiljetten. WOW snel tellen leerde al snel dat het ging om oneveer € 10.000,- De envelop heb ik terug gestopt want het was niet mijn geld.

Mijn eerste gang was natuurlijk naar de man in het verzorgingstehuis.  Ik heb uitgebreid met hem gesproken en hij was blij dat hij de zorgen kwijt was. Alles wat hij nodig had had hij nu bij de hand en was blij dat hij de rest kwijt was en was blij dat ik het voor hem wilde opruimen. Ik heb hem nog een paar keer gevraagd of hij echt alles van waarde had meegenomen. Dat was zo en ik vertelde hem dat er € 2000,- was geboden maar dat ik het ook wel wilde hebben voor € 2100,- Daarmee ging hij akkoord.

Het hele spul heb ik laten verhuizen naar mijn eigen garage en de boel schoon laten maken. Dat kostte me € 1000,- en het schoonmaken was ook nog een redelijke klus. De spullen heb ik verkocht aan de opkoper, die er 2200 Euro voor betaalde. Hij was er erg blij mee. Achteraf bleek dat er € 11.500,- in de envelop te zitten. Waarschijnlijk heeft de oudere man nooit geweten van het geld. De kast had hij nog niet lang geleden gekocht.

Nu zit ik wel een beetje met een probleem. Toen ik mijn meevaller vertelde aan een vriend vond hij dat ik dat niet had mogen doen. Volgens mij is er helemaal geen probleem. Mijn oudere kennis had al afscheid genomen en was blij dat hij € 2100 kreeg. Ik heb niemand benadeeld. Iedereen was blij met de deal. De verhuizer, de schoonmakers en de oudere man. Zelf heb ik  het nodige werk aan gehad.

Ik ben blij met de actie van de voorzitter Keizer van de VVD want ik begrijp hem helemaal en natuurlijk heeft de man integer gehandeld. En als ik eerlijk ben… in mijn geval ging het maar om een relatief klein bedrag. Mijnheer Keizer is zich natuurlijk nog beter bewust wat hij doet dan ik omdat het om een veel hoger bedrag gaat en omdat hij een voorbeeldfunctie heeft.  Hij heeft veel voor de partij betekend begreep ik en dat zou dan in zijn nadeel werken want dan kan je nooit eens een meevaller hebben. Dan zou je alles met gewoon werken moeten verdienen. Dan zou je nooit eens een mooi handeltje mogen hebben. In wat voor maatschappij leven we dan?

Dit jaar hebben we de jaarwisseling niet in Nederland doorgebracht. Om eerlijk te zijn kregen we wel een beetje heimwee toen we de plaatjes en verhalen hoorden. We waren in Griekenland in Peloponnesos. We waren te gast bij Christiana. Zij is in de streek geboren en probeert er te doen aan regio ontwikkeling.

Een prachtig gebied waar we in de regio gedoken zijn. Natuurlijk prachtige dorpjes aan zee waar de grotere plaatsen het moeten hebben van Toerisme. Daar zijn we even wezen kijken maar het allermooist vonden we toch de dorpjes in de bergen. Geweldige vergezichten majestueuze bergen en mooie brede goede wegen. Als dat allemaal van Europees geld gedaan is dan is dat een verstandige beslissing geweest. Beter dan de 80.000.000.000 iedere maand uitgekeerd is aan beleggers. (zie mijn vorige post).

Waar we erg van onder de indruk waren was de verlaten dorpjes. We bezochten dorpjes waar in het verleden 1600 mensen woonden nu nog rond de 25. Of dorpen die compleet verlaten zijn. Een aantal dorpjes zagen er nog redelijk uit want sommige huisjes worden gebruikt als vakantiehuis. Met als gevolg dat er nog wel tavernes zijn of kleine cafeetjes. Toen wij er waren liepen er her en der nog wel wat toeristen rond maar we konden ook soms tijden rijden zonder iemand tegen te komen. Een half uur rijden naar een winkel(tje)  is soms heel gewoon. Laat staan een bezoek aan dokter of ziekenhuis. Het zet maakt in een klap de Nederlandse krimp economie belachelijk. Natuurlijk ook in Nederland zijn dorpen waarvan de bevolking wegtrekt, scholen sluiten en voorzieningen verdwijnen. We wonen zelf in Visvliet daar speelt het ook. Maar als je het in perspectief ziet is het allemaal wel overtrokken.

630.000 jongeren zijn na hun studie uit Griekenland vertrokken naar het buitenland. Dat op een bevolking van 10.800.000. De ouders hebben vaak de opleiding betaald en die wordt in het buitenland verzilverd. Dat is pas een Braindrain.

In het gebied waar we veel verbleven waren in het verleden 375 herders nu zijn dat er nog 25. Juist de herders vormden in het verleden de ruggengraat van dit woeste gebied. We hebben er links en rechts nog wat zien lopen. Ze kennen het gebied de cultuur en de gebruiken. Toen we eens de middagmaaltijd nuttigden moeten we eten wat er op het menu stond. er was geen keus. Een heerlijke salade van planten uit de omgeving en afgesloten met een Feta met honing zoals ik het nog niet eerder heb gegeten. Echt streekproducten geen twijfel mogelijk.

Als ik dan kijk wat er in Nederland wordt besteed aan krimp dan is dat een op zich staande industrie geworden. Net als de beving industrie. Freek de Jonge heeft zich er ook heel erg over verbaast. Natuurlijk is de problematiek van de beving groot net als de Urbanisatie lege dorpen achterlaat. Dat daar allerlei wijsneuzen op storten en hele industrieën ontstaan als Centrum voor veilig wonen en de Nationaal coördinator. Heel belangrijk doen grote woorden gebruiken maar ook wel een hele grote strijkstok.

Hoe dan wel? Eigenlijk niet zo moeilijk Geef de bewoners de ruimte. Zorg voor een ruimhartige vergoeding. Nu druppelt er wel heel weinig door met als triest dieptepunt dat het centrum voor veilig wonen winst heeft gemaakt. Zeg nou zelf wat is er erger een bewoner uit het gebied die iets te veel krijgt of het geld besteden aan CVW of de nationaal coördinator. Waar volgens mij veel medewerkers werken van buiten de regio (hoeveel eigenlijk?) en zelfs winst maken. Voor mij houdt het in dat we ons nog vaak laten inspireren in het buitenland Proberen activiteiten te ontplooien en daarom het komend Oud en Nieuw gewoon weer thuis in de eigen omgeving vieren.

De laatste jaren zijn we op veel plaatsen geweest en ook vaak gezegd dat mensen ook welkom waren bij ons. Het ging vaak om mensen die zich inzetten voor een andere wereld. Niet geld gedreven maar juist op zoek naar een andere aanpak. Dat alles onder de titel unaVision. Heel vaak hebben we de vraag moeten beantwoorden wat is dat eigenlijk dat unaVision? En om eerlijk te zijn weet ik het zelf ook nog niet echt goed. Dat klinkt vast raar. Toch kom ik veel mensen tegen waar ik een klik mee heb. Dat gaat vaak over een andere toekomst waar meer aandacht is voor de menselijke maat. Vanuit gelijkwaardigheid dingen voor elkaar krijgen. Al die mensen hebben iets gemeen iets wat hen drijft. Vaak belangeloos en die mensen hebben vaak geen groot waarneembaar ego. Ze hebben iets wat hen drijft en motiveert. Ze werken vanuit één visie je zou dat de unaVision kunnen noemen. De persoon achter unaVision heeft de neiging een stempeltje te zetten als hij een mooi voorbeeld ziet. Dat gaat me net even te ver. Voor mij is het voldoende om me te laten inspireren door een initiatief.

En inspiratie was er voor de bezoekers meer dan genoeg. We bezochten natuurlijk het dorp Visvliet.  We gingen op bezoek in Kloosterburen, Stedum, we deden mee met Let’s Gro, gingen naar de Biotoop en naar de Wolkenfabriek. Voor mij was het leukst dat dorpsgenoten uit Visvliet ook anders keken naar hun eigen omgeving en zo ook met plannen kwamen over de toekomst van het dorp. Of die gerealiseerd worden weet ik zo niet maar de spirit is er wel.

Voor mij en Ursula was het niet onbekend om mensen in de regio rond te leiden en ze deelgenoot te maken wat Noord Nederland voor parels heeft. Mooi, verrassend en gastvrij. Maar dit was voor ons ook heel bijzonder. Ons dorp Visvliet omarmde onze bezoekers en omgekeerd. We werden van alle kanten geholpen. Bedrijven hielpen ons met brood, vlees en ander voedsel wat door dorpsgenoten werd omgezet in heerlijke maaltijden. Maar nog veel leuker was het om te zien dat de bezoekers bij mensen thuis sliepen. Daar ontstonden ook mooie ontmoetingen. Voor mij is dit waar unaVision om draait. Inspireren en geïnspireerd te worden. Met mensen contact maken op een andere manier dan de toerist uithangen. Mensen ontmoeten die een beetje dezelfde dingen nastreven. Werken vanuit een bepaald gedachtegoed. Er zijn nu ook al plannen om met het dorp Visvliet ok pad te gaan.

De kosten? Onze gasten hebben zelf de reis betaald en we hebben een bijdrage van € 1000,- van de gemeente Zuidhorn gekregen. Geweldig! Het was een heel mooie blijk van waardering.  Zonder dat was het ook wel door gegaan denk ik maar een mooi gebaar wat zeker van pas kwam. Misschien is dat ook wel waar het in de nieuwe wereld om draait. Als je iets wilt dan is er heel veel mogelijk ook zonder geld. Het vraagt wel creativiteit en zeker ook ondernemerschap, je moet wel iets ondernemen. Dan blijkt dat er met de juiste mensen veel mogelijk is.

Je druk maken over wetmatige dingen heeft weinig zin. Er zijn veel dingen in de wereld die redelijk vast staan. De zon gaat onder of beter door de draaiing van de aarde verdwijnt hij uit ons beeld. Daar kan je boos over worden maar het heeft geen zin.

Kwaad worden op de provincie omdat ze een rare regeling voor glasvezel hebben gemaakt heeft ook weinig zin want ze stonden niet open voor alternatieven of onze mening. De antennes stonden andere kant op gericht. Ik maak me daar zo nu en dan kwaad over maar dat is eigenlijk net zo onzinnig als het boos maken over de ondergaande zon.

Zo doorredenerend zijn er veel dingen waar je eigenlijk wel weet hoe het gaat maar waar je je wel druk over maakt. Zeker als je van iemand anders verwacht dat hij of zij iets zou moeten doen maar het nalaat. Wat een verspilde energie.

Een paar jaar geleden zat ik bij de buren waar de mannelijke helft nuchter vertelde: “mijn partner maakt zich druk over de kleding die ik laat slingeren. Ik heb er geen last van. Dus als ze er last van heeft dan ruimt ze het toch op”.

Ik kom erop omdat ik een plaatje zag met een leuke tekst.

Als reactie schreef iemand Helaas we weten nu al dat dat niet gebeurd!

Dat leverde bij ons een prachtig gesprek op. Als je het daar neer legt in de hoop dat iemand het mee naar boven neemt  kan dat natuurlijk. Maar als je dan weet dat het niet gebeurt is het niet handig daar je over op te winden. Want in mijn persoonlijke geval is het niet de onwil maar meer het gebrek aan besef  of het afwezig zijn dat ik het niet doe. Even een kleine tip was mijn reactie. Geef even een  hint en ik neem het met plezier mee. (of frisse tegenzin) maar ik doe het wel.

De vakantie is weer over en ik zit weer tot over mijn oren in glasvezel, breedband en coöperaties.  Tijdens zo'n vakantie heb je alle tijd om na te denken over de dingen die je bezighouden.  Zo is het mij duidelijk geworden dat er op de wereld mensen zijn die zich inzetten voor een doel dat veel groter is dan henzelf. Dat was niet nieuw voor mij, maar juist tijdens op vakantie is me dat meer dan duidelijk geworden.

In de vakantie zag ik een document dat ging over Collectieve Impact.  Het stuk in het engels was best lastig om te lezen, maar het geeft precies weer hoe ik over dingen denk.  Ik heb een poging gedaan om het stuk enigszins te vertalen. Sommige lastige stukken heb ik weg gelaten. Kort samengevat: het gaat over de verandering die je in de wereld bezig is en dat die verandering niet kan worden veroorzaakt door een organisatie of een individu. (ik durf me dus ook geen kantelaar te noemen, als je jezelf zo noemt heb je het niet begrepen)  Maar dat het  gaat gebeuren doordat verschillende mensen vanuit verschillende invalshoeken bezig zijn met het werken aan een “een hoger doel”.

Ook kreeg ik tijdens mijn vakantie een stuk onder ogen hoe Taiwan omgaat met de burgers betrekken bij besluitvorming.  Kwesties worden voorgelegd en via de nieuwe media worden meningen opgehaald en daarna in bijeenkomsten verder uitgewerkt. Dat alles met een doorlooptijd van enkele maanden. Toen ik dat las, dacht ik: wij zijn eigenlijk een derde wereldland als het gaat om dit soort ontwikkelingen. Oudere structuren structuren staan nog steeds overeind. Waarbij we niet in staat zijn meer mensen bij het besluitvorming te betrekken. De gevestigede orde weet wel wat goed is voor de mensch. Het verhaal uit Taiwan sprak mij erg aan.

Tot mijn grote verbazing zag ik bij  1Vandaag een item waarbij de ChristenUnie samen met de Partij van de Arbeid meer macht willen geven aan de burgers.  Dit sluit prachtig aan op de dingen die ik hiervoor beschreef.  Het zijn nog maar twee partijen die daar zo over denken maar volgens de twee politici moet ook het CDA en andere partijen zich er wel kunnen vinden.  Toen brak mijn klomp want juist het CDA is binnen de provincie Groningen bezig om grote marktpartijen het voordeel te geven boven bewoners initiatieven. Ben ik nu gek? Als het waar is wat daar wordt verkondigd, wie gaat de gedeputeerde in Groningen stoppen op de ingeslagen weg? Wie zorgt ervoor dat er voorrang gegeven wordt aan de burgerinitiatieven die bezig zijn een eigen glasvezelnetwerk op te richten? Ik zou heel graag een reactie van de gedeputeerde op het item van een vandaag en hoe ik dat in verband moet zien met de aanpak van breedband in het landelijk gebied. Er is vast wel iemand in de omgeving van gedeputeerde die mijn blog onder zijn aandacht kan brengen. Ik ben benieuwd.

Soms is het om moedeloos van te worden. Mensen en bedrijven die een groter portie willen krijgen dan hun eigenlijk toekomt. Dat alles komt voor zover ik het kan nagaan door het denken volgens marketing principes. Het woord marketing zegt het al, marke(t get)ting. Het veroveren van de markt.

Eigenlijk wel vreemd want in het verleden werd er nooit zo over gedacht. Toen stond centraal -: kan ik iets leveren waar iemand anders behoefte aan heeft. Natuurlijk waren er toen ook mensen die probeerden veel geld te verdienen dat gebeurde toen door middel van Handel. De afgelopen week hoorde ik het verhaal van Kröller Müller. die tijdens de eerste wereldoorlog gigantisch rijk werden door de handel in grondstoffen.

Dat is nu verworden tot het veroveren van markten. Niet meer het bedienen van een enkelvoudige klant. Door de loop van de jaren zijn mooie uitdrukkingen toegevoegd aan onze taal zoals –  What's in it for me – het veroveren van de business en  – een klant scoren. Daarin zit al opgesloten dat het gaat over competitie

Hoe is dat vroeger eigenlijk geweest? Als ik terug in de tijd kan ik me herinneren dat er op ons dorp kleine winkeltjes waren die samen zorgden voor de voeding en het leveren van spullen aan de inwoners van ons dorp. Zo nu en dan gingen we naar een groot dorp of de stad Groningen voor inkopen. Dat ging dan vaak over speciale dingen zoals het kopen van een  pak voor mijn vader of met de familie op foto. Als je op de achterkant van oude familiefoto's kijk zie je daar de stempel van een fotograaf staan. Dat is allemaal verleden tijd. Ergens heeft dat plaats gemaakt voor het veroveren van markten. Op school wordt daar les in gegeven. Daardoor ook het uit de markt drukken van concurrenten / kleine spelers. De afgelopen weken zijn er voldoende voorbeelden langs gekomen waarbij oude vertrouwde winkels uit het straatbeeld verdwijnen en plaats maken voor internationale spelers. Die  producten en diensten leveren die over de hele wereld hetzelfde zijn.

Het hangt ook samen met de trek naar de stad – de verstedelijking. In veel dorpen is er geen schroefje meer te krijgen daarvoor moet je dan grotere plaatsen rijden waar een Gamma, Praxis of Karwei te vinden is. Die het op hun beurt weer moeilijk hebben tegen het geweld van Hornbach en Bauhaus. Hetzelfde geldt voor levensmiddelen, kleding, schoeisel, auto's, brood  en andere dagelijkse benodigdheden.

Aan de andere kant zijn er ook regio’s die strijden om bezoekers, toeristen en bedrijven. Dat neemt soms absurde vormen aan. Is een regio te vergelijken met een bedrijf die de competitie aan moet gaan???

Ik mocht deelnemen aan de stertochten de estafetteloop naar Nijmegen in het kader van de 100e Nijmeegse 4daagse vanuit iedere provinciehoofdstad.  De aftrap was door de nieuwe Commissaris van de koning op het Martinikerkhof tegenover het provinciehuis.We kregen een grote plastic zak met een handjevol prullaria met een oranje G er op van de Provincie. Een oranje pen, een stressbal, een soort lintje met een haaje en een of ander raar zwart zakje ook met een oranje G er op. De vraag is alleen wat we er mee moeten? De 4 daagse probeert zoveel mogelijk duurzaam te zijn. De provincie Groningen gooit er een stapel plastic zakken tegenaan met erin een handjevol voorwerpen met een oranje G. Inmiddels is het in  winkels verboden plastic zakken weg te geven. Dat geldt blijkbaar niet voor overheden. Gelukkig nam niemand de plastic zakken mee. Wel de stressbal, balpen, het lindje en het rare zakje waarvan niemand echt wist wat het was.

Laat de bedrijven en toeristen maar komen, met deze “merchandise”gaat dat vast lukken!. Er gaat niets boven Groningen!!

Glasvezel in het buitengebied houdt me aardig van de straat. Met name in Groningen en Drenthe (hoewel ik ook wel eens over de grens stap naar Friesland). Geweldig mooi om te zien hoe bewoners zelf aan de slag gaan (uit de nood geboren) om zelf een netwerk aan te leggen en te bezitten. Het is een lange weg vol hobbels en valkuilen. Maar het gaat zeker lukken in mijn ogen.

Nu is het zo dat er bij de provincie Groningen geen geloof is in de kracht van eigen inwoners. “Jan, dat gaat niet lukken” hoor ik dan. Bewoners zijn daar niet toe in staat om het voor iedereen te regelen. We willen het in één keer regelen voor de hele provincie. Waarbij het bevingsgebied voorrang heeft daar is geld voor beschikbaar.  

Nu hoorde ik gisteren een mooie uitdrukking, er is geld beschikbaar “À Fonds Perdu”. Dat is een mooie uitdrukking voor het geld weggeven met de wetenschap dat het nooit meer terug komt. Met dat geld wil de provincie marktpartijen overhalen diensten te leveren in het onrendabele gebied.  Hoezo onrendabel??? Want met een coöperatieve aanpak kan het wel en dan is het blijkbaar wel rendabel. Er worden alleen geen grote winsten behaald. Natuurlijk moeten die bedrijven zelf ook geld meebrengen. Alleen zullen de aandeelhouders van de bedrijven vragen : "Hoe snel is dat terugverdiend?"

In de gesprekken die ik gevoerd heb met de provincie (dat gesprek is opeens gestopt toen men begreep wat mijn drijfveer is) hoorde ik vaak over de onrendabele top. Dat is dus een uitdrukking van de markt. Het geloof dat de markt de oplossing biedt, is erg groot. Ergens begint het bij mij dan te jeuken. Want geld weggeven aan de markt,- pardon beschikbaar stellen À Fonds Perdu, om vervolgens tot in de eeuwigheid commerciële diensten te moeten afnemen,  voelt niet goed. Waarom niet lenen aan een coöperatie? Dan blijft het geld in de regio. Ergens hoorde ik het argument het geld wordt niet weggegeven maar geïnvesteerd in de regio. Wat een kortzichtigheid. Ook bij een coöperatieve aanpak wordt het geld geïnvesteerd in de regio. En waarschijnlijk ook nog effectiever want bewoners kunnen allerlei slimmigheden inbrengen die een marktpartij niet kan. Bijvoorbeeld leggen over privé terrein. waarom zou ik dat voor een commerciële partij doen. Dat ligt anders als het is voor mijn eigen coöperatie.

Wat te denken aan de lokale bedrijvigheid. Lokale partijen worden betrokken bij de coöperatieve aanpak. Ik herinner me nog goed dat een paar jaar geleden Hongaren en Roemenen het netwerk in Leek en Marum hebben aangelegd. Terwijl Nederlandse kabelleggers thuis zaten toe te kijken. Allemaal in opdracht van Reggefiber / KPN. De partij die nu regelmatig met de provincie om tafel zit om aanspraak te maken op dat Fonds Perdu.

Het wordt nog gekker als je nagaat dat het Economic board Groningen geld ter beschikking stelt en dus indirect ook mee werkt aan dat “À Fonds Perdu”. Een deel van het geld wat bedoelt is om het bevingsgebied te ontwikkelen is foetsie. Weggegeven aan een marktpartij zodat die de businesscase rendabel kan maken, oftewel kan verdienen aan de inwoners van het bevingsgebied. Ben ik nou gek of hoe zit dit eigenlijk. Waarom dat geld niet ter beschikking stellen aan een bewonersinitiatief. Laat meer bewoners een rol spelen in de digitale ontwikkeling. En daar hoort de volgende boodschap bij: beste bewoners we wonen in een geweldig gebied.  Ver voor de jaartelling vochten we tegen de zee. Woonden we op Wierden. Het heeft ons onverzettelijk gemaakt. Bulten zand in het landschap maken of er een kabeltje in graven, wat is het verschil. Natuurlijk kunnen we die uitdaging aan. Niet voor niet is het derde couplet van ons volkslied:

Doar woont de dege degelkhaaid,
de wille, vast as stoal,
Doar vuilt t haart, wat tonge sprekt,
in richt- en slichte toal.
 

We laten ons toch niet leiden door “turfsmurfen, spreadsheetspecialisten, vinkvee” die wel weten hoe de economische markt werkt, maar geen flauw idee hebben hoe een cooperatieve aanpak werkt en wat Groningers wel en niet kunnen? Kom op nou.

Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij of ik ben bezig met Bottom up. De beweging van onderop. Geef mensen de ruimte om dat te doen wat ze zelf willen. Dat is geen gemakkelijke aanpak want zoveel mensen zoveel meningen. Toch kan ik er volop van genieten als mensen met elkaar zich sterk maken voor een gemeenschappelijk belang. In mijn geval is het vaak glasvezel in het buitengebied maar het is op veel meer plaatsen te zien.

Het gaat vaak als een reactie op een doorgeschoten top down benadering daar waar een kleine groep aan de top bepaalt wat goed is voor mensen. Soms is top-down goed maar in andere gevallen ook niet. Soms is het zo erg dat er in het bedrijfsleven psychopaten in de top van een bedrijf zitten. Zaterdag stond er een stuk in het Dagblad van het Noorden over gesjoemel, zelfverrijking en mismanagement onder de titel “Wolven op de werkvloer”. Het riep bij mij de vraag op is dit alleen in het bedrijfsleven? En de overheid of gezondsheid zorg dan? Juist in de politiek zie ik soms mannetjes die een mening hebben die niet een afspiegeling is van wat er in de maatschappij leeft. Ik las ooit eens: de kwaliteiten die een politicus moet hebben om aan de top te komen is maakt hem/haar ongeschikt om een politieke functie te bekleden. Het vraagt knokken en uitgesproken standpunten  om aan de top te komen. Daar eenmaal aangekomen vraagt het een luisterend oor en een bindend vermogen.

Dan is het bij een commercieel bedrijf gemakkelijker daar gaat het om competitie. In de markt gaat het om marktaandeel en als iemand je marktaandeel afneemt kan je met een goede marketing het weer terug pakken. Niet voor niets heet het Marke(t get)ting. dat is waar ik me dagelijks mee bezig hou hoe kunnen bewoners initiatieven rond breedband zich zo organiseren dat een eigen glasvezelnetwerk gerealiseerd wordt. Niet ten behoeve van vermogende aandeelhouders, maar als vehikel voor regioontwikkeling. Want met een eigen netwerk blijft het geld in de regio en gaat het niet over de grote plas naar de aandeelhouders van Ziggo of KPN. Al snel een paar tientjes per aansluiting per maand. Dan pas komen die bedrijven in actie om de rendementen uit hun netwerk te behouden in plaats van energie te stoppen in het upgraden van hun netwerk. In dezelfde krant van zaterdag stond er een mooie collumn van Kool & Veenstra. Ze wonen blijkbaar in de Wolden waar een glasvezelinitiatief bezig is. Daar is Ziggo begonnen het initiatief te frusteren.
 

Ik las: Geen wonder dat hij (Jan Veenstra) pissig was toen we onlangs zagen hoe in het centrum van Zuidwolde een busje aantrekkelijk ogende studenten en scholieren werd opengetrokken. Een acquisitieteam van jongelui in Ziggoshirts verspreidde zich als een zwerm muggen. Pronte kontjes, hupse borstjes. En ongetwijfeld rappe bekkies met een goed ingestudeerd verkoop praatje. Zijn de bazen van Ziggo opgeschrikt?  Worden in dichter bevolkte gebieden van Drenthe nu klanten geworven met tijdelijke aanbiedingen, zodat het glasvezel initiatief mislukt en het buitengebied nog steeds zonder goede internetverbinding zit? Het begint dus al op te vallen wat er aan de hand is. en sommige mensen storen zich aan het gedrag van dominante marktpartijen.

Blijkbaar hebben ze bij Ziggo en KPN niet in de gaten dat deze aanpak wel een heel erg tegen ze kan gaan werken. Allereerst zijn klanten niet achterlijk en tegelijkertijd voedt het de motivatie van de initiatiefnemers nog meer om het toch voor elkaar te krijgen en juist nu ook met de Ziggo klanten. Ook Tegenlicht gooide zondag olie op het vuur. Internet is het medium waar mensen door beïnvloed worden. Juist grote beursgenoteerde bedrijven proberen iedereen te verbindenen. Griezelig om te zien hoe machtig die beweging is. Des te belangrijker is het om bewust te kiezen voor een eigen netwerk. Natuurlijk kan dat netwerk ook gebruikt worden voor beïnvloeden van grote groepen mensen. Het verschil is dat het eigen netwerk ook gelijk symbool kan staan voor een zelfbewuste regio die het anders wil. 

Wil je het ook nog eens op 4 andere manieren horen wat er overal speelt??? Neem dan even een kwartiertje de tijd en kijk naar onderstaande 4 fragmenten.

“Ik ben een plattelandsmens”.

Niet dat ik een hekel heb aan een stad, integendeel ik kom er graag. Maar om te wonen en leven kies ik toch voor een dorp. Nu blijkt dat ik daarmee afwijk van het merendeel van de wereldbevolking. Uit een onderzoek in 2008 is gebleken dat er meer mensen in steden leven dan op het platteland. Daarvoor was het omgekeerd.

Die beweging wordt Urbanization genoemd. Overal ter wereld wordt deze verandering waar genomen. Veel mensen kiezen voor deze leefomgeving omdat gezegd wordt dat het beter zou zijn om in een stad te leven. Voordelen van het leven in een stad zijn o.a. betere kansen voor onderwijs, meer kans op werk, het hebben van voorzieningen in de buurt en er is een groter aanbod en verscheidenheid van goederen en diensten. Er kleven ook wel nadelen aan: vervreemding, stress, duurder qua levensonderhoud, hogere luchtvervuiling, hogere criminaliteitscijfers en negatieve sociale aspecten. Deze negatieve punten zorgen ervoor dat veel mensen kiezen om in buitenwijken van een stad te gaan wonen.

Er is ook wel een andere beweging te bespeuren, de trek naar het landelijk gebied door:

• een betere kwaliteit van leven
• de overtuiging dat het een veiliger en plezieriger omgeving is voor kinderen om op te groeien.
• mindervervuiling en meer open ruimte;
• goedkopere grond om te kopen en lagere huizenprijzen.
• bedrijventerreinen op mooie locaties en ruimte om uit te breiden.

Toch lijkt de trek naar de stad nog steeds door te gaan.

Er is ook anders te kijken naar deze problematiek.In een stad wordt er een soort filter toegepast: rijk bij rijk, arm bij arm, arbeiders buurten, allochtone wijken en buurten voor de beter gesitueerden. Binnen zo’n wijk is er een soort monocultuur. Daar weet men amper wat er buiten de eigen buurt of stad speelt. Het duidelijkste bekende voorbeeld is de Amsterdamse grachtengordel.  

In dorpen heb je dat soort scheidingen niet echt. We wonen sinds een paar maanden in Visvliet. Een dorp op de grens van Friesland en Groningen, waar nog geen 400 mensen wonen. Of je wilt of niet je komt daar van alles tegen en je moet het als dorp met elkaar rooien. Voor mijn glasvezel activiteiten was ik de afgelopen week ook bij een vergadering van dorpsbelangen in een ander dorp en daar zag ik hetzelfde. De agrariër, ICT manager, kapper en heftruk chauffeur allemaal bezig met de woonomgeving. Dat maakt voor mij een dorp juist zo leuk. De boerenslimheid gecombineerd met academische denkkracht.

Gisteren was ik bij een bijeenkomst voor vernieuwingen in de stad. Allemaal hoger opgeleide mensen die nadenken over hoe het anders zou moeten met de wijken in de stad. Veel praten over en weinig met betrokkenen. Het mooie van een dorp is dat het al ingebakken zit en een dorp. Steden kunnen nog heel veel leren van dorpen. In een dorp is men gewend om dingen zelf uit te vinden. Lang niet alles is voorhanden en dat maakt mensen soms slim en vindingrijk.

Zeker als het gaat over voedsel verbouwen en plaatsen van zonnecollectoren. Alleen dat al maakt het wonen in een landelijke omgeving waardevol. Maar er is meer wat een dorp en het platteland waardevol maakt. Men is gewend met elkaar samen te werken. De professor en de bouwvakker, de IT-er en de kapster. Denken en doen zijn bij elkaar daar kunnen steden nog heel veel van leren. Waar ik de rest van mijn leven ook ga wonen, vast dat het op het platteland is.

Mijn missie bestaat uit het samen oplossen van problemen die alleen niet op te lossen zijn. Het mooiste voorbeeld is misschien wel Glasvezel in het buitengebied.

Een voorbeeld: iemand woont een eind buiten het dorp. Zij is afhankelijk van Internet en heeft maar 2Mb/sec download om over upload maar niet te spreken. Ze moet regelmatig een bestand versturen van 1Gb. Dat duurt uren. Ze heeft een offerte te liggen van KPN. Het moet € 38.000,- eenmalig kosten en dan nog € 589,- per maand. Ze krijgt dan 100Mb/sec download en upload. Die eenmalige kosten kunnen natuurlijk lager als er maar meer mensen in de zelfde straat een aansluiting zouden nemen. Dat noemt men vraagbundeling.

In een gemeente verderop (gemeente Noordenveld) is men bezig om een netwerk aan te leggen. De schop is vorige week de grond in gegaan. Haar vriendin woont daar. Die wordt aangesloten. Eenmalig € 0,- en betaald € 59,50 per maand en krijgt daarvoor 250Mb/sec up en down, digitale televisiekanalen en telefoon. Ze kan ook kiezen voor een eenmalig bedrag van € 750,- en dan wordt het maandbedrag € 52,50. Zie ook Aanmeldformulier Netvisit

Hoe kan dit? In Noordenveld is er een bewonersinitiatief waarbij bewoners met elkaar hebben besloten een netwerk aan te leggen. Ze hebben geen aandeelhouders zoals KPN die rendement willen. Het netwerk hoeft ook niet in 5 of 7 jaar afgeschreven worden. De afschrijving in Noordenveld is € 30,- per maand gedurende 10 jaar. En nu wordt het leuk want na die 10 jaar kan de coöperatie besluiten het geld te besteden in het dorp. In dit geval gaat het om 800 aansluitingen. Per maand kan er dus € 24.000 in het dorp blijven waar het bij KPN over de grens verdwijnt.

Noordenveld is provincie Drenthe en daar ziet de provincie de meerwaarde van deze coöperatieve aanpak. Mijn eigen provincie Groningen zit met een duivels dilemma. Het liefst willen ze het in één keer goed regelen voor iedereen. Een loffelijk streven. 23 januari 2015 was er een bijeenkomst waarbij de gedeputeerde (met aandachtsgebied leefbaarheid)  toezei dat het voortvarend opgepakt ging worden. Ook de voorzitter van het Economic Board Groningen was er en bracht stellig dat dit te gek was voor woorden en dat ze het gingen aanpakken. Er werd 10 miljoen voor vrijgemaakt.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en op 18 maart is er een bijeenkomst van de provincie Groningen. Er zijn een aantal organisaties van buiten de provincie gevraagd te komen met een mogelijke oplossing. Er werd gekozen voor een aanpak waar de marktpartijen gevraagd zullen worden wat het moet kosten om het in één keer provincie breed op te pakken. Eventueel gefaseeerd. Dat rapport is echter tot nu toe nooit verschenen. Het is eind vorig jaar al opgeleverd. Tientallen mensen zijn geïnterviewd. Ook heb ik een gesprek gehad en wil wel graag weten wat er is opgeleverd. Al was het maar dat het ook mijn vak is, vraagbundeling. Duidelijk is dat de provincie Groningen niet de lijn van Drenthe gaat volgen. Veel te kleinschalig en in de ogen van de provincie Groningen te traag.

Intussen wordt er in Drenthe op 2 plaatsen gegraven. Voor zover ik het kan zien zit de provincie Groningen met een duivels dilemma. De provincie is niet verplicht iets te doen maar kunnen gelet op de uitlatingen van de gedeputeerden ook niet langer toekijken. Maar stel dat er een marktpartij is die er wel iets mee wil, dan zullen er voldoende aansluitingen verkocht moeten worden om het rendabel te krijgen. En er is regelmatig overleg geweest met marktpartijen. Het investeren in een netwerk waar weinig abonnementen van worden afgenomen is vragen om moeilijkheden.

Nu is de invloed van KPN binnen de politiek nog redelijk groot. Nog steeds een redelijke werkgever in Groningen. Hoewel dat in de loop van de jaren van 5800 banen is terug gelopen naar een kleine 2000 schat ik in. KPN kan nog redelijk bestuurders voor hun wagentje spannen. Ik zag zelfs een burgemeester optreden in een reclamefilmpje. Of 8 jaar geleden de gedeputeerde. het adviesbureau wat dealer is van KPN  promoten. Hetzelfde bureau dat het tot nu toe niet verschenen adviesrapport heeft geschreven.  Er is van buiten niet goed waar te nemen hoe sterk de lobby van grote marktpartijen is. Ik noem hier KPN omdat dat bedrijf bijna altijd de enige aanbieder is in het buitengebied.
Ondertussen groeit de onrust en onvrede bij de bewoners die wel mooie verhalen horen maar nog steeds geen oplossing zien. De 18e maart is er een bijeenkomst die georganiseerd wordt door de provincie. Ik hoop dat ze uit het duivels dilemma komen. Kiezen voor een grootse aanpak via marktpartijen waar veel mensen in de provincie inmiddels niets meer mee willen. Die kiezen voor een eigen glasvezelnetwerk. De grootse aanpak gaat vast lastig vliegen. Is er een marktpartij te vinden die in een traject durft te stappen waarin ze niet worden gepruimd? Of de provincie draait een beetje bij. Ze zien de meerwaarde van de participatieve aanpak. Omarmt al die dynamiek en lokale energie. Ze ondersteunt bewoners initiatieven met wat procesgeld en langlopende leningen.

Het mag duidelijk zijn ik ben van de coöperatieve aanpak.  Het gaat om ruim 15.000 aansluitingen in Groningen. Als dat na 10 jaar vrij valt blijft er € 450.000,- per maand in de provincie Groningen. Bewoners hebben dan 250Mb/sec download en 250MB/sec upload TV en telefonie. Eindelijk kan de stichting Kabelnetten Veendam doen wat ze graag wil, een grotere rol spelen in de provincie. Als ik eerlijk ben, vraag ik me af waar de provincie nog op wacht. Hopen op een wonder dat het vanzelf opgelost wordt? Langzamerhand beginnen al die verhalen tegen ze te werken. Echt een duivels dilemma.

Vertrouwen op die grote aandeelhouder gestuurde bedrijven? Ik heb er lang genoeg gewerkt om te weten dat er prima mensen werken. Daar is niets mis mee. Alleen de eenzijdige tucht van buitenlandse aandeelhouders en streven naar winstmaximalisatie is niet iets waar ik me voor wil inzetten. Ik kom graag op voor onze eigen regio.

Ik laat me graag verrassen op de 18e. Maar mocht er geen duidelijke visie zijn dan is iedereen van harte uitgenodigd om de 21e maart in de Wilp of de 23e in Zevenhuizen te horen van een aanpak die uit gaat van lokale kracht. En hopelijk  gesteund door een participerende overheid. Zie ook www.glasvezelwk.nl. Daar kan je je ook aanmelden.

Het was carnavals weekend. We zijn even wezen kijken naar de optocht in Kloosterburen, sorry Kronkeldörp. Mooi om bij het noordelijkste carnaval in Nederland te zijn. Een prachtige optocht. Er was veel creativiteit te zien. Daar moeten weer veel uren aan besteed zijn. Kijkend naar de optocht dan weet je dat er wekenlang, avond aan avond aan gewerkt is.

Zaterdagavond waren we even bij het slotfeest van de Winterloop in Bedum. Daar werd voor de 6e keer gelopen voor het goede doel. Het gaat bij de Winterloop niet echt om de prestatie. Het is een sponsorloop voor het goede doel. Een van de organisatoren vertelde trots dat er geen enkele uitgaven worden gedaan. Al het binnenkomende geld gaat naar het goede doel het UMCG Kankerfonds. Dit jaar was de opbrengst € 56.000,- Geweldig!

Het doet me denken aan de verkiezing van het Leukste dorp waar Zevenhuizen won. Daar was ook geen budget en toch konden alle wensen van de ouderen op de wensdag vervuld worden. Ook daar waren de kosten geen echt probleem.

Prachtig om te zien dat er heel veel mogelijk is als er maar de juiste mix is tussen betrokkenheid, inzet en respect voor elkaar. We zijn als mensen dan in staat grootse dingen te doen. Mooi. Toch zijn er problemen die we samen slecht kunnen oplossen. De vluchtelingen problematiek of milieuproblemen.  Ik ben dagelijks bezig met breedband in het buitengebied. Snel internet via glasvezel. Dat kan als 70% mee doet, dan wordt het vaak haalbaar. Maar hoe krijg je iedereen betrokken?

Dat is waar ik me  sterk voor maak, mensen betrekken bij een groter geheel. Misschien wel heel idealistisch. We hebben ons initiatief Gastgever genoemd. Mensen uit te nodigen om mee te werken aan een groter geheel waar we allemaal wat aan hebben.

Dat klinkt leuk maar tijdens het bouwen van een praalwagen of het organiseren van een evenement gaat het niet altijd vanzelf. Soms ontstaan er spanningen. Ik heb het in het verleden meegemaakt dat wat één groep had gemaakt bij een praalwagen door een andere groep de volgende avond weer werd afgebroken omdat het niet mooi werd gevonden. Daar kwam dus heibel van.  Hoe ga je daar mee om als je maar een kleine groep vrijwilligers hebt. Hetzelfde maak ik nu vaak mee met breedband. Kikkers in en uit de kruiwagen.

Wij denken dat het helpt als je mensen gastvrij uitnodigt om mee te doen. Geen mensen die bepalen wat iemand anders moet doen. Maar samen in overleg. Dan kom je er bijna altijd wel uit. Ik trof laatst daarbij een mooie spreuk. Hij is hier al eens eerder genoemd: Ik vind het niet erg dat je een andere mening hebt dan mij. Ik vind het wel erg dat je vind dat ik geen gelijk heb.

Ik zou wel eens de verhalen van de wagenbouwers willen horen. Volgens mij verhalen waar men in het organisaties vaak nog veel van kan leren. Vooral leuk, keuzen die gemaakt moeten worden, tegenvallers en hoe daar mee om werd gegaan. Betuttelende regelgeving en hoe daar mee om werd gegaan. Het bouwen van een carnavalswagen… maar net het bedrijfsleven.

Aan het begin van het nieuwe jaar allereerst een heel goed 2016. Dat het maar een jaar vol energie mag worden. “Leef het leven” is een prachtig mooi nummer van Edwin de Vries en dat wens ik iedereen.

Laait die nait leven moar leef het leven
Beleef het echt en zalst beleven

Sinds een paar maand zing ik in een koor dat streektaal zingt. Het Nedersaksisch Vocaal Ebsemble www.nsve.eu. En het lied van Erwin de Vries is mijn favoriet. Prachtig zoals de teksten in mijn moedertaal worden gezongen.

Leef het leven. Daar zit een wereld achter. Natuurlijk zit daarin besloten geluk, voorspoed en gezondheid. Maar daar hoort ook tegenslag bij. Daarover ging mijn vorige blog. En juist die tegenslag hoort ook bij het leven. Het kan niet allemaal Geweldig, Cool, Tof of Gaaf zijn. Dat is maar een deel van het echte leven. Dat maakt Facebook ook wel tot een deprimerend medium. De afgelopen weken rond kerst en oud en nieuw alleen maar berichten over geweldige leuke dingen. Goed gedekte tafels, lachende mensen. Net alsof er geen problemen op de wereld zijn. Met een heel hoog “kijk ons eens” gehalte.

Natuurlijk zijn er problemen genoeg op de wereld Kijk maar eens naar de stroom vluchtelingen. die gaan echt niet allemaal op zoek naar het geluk maar het overgrote deel op vlucht. Onze planeet is in nood. Het klimaat akkoord geeft hoop. Er komen steeds duidelijker signalen dat het financiële stelsel pervers is. Geld verdwijnt in zakken van mensen die buiten de maatschappij leven. Er komen steeds duidelijker signalen dat de wereldwijde schulden liggen bij een paar eisers. Want als er schulden zijn dan zijn er ook schuldeisers maar wie zijn dat eigenlijk? Waar zijn bijvoorbeeld de 1,3 miljard gebleven die uit V&D zijn gehaald?

Ik zag een fragment op YouTube van omroep Max over hoe het is gelopen bij V&D. Ik hoop dat 2016 het jaar is dat deze werkwijzen aan de kaak worden gesteld. Iemand die commentaar leverde op de video vatte het mooi samen:"SunCapital is een 'opkoper' (van V&D) die het enkel en alleen om de winst bij verpatsen van een 'boedel' gaat. Het bekende kunstje, koop meerderheid in aandelen, of iig een beslissende stem. Haal het 'sell and lease back' kunstje uit. Kleedt de onderneming helemaal uit. Stel een 'reddingsplan' op wat niet haalbaar is, dan klapt de boel. Vraag faillissement aan. Koop de gezonde delen op en maak winst!?   
Mooi samengevat
 

In dit geval extra bizar omdat er geld van Nederlandse pensioenfondsen in zit. V&D mistte misschien op internetgebied de boot maar is in mijn ogen ten prooi gevallen van rovers in pakken. En toen ik de directeur hoorde (vanaf 6 minuut en 40 seconden)  toen draaide mijn maag om. Gewoon een zetbaas die manager speelt.  Dit heeft niets te maken met “Leef het leven”.  Sneu zoals hij aan de arm mee genomen wordt. Hij wordt geleefd, gedreven door… ja waardoor eigenlijk? Maar ja dat is zijn eigen keus.
 

Alsnog een heel goed 2016 met alles wat het leven boeiend maakt.
 

Overkomt je dat ook wel eens dat je overtuigd bent van het grootste gelijk en dan blijkt er toch ook wel een andere kant aan het verhaal te zitten? Soms zo erg dat je wel toe moet geven dat de ander gelijk heeft. Zoals laatst toen ik overtuigd was de juiste weg te nemen maar achteraf toch bleek dat ik toch de verkeerde weg had genomen. Gelukkig gaan er meerdere wegen (naar Rome). Dus amper of niet omgereden. Maar toch had ik het fout.

Maar soms is het ook niet te bewijzen en zijn mensen overtuigd van hun gelijk. Vooral in de politiek is het gebaseerd op een wereldbeeld. Links of rechts. De opwarming van de aarde wordt veroorzaakt door mensen daar is iedereen van overtuigd. Of toch niet…. de oprichter van Greenpeace is een andere mening toegedaan.

Ik las ergens eens: Ik vind het niet erg dat je een andere mening hebt dan mij. Ik vind het wel erg dat je vindt dat ik ongelijk heb. Soms kan je beiden groot gelijk hebben. Kijk maar eens naar een prachtige afbeelding van een rugbybal. Is dat een cirkel of een ovaal? Het is maar net van welke kant je kijkt. Dat kost wel even moeite om zo’n foto te vinden want een rugbybal wordt altijd van de zijkant op foto gezet. Eieren van boven bekeken hebben hetzelfde effect.

Eigenlijk is het met meningen net zo het is maar net van welke kant je het bekijkt. Ik noemde al eens eerder  het voorbeeld dat iemand eens aan een indiaan uit het Amazone regenwoud vroeg of hij er geen probleem mee had dat hij 5 gekrompen afgehakte hoofdjes aan zijn riem had. De indiaan antwoordde ja natuurlijk want mijn broer heeft
 er wel 10.  Zo iemand valt niet te overtuigen want hij is zo opgevoed en vind het normaal om hoofden af te hakken van de vijand en als trofee mee te nemen.

En dan kom je met 195 landen bijeen om een overeenkomst te sluiten over het gebruik van fossiele brandstoffen. Hoe doe je dat? Door elkaar niet te overtuigen maar door elkaar te luisteren en aan te geven waar de grens ligt. Ik las een artikel die beschreef hoe de klimaat conferentie is aangepakt.

Het draait om naar elkaar te luisteren. Elkaar laten uitpraten in de wetenschap dat je straks ook jouw standpunt mag vertellen. Niet te reageren dat de ander geen gelijk heeft. Of proberen elkaar te overtuigen. Want in het voorbeeld van de rugbybal zie je een ronde bal. Waar de andere de ovale ziet. Je kunt hooguit uit leggen wat je ziet. En als je voldoende elkaar de ruimte geeft, is vaak dat genoeg.

Een warm pleidooi voor het werken in een cirkel. We hebben vanuit ons initiatief de Gastgever al vaak het mogen ervaren. Mooi om te zien dat de klimaat top door een dergelijke werkwijze ook overeenstemming kon bereiken.

Iedereen kent wel de uitdrukking “eerlijk zullen we alles delen”, als kind zeiden we er dan vaak achteraan: “ik een beetje meer dan jij”. We leven steeds meer in een deeleconomie. Heel veel ontwikkelingen gaan over delen. Het rare is alleen dat het economisme ook hier toeslaat. Hoe kunnen we verdienen /  besparen door delen? Het is goedkoper én het is vaak ook beter voor het milieu.

De uitzending van Tegenlicht zondag gaat over “het einde aan bezit”. Dit gaat veel verder dan alleen delen. Natuurlijk gaat het ook over: je wilt geen lamp maar wel licht. Of je wilt geen boormachine maar wel een gat in de muur.

Alles op deze wereld is schaars aan het worden is. Bijzondere metalen, ijzer, koper, maar ook water en ik hoorde laatst dat zand ook schaars is. Tenminste  sommige soorten zand. Woestijnzand is er genoeg maar dat is lang niet overal voor te gebruiken. Dan zullen we meer moeten beseffen dat grondstoffen van ons allemaal is en dat het na gebruik ook ooit weer terug moet. Je leent het als het ware.

Het zoeken naar verdienmodellen gaat ver. Zo ver dat er producten gemaakt worden die zo gefabriceerd worden dat ze naar verloop van tijd kapot gaan. Bij elektronische apparaten vaak net na de garantie termijn. Tenminste dat is het verhaal wat her en der te lezen is. De voorbeelden zijn er in overvloed. De computer en de programma’s, auto’s, lampen en ik hoorde de afgelopen week op de radio dat de slijtage van autobanden er voor zorgt dat er microplastics in het milieu komen. De oplossing is dat er autobanden komen zonder die plastics. Of nog beter banden die niet slijten. “Toen reageerde de onderzoeker die geïnterviewd werd: “dat zullen autofabrikanten niet willen, want dan verdienen ze niets meer”. Kijk, dat gedrag…. daar gaat het om. Lampen te ontwikkelen die nooit kapot gaan. Het schijnt dat die er al lang zijn alleen de lampen industrie bepaalde dat de levensduur beperkt moest worden. Ingebouwde of geplande veroudering (‘planned obsolescence’) noemen ze dat. Er is een zeer lezenswaardig stuk te lezen op NPO geschiedenis. 

En natuurlijk heeft dat als voordeel dat je weer een nieuw model kunt kopen van een voorwerp. De consumptie maatschappij ten top. Al heel vroeg worden we geconfronteerd met bezit. Alle reclames zetten aan tot. Het aloude Monoploly spel kan je heel mooi laten ervaren wat bezit met je doet. Alleen dat spel gaat na afloop gewoon weer de doos in. Zou er ook een spel zijn dat demonstreert dat door te delen je verder komt? Of nog beter door te lenen. Daar zou ik wel eens met een spelletjesmaker over willen hebben.

Uiteindelijk is dat wat we doen alles wat we denken te bezitten lenen we. Ooit gaat het weer terug als grondstof. Ik zag een prachtige comedy die het mooi verwoord. We maken ons druk over het voortbestaan van de aarde. Maar de aarde redt zich prima. Al die plastics komen uiteindelijk als grondstof uit de aarde. Misschien vindt de aarde het helemaal niet erg om veel plastics te hebben aan het oppervlak. Mooi bedacht. Maar als mensen brengen we ons leefmilieu wel om zeep. We zullen anders met bezit moeten omgaan. Dat gaat verder dan delen en lenen.

Zondag  gaat Tegenlicht over het einde van het bezit. Wil je er nog eens rustig over door praten? Dan ben je van harte welkom bij de meetup donderdagavond om 20.00 uur in de Wolkenfabriek. Ik hoop je daar te ontmoeten.

Ik krijg wel eens horen dat ik weinig over alledaagse dingen schrijf. Dan moet er maar eens een bericht tussendoor over iets wat mij raakte.

Een aantal maanden geleden vertrok ik van huis en de schilder was druk bezig de garage van de buren te schilderen. Met een roller. Nog even een praatje met hem staan te maken het zag er weer strak uit. Een paar dagen later viel me op dat mijn donkerblauwe auto onder de witte spetters zat. Eerst dacht ik dat het stof was maar toen ik het weg wilde vegen bleek het vast te zitten. De combinatie was snel gemaakt. Via via de schilder opgespoord en die bood aan om het te poetsen. Maar ik was al even bezig geweest en dat leek me niet echt een stak plan. Mijn garage kwam met de suggestie: breng hem maar autocentrum Leek. Die jongens maken het wel tip top in orde van binnen en van buiten. De schilder gebeld en gevraagd of hij 2/3 van de kosten wilde betalen. Immers de binnenkant schoonmaken had niets met de verf te maken. Hij ging prompt akkoord. Dan hoefde hij ook niet met de verzekering te regelen. Dat levert over het algemeen alleen maar gezeur op.

De auto zag er keurig uit maar toen hij later goed in het licht stond zag ik nog allemaal spetters. En hij was ook aan de binnenkant niet gereinigd. Da’s balen. Ik was wat traag met het betalen van de nota en ik werd gebeld door de garage dat de nota nog open stond. Ik vertelde zo dat ik niet tevreden was. Tja dat was vervelend en daar moesten ze nog even over denken. Ja ja daar hoor ik nooit meer wat van dacht ik en toch maar de rekening betaald.

Tot ik vorige week voor een spoed reparatie weer doorverwezen werd. Fred en Peter herkenden de auto eerst niet maar toen ik het verf incident vertelde liep Fred direct weg en kwam met een notitie terug. Ze waren het er beiden gelijk over eens dat moest anders en of ik de auto 2 dagen kon missen. Toen ik hem vanmiddag weer ophaalde zag ik hem niet buitenstaan. Hij stond in de showroom en ongelooflijk ik herkende hem eerst niet eens. Klaar gemaakt alsof hij verkocht moest gaan worden. Bumpers weer in de kleur, velgen gepoets. Prachtig.

We hadden het niet over kosten gehad en om eerlijk te zijn kneep ik hem wel een beetje. Op de vraag “Wat ben ik jullie verschuldigd” kreeg ik te horen: “ Een glimlach is genoeg”. Dat kostte geen moeite, ik zit nog te glimlachen. Wat een prachtige verrassing aan het eind ven een troosteloze natte dag,

Peter en Fred. Harstikke bedankt!!!

Ter gelegenheid van het zoveel jarig bestaan was er een feestelijke bijeenkomst voor medewerkers van die school. In de zaal zaten leraren en op het podium waren een aantal succesvolle leerlingen die ooit de school hadden bezocht. Een van de leerlingen was een zeer geslaagd onderneemster geworden en de prijs onderneemster van het jaar gewonnen. Zij kon zich de periode dat ze op school zat nog zeer goed herinneren. Dat was inmiddels 30 jaar geleden. Vooral een opmerking van één docent was haar nog steeds zeer goed bij gebleven: “het omgaan met klanten moet je maar vermijden, daar ben je niet goed in”. Die opmerking is altijd bij haar blijven hangen. Nu wilde het toeval dat de betreffende leraar nog steeds docent was aan de school. Hij zat in de zaal en hoorde welke impact zijn opmerking had gehad. Na afloop van de bijeenkomst ging hij gelijk naar de leerling om zijn excuses aan te bieden. Alleen de leerling van toen keek helemaal niet met negatieve gevoelens terug op de opmerking. Het had er juist toe geleid dat ze bezig was gegaan met waar ze echt goed in was “Ondernemen”.

Er ontstond een levendig gesprek tussen de twee met als gevolg dat de docent van harte uitgenodigd werd eens het bedrijf te bezoeken en samen te verkennen wat ze voor elkaar konden betekenen.

Eerder dit jaar hoorde ik van een studente die overgestapt was naar een andere studierichting. Ze was bezig met een MBA studie maar vond het allemaal te geld gedreven.  Ze hoorde een professor een inleiding houden over duurzaamheid. Dat inspireerde haar zo dat ze besloot om over te stappen van studie naar een studie “de ethische kant van Duurzaamheid”. Na enige tijd ging ze vol verwachting naar de professor om hem te vertellen hoe hij haar leven had veranderd door zijn inspirerende verhaal. Tot haar grote verbazing reageerde hij  met de opmerking: “Ik was er gewoon op het juiste moment. Jij stond er op dat moment open voor”. Er is een spreuk die zegt: “Als de leerling er klaar voor is, toont zich de meester”.

Twee prachtige verhalen hoe een leven of opvatting van iemand kan veranderen. Vorige week was ik bij een bijeenkomst waar iemand zichzelf voorstelde als professionele provocateur. Mensen uitdagen om zo veranderingen te bewerkstelligen. Persoonlijk geloof ik niet dat dat effect heeft. En mocht de uitgedaagde wel mee gaan dan was de twijfel er al.

Hoe dan wel? Op zoek naar wat ons bindt in plaats van wat ons scheidt. Gisteren hebben we een mooie middag gehad in Amsterdam. We mochten op uitnodiging van United by Passion. een gesprek faciliteren. Het werd een middag vol met voorbeelden van een andere samenleving. Vol met persoonlijke verhalen. Allemaal mensen die bezig zijn met een iets betere wereld. Dat gaat heel vaak over jezelf, net zoals de professor aangaf. Als je er aan toe bent, zie je de verandering. Dat gebeurt niet door provoceren, of door “actie harde actie” zoals wel eens te horen is. Maar meer zoals United by Passion het noemt: Sharing is all we have”

.

We leven in een wereld die volop in beweging is. Soms besef je dat niet. De afgelopen zaterdag mocht ik weer de Abel Tasman Struuntocht wandelen. Een prachtige dag veel vertier onderweg en een kleine 5000 mensen die wandelden door het prachtige Westerkwartier. Nog geen 1500 kilometer bij ons vandaan lopen duizenden mensen op zoek naar een veilige omgeving. Raar als je dat tot je door laat dringen.

Zo zijn er veel dingen die volop in beweging zijn.Soms in onze eigen omgeving soms aan de andere kant van de wereld. Veel veranderingen hebben vroeger of later een invloed op ons leven. We zullen dingen anders moeten gaan doen. We moeten kantelen! Zoals sommige Goeroe’s ons dat vertellen. Ze kunnen zelfs aangeven wie goed aan het kantelen zijn en wie niet.Nu ben ik zelf geen fan van mensen die zeggen dat ze een kantelaar zijn. Je komt het trouwens steeds vaker tegen in profielen van mensen. “Ik ben een kantelaar” Daar krijg ik wel pukkeltjes van want je kunt in mijn ogen niet andere mensen laten kantelen. Hooguit kan je mensen laten inzien dat iets op een ander manier moet. Dan is het aan die mensen om hun werkwijze, handelen of werk te veranderen. Misschien kan een organisatie kantelen maar dan gaat het nog altijd om de mensen die er in werken want een organisatie wordt gevormd door mensen.

Een organisatie die al jaren bezig is om maatschappelijk thema’s te belichten is de VPRO. De naam V.P.R.O. was oorspronkelijk de afkorting van Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep Aan het einde van de jaren zestig vond echter een cultuuromslag plaats die resulteerde in een "paleisrevolutie": een nieuwe generatie programmamakers wist op de ledenvergadering een statutenwijziging te bewerkstelligen, die tot gevolg had dat bij de VPRO voortaan niet meer de dominees aan het roer stonden, maar vertegenwoordigers van de flowerpowergeneratie. De omroep maakte vervolgens naam als brenger van baanbrekende, vernieuwende, en op een heel eigen wijze, vrijzinnige programma's. De naam V.P.R.O. werd gewijzigd in VPRO om aan te geven dat de oorspronkelijke betekenis van de letters definitief was losgelaten. De statutaire naam is thans Omroepvereniging VPRO (bron Wikipedia). De VPRO zorgt er voor dat mensen aan het denken worden gezet. In mijn ogen begint daar de kanteling. 

We zijn al een poosje betrokken bij de gesprekken die plaats vinden naar aanleiding van de Tegenlicht uitzendingen. De eerste van het nieuwe seizoen ging over de uitverkoop van Griekenland. En het komend half jaar is er steeds op de donderdag na de uitzending de gelegenheid om over de uitzending na te praten. In Groningen is dat vaak in de Wolkenfabriek maar ook zo nu en dan in Hornhuizen bij Wongema. Er zijn op 23 plaatsen in het land de Meet Ups en het aantal groeit. Meer informatie kan je vinden via deze link Facebook Je bent van harte welkom.

Daar gaan we weer: een publicatie die het proces van het aanleggen van glasvezel in het buitengebied mogelijk gaat verstoren

Regelmatig zijn er partijen die zand in de tandraderen gooien. Eerder hadden we al de aankondiging dat 4G de oplossing zou zijn. Even later komt er de aankondiging dat 5G er aan komt (blijkt pas na 2022 te zijn). Later is er een aankondiging van het ministerie dat er gewerkt wordt aan snel internet voor het buitengebied. Afgelopen zaterdag in de Telegraaf de aankondiging dat CIF er voor gaat zorgen dat er snel internet komt in het buitengebied. De NOS had een item over scholen die goed internet ontberen met Jonkersvaart prominent in beeld..Het Dagblad deed dat nog even dunnetjes over. Heel veel rumoer maar een echte oplossing wordt er niet geboden. Maar gelijk gaan mensen die al plannen hadden, zitten afwachten wat er aan zit te komen. Er wordt onzekerheid gecreëerd.

Wat is er aan de hand? In Nederland zijn een meer dan 200.000 panden die niet kunnen beschikken over snel internet. (een schatting is 350.000). Soms zitten daar scholen bij. De leveranciers KPN en Ziggo/UPC gaan niet over tot aanleg omdat het te duur is. De markt is geliberaliseerd. Commerciële partijen krijgen het echter niet voor elkaar om de investeringen snel terug te verdienen (binnen 7 jaar) en ook nog winst te maken. Veel mensen in het buiten gebied zijn dus aangewezen op trage verbindingen of mobiel internet wat in veel gevallen ook niet voldoet. Door het liberaliseren mag de overheid niet zomaar glasvezel in gebieden gaan aanleggen. Hoe graag ze dat ook willen. De provincie Gelderland is recentelijk teruggefloten. In die gebieden waar het echt slecht is zou de overheid wel wat mogen maar dat is een complexe zaak.  Allereerst wat is een echt wit gebied (slechte verbindingen) en juridisch is het uiterst complex door de europese regelgeving.

Wat er over blijft is dat bewoners zelf in actie komen. Er zijn in Nederland inmiddels ruim 100 initiatieven. Een aantal initiatieven komt met veel inspanning van de grond. Soms klein en soms groot. Soms zelf startend, soms aangejaagd door de overheid. De uitdaging is om zoveel mogelijk mensen achter het initiatief te krijgen. Dat is een moeizaam proces want niet iedereen ervaart het als een probleem. Maar als een initiatief meer dan 50% van de mensen meekrijgt, en ze tekenen daadwerkelijk een contract dan zou CIF er wel in willen investeren.

Het lijkt te mooi om waar te zijn. Stel dat de Jonkersvaart (die aangehaald wordt door het Dagblad en de NOS) het voor elkaar krijgt om 50% mee te laten doen. Ik denk niet dat CIF daar gaat investeren. Ja misschien als de kern van Marum ook voor een deel mee doet. Alleen daar heeft Reggefiber al glasvezel gelegd en daar is Ziggo ook actief. Overigens is Ziggo actief in alle andere aangrenzende kernen. Te mooi om waar te zijn? De gedeputeerde van Gelderland zoekt contact met CIF maar stelt ook gelijk 'Ik ga in ieder geval niet een marktpartij subsidiëren.' Natuurlijk ga ik zelf CIF de vraag ook stellen.

Er is wel van alles mogelijk voor het buitengebied maar het staat en valt met het bijeenbrengen van voldoende mensen. En veel mensen is het niet alleen. Het gaat om een hoog percentage in een bepaald gebied. Zoveel mogelijk mensen moeten meedoen en vaak ook nog iets extra betalen. Allen in dat geval is er iets mogelijk. Zelfstandig of met een marktpartij. En als ik alle “nieuws” zo lees, blijft dat nog steeds de uitdaging.

Mocht je een initiatief willen starten neem gerust contact met me op 06-53235426. Ik kom graag langs. Ik heb een duidelijke visie op de problematiek en die deel ik graag. Maar zorg gelijk dat er buren bij zijn want dit kan alleen in gezamenlijkheid worden opgelost.

Competitie, het lijkt wel of alles in de wereld draait om competitie. Heb je een bedrijf dan kom je vaak al snel in aanraking met concurrentie. Iemand anders probeert beter te zijn dan jij zodat hij/zij een groter marktaandeel kan krijgen. Er lijkt wel een grote wedstrijd aan de gang wie het snelst groeit, wie het grootste marktaandeel heeft. Alles gebaseerd op groei groei groei.  Zelden zie of hoor je dat genoeg, genoeg is. Want er is genoeg voor iedereen maar niet voor ieders hebzucht. (citaat Mahatma Gandhi)

Nu begint er op allerlei plaatsen steeds luider door te klinken dat het anders moet. We zijn onze aarde aardig aan het uitbuiten. Zelfs Obama neemt het voortouw om global warming te bestrijden. Amerika moet er leidend in worden. Dat is interessant want juist Amerika is de bakermat van de competitieve gedachte. Hoe ga je de wereld leiden in het terugdringen van de uitstoot als je altijd koploper in de uitstoot bent geweest.

Zitten we niet allemaal in zo'n race?

Als het enigszins te plooien is tennis ik op woensdagmorgen. Dat houdt wel in dat ik vaak tennis met mensen die met pensioen zijn. En ik verlies ook regelmatig. Dat zegt iets over mijn tennis kwaliteiten maar ook van de fitheid van mijn medespelers. Soms hebben we het tussen de partijen door over de toestand in de wereld. Iemand vertelde me laatst: ik maak me wel ernstig zorgen over de toekomst. Maar ik heb niet de behoefte om er op mijn leeftijd nog iets aan te doen. Hij was van de club mensen die vroeg met pensioen konden en met een heel riant maandelijks inkomen niet meer hoeven te werken. Ik ken een aantal mensen die ruim voor hun 55e al zijn gestopt. Soms zijn ze te herkennen aan een luxe motorhome of aan de glimmende elektrische fietsen.

Gelukkig zijn er op de tennisclub ook een hele hoop vrijwilligers. Vaak ook mensen met pensioen. Daar werd de afgelopen week een beetje gekscherend  lacherig over gedaan: ze hebben anders toch niets beters te doen. Wat een bijzondere reactie. Het is misschien juist wel het beste wat ze kunnen doen.

De verbinding tussen de beide onderwerpen? Hoe gaan we om met iets wat van ons allemaal is? Of het nu gaat om de aarde of over de tennisbanen. Willen we ons er voor inzetten of vinden we dat het een taak is voor anderen. Maar misschien nog meer de vraag Zijn we ons bewust wat er om ons heen gebeurd? Hieronder 2 filmpjes ter inspiratie

De afgelopen week mocht ik voor de 7e keer de 4-daagse van Nijmegen lopen. Wat weer een geweldige ervaring. Langzamerhand komen er steeds meer bekende gezichten en de route is grotendeels ieder jaar gelijk. Een feest van herkenning. Zo mooi al die 42.000 wandelaars die 120, 160 of 200 kilometer lopen als een persoonlijke prestatie.

Het mooie is dat rangen en standen wegvallen. De directeur naast de schoonmaker het verschil is niet te zien. Er zit geen enkele vorm van competitie in, niet anders dan de strijd met jezelf. Je zal het zelf moeten doen. En het mooie is dat juist de mensen die geen getraind lichaam hebben juist de bewondering oogsten. De personen die de finish bereiken op pure wilskracht oogsten bewondering. Juist niet de mensen met een atletisch lichaam die het open alsof het een zomeravond ommetje is. En dat is nog maar de buitenkant  Sommige mensen lopen met een ander last. Het verlies van iemand, genezen van een ernstige ziekte, een nieuwe knie of 2 nieuwe heupen. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal. Dat besef komt extra naar boven als je langs verzorgingstehuizen loopt of vlak voor de finish het Radboud ziekenhuis waar patiënten in bed langs het parcours liggen. Het bezorgd mij altijd kippenvel en maakt me dankbaar dat ik het kan doen.

Dat komt ook nog een extra naar boven bij de finish waarbij heel veel voldane gezichten te zien zijn. Er vloeien tranen van opluchting, trots en blijdschap. En vooral veel vrolijkheid.  En allemaal krijgen ze hetzelfde kruisje. Het enige wat nog rest is hoe vaak de tocht gelopen is. Het record staat op 62. Het blijft ieder jaar weer een uitdaging. Zo viel dit jaar iemand uit die de tocht voor de51e keer had willen lopen.

Er zijn mensen die er toch een wedstrijd van willen maken om zo snel mogelijk binnen te komen. Dat ziet er vaak bezopen uit. Heel geforceerd ploeteren ze zich langs het parcours. Dat staat die mensen natuurlijk vrij. Net zoals de zwartlopers die illegaal meelopen. Of mensen die sjoemelen door stukken te gaan fietsen of zich stukken met de auto verplaatsen. Je kunt je het haast niet voorstellen maar het gebeurt.

Wat zou het mooi zijn als de maatschappij meer weg had van de 4-daagse. Iedereen dezelfde passende beloning. Met aandacht voor elkaar.  Met misschien iets meer respect voor degene waar de opgave extra groot is. En waar talenten niet echt opvallen maar wel gewoon de prestatie leveren. Want of je rijk geboren bent en omgeven door luxe, die 30, 40 of 50 kilometer zal je zelf moeten lopen.  Prins Claus wist dat goed te verwoorden. Van Wikipedia: In 1967 liep hij de Nijmeegse Vierdaagse uit. Het bijbehorende vierdaagsekruisje verwierf hij hierbij. Hij merkte zelf eens op dat dit de enige onderscheiding is waar hij daadwerkelijk inspanning voor had moeten tonen; de overige verkreeg hij vooral als echtgenoot van Beatrix. Bij zijn begrafenisdienst lag het vierdaagsekruisje bij zijn kist.

Stof tot nadenken voor allen die door afkomst of bijzonder talent door het leven gedragen worden.

Mijn hele leven ben ik al werkzaam in en rond telecommunicatie. Alles wat zich tussen mensen afspeelt heeft mijn belangstelling.

De laatste jaren ben ik betrokken bij het ontsluiten van regio’s door glasvezel.  Het kan voor commerciële bedrijven niet uit, om in dun bevolkte gebieden, een glasvezelnetwerk aan te leggen. En zelfs kernen tot 2000 woningen zijn niet echt rendabel. Tenminste in de ogen van die bedrijven. Ze hebben er vaak al voorzieningen liggen die nog prima uit te nutten zijn. Dus houden ze bij hoog en bij laag vol dat mensen niet meer internetsnelheid hoeven te hebben.

In een van mijn laatste gesprekken had ik het er over met iemand die er “van overheidswege” bij betrokken is en gelijk ook met een zak met geld is gaan zwaaien.

“10 miljoen is maar liefst beschikbaar”. En dat is niet nieuw want ergens anders, in andere provincies, is er nog veel meer geld beschikbaar. Maar in plaats dat het geld de versnelling brengt werkt het averechts.

Allereerst zijn er instanties die er op toezien dat de marktwerking niet verstoord word. Niet dat er in die gebieden maar enige marktwerking is. Maar de marktpartijen gaan gelijk kijken of niet een van deze partijen bevoorrecht wordt door de overheid. “Staatsteun” wordt er dan al heel snel geroepen. In Appingedam weten ze er uit de tijd van het Damsternet alles van. http://www.het-interview.nl/archief/23-main.html De kwestie speelde 10 jaar geleden en is nog even actueel als toen. Er is nog steeds geen goede oplossing.

De persoon waar ik mee sprak stelde me de vraag: “Jan, maar waarom is het nog steeds niet geregeld?” Volgens mij ligt dat aan de regulering. Grote bedrijven weten met juristen juist heel goed gebruik te maken van de  regulering. Sterker nog ze zijn experts geworden in het beschermen van hun markt. Met als gevolg dat de markt steeds vaster komt te zitten. Dat trekt allerlei ander gespuis aan die gesteund worden door de marktpartijen. Ze doen alsof ze een zelfstandig bedrijf zijn maar aan de andere kant lopen ze aan de hand van de machtige marktpartijen. Er zijn voorbeelden bekend dat kleine bedrijven, die ook werken voor grote marktpartijen, onder druk gezet worden om niet samen te werken met een lokaal initiatief. Doen ze het wel dan kunnen ze er op rekenen dat ze geen opdrachten meer krijgen van die marktpartijen.

Als je met die grote partijen praat geven ze dat ook gewoon open toe. Het is een commerciële markt en daar gelden bijzondere regels. Dus klanten lokken met een tablet als ze tekenen voor 2 jaar. Dan gaan ze in ieder geval niet in zee met een lokaal initiatief. Sommige mensen noemen het ook wel maffia praktijken.

Is dit nieuw? Nee het staat ook wel bekend als “de tragedie van de Meent”. De meent is een gemeenschappelijke weide. Zodra er economische principes gaan gelden wordt de Meent al snel door gebruikers misbruikt om er meer uit te halen dan het eigen deel rechtvaardigt. Oftewel meer koeien dan voor eigen gebruik. Winst maximalisatie. Met als gevolg overbegrazing. Er moet dat een regulerende instantie komen om overbegrazing te voorkomen. In het geval van telecom hadden we eerst de OPTA wat nu de ACM is. Die organisatie ziet er op toe dat de consumentenmarkt beschermd wordt. Maar tegelijkertijd wordt het ook door grote partijen gebruikt om hun markt te beschermen.

Terug naar de Meent. Het is dus mogelijk het buitengebied te ontsluiten als iedereen mee doet. Een netwerk als nutsvoorziening waar iedereen gebruik van kan maken. Maar dan mogen er geen partijen meedoen die vinden dat ze recht hebben op een groter deel van de koek. Of beter gezegd. Zodra er iemand in een Meent meedoet die winstmaximalisatie nastreeft is dat het eind van de Meent. Ook wel de “tragedie van de Meent” genoemd.

Het principe is overal toe te passen daar waar economische principes geïntroduceerd worden in een gemeenschappelijke aanpak. Ik las hierover een prachtig artikel. Absoluut lezenswaardig. Hoe we op het verkeerde been worden gezet.

Het is lente en alles staat in het teken van de groei. In de natuur heeft alles een ritme. En het lijkt wel of wij mensen (en wat we doen) geen deel uit maken van de natuur. We voelen ons verheven boven de natuur. We maken bouwwerken die wel voor eeuwig lijken.  En als je bezig bent met de economie dan ben je bezig met groei. Daar is alles op gebaseerd op groei. Sterker nog als het in de economie een beetje tegenzit dan wordt dat ook wel negatieve groei genoemd. Net alsof groei normaal is. En de groei wordt altijd uitgedrukt in procenten. Met als gevolg dat er een exponentiële groei wordt nagestreefd.

Nu is bekend dat een groei die steeds maar toeneemt op den duur leidt tot een ineenstorting. De voorbeelden zijn er in overvloed. Net zoals de groei van de wereld bevolking ook nog steeds toeneemt. (Zie hierboven) Net zoals de energie consumptie, grote overstromingen, waterverbruik, aantal auto’s. In het onderstaand plaatje staan er een aantal opgesomd.

Klik hier voor de bron

Dat gaat dus “op de kop verkeerd”. Want onze kleine aarde biedt niet voldoende ruimte en bronnen om nog lang in deze groei te kunnen voorzien. We kunnen dus wachten tot het helemaal fout gaat. Net alsof we met zijn allen met een hoge snelheid op een dikke muur afstormen. Als je het er over hebt, blijkt dat steeds meer mensen dat gevoel hebben. Toch blijven we met z’n allen geloven in een goede afloop. Of zoals een ouder iemand me laatst vertelde. “Jan ik ben het helemaal met je eens maar ik voel me te oud om er nog iets aan te doen”. Het zal mijn tijd wel duren. Nu was die man met pensioen en rond de 65. De generatie die de architecten zijn van de problemen.

Eigenlijk is het wel een cynisch. Alle mensen die de uitdrukking negatieve groei gebruiken, zeggen het eigenlijk wel goed er is niets, maar dan ook niets, goed aan zo'n groei. Het is alleen maar negatief want het leidt tot totale vernietiging.

Stop met het streven naar groei. Kijk naar krimp als oplossing. Hoe? Dat weet ik niet, heb jij een idee?