Blog van Jan Hut

Één ding is me wel duidelijk geworden, het is een complexe wereld en dat willen banken ook graag zo houden. Want door schimmige constructies hebben ze veel geld kunnen verdienen. Als je met een beetje afstand tot het geld systeem kijkt is het allemaal niet zo moeilijk.

Allereerst het betaal systeem. Ik heb een hamer en jij hebt en pan en we kunnen ruilen. Of ik kan een schaap scheren en jij kan eens voor me koken. Waarom niet? Het wordt lastiger als we het gevoel hebben dat die ruil niet echt gelijkwaardig is. Ik heb iedere dag brood nodig maar jij niet iedere dag een fiets. Dus hebben we bedacht dat geld een tussenstap is. Maar om geld zelf veel in een sok te bewaren is gevaarlijk dus hebben we banken waar we het geld kunnen deponeren. Bij het kopen van een fiets zeggen we tegen de bank wil je geld overmaken van mijn tegoed naar de fietsenhandelaar? Zo werkt het betaalsysteem al jaren en de bank zit er tussen.

Er is een ontwikkeling bezig dat we de bank hiervoor niet meer echt nodig hebben. Er zijn al elektronische beurzen. Die kan je installeren op je computer of smartphone. Zo’n beurs is goed beveiligd en je stuurt via internet geld over naar de beurs van iemand anders. Zonder dat er iemand tussen zit. Dat geld hoeft niet in Euro’s te zijn dat kunnen ook hutjes of gelres (die bestaan echt) zijn Dit is ook het principe van de Bitcoin, dat is maar één voorbeeldsysteem er zijn veel meer van die digitale munten. Je hebt het geld niet meer staan bij een organisatie die niemand meer echt vertrouwd, de bank.

Banken zijn er ook om geld van te lenen. Tenminste dat was altijd zo maar die functie staat ook zwaar onder druk. Banken lenen nog wel geld voor bijvoorbeeld een hypotheek of voor een investering. Maar ze schroeven steeds meer en meer de eisen op. Bij de aanvraag van een hypotheek kijken ze mee of je wel voldoende inkomsten hebt. Dat is ook logisch. Maar als die hypotheek eenmaal afgesloten is, veranderd de toon en bij twijfel krijg je een verzoek versneld af te lossen. Bij een investering verhogen ze desnoods de rente vanwege verhoogd risico. Ik hoorde van iemand die net een gesprek had gehad bij de bank over de hypotheek dat de medewerker zich verschool achter de zorgplicht die een bank heeft. Dat is wel heel mooi omdraaien van de situatie. Zorgplicht voor de de bank om goed voor zichzelf te zorgen. De medewerker eiste versnelde aflossing terwijl er niet echt een reden voor was. Het was een uitermate vervelend gesprek. Hij vroeg nog: “vind je dit wel een leuk gesprek?” waarbij hij als antwoord kreeg: “Wat voor een indruk heb je zelf van dit gesprek? Ik kan me voorstellen dat er heel veel van die gesprekken gevoerd worden.

Banken beschouwen een woning waar ze een hypotheek voor hebben verstrekt als hun bezit. Ze gaan zover in het beschermen van hun vordering, dat ze eigenaren van woningen het gevoel geven bijna slaaf te zijn van de bank. Je moet allerlei dingen melden die mogelijk van invloed kunnen zijn op de waardedaling van de woningen. Ik ben wel benieuwd hoeveel van  die uiterst onprettige gesprekken gevoerd worden. Het kan niet anders dan dat het heel veel spanning oplevert bij de mensen die het moeten ondergaan. Het lijkt me trouwens ook dat de medewerker van de bank het niet als leuk werk ervaart. En langzamerhand moeten ze ook wel het gevoel hebben dat klanten ze zien als onmenselijke technocraten.

Daarom is crowdfunding erg populair aan het worden. Zo groeit www.geldvoorelkaar.nl enorm. Je hebt niet meer met onmenselijke robots te maken die koel je zaak analyseren maar je kunt mensen treffen die belangstelling hebben voor jouw zaken en er geld in willen steken. Tegelijkertijd krijg je mogelijk ook ambassadeurs. Zo hoorde ik van iemand die een restaurant had gefinancierd met crowdfunding dat een van de eerste deelnemers al heel vaak bij hem in de zaak was geweest en ook vaak mensen doorverwijst.

Door de bank genomen gaat het niet goed met de rol van de bank. Ze zullen wel nooit verdwijnen maar dat ze een lastige tijd tegemoet gaan lijkt wel duidelijk.

“Wisdom of the crowds” oftewel de wijsheid van een groep of meute, deze week werd ik er een aantal keren mee geconfronteerd. Allereerst was er een bijeenkomst met een groep vernieuwers, tenminste zo werden we genoemd. Die bijeenkomst ontaarde in een geroep door elkaar heen. Op zich ook wel logisch want als je benoemd wordt als vernieuwer en het gevoel hebt dat je tot een select gezelschap behoort moet je natuurlijk ook wel laten blijken dat je er niet voor niets bent. Mijn boodschap is het beluisteren waard. Toch kwam er niet echt iets uit en dat kwam omdat we niet naar elkaar luisterden. Bijna de helft van de groep kwam niet of nauwelijks aan het woord.

Vrijdag was er weer een bijeenkomst van Rijnlands organiseren. Deze keer bij de Veiligheidsregio Drenthe. Een mooie bijeenkomst waar we werden uitgenodigd om mee te denken. Toen we later in kleinere groepen bijeen zaten ontstond er bij mij aan de tafel een vraag: Hoever kan je de verantwoordelijkheid bij een groep leggen? Volgens één van mijn tafelgenoten moet er altijd iemand de eindverantwoordelijkheid hebben. De leider zijn om te controleren of alles wel goed gaat. Mensen die mij kennen weten dat ik daar hartgrondig mee oneens ben. Volgens mij kan een groep, met gelijkwaardige deelnemers en zonder hiërarchie prima zelfstandig beslissingen nemen.

Op zaterdag was ik bij een bijeenkomst over geld voor de toekomst. Natuurlijk ging het over Bitcoins maar het was breder. Als er een boodschap duidelijk was is dat het huidige systeem op instorten staat.. Oftewel zoals Heidi Leenaarts het zo mooi vertelde: het huis is gebouwd op een slecht fundament en zit vol scheuren. Je zul het aan alle kanten moeten repareren. Vooral het fundament want alleen de scheuren dicht smeren helpt niet.  Daarnaast is het ook tijd om met nieuwe huizen aan de slag te gaan. Zoals Lex Hoogduin aan gaf aan het eind van zijn presentatie geld gaat vooral over vertrouwen. Als mensen voldoende vertrouwen hebben (in de toekomst) dan zijn ze ook bereid voor langere tijd verplichtingen aan te gaan. Is dat vertrouwen er niet dan zal eerder worden gespaard voor minderen tijden.

Bitcoin is electronisch geld wat je kunt overmaken zonder een centrale organisatie. Het is vergelijkbaar met peer to peer muziek uitwisselen. Er is veel te doen over Bitcoin vooral vanuit de bestaande geld instanties. Het zou gebruikt kunnen worden voor criminele zaken. Een van de sprekers had een mooi antwoord daarop. Oh ja bedankt bitcoins kan inderdaad gebruikt worden voor criminelen. Laten we maar weer terug gaan naar de Euro Of Dollard want die worden nooit gebruikt door criminelen. Oftewel niet geld of bitcoins zijn fout maar het gebruik ervan.

Een van de sprekers droomde van een wereld waar je alle sociale netwerken koppelt en ook het gebruik van bitcoins met als doel de betrouwbaarheid van een persoon vast te stellen. Want als je kunt zien wat mijn sociale netwerk over mij verteld en ook degene waarmee ik financiële transacties doe scoort mij, dan blijkt al snel hoe betrouwbaar ik ben. Dat gaat natuurlijk alleen op als degene die me scoren gelijkwaardig zijn. Als er veel scores zijn, geeft dit een heel mooi beeld.  

Wat me terug brengt bij gesprekken eerder deze week: vertrouw jij de wijsheid van de groep?

Het dieptepunt is wat mij betreft nu wel bereikt. Gisteren was er een aankondiging van een nieuw product van Apple en tientallen miljoenen hebben zich achter internet gezet om al verlangend te kijken wat zo’n nieuwe hebbedingetje wel gaat brengen. Het is nog maar de aankondiging en tot mijn grote verbazing zijn er zelfs bijeenkomsten waar de echte liefhebbers samen kunnen kijken naar de aankondiging. Op de site van Permanent Bèta: Op 9 september zal Apple de nieuwe iPhone 6 presenteren en wij gaan dit live met elkaar kijken tijdens onze viewing party.  In mijn ogen het toppunt van massa consumptie, de natte droom van iedere marketeer. Consumenten die naar bijeenkomsten gaan om met elkaar een video te bekijken van de aankondiging van een nieuw product. En als er iets niet permanent bèta is dan is het wel Apple.

Zelf kwam ik gisteren terug uit Kosovo waar ik samen met 23 mensen uit 7 verschillende landen aan het bouwen ben geweest met een aardhuis. Een eeuwenoude vaardigheid die we met veel moeite weer kunnen repliceren. Er worden trainingen gegeven in Californië (juist ja ook de bakermat van Apple). Doelstelling van het project Unavision is om in een regio een nieuwe manier van werkgelegenheid te creëren. Niet alleen technologische hoogstandjes die we met veel tamtam aankondigen om het tegen belachelijk lage bedragen laten maken in fabrieken zoals Foxconn, Daar worden door miljoenen arbeiders, die er voor het platteland hebben verlaten de apparaten in elkaar gezet.  Onder erbarmelijke omstandigheden worden de apparaatjes gemaakt om tegen gigantische winsten verkocht te worden aan gebrainwashte consumenten. Er duiken nog steeds verhalen op over zelfdodingen door arbeiders. Maar er is nu een oplossing voorhanden. De werkers worden vervangen door robots 

Wat is het dan anders om stil te staan bij oude technieken en kennis. Hoe bouw je een huis zonder noemenswaardige hulpmiddelen. Duidelijk met de visie om jonge mensen de kans te geven weer werk te vinden wat dicht bij de natuur staat. Die visie zit duidelijk achter het project Unavision. De 4 M’s Moving, Meeting, Making, en Multiplying. Vanuit de gedachte dat als je jezelf verplaatst in de problematiek van de wereld, je anderen ontmoet die er ook zo over denken en vervolgens iets gaat maken wat je ook kan vermeerderen. Dat maken is dan niet een nieuwe mobiele toepassing of technologisch hoogstandje wat in het verre oosten laat maken. Maar juist iets wat lokaal bijdraagt aan een betere wereld. Misschien wel een beetje wereldvreemd nog. Het onderstaande filmpje maakt het duidelijk waarom het wel nodig is.

Ik ben een boek aan het lezen over Ghandi, indrukwekkend. Ik schafte het aan toen ik een aanbod kreeg om  9 boeken over leiderschap te kopen. Aangezien ik regelmatig blog over leiderschap leek het me handig die boeken te lezen. Één ging over Diep Leiderschap geschreven door Gerrit Broekstra. Een pittig boek. Voor mijn niveau net even te moeilijk maar door zo nu en dan op de tenen te staan heb ik het wel uitgelezen. Dat ga ik nog wel eens weer doen want de ervaring leert dat het dan duidelijker wordt.Omdat ik dan meer gelezen heb en meer meegemaakt. Want daar gaat het wel om wat kan je er mee in het dagelijks leven, daarover later meer.

Het boek gaat over het verschil tussen diep leiderschap en oppervlakkig leiderschap. Oppervlakkig leiderschap kom je tegen als binnen een organisatie financiën en korte termijn erg belangrijk zijn. Diep leiderschap gaat meer over hoe een organisatie door de loop van de jaren complexe  samenwerkingsverbanden hebben ontwikkeld. Een beetje als een mieren kolonie werkt. Niemand heeft de echte leiding en iedereen in de organisatie weet wat er moet gebeuren.

Mooi maar wat kan ik er in de werkelijkheid van alle dag er mee? Eigenlijk zijn de verhalen wel om je heen. De feestweek bij ons op het dorp is weer over en voor het eerst in 6 jaar was er weer een grote feesttent. Honderden jongeren van buiten het dorp zwierven weer over het dorp. Overigens ook mensen uit het dorp. Het was een feest zoals jaren geleden. Maar het heeft ook een schaduwkant. diep in de nacht als de meeste jongeren het allemaal niet meer zo helder zien word er van alles vernield. Vaak feest verlichting die door inwoners van het dorp is gemaakt. Dat motiveert niet echt om het volgend jaar er weer aan te beginnen. Moet je de ondernemer die de feesttent heeft geplaatst dat verwijten?  Hij had een prima feestweek stond in de krant. Lastig verhaal want het zijn de vernielers die het doen.

Een ander boek ging ook deels over Ghandi. Daarin stond dat een betere maatschappij alleen van onderaf veranderd kan worden.. Dan wordt het leuk. Want iedereen komt wel eens in een situatie waarbij je op de proef gesteld wordt. Je bent in een winkel en krijgt € 20,- teveel wisselgeld terug. Ben je dan zo dat je dat teruggeeft of denk je dan had de winkelier maar beter moeten opletten.

Ik hoorde een ander voorbeeld van iemand die ergens een hoop spul zag liggen en vroeg de eigenaar of hij dat kon overnemen. Natuurlijk was het antwoord wat geef je er voor. € 10,- was het antwoord. Trots vertelde de opkoper dat hij waardevolle spullen had gezien en het voor € 300,- weer kon verkopen. Een mooie zakelijke deal toch?

Toch is  het laatste voorbeeld aan de orde van de dag want de echte kostprijs van een mobiel is maar een vijfde tot een kwart van de verkoopprijs. Logisch dat er in de maatschappij iets ontstaat waarom mag ik niet eens een meevaller hebben.

De afgelopen week las ik van een Internetvriendin uit Amerika de volgende melding op Facebook: Sooooooo…that was work??? I Love my new job! Omgs, I don't think I've ever said that?  I got paid to make a 12 inch great white shark in wax. KAri heeft dus werk gevonden. Ik ken KAri uit mijn eerste internetjaren en ze altijd aan het worstelen geweest met het vinden van werk. Ze heeft gestudeerd aan de University of California, Los Angeles. Ze heeft klompen beschilderd, workshops gegeven en recentelijk een eigen bakkerijtje begonnen onder de naam Pink Box Pie company. Taart,  Roze Doos. Ik moest er wel om lachten omdat Kari ooit voor mij het “blije eikeltje” had gemaakt. Ook iets met een knipoog.

Nu heeft ze dus werk waar ze zo te horen altijd van heeft gedroomd. Ze gaat modellen maken:  I can't even believe it, I get to spend my day modeling and casting giant sharks and stuff. trembling with disbelief here, but secretly thrilled

Ze heeft dus werk gevonden waar ze haar talent  in kwijt kan en dat is iets wat je mensen gunt. De afgelopen week had ik contact me een aantal mensen die ook op zoek zijn naar werk. Een paar hebben inmiddels geen werkloosheidsuitkering meer en komen nu in de bureaucratie terecht van de bijstand en als je die verhalen hoort wordt je spontaan depressief. Mensonterend soms.

Ik schreef al een poos geleden een blog over verdwijnt eenvoudig werk? Die discussie loopt nog steeds op linked in en Herma reageerde met de volgende tekst:

Uit rapportage over de arbeidsmarkt op werk.nl : UWV constateert dat door verdergaande innovatie en automatisering het door werkgevers gevraagde opleidingsniveau geleidelijk aan verschuift van lagere naar de hogere mbo-niveaus en naar hbo-niveau."

"Van de 111.000 vacatures die in principe door ongeschoold personeel vervuld konden worden, werden er slechts 20.000 vervuld door personen met hooguit een basisopleiding. Dit betekent dat 90.000 mogelijkheden voor ongeschoolden niet werden benut, omdat werkgevers bij het aannemen van personeel, zeker bij de huidige ruime arbeidsmarkt, de voorkeur geven aan geschoold personeel.

De verdringing van ongeschoold personeel door geschoold personeel treedt vooral op in

de horeca (55%),

de agrarische sector (48%)

en de detailhandel (31%)

waar voor het grootste deel van de vacatures hooguit basisonderwijs werd vereist, terwijl het aangenomen personeel grotendeels bestond uit MBO’ers.

Vacatures in deze sectoren werden meer dan gemiddeld als bijbaantje vervuld door studenten/scholieren."

"Eenvoudig werk" verdwijnt dus niet volledig, maar wordt uitgevoerd door MBO-ers en HBO-ers die op eigen niveau niet aan de slag komen.

Ook op Z24 was er een artikel te lezen over het verdwijnen van werk.

Conclusie we moeten stoppen met het opleiden van mensen voor werk wat er niet meer is. Waar moeten we dan mensen voor opleiden? Een goede vraag. Misschien is dat wel een mooi onderwerp om er eens met een groep over te hebben. Hoe zit toekomstig leren er uit?  Stel ik regel een zaal en koffie wie gaat er met mij in gesprek?

De 4-daagse zit er weer op. Wat een bijzonder gebeurtenis dit jaar die aan het eind werd overschaduwd door de vliegtuigramp. De wandeling zelf was prachtig als vanouds. Er waren weer veel bekende gezichten en  bekende locaties. Sinds een aantal jaren is er een energieke jonge dame langs de route koffie, thee bananen aan het verkopen. Met een heel luide heldere stem is ze bij wandelaars een bekend iets van de vierdaagse. Ik heb even met haar staan praten en ze is klaar met de HBO studie en gaat nu rechten studeren.  Hmm lastig haar voor te stellen in een toga.

Prachtig wandelweer en voor het eerst bij mij geen regen en geen noemenswaardige blaren. Het liep erg lekker. Maar het werd overschaduwd door de vliegtuigramp. Het nieuws drong maar langzaam door bij de wandelaars. Je bent ook bezig met het halen van de eindstreep. Op donderdag middag was het nog volop feest bij de aankomst één grote gezellige menigte. Dat werd in de loop van vrijdag anders. In Cuijk werd er nog volop feest gevierd. Hoewel… er was een gezin omgekomen uit Cuijk en er werd een minuut stilte gehouden en de vlaggen halfstok gehangen  Toch was er ook volop muziek en gezelligheid.

Bij het oversteken van de Maas kwamen we weer in Gelderland en daar was er afgesproken dat er geen muziek gespeeld of gedraaid zou worden bij de intocht. Eigenlijk heb ik amper een wandelaar gehoord die daar bezwaar tegen had. Wel veel begrip  Langs de kant was het wel te merken want veel mensen kwamen voor een een feestje en er was geen feestje. Hier en daar was er nog wel muziek te horen. Vaak kon je dan de vertwijfeling zien bij mensen, ga ik er op dansen en swingen of niet.Sommige mensen begonnen er wel aan maar voelden zich toch niet op hun gemak en stopten dan weer. Hele lege stukken langs de kant en het werd al snel duidelijk dat de Via Gladiola er iets anders uit zou zien dan andere jaren. De korpsen liepen met stille trom en het was een erg ingetogen intocht. Toch konden sommigen het niet laten en bij hun duur ingerichte feestlocatie werd er volop gefeest. Een heel raar gebeuren. Waarschijnlijk hebben ze zelf niet in de gaten gehad dat ze een dissonant waren.

Veel studenten hadden hun eigen feestje op hun eigen manier om te uiten dat ze student zijn. Dat is ‘s morgens ook te zien bij de start als ze de wandelaars aanmoedigen vaak nog redelijk in de olie van het feest van de nacht daar voor. Bij de Intocht waren ze ook luidruchtig aanwezig toch was dat niet al te storend. Je moet er de humor er van in zien.

Terug op de wedren was het ook anders dan anders. Geen dweilorkesten of op het hoofdpodium een swingende act. Wel veel mensen met elkaar in gesprek. Over de wandeling en hier en daar ook over  de ramp. De 98e vierdaagse zal altijd verbonden zijn met de vliegramp. Het is een moment van bezinning te beseffen dat de militaire korpsen uit diverse landen in vrede en harmonie nu nog meelopen. We leven in woelige tijden, we mogen nog frank en vrij in Nederland leven. Elders op de wereld is geweld aan de orde van de dag. Het moet voor lopers uit Israël ook wel erg bijzonder zijn om mensen hier zo onbezorgd te zien wandelen. De aanslag op MH17 is voor hun waarschijnlijk meer vertrouwd. Om dan maar niet te spreken over alle mensen in landen zoals Syrië of andere brandhaarden in de wereld waar wandelen van levensbelang is, Op de vlucht of op zoek naar water.

Je wilt er liever niet over nadenken welke gevolgen dit kan hebben. Grote vliegtuigen als een “Sitting Duck” (een eenvoudig doelwit) voor aanslagen. Op de camping zei iemand: “dat doe je toch niet” een burgervliegtuig neerschieten. Nee, maar de wereld begint een onveiliger oord te worden. Moderne wapentechnologie komt steeds meer beschikbaar en tegelijkertijd mensen die zich meer opwinden over de ongelijkheid in de wereld en het macht van het geld. Natuurlijk kunnen we wapenschilden bouwen of vliegtuigen uitrusten met antiraket systemen. Maar daar neem je de oorzaak niet mee weg. Het is hooguit big business voor leveranciers en de aandeelhouders van banken die flink mee investeren in de verkoop van wapens. En dan begint het allemaal wat onduidelijk te wordenwat is waar en wat niet? Worden we als Europa meegesleept in een nieuwe koude oorlog?  Wat speelt er allemaal nog meer in mee?

Een wel wat vreemd spandoek over Luchtverdedigingscommando

Vorige week was er geen blog. Sommige mensen hebben dat gemist…. ik ook 🙂 Vorige week was ik wandelen en de dagen erna had ik niet echt tijd om een blog te schrijven. Maar de wandeling bracht ook gelijk weer inspiratie.Dus hier gaan we weer.

Ina is de boosdoener ze wilde graag een etappe van het Pieterpad met me wandelen. Ze nodigde me uit om de eerste etappen van het transformatiepad te wandelen. Ze was geïnspireerd door mijn Pieterpad Experience, het Pieterpad wandelen met iedere etappe iemand anders. Ina gaat dat ook doen met als doel Linkedin contacten beter te leren kennen met als gespreksonderwerp transformatie. Nu was dat ook het onderwerp van mijn laatste blogs. Gelijk maar even kijken of we hetzelfde bedoelen met Transformatie. Ja dus Ina en ik zitten redelijk op een lijn. We zitten als maatschappij in een overgang, Dingen worden anders, het wordt nooit meer hetzelfde. De vraag is of die verandering via geleidelijke stappen gaat die we zelf in gang kunnen zetten of dat het ons “overkomt”, we kunnen het alleen ondergaan.

Natuurlijk kunnen we er ons wel op voor bereiden maar de ondergang van veel grote bedrijven zullen we wel meemaken. De afgelopen week veel gehoord over Crowd funding. Hoe banken langzamerhand minder invloed krijgen. Ik hoorde verhalen over de nog steeds dominante rol van banken. Mensen gaan weglopen als er een alternatief is. Er zijn voorbeelden van Lokaal geld. Dat gaat niet in weken of maanden maar dat er steeds meer mensen alternatieven zoeken is duidelijk.

Je hoeft het nieuws maar te volgen en je ziet scheuren bij grote bedrijven ontstaan. Laatst zei me iemand maar dat wordt chaos dat wil je toch niet? Nee eigenlijk wil je dat niet maar om daarom de maatschappij te laten regeren door mensen/bedrijven die zich boven de wet verheven voelen, lijkt me ook geen leuke gedachte.

Het is al langer dat ik er in mijn blog over schrijf. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor in de media. Zo zag ik vanmiddag een prachtige uitzending van het Filosofisch Kwintet.. Prachtig zoals het wordt verwoord. Gelukkig hebben ze het steeds over transformatie  Werk wordt anders, We gaan misschien weer toe naar een meent, kleine zelfvoorziendende gemeenschappen. Daar blogde ik al eens eerder over. Alle seinen wijzen er op. Hoe we dat gaan inrichten? Niet meer op de manier zoals het was. Laten we het daar eens over hebben.

Een prachtige uitzending absoluut het bekijken waard.

De afgelopen week was er een presentatie van Jan Rotmans bij Seats 2 Meet in Groningen. Deze keer met als onderwerp "Stad en Ommeland in transitie". Prachtig om zijn verhaal eens in het echt te horen. Ik was tegelijkertijd ook wel een beetje nieuwsgierig of zijn verhaal ook elementen bevat van “hoe nu verder?”. Want de boodschap is duidelijk. Er gaan dingen veranderen en niet een beetje ook. Het gaat dus niet meer over tijden verandering maar over "veranderingen van tijd". Mooi uitgedrukt! Grote organisaties zullen het zwaar krijgen en onaantastbare lijkende instituties zullen omvallen. In mijn ogen een goede analyse, maar hoe verder?

Het verhaal van Jan Rotmans is als een grammofoonplaat, Volgens hemzelf houdt hij al 10 jaar hetzelfde praatje.. Het was een redelijk kopie van het verhaal in tegenlicht of op internet. Hij geeft aan dat er een verandering in de lucht hangt. Iedereen voelt het volgens hem. We zullen te maken krijgen met een aantal structurele veranderingen die ons gaan raken. Het zal nooit meer worden zoals het was. Er ontstaat een beweging van friskijkers en dwarsdenkers. Zo noemt hij het. En dan denkt hij aan een groepje mensen die de verandering in gang kunnen zetten.5 mensen kunnen volgens hem de kanteling in gang zetten.Dat ben ik dus niet met hem eens. De verandering is er volgens mij al lang. 

Om eerlijk te zijn brengt hij in mijn ogen zijn verhaal op een manier uit de oude tijd. Gewoon voor de groep een praatje en een plaatje in abstracte termen waar je eindeloos over kan kletsen. Daarna in 3 subgroepen voorbeelden inventariseren.. Flappen met statements verzamelen, mensen die door elkaar heen dingen roepen. Daar is volgens mij meer van te maken. Gewoon gesprekken voeren die er toe doen vooral luisteren naar de wijsheid van de groep.

De dag erna was "de dag van de ondernemer" in Martiniplaza. Veel, heel veel mannen in pakken. Veel sessies over ondernemen. Ik kwam terecht in een sessie waar het ging over hoe lastig het is voor arbeidsloze  55 plussers  om weer aan de slag te komen. Er waren drie 55 plussers gevonden die hun pitch mochten vertellen voor de zaal. Op een bepaalde manier was het gewoon mensonterend. Ik had het gevoel dat ze werden tentoongesteld. Volwassen mensen die ingestudeerde zinnen opdreunden. Ingestudeert met behulp van de werkcoach van het UWV denk ik dan maar. Van die prachtige zinnen die iedereen gebruikt. En dan een zaal vol met weldenkende mensen die daar ook gewoon met het volle verstand naar zitten te luisteren. Wat zijn we als maatschappij afgegleden.

Die avond mocht we in een relatief klein dorp een bijeenkomst faciliteren waar de bewoners met elkaar in gesprek gaan over de dorpswiinkel van de toekomst. We waren gevraagd om dat gesprek te faciliteren om zo de exploitanten van de winkel te helpen bij het doorvoeren van veranderingen zodat er ook in de toekomst ook nog een bestaan is voor de dorpswinkel. Niet dat ik verstand heb van winkels of retail. Maar we faciliteren wel veel groepen. We bemoeien ons niet met de inhoud maar zorgen er wel voor dat er iets uit de bijeenkomst komt wat gedragen wordt door de deelnemers. zie ook www.uitdeinhoud.nl Het werd een fantastische avond de jongste deelnemer was 12 en de oudste over de 80. Tal van erg bruikbare ideeën kwamen naar voren. Het allermooiste moment was toen de beheerder van het dorpshuis aanbood om de winkel een week te runnen. De zomermaanden waren voor hem erg rustig. Hij heeft dan de tijd en wil wel helpen. Spontaan viel een andere dame bij. Ze had 20 jaar ervaring bij een grote supermarktketen en was nu werkeloos. De jongen van 12 bood aan om met zijn klasgenoten vrijwilligerswerk te doen. Daarnaast was er een mooie lange lijst met bruikbare ideeën. 

Wat een mooie week. Ik twijfel er niet aan waar de verandering plaats aan het vinden is, Ik ben benieuwd hoe jij daar tegen aan kijkt.

Het stond gisteren op de voorkant van het dagblad: “Eenvoudig werk verdwijnt”. Het is steeds vaker te horen. door het automatiseren verdwijnen er zoveel banen dat er straks geen genoeg werk meer is voor iedereen. Het overtikken van formulieren in computersystemen is daar wel het bekendste voorbeeld van. Maar op de iets langere termijn zullen autonome auto’s er voor zorgen dat waar nu nog veel chauffeurs werk vinden dat ook gaat verdwijnen. Het eenvoudig werk in de techniek, zorg en het leger zal door robots worden overgenomen. Het lijkt soms ver weg maar toch is het al realiteit aan het worden.

De afgelopen week  zat ik in een gesprek over MBO opleidingen en wat  leerlingen zouden moeten leren. Nu is het onderwijs in Nederland een beetje uit de bocht gevlogen alles wordt vast gelegd in profielen. Er is precies omschreven wat er geleerd moet worden. Het lijkt er op dat leerlingen in een bepaalde mal moeten passen ze worden zo bijgeschaafd dat het past. We hadden het over een Groningse jongen die gastvrij zijn klanten hielp maar bij het afscheid “Moi” bleef zeggen. Heel erg op zijn eigen hartelijke manier. Terwijl natuurlijk “goedemiddag” in het protocol staat. Een mooi voorbeeld want eigenlijk telt die hartelijke manier zwaarder. Het gevoel wat hij er mee overbrengt kan veel meer gastvrijheid uitstralen dan het “goedenmiddag”.

Toen ontstond er even de discussie is die hartelijkheid wel aan te leren? We kennen allemaal wel die ene ober die onbeschoft was of juist erg hartelijk. Zelf herinner ik me nog heel goed de ober die in overleg met de kok met een oplossing kwam over iets wat niet op de kaart stond. Oprecht belangstellend vragen en meedenken. Het voelt gelijk anders. Het aanvoelen wat een klant wil en contact maken. Is dat aan te leren? Dat gaat veel verder dan het dagmenu uit het hoofd leren en het opdreunen. Of het foutloos 5 borden kunnen opdienen.  Of in de zorg het aanbrengen van zwachtels, verband  of het wassen. Dat is een vaardigheid maar ook hier is de ervaring niet alleen afhankelijk van de handeling.

De banen die zullen verdwijnen zijn de banen die ook met een apparaat kunnen worden uitgevoerd. Wat er over blijft zijn de werkzaamheden waar mens zijn een belangrijke rol speelt. Zorg, recreatie en toerisme, onderwijs, En misschien zal daar ook het eenvoudige  werk verdwijnen. Wat overblijft is werk wat (volgens het gesprek eerder deze week) niet is aan te leren. Daar ben ik het niet mee eens. Want ergens heeft dat te maken met mens zijn. En hoeveel aandacht wordt daar aan besteed in het onderwijs? Eerder deze week zette ik al de video over een Empathische Samenleving online (zie hieronder). Want misschien gaat eenvoudig werk wel verdwijnen maar er blijft nog veel over, We zullen kinderen op een andere manier moeten opleiden. Niet voor een baan die toch gaat verdwijnen. Maar meer voor een toekomst waar het aankomt op hoe we met elkaar de wereld vorm geven als mens. Dat is niet eenvoudig. Aandacht voor elkaar en dan kunnen we gelijk de opleidingsmallen vergeten en een hoop andere overbodige regelgeving.

Kijkend naar mieren of naar bijen wat zijn wij mensen dan stumpers. Mieren die van die prachtige bouwwerken kunnen maken of een bijenvolk wat ook prachtige bouwwerken kunnen maken. Ze hebben een collectieve wijsheid waar we met verwondering naar kunnen kijken. Ze hebben geen briljante CEO of een visionaire leider.

Het gebeurt niet zo vaak dat wij als mensen bewust gebruik maken van de collectieve intelligentie. (ik denk eigenlijk nooit, hoe zou dat moeten?) We hebben als mensen iets ontwikkeld wat meer gebaseerd is op een competitiemodel. En dan ook nog op gebieden die er het minst toe doen. Wie kan het hardst lopen, Wie is er het sterkst of slimst, wie kan er het meeste geld verdienen. Vaak komen uit dit soort competities leiders voort. Die leiders krijgen aanzien en hun mening en visie wordt al snel overgedragen. Ergens hebben we bedacht dat in veel gevallen meerderheid van stemmen het beste resultaat oplevert. Er zijn ook andere manieren die toch vaak gebaseerd zijn op stemmen. Bijvoorbeeld dat iemand een veto kan uitspreken. Bijvoorbeeld bij de sociocratisch organiseren. Toch is er zoiets als slimme menigten, “The wisdom of the crowds”. Collectieve intelligentie.Maar hoe werkt dat?

Gisteren was ik bij de bijeenkomst van de Dali Lama. Een happening in Rotterdam waar 10.000 mensen kwamen luisteren naar de wijsheid van de geestelijk leider van Tibet. Heel veel wijze woorden. Mooi was de oproep toe te werken naar een seculiere maatschappij. Niet een maatschappij anti religie maar een maatschappij waarin er niet één zaligmakende religie is. En zeker niet waar de religieuze instituties macht hebben. Meer uitgaand van universele waarden die in iedere religie terug te vinden zijn liefde, verbondenheid, compassie etc.  

Zijne heiligheid is ook maar mens want hoe hij Erica Terpstra neerzette en ook de vertaalster toesprak was niet echt respectvol. Het duidelijkst kwam het aan de orde toen de vertaalster de opmerkingen van de Dalai Lama over het postuur van Erica Terpstra moest vertalen en er zichtbaar door van haar stuk was. Het werd overduidelijk voor mij wie daar het best meester over zichzelf was. Dat was niet de Dalai Lama. Bewonderenswaardig was hoe ze de vertaling gedurende de hele dag deed.

Er was de mogelijkheid om vragen te stellen. Een vraag was als we nu met 10.000 mensen tegelijkertijd mediteren en bidden om wereldvrede zou dat helpen? Het antwoord was “het zal vast iets bijdragen en we kunnen na afloop wel even een mediteren”. Hmm Jammer want ik ben er van overtuigd dat als we met 10.000 mensen respectvol met elkaar in gesprek gaan vertrouwend op de collectieve wijsheid, dan ligt daar een sleutel voor een echte verandering. Maar dat is niet de wereld van de geestelijk leider die met een groot gevolg en onder politie bewaking naar Ahoy werd gebracht. Er stonden wel 100 mensen te protesteren op de stoep tegen de Dalai Lama. Toch bijzonder.

Ik hoor de mensen van Occupy nog roepen: “No Hero’s”. Occupy was zo raar nog niet.

Zo op de avond van 4 mei wordt je met de neus op de feiten gedrukt wat mensen elkaar kunnen aandoen. Natuurlijk het staat in het teken van dodenherdenking. De slachtoffers die gevallen zijn in de 2e wereld oorlog. Door de loop van de jaren is het verbreed. Sinds 1961 wordt officieel een ruimere definitie gehanteerd die alle oorlogsslachtoffers of omgekomenen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog omvat.

Sinds een paar jaar is de viering op ons dorp weer meer onder de aandacht bij de bewoners en worden de basisschoolkinderen er actief bij betrokken. Een aantal kinderen droegen een gedicht voor. Het waren gedichten over de oorlog.  Soms denk ik wel eens dat er zo ook een eenzijdig beeld gegeven wordt van een oorlog. Soms gaat het over goed en fout zijn in een oorlog. Maar wat is goed en wat is fout.

Als ik zie wat er ergens anders op de wereld zich afspeelt. Het westen vindt hun opvatting vaak superieur aan anders denkende volken. We maken tegenwoordig als “het westen” gebruik van zeer ingenieuze wapens. De drones die tegenwoordig worden gebruikt zijn ook onmenselijke wapens. Voor de tegenstanders nauwelijks waar te nemen. Opeens worden mensen met een druk op de knop van de andere kant van de wereld omgebracht. En dat alles omdat wij als het westen het  “het beste met de wereld voor hebben”.

Eigenlijk begint het bij de situatie dat de ene mens zich beter dan een ander mens voelt. En dat begint al in gesprekken van mens tot mens. Soms hoor je dat iemand zich superieur zich opstelt tegenover iemand anders. Dit omdat hij of zij meer geleerd heeft of gewoon beter uit zijn of haar woorden kan komen. Soms ook omdat hij of zij het vanwege een hogere positie in een bedrijf kan afdwingen. Soms geeft geld aanleiding om je boven iemand anders te stellen. Of het kan ook zijn omdat iemand anders fysiek sterker is. Maar als het gaat om mens zijn, is iedereen gelijkwaardig. We komen allemaal op dezelfde manier op de wereld, met niets. En we vertrekken ook weer met lege handen.

De 4 mei viering is een groot goed. Opdat wij niet vergeten, 2 minuten stilstaan bij mens zijn.

In het gewone taalgebruik heeft het woord passie  een betekenis van:L zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [?p?si] Verbuigingen:   passie|s (meerv.) sterk gevoel van liefde Voorbeeld:   `een passie voor waterskiën`Synoniem:   hartstocht …

Passie in de meer Bijbelse zin gaat over het lijden van Christus. Door de eeuwen heen is dat op verschillende manieren vertolkt. De afgelopen week was het spektakel “the passion” in Groningen. Ik ben er wezen kijken. Wat een belangstelling. De Vismarkt was al vol toen ik er naar toe liep, dat is het lot van een treuzelaar. Ik belande hierdoor op de grote Markt waar ik het spektakel  meer van afstand kon bekijken. Ik hoorde de gesprekken om me heen. Hier en daar werd gesproken over het lijdensverhaal. (maar ook gewoon over voetbal.)  Op het scherm kon ik de uitzending goed volgen. Maar iets liet me dwalen door de stad. Ik liep het verlichte kruis tegemoet. Het duurde een poos voor het in zicht was en de grote stoet die meeliepen stopte regelmatig. De ingetogenheid stond een beetje in contrast met wat er zich op de grote markt afspeelde. Het was duidelijk dat het verlichte kruis en de mensen die meeliepen maar een ondergeschikte rol hadden.

We kwamen aan het eind op de grote markt en daar kon ik het laatste stuk nog mooi volgen op het grote scherm. Ik was er bij en toch ook weer niet. Ik heb alleen de laatste 10 minuten gezien. Het verhaal heb ik niet kunnen volgen en kreeg alleen maar flarden mee. Het laatste lied bleef wel hangen en zeker toen bij “Kijk omhoog” de Martinitoren werd verlicht kreeg ik in de gaten dat er van alles aan werd gedaan om het spektakel compleet te maken met schijnwerpers die de lucht in schenen vanaf de vismarkt.

Maar het echte kippenvel moment kreeg ik toen ik een paar dagen later regisseur David Griffhorst aan het werk zag. Ik kan je aanbevelen het filmpje te bekijken. Wat een passie. Tegelijkertijd bedenk ik me dat er tientallen mensen bezig zijn geweest vol passie  om het in beeld te brengen. Symbool voor mij staat de man op de voorgrond in het filmpje die aan het schakelen is. Super geconcentreerd. Volgens mij schakelt hij soms al eerder voor de regisseur het roept. Dan niet te vergeten dat de cameramensen (en die daar nog meer bij zijn) geweldige shots leveren mooi in en uitzoomen. De dame op de achtergrond die het overall plaatje bewaakt. Wat een passie en betrokkenheid.

Tienduizenden mensen in Groningen miljoenen aan de TV. Consumeren wat heel erg knap is bedacht en gebracht, wat een vakwerk!  Maar het leidt ook af. Want wat als al die mensen nu eens me elkaar in gesprek gingen. Over het lijdensverhaal, over wat er in de wereld aan de hand is. Hoe we met elkaar om gaan. Dagelijks komen we ook voor de keuze te staan Barabas of Jezus. Die vraag werd toen gesteld. Nu roepen leiders “Willen we meer of minder….”

Maar die leiders weten het ook niet meer. Want er is echt wel een probleem en dat zullen we met elkaar op moeten lossen. Dat gaat niet gebeuren met grotere mooi geregisseerde evenementen maar door met elkaar het gesprek aan te gaan. Occupy was zo raar nog niet. Het was alleen te vroeg. Daarover ging Tegenlicht afgelopen zondag van 13 april. Daarin wordt mooi uitgelegd wat hoe we een nieuwe manier van omgaan met elkaar aan het uitvinden zijn. Een echte aanrader.

Komende woensdag is er ook een meetup in Groningen om met elkaar te praten over de uitzending. Ik ben daarbij

Maar eerst : Prettige Paasdagen

Er is een heel mooie uitdrukking die de afgelopen week erg op mij van toepassing was: een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Er was een stuk van mijn kies / vulling gebroken en moest naar de tandarts. Nu had ik dat recentelijk eerder gehad en dat werd toen een pijnlijke ingreep. Dus met lood in de schoenen en pijn in de buik ging ik er naar toe. Maar het viel mee. Binnen 20 minuten stond ik weer buiten een mooie witte vulling zat op de plek waar daarvoor een lelijke amalgaam vulling had gezeten. Dat alles zonder verdoving en pijn. Het kan dus wel.

Het overkomt ons denk ik allemaal wel een ergens als een berg tegenop zien en dan achteraf blijkt het erg mee te vallen. Het voeren van de administratie als ZZP-er is ook zo’n lijdensweg voor me. Als het eenmaal achter de rug is viel het eigenlijk wel mee. Maar om er eerst mee aan de slag te gaan…

Omgekeerd overkomt het me eigenlijk ook wel vaak. Even iets doen voor iemand is snel toegezegd maar dan opeens blijkt er meer werk in te zitten dan ik eerst dacht. Maar ja ik heb het toegezegd dus toch maar door de zure appel heen bijten. En het wordt natuurlijk erg zuur als achteraf blijkt dat dat de degene waarvoor de vriendendienst wordt verricht zelf ook wel wist dat het eigenlijk een k…. klus was. Met dat gevoel wordt het er allemaal niet beter op. Je hebt het gevoel genaaid te zijn. Al dan niet bewust.

Zo ben ik jaren geleden begonnen met de site van het dorp waar ik veel plezier aan heb. Regelmatig krijg ik het verzoek om een artikel te plaatsen en daar voel ik me niet te goed voor. Maar als het enigszins kan probeer ik de persoon die iets wil plaatsen zo ver te krijgen dat hij of zij het artikel zelf plaatst want anders blijf ik aan de gang. En dan komen er allerlei argumenten naar boven waarom iemand het niet zou kunnen. Vaak ingegeven dat het te moeilijk is en dan blijkt achteraf dat ook die persoon ook zit te lijden aan het lijden dat hij vreest. In sommige gevallen strijk ik met mijn hand over het hart en doe het toch weer even zelf. maar op het moment dat ik het zelf doe denk ik vaak: “Als ik weer iets te snel beloof voel ik me achteraf soms een echte sloof”.

Daar is ook een mooi Nederlands spreekwoord voor: Al te goed is buurmans gek. Ooit zei een buurman over mijn vader: "hij is zo goed dat hij eerst de buurman helpt het hooi binnen te halen voor hij aan zijn eigen hooi begint". Het klinkt raar, maar wat was ik trots op mijn vader. Hij is veel te vroeg overleden op zijn 49e. (volgende week 35 jaar geleden)  Maar ik moet er nog vaak aan denken. Wat zit de maatschappij nu op zo’n instelling te wachten. Ik mis hem.

Als je links en rechts met mensen praat hoor je veel dat mensen voelen dat het allemaal niet goed komt. Vanmorgen las ik dat mijn eigen gemeente Leek € 4814,- per inwoner in de schuld staat. (x 20.000 inwoners is ongeveer € 100.000.000,-) Er staan er maar 5 gemeenten slechter voor volgens Deloitte. Wilders roept iets en een groot deel het land staat op zijn kop. Rusland annexeert de Krim, we vervuilen de aarde in een moordend tempo. The rich get richer en hebben geen oog voor wat er aan de hand is.

Ik ben al een poos het boek Macro Shift aan het lezen. Stevige kost. Het geeft me veel inspiratie. Het schildert een nieuwe wereld waar ik me wel in kan vinden. We zijn aan het transformeren van een wereld waar verovering, kolonialisering en consumptie centraal staan naar een andere wereld. Daarover straks meer.

Verovering en kolonialisering, Actueler kan het niet zijn. Gelet op Rusland en de Krim.Centraal is het bezit en dat gaat over landen, grondstoffen maar ook mensen. Naast grondstoffen en machines zijn mensen productie-eenheden. Die kan je volgens sommige mensen gewoon vervangen. Mensen koop je door bonussen, leg je vast met gouden kettingen. Maar het aller lastige uit te bannen is de consumptie. Vorige week was ik bij een bijeenkomst waar men het kwaad zocht in het Christendom. Daar waren we totaal door misvormt volgens veel aanwezigen. Hmm, raar dat niemand de vinger op een andere plek legt. We zijn ook totaal misvormd door de technologieën die behoefte van de mens aanwakkeren. Kunstmatige vraag weet te creëren en consumptiepatronen weet te veranderen: de technologie van public relations en reclame. We leven in een wereld waar vraag stimulerende beelden de behoeften van de mens aanwakkeren en met subtiele of minder subtiele middelende leveranciers van producten en diensten hun wil opleggen aan klanten. Daarmee zeg ik volgens mij geen schokkende dingen mee. Marketing gaat over het veroveren van markten.

Die andere wereld dan? Contouren daarvan zijn volgens sommige mensen al zichtbaar. Er zijn verschillende bewegingen zichtbaar. Bijvoorbeeld bij the Cultural Creativers. Daar is er veel over te lezen en te zien. In die nieuwe wereld gaat het over verbinding, communicatie en bewustzijn.

Verbinding en communicatie  lijken tegenwoordig te gaan over social media maar dat is wel te kort door de bocht. Het gaat er vooral om wat er zich tussen mensen afspeelt. Iets buiten onze eigen waarneming om is er iets wat ons bindt.  Dat klinkt misschien zweverig maar het is ook wel concreet te maken. Gisteren was het NL Doet waar duizenden mensen zich inzetten voor de eigen buurt. Zo zijn er veel acties in de maatschappij die maken dat mensen elkaar weer meer opzoeken.

Deze acties gebeuren gecoördineerd, belangrijker is dat wij als gemeenschap er naar toe groeien het belangeloos te doen. Het besef is er dat we dingen anders moeten gaan doen, zo gaat het niet goed. Die zorg verbindt ons en ja we hebben de middelen om met elkaar te communiceren. Toch roepen we vaak alleen maar, Omdat we dat zo langzamerhand gewend zijn. Gisteren zat ik in een vergadering waar  vooral mannen elkaar steeds het woord ontnamen. Het lijkt wel of het steeds moeilijker wordt een gesprek te voeren waar iedereen gewoon zijn zegje kan doen terwijl anderen luisteren

Gelukkig kunnen we ons als mens ook boven een gesprek of situatie zetten We zijn soms bij machte ons niet alleen door emoties te laten leiden.  Dat is niet gemakkelijk voor je het weet heb je hete hoofden en koude harten.Waar zijn we mee bezig…. is dit wel leuk of nuttig? Zijn we er ons bewust van dat we iets doen op de automatische piloot, Kunnen we ons uit een emotioneel gesprek losweken. Zijn we ons er bewust van dat we deel uitmaken van een groter geheel dat we verbonden zijn met andere mensen in de straat, in de gemeente, in ons land of in de wereld. Beseffen we dat we kleding dragen die aan de andere kant van de wereld gemaakt is onder andere omstandigheden? Beseffen we ons dat bijvoorbeeld eieren van de andere kant van de wereld worden geïmporteerd omdat daar legbatterijen nog gewoon mogen.

Willen we dit allemaal?

Het is inmiddels al een poos geleden dat ik via mijn blog mijn ongenoegen uitte over de dienstverlening van bedrijven. Het is weer eens zo ver. Deze keer 3 voorvallen. Dus ga er maar even voor zitten want het blijven lessen uit het dagelijks leven:

Mijn moeder was afgelopen week jarig (inmiddels 85) en daar kreeg ik de vraag of ik even een brief wilde bekijken die ze van de verzekering hadden gekregen. Het ging om de inboedelverzekering. De contactpersoon stond onaangekondigd op de stoep en had de gegevens met hun doorgenomen. Niets mis mee, hoewel onaangekondigd? Hij had zijn bevindingen in een brief bevestigd.

Nu stond er iets in de brief wat hilarisch is. 18 jaar geleden had mijn moeder voor ons als kinderen een videocamera gekocht die we om de beurt konden lenen. Hoogstwaarschijnlijk in die tijd werd ook de verzekering geëvalueerd met de vraag of ze nog kostbaarheden hadden. Ja dus de videocamera. En aangezien die ook wel uitgeleend werd werd daar een extra verzekering voor afgesloten die nu nog 18 jaar later voor € 21,76 per jaar op de polis staat. Er is dus een kleine € 400,- betaald. voor iets wat het al lang niet meer doet. Toch nog netjes om te vragen of het er echt af moet. Kijk daar plukken zij de vruchten van.

En dan mijn dagblad….. Een poos geleden was de krant te laat en daar maakte ik melding van en gaf als E-mail dvhn@janhut.nl op. Dat kan bij mij want alles waar @janhut.nl in staat komt bij mij binnen. Wat schetst mijn verbazing sinds een maand krijg ik via dat E-mail adres krijg ik opeens allerlei aanbiedingen van  www.elkedagietsleuks.nl of www.homeandlive.nl. Die hebben dus mijn E-mail van het dagblad gekocht of gekregen. Ik kan nergens vinden waar ik me ergens voor aangemeld heb. Ik heb net een berichtje gestuurd aan het dagblad.met de vraag hoe dat kan. Het is gewoon strafbaar volgens mij. Wordt vervolgd.

2 weken geleden had Ziggo op zaterdagavond een storing en alles (TV en Internet) was weg bij ons in de buurt. Even gekeken maar de site (via mijn mobiel) en er was geen mogelijkheid om een storingsmelding te doen op zaterdagavond voor zover ik het kon nagaan. Dus maar even getwitterd dat we een storing hadden met naam en adres. Een paar uur later  toen we thuis kwamen van een visite was het er weer. Helemaal goed dus. Alleen de volgende morgen kreeg ik om 10.53 een reactie op mijn tweet.

Een beetje laat. En waarom moet ik mijn tweet verwijderen vanwege privacy? Tik eens Jan Hut in bij Google en zo prive is mijn adres niet. “Ze” bedoelen waarschijnlijk dat ik mijn tweet moet verwijderen omdat het een negatieve tweet is voor Ziggo.

Het wordt steeds leuker in ons land. Of verbeeld ik me dat?

?Een koningsdrama. Het komt regelmatig voor: het koningsdrama van een oude koning, een te vroeg aangewezen troonopvolger, onzekerheid onder de hovelingen en ten slotte verlies aan vertrouwen en zelfs openlijk gemor van het gewone volk. Wie daarvan de schuld te geven: de oude koning, zijn troonopvolger, de hovelingen, of desnoods het ontevreden volk dan maar?

Misschien niet in de vorm van bovenstaand verhaal maar rond de opvolging van een leider / initiatiefnemer is vaak een hoop te doen. De laatste tijd is de zeehonden crèche in Pieterburen regelmatig in het nieuws. Lenie de oprichtster, Het boegbeeld die zoveel energie en passie er in heeft gestopt en de mensen die geprobeerd hebben het roer over te nemen. Steeds stuiten ze op de nog steeds zeer betrokken Lenie die nog steeds geen afstand kan nemen.

Het scenario is heel goed te schilderen. Iemand heeft een mooi idee vanuit zijn of haar betrokkenheid. (laten we op haar houden) Opvang van manke marmotten.

Ze begint er thuis mee en voor ze het weet is de garage vol met manke marmotten en in de kamer beginnen er ook al kooien te komen. Iemand helpt haar en er komt zowaar een opvangcentrum “de Manke Marmot” . Het initiatief krijgt allerlei donaties en het begint serieus te worden. Te groot voor één persoon. Dus komt er een stichting waar er echte bestuurders in komen. De initiatiefneemster wordt beloond en ze krijgt een uitkering uit de stichting. Maar kan gewoon verder met de dagelijkse leiding.  Nu begint het een beetje te schuren want de initiatiefneemster neemt ook zieke marmotten onder haar hoede en ze wil graag uitbreiden. Er komt verschil van inzicht want de bestuurders vinden dat dat niet kan en vinden dat eerder manke cavia’s moeten worden opgevangen. De initiatiefneemster wordt oogkleppengedrag verweten en er is een conflict ontstaan. Formeel is het bestuur de baas en bemoeit zich met de gang van zaken. Ze hebben alleen geen verwantschap met Marmotten en het initiatief gaat roemloos ten onder.

Het is een voorbeeld waarvan er veel dagelijks om ons heen te zien zijn. Iemand met een idealistisch doel gaat aan de slag. Bij groei moet het professioneel worden opgezet. Er komen mensen die kunnen besturen. En gelijk zetten ze zich boven een initiatiefnemer. Ooit in het verleden heb ik het ook mee gemaakt. Jan geloof me. Je moet stoppen je blokkeert de ontwikkeling. Met jouw aanpak wordt het nooit wat.  Het initiatief ging nog een half jaar door en het was toen over. (misschien als ik er bij betrokken was gebleven was dat nog wel eerder geweest ;-). Het voelt wel kloten. Toen ik er met iemand over had vond hij dat ook een normale gang van zaken. Een initiatiefnemer moest volgens hem het veld ruimen voor professionele krachten. Iets waar ik het absoluut niet mee eens ben. De initiatiefnemer en bestuur moeten op basis van gelijkwaardigheid kunnen optrekken. Het één kan niet zonder het ander.   En als het dan toch op kiezen aan komt dan heb ik een grote sympathie voor de initiatiefnemer / neemster. Ik weet hoe het voelt als anderen aan de haal gaan met jou project.

Deze week vielen er een aantal kwartjes bij mij op zijn plek. Je zit met iemand te praten en opeens valt er een woord wat precies mijn gevoel weer geeft. Zelf kon ik het niet in de juiste woorden samenvatten.

Mijn gesprekspartner was er verbaast over. Heb ik iets bijzonders gezegd? Nou misschien niet maar toch voelde het als een doorbraak.Ik las ergens dat een uitvinding ook niet opeens ontstaat maar dat het soms een proces is van jaren! Op een zeker moment komt alles bij elkaar en dan lijkt het net als een plotselinge ingeving.

Volgens mij heb ik het er wel vaker over dat we weer terug gaan naar vroeger. Hier bedoel ik mee teruggaan naar de socialere omgangsvormen en niet naar de plaggenhutten. Dit denkt men vaak als men mij dat hoort zeggen. Het is niet nieuw. In de maatschappij is het ook te zien dat we meer doen met vormen van samenwerken en coöperaties. Bezit van iets wordt steeds minder belangrijk maar het kunnen gebruiken wel. Je wilt geen boormachine maar een gat in de muur.

Deze week benoemde iemand dat door al die online verkopen we minder impulsaankopen uitvoeren. Iemand die helemaal niets met reclame of marketing te maken heeft. We zaten in een vergadering en zij vertelde me het verhaal over de kruidenier die vroeger op ons dorp de boodschappen kwam brengen. Hij dreunde een rijtje op en begon bij de Koffie, Thee, koekjes, suiker, stroop. enz. Hij noteerde dat in een boekje. Handig want als de klant eens niet thuis was bezorgde hij de boodschappen die de klant waarschijnlijk nodig had. Hij kon immers zien wat de afgelopen weken was aangeschaft. Eigenlijk was die Kruidenier een soort “Google”. Hij leverde wat er nodig was, geen impuls aankopen.Google of Facebook kunnen al aangeven dat we ziek worden / zijn terwijl we het zelf nog niet weten ( dat hoorde ik laatst).Het gaat nog een stuk verder, Als alle spullen online worden besteld kan ook worden aangegeven dat er nog iets mist. Juist doordat de kruidenier werd genoemd ontstond er bij mij een klik. Eigenlijk terug naar vroeger. Google en de kruidenier Gosse van vroeger. Ik had het zo niet verzonnen.

Deze klik ontstaat ook tussen mensen Deze week had ik een gesprek met 2 andere personen en er was overduidelijk een klik. Het gesprek golfde tussen ons 3. Niet door elkaar te overtuigen maar aanvullen, doorvragen en kijken wat we gemeenschappelijk hadden. De tijd vloog om. De klik was er niet alleen voor het onderwerp “leiderschap”. De klik ontstond er juist in  een erg open sfeer. Voor mijn gevoel had het overal over kunnen gaan. Misschien is dat wel een mooie voorwaarde om een klik ergens mee te hebben of met iemand te hebben. Open belangstelling hebben, oordeelloos.

Dat is niet eenvoudig. Want we leven in een wereld waar het normaal is overal gelijk een mening over te hebben en dat ook gelijk maar te uiten. Ik vraag me af of je dan ook een klik met iemand kan hebben. Ik denk dat dat alleen kan met luisteren en aandacht voor elkaar

Het is bijna voelbaar. De wanhoop bij de politiek. De angst die her en der bij bedrijven heerst. Als je zo nu en dan open praat met mensen is het verbazingwekkend dat veel mensen met dat gevoel rondlopen. Hier en daar is er nog wel te horen dat als de economie maar weer aantrekt het allemaal wel goed komt. Net alsof de oneindige groei nog steeds een “way out” is. Steeds minder mensen geloven daar nog in. Ja bovenin de organisaties draagt men dat beeld nog wel uit

Ik sprak de afgelopen week met een eigenaar van een groothandel en daar is het voelbaar dat het werken in “the middle” steeds lastiger wordt want als afnemers weten waar het ook rechtstreeks te halen is ben je als groothandel “out of business”. Of je moet al iets extra’s bieden. Het is dus aanpassen aan de omstandigheden. Het laten passen, volgens Darwin “the survival of the fittest”. Dat wordt dan wel heel erg lastig voor grote bedrijven die sturen op aandeelhouders waarde en alles hiërarchisch hebben ingericht, sturend op marge. Ook andere organisaties leiden aan dit fenomeen. Steeds meer sturen op cijfers en nog meer rapportages vragen. De zorg gaat er erg onder gebukt, was gisteren in het nieuws. Dat komt dus niet goed. Van boven geleide organisaties krijgen het zwaar. Kleine slagvaardige initiatieven zullen steeds meer happen uit de taart nemen.  De werkvloer moet dus maximaal betrokken worden want daar zit de kennis en creativiteit. Maar hoe doe je dat als alles top down is ingericht?

Ik sprak iemand over dat de overheid het ook allemaal niet meer zo duidelijk ziet. Overheden hebben het steeds vaker over de participatie maatschappij en worstelen met de vraag hoe dat moet. Van onderaf organiseren klinkt leuk maar kan een ieder dat wel? Want een stadsdeel met veel hoog opgeleiden is eerder in staat een bibliotheek zelf te runnen dan een achterstandswijk. Terwijl juist het in die achterstandswijk zo hard nodig is. Het werd een leuk gesprek, want de vraag is natuurlijk wie bepaalt of een bibliotheek in die achterstandswijk wel zo nodig is? Is er een hogere macht nodig die weet wat goed is voor mensen? In een maatschappij waar iedereen even belangrijk is (want daar gaan we naar toe volgens mij) bepalen de mensen dat zelf. Die nieuwe maatschappij is er niet van vandaag op morgen. Daar zijn nog heftige dingen voor nodig want de maatschappij staat nog bol van de mensen die het (denken te) weten. Steeds vaker in een gesprek hoor ik: “ik weet het ook niet meer  jij wel? Mijn reactie is dan: “ik ook niet maar zullen we het er eens over hebben?”   Steeds vaker kom ik in gesprekken die er toe doen. Waar mensen de zorg kunnen uiten. Onder ogen zien wat er aan de hand is, vraagt aan mensen uit hun comfort zone te komen. Waar hulpvragen gesteld kunnen worden. In mijn ogen is er één ding duidelijk is. Ik weet het ook niet maar samen komen we er wel uit.
;

Het begint echt leuk te worden bij Seats 2 Meet (  S2M050 ) in Groningen. Deze week ben ik er weer een paar keer geweest en er komen steeds meer bekenden. Oud collega’s en mensen die ik door de jaren heen eens heb ontmoet.Voor de mensen die niet weten wat S2M is. Het is de  3e verdieping van het gebouw aan de Eemsgolaan 9 in Groningen. (een oud Atos Origin gebouw, het ruikt er nog een beetje naar vis).Je kunt er zitten te werken er is draadloos internet, koffie en eventueel lunch. Dat alles kost geen geld er wordt wel verwacht dat je "je open" stelt voor anderen en zo bijdraagt aan het sociaal kapitaal. En om dan toch wel even over geld te praten er zijn bespreekruimten en vergaderzalen, die moet je dan wel huren want “there is no such thing as a free lunch”.

Dat is gelijk ook het onderwerp waar we het de komende week over gaan hebben. Hoe kunnen we S2M  meer laten zijn dan alleen een erg leuke  “hangplek” voor ZZP-ers? Hoe krijg je daar bewegingen op gang, hoe creëer je nog meer een sfeer die uitnodigt tot open gesprekken die er toe doen? En niet zoals afgelopen week dat ik vroeg of ik er bij kon komen zitten dat iemand zei: Nou liever niet we zitten in een zakelijk gesprek”. Gelijk kleurde hij omdat hij ook besefte dat je daarvoor een bespreekkamer kan huren. Natuurlijk mag je er zakelijke gesprekken voeren maar die gaan dan wel het liefst in alle openheid. En daar ligt ook gelijk de link naar de beweging die er gaande is. Onze wereld is te complex om het in je eentje te kunnen. Ja als je slim bent kan je heel veel geld verdienen en als je heel erg slim bent kan je zelfs meer geld verdienen dan het hele continent van Afrika nodig heeft om verlost te zijn van honger en niet noodzakelijke ziekten. Dat doe je in een afgesloten omgeving want anders kan je nooit zoveel geld voor jezelf verdienen. Maar geld verdienen als doel om zelf rijk te worden wordt steeds minder belangrijk. Voor het eerst in de geschiedenis zullen onze kinderen minder te besteden hebben dan wij. Maar op de vraag krijgen ze het minder kan ik volmondig Nee antwoorden want ze worden misschien armer maar daar komt veel voor terug

Er zijn legio voorbeelden van hoe de toekomst er uit zal gaan zien, dorpstuinen, voedselbanken, coöperaties, dorps gemeenschappen die zelfvoorzienend willen worden. Het gist, borrelt en het bruist overal. In 2005 was er een evenement Groningen Gist. Ik mocht daar toen een een presentatie geven onder de titel Groningen G-spot van Nederland. Een beetje met een knipoog. Groningen is een heel  prettige plek die iets met je doet, OK beetje lastig bereikbaar en niet iedereen heeft dezelfde gevoelens erbij maar toch. Vrijdag sprak ik Stefan bij S2M en hij was er bij in 2005 en wist het zich nog te herinneren. Zelf was ik het al lang weer vergeten maar leuk dat na zoveel jaar we elkaar weer troffen.Het gesprek ging over wat er aan de hand is in de wereld en mooi dat in mijn ogen Groningen nog steeds een G-spot is. 

Komende  donderdag middag is er een bijeenkomst bij S2M Groningen over de vraag internationale samenwerking. Daarover gaan we met elkaar in gesprek om te verkennen hoe gaat dat in zijn werk, hoe vind ik de juiste partner? Of hoe ziet een optimale samenwerking er uit? Je bent van harte welkom om deel te nemen aan deze bijeenkomst zie ook http://events.seats2meet.com/event/9231/International_Collaboration_Day

Converstion that`s matter!

Kerst is weer achter de rug en dit keer een kersttoespraak van onze koning. Het is even wennen maar ik kan me prima vinden in de boodschap. Ok het was allemaal wat stijf en gemaakt maar de boodschap zelf sluit heel mooi aan bij wat ik zie en merk wat er in de maatschappij aan de hand is. Er is een beweging van groter en groter. Alleen dan kunnen bedrijven overleven en blijven bestaan. Het is duidelijk dat er ook grenzen aan de groei zijn. Zo kan het niet doorgaan.

Ik moest er aan denken toen ik afgelopen week met iemand sprak over zaken en hoe de ontwikkelingen zijn. Hij uitte zijn zorgen want hij werkt bij een relatief klein bedrijf met tientallen medewerkers en zijn zorg zat er in dat een aantal grote opdrachtgevers aan het opschuiven is met betalingstermijnen. Zelf werk ik met een betalingstermijn van 30 dagen. Maar hij vertelde dat een aantal grote opdrachtgevers 45 of 60 dagen hanteren. Er is er één van inmiddels 80 dagen. Dat moest ik even tot me door laten dringen maar dat houdt in dat je de salarissen gelijk aan het eind van de maand al hebt betaald en dan nog een heel poos moet wachten voor het geld van de opdrachtgever binnen is. Klopt vertelde hij en dat moet gefinancierd worden en daar zijn banken niet happig op en trouwen zit er een groot risico aan want stel dat de opdrachtgever omvalt… dan sleurt hij dus een aantal kleine onderaannemers mee. Niet onvoorstelbaar want die oplopende betalingstermijn zijn niet voor niet.

Eigenlijk zijn die betalingstermijnen maar een raar fenomeen want eigenlijk wil je graag betaald worden als je iets geleverd hebt. en het gaat dus om de macht van grote opdrachtgevers. die kunnen dit soort zaken gewoon afdwingen onder het mom van als je de opdracht wilt hebben moet je wel accoord gaan met deze voorwaarden. Ik hoorde ook nog uit een andere hoek een verhaal dat het nog gekker maakt. Opdrachtgevers hanteren een steeds wisselend factuur adres want  als de nota naar het “verkeerde”  adres is gestuurd kan je de klant er op wijzen dat het verkeerd is en vervolgens gaat de nieuwe betalingstermijn in. “Spelletjes” waar soms grote sommen geld mee gemoeid zijn.  Spelletjes die nergens toe leiden niet anders dan grote bedrijven nog meer winst te laten maken.

Wat mij betreft zijn dit ontwikkelingen die me treurig stemmen. Eigenlijk gaat het nergens over en het leidt tot een ineenstorting van “het systeem”. Gelukkig zijn er bewegingen  zichtbaar (Zie onderstaande video) die daar tegenin gaan de video geeft dat heel mooi weer. Het geeft me een goed gevoel dat deze bewegingen aan het ontstaan zijn. Wat mij betreft kan dat niet snel genoeg vorm krijgen. 2014 wordt hopelijk een jaar waar steeds meer van dit soort bewegingen zichtbaar worden. Geen geld met geld maken, aandacht voor onze aarde en voor elkaar.

Wat dat betreft kijk ik met belangstelling uit naar de komende ontwikkelingen. Een nieuw jaar waarin mooie dingen kunnen ontstaan. Ik hoop jullie volgend jaar weer mee te kunnen nemen in mijn verhalen over de ontwikkelingen en bewegingen die mij interesseren.

Jullie allen een goede jaarwisseling toegewenst!!

Of je het wilt of niet… Kerst is weer overal. Op straat in de woningen en ook vaak in het gevoel van mensen. Op ons dorp zijn we bezig met het glazen huis. Woensdagavond gaan een aantal mensen in een glazen huis bij ons op het dorp. De mensen krijgen de opdracht geld in te zamelen. Ze mogen alleen niet het huis uit.  Er zijn optredens, een middag voor ouderen en kinderen. Er wordt geld in gezameld door een verkoop waarbij door middel van een veiling onder andere  het judopak van Kim Polling, een badmuts van Ranomi Kromowidjojo en een schaatspak van Ritje Ritsma. Natuurlijk zijn die voorwerpen allemaal voorzien van een handtekening.

Er is een wedstrijd kerstbomen werpen, doelschieten met voetballen in een stapel wasmachines en er zal nog wel meer bijzonders komen. Ons dorp is weer volop in beweging. De inzameling gaat door tot zondagmorgen 6 uur dan komen de personen uit het glazenhuis en gaat er een groep wandelaars wandelend met een cheque naar het glazen huis in Leeuwarden. Dat is een tocht van 48 kilometer. De wat minder geoefende lopers kunnen onderweg aanhaken. Mocht je ook (een deel) mee willen lopen of iemand kennen die van een fikse wandeling houdt meld je dan even aan. En natuurlijk gaat het ook voor het goede doel. Dit jaar gaat over de stille ramp kindersterfte door diarree. Dat alles  onder de titel: “let’s clean this shit up”  Een nobel doel want de kindersterfte door  diarree is erg hoog. Meer over het hele gebeuren bij ons op het dorp is te lezen via www.7huizen.nl

Eigenlijk is het raar dat we moeten wachten op zo’n spektakel om met elkaar in aktie te komen.  Want het goede doen zit natuurlijk niet in het spektakel maar in de kleine gebaren. November geefmaand was ook zo’n actie waar ik aan mee heb gedaan. OK het is me niet gelukt om iedere dag iets te geven maar wel toch heb ik redelijk veel dagen iets kunnen geven en de reacties waren erg leuk met als gevolg dat het mijn dag ook gelijk iets mooier maakte. En ook na november ben ik er mee door gegaan. Dat lukt me niet iedere dag maar ik probeer het wel tot een gewoonte te maken. Ik zag een mooi initiatief wat ik eigenlijk gewoon kan invoeren. Het fenomeen van uitgestelde koffie. Het idee is om als je ergens hebt geluncht of koffie gedronken ook gelijk koffie  te betalen voor iemand die het niet kan betalen.

Het hele verhaal kan je lezen op http://www.uitgesteldekoffie.nl Het doet me ook denken aan een video die ik ergens zag waarbij er in scene was gezet dat een zwerver in een café komt waar hij een gift krijgt die hij wil besteden. De barkeeper zit in het complot en weigert de man iets te verkopen. De reacties van de bar bezoekers zijn soms schokkend en soms hartverwarmend. Na het zien van deze video begint het  idee van de uitgestelde koffie me nog meer aan te spreken. Het idee is niet nieuw en lijkt veel op Pay it Foreward.  Een mooi idee in een tijd voor kerst waar juist de aandacht voor de ander bij veel mensen centraal staat.

Mooi nu maar hopen dat het niet alleen tijdens de kerst gebeurd.

Mensen die me kennen weten dat ik al jaren de geuzennaam “blij eikeltje” soms hanteer. Groot was mijn verbazing dat er zelfs een boek over is geschreven met als titel: De kracht van de roze bril.. Tegenwoordig hoef ik niet meer naar de winkel om dat boek te kopen of online kopen en dan wachten tot het wordt bezorgd. Nee gewoon downloaden. En gelijk is het een feest van herkenning. Alleen al de hoofdstukindeling doet me glimlachen. Ik zou bij wijze van spreken zelf het hoofdstuk kunnen schrijven.

Misschien goed om ook even te vertellen waarom ik mezelf wel een blij eikeltje noem: het lachende eikeltje. Dat heeft er altijd voor gezorgd dat ik het positief probeer te houden. Het was een uitdrukking die ik gebruikte bij mijn laatste management functie. Mijn afdeling was erg behoudend. Terecht want het was een IT beheer afdeling en daar passen geen frivoliteiten bij. Vandaar dat ik regelmatig mezelf een “blij eikeltje” noemde. Mijn internetvriendin Kari uit Amerika had het “Blije Eikeltje” getekend. Dat mijn afdeling dat wel waardeerde bleek toen ze ons team bij een volleybal wedstrijd  het team”de blije eikeltjes” hadden genoemd. Dat stond ook op de shirts met de afbeelding van het lachende eikeltje. Dat ik een shirt kreeg met Oppereikel was voor mij wel wat slikken. Maar ik zag de humor er ook wel van in. Het ging zelf zo ver dat ik visitekaartjes kreeg met alle volledige gegevens alleen het E-mail adres was blij.eikeltje@kpn.com. En mail naar dat adres kwam gewoon in mijn normale mail inbox terecht.

Wanneer komt dat blije eikeltje gevoel  het best naar boven? Juist als de situatie het minst optimaal  is. Dan is het een kunst om toch ook de wat positievere kanten ergens van in te zien. Dan gebeuren er dingen die je even aan het glimlachen maken. De zon piept even door een gat in de wolken, een mooie zonsopkomst, toeval wat eigenlijk geen toeval is. Zoiets had ik gisteren ook. Ik was aan het winkelen wilde iets betalen met mijn pinpas en opeens zag ik het. Het bedrag was mijn pincode. € 73.22 en mijn pincode is ook 7322 (OK in het echt is mijn pincode anders, maar toch). Een mooie knipoog van het universum.  

Een greep uit de hoofdstuknamen: De kunst van het negeren, Lang leve de onredelijkheid, Systematisch stuntelen, Niet halfvol- halfleeg maar de kraan, Niet efficiënt is heel effectief. De erkenning komt nooit, Ik word liever niet gevraagd. Al bladerend in het boek is het een feest van herkenning. En het moet voor mensen die wat  “gewoner” van aard zijn ook wel frustrerend zijn om een blije eikel in de omgeving te hebben. Het omgekeerde is misschien ook wel het geval. Ooit kreeg ik eens een sollicitant die met gebogen schouders binnenkwam op de stoel plofte en zuchtte: "Dit zal ook wel niks worden". En inderdaad we namen hem niet aan.

Hoe om te gaan met een Blij Eikeltje? Misschien wel goed om te weten dat een blij eikeltje vaak wacht tot er een kans zich aandient, lang niet altijd gelijk in de actie modus springt. Maar juist wel (volgens het boek): Hij laat ons zien hoe we opgewekt de toekomst tegemoet kunnen treden. Hoe we ons niet uit het veld moeten laten slaan door tegenvallers en teleurstellingen. Hoe we elke situatie positief kunnen benaderen om tot verbetering te komen. Hoe we mensen mee kunnen krijgen in het creëren van mooie dingen.

Kijk daar kan ik me wel in vinden

Is je het wel eens overkomen dat je na een bijeenkomst denkt: mooi en wat nu? Hoe vaak is het mij niet overkomen dat ik bij een presentatie zit en dan het gevoel heb dat er bij de mensen  in de zaal meer kennis zit dan degene die presenteert. Misschien niet per individu maar wel de totaal bij de aanwezigen. Als je al die kennis een bij elkaar kon brengen wat zou dat mooi zijn. Als een inleider eens de aanwezigen zou uitnodigen zijn kennis aan te vullen? Het vertrouwen aan de genodigden te geven. Niet om te kijken wie er het meest van weet maar om met elkaar de kennis te verbreden en te verdiepen? Maar ook om te kijken wat je er mee zou kunnen doen om zo verstandiger beslissingen te nemen. Niet om gelijk met  het eerste  beste idee aan de slag te gaan.

De afgelopen week mocht ik een training volgen op het gebied van The art of Participative Leadership, oftewel hoe kan je gesprekken voeren die er toe doen? Het waren een paar dagen van oefenen en stilstaan bij het stellen van diepere vragen, story telling, het ontwerpen van bijeenkomsten en vooral kijken wat je wilt “oogsten” na een bijeenkomst. Dat laatste is me vooral bijgebleven. Om vooraf stil te staan  wat je uit een bijeenkomst wilt halen.  Heel vaak organiseren we een bijeenkomst, nodigen mensen en sprekers uit die goed kunnen vertellen over een onderwerp. We horen zijn of haar verhaal kunnen er vaak nog over discussiëren.  Er staan me nog een aantal bijeenkomsten voor de geest waarbij het wel een wedstrijd leek van statements. Vooral praten over wat andere mensen moeten gaan doen. Wat een verademing om te ervaren dat het ook anders kan.

Dat anders heeft ook betrekking op wie je wilt uitnodigen. En ja ook de uitnodiging zelf is belangrijk wat is de uitnodigingsvraag? Vaak is de uitnodiging niet meer dan het onderwerp. Een greep uit de uitnodigingen van de afgelopen tijd die ik kreeg: Open data: wat is het?  Uitnodiging Waddenfondsdag 21 november 2013, Krimpcafe: een regio Uitgelicht: de eemsdelta-dag. Vaak staat er een onderwerp in maar hoe zou het zijn als er een uitnodigingsvraag in zou zitten. Bijvoorbeeld: Waarom u meer met Open Data moet gaan werken? Of: Hoe kunnen we uw droom voor het Waddengebied ondersteunen?

De training van afgelopen week heeft me heel veel bouwstenen aangereikt voor het organiseren van nieuwe bijeenkomsten. Draagvlak krijgen voor breedband vaak gaat het over: Wat is breedband? Maar de vraag erachter ligt waarom het belangrijk is een glasvezelnetwerk te hebben en hoe dat te organiseren. Of een ander project waar ik samen met Ursula Appolt mee bezig ben hoe kunnen we van het Hoogeland (en waddenregio) een lerende regio maken.  Dat kunnen we niet alleen. Dat vraagt dat er een grotere groep mensen die zo naar de vraagstelling aankijkt.

De eerste stap is dus het samenstellen van een groep mensen die met elkaar een traject gaat opzetten hoe de regio Hoogeland zelf de richting kan bepalen en zelf projecten op kan zetten. Dat kan alleen met betrokken uit het gebied. Niet door het inhuren van een bureau die een prachtig plan maakt maar door de bewoners zelf uit te nodigen. En dan vooraf duidelijk te hebben wat die groep als resultaat moet gaan opleveren. Het ontwerpen van een dergelijk bijeenkomsten wordt toegepast op heel veel plaatsen in de wereld door middel van het toepassen van The Art of Hosting.  Deelnemers zijn achteraf erg enthousiast over het resultaat. Het gaat vooral over het stellen van de dieper liggende vragen, het vertellen van en luisteren naar verhalen maar ook vooral het het vooraf goed nadenken over wat je uiteindelijk wilt gaan doen met de uitkomsten van de bijeenkomst

.

We gaan met het geleerde aan de gang. In tal van situaties is het toepasbaar. Het helpt als een grotere groep mensen die taal spreekt. Dus is het belangrijk ook een dergelijk training in de regio te organiseren. Daar gaan we mee aan de slag. Wil je meer weten van “the Art of Hosting"? Kijk dan eens op de site maar je kunt me natuurlijk ook altijd vragen naar meer informatie.

Onderstaande video gaat vanaf o7:30 ver vragenstellen. 

De afgelopen dinsdag had ik een stiltedag. Met 8 personen brachten we een bezoek aan Koningsoord. Koningsoord is een klooster in Oosterbeek en we waren te gast bij de de zusters trappistinnen. We hebben de dag 4 vieringen bijgewoond en de dag grotendeels in stilte doorgebracht. We waren gevraagd die dag zo weinig mogelijk mee te nemen oftewel niet even voor het vertrek nog even gaan bellen mailen of andere zaken te doen. Het mobiel bleef thuis die dag Een dag met rust en stilte dus. Natuurlijk zaten er wel momenten in dat we met elkaar dingen gingen uitwisselen. Wat doet dit met je?

Voor mij was het minder confronterend dan ik dacht. Het in stilte tussen mensen verkeren bleek eigenlijk heel vertrouwd voor me. En eigenlijk is dat iets waar ik wel vaker mee bezig ben. Bij de vierdaagse van Nijmegen heb ik ook wel dagen dat ik niemand spreek en toch geweldig loop te genieten. De drang om te praten is er bij mij blijkbaar niet en ook nu was ik weer de laatste die mijn ervaringen mocht vertellen. Hoe werkt dat dan bij mij? Dat soort vragen komen dan bij je op en het mooie is er is ook tijd en ruimte om daar over na te denken en gelukkig ook tijd om er met anderen over te praten.

Tijdens één van de gesprekken kwam autonomiteit als streven naar voren.(Autonoom is de capaciteit van een rationeel individu of bestuur om eigen verantwoorde beslissingen te nemen). Het kan ook bijna niet anders dat in een omgeving van een klooster die vraag  naar voren komt want juist de zusters hebben hebben zich helemaal ten dienste van de Heer gesteld. Ze leven in de beschermde wereld van het klooster. Daar komen wel alle signalen van de maatschappij binnen, ze hebben ook gewoon internet. Maar met een ijzeren discipline wijden ze zich aan de dagelijkse taken. Dat begint om ‘s morgen 4.30 en eindigt ‘s avonds om 20.00 uur 365 dagen per jaar.

Alleen al om daar een dag bij stil te staan is mooi en levert vragen op. Veel mensen zijn gelovig opgevoed en dat is niet voor iedereen (jammer genoeg) een vreugdevol gegeven. De worsteling om zich te ontdoen van die opvoeding brengt vaak het verlangen naar autonomie. Maar wat als je een opvoeding hebt gehad wat goed voelt, is dat dan de reden om dat alleen als leidraad te hanteren of juist ook te gaan verkennen wat er nog meer is wat je inspireert.

Zo komt ook de vraag naar boven : welke inspiratiebronnen voeden jou op dit moment? Dat is een mooie vraag! Soms zijn het  filmpje, soms een boek, soms een belevenis maar in mijn geval vaak ook heel vaak een ontmoeting en ervaring met mensen. Dat alles mag je verrijken met wat je als mens al hebt meegemaakt. Een (al dan niet) gelovige opvoeding. Die is zeker van invloed geweest op wie je nu bent. In mijn geval van grote invloed waar ik nog erg dankbaar voor ben.  En dan is het mooi om op een dag er bij stil te staan en het er dan daarna  met mensen het er over te kunnen hebben.

Van de site van het Koningsdal

Stilte en gebed vormen het hart van ons bestaan.

Wij nodigen u van harte uit deze stilte en dit gebed met ons te delen.

Kijk en lees

Kom en zie

Luister met het oor van uw hart.”

Marketing, ooit heb ik daar een paar modules van de Open Universiteit van gehaald en in mijn loopbaan bij KPN ook meerdere keren mee te maken gehad. Als er één ding me duidelijk is geworden dat er veel heel veel geld voor nodig is om iets “in de markt te zetten”. Vaak gepaard gaand met veel bombastisch geweld want het moet pakkend zijn. Commercials, flyers, banners, bierviltjes, reclame spotjes en vooral een trekker. Hoewel het laatste tegenwoordig ook wel regisseur of soms spin genoemd wordt.

Deze week was ik toevallig betrokken bij een paar gesprekken over regio marketing. In één gebied is men op zoek naar een spin. Toen we daar over door zaten te praten bleek dat ze een energiek persoon zochten die de boel op sleeptouw  kan nemen die met tomeloze energie na 10 jaar is opgebrand om opgevolgd te worden door een volgende energieke persoon. Opeens floepte me eruit “lekker duurzaam”. Een foute opmerking van mij want er zijn nog hele volksstammen die geloven als je er maar voldoende geld energie en menskracht in stopt het vanzelf goed komt. Het is een andere kijk op de wereld dan de mijne maar nog steeds is het voor veel mensen de te volgen aanpak. Daar past zo’n opmerking niet bij.

Een 2e bijeenkomst ging over Noord-Groningen als Wadden– en Wierdenregio. Ook hier een sterke roep om een regisseur. Niet iedereen was hiervan overtuigd. Iemand kwam met het verhaal over Onderdendam. In het verleden centrum van het Hoogeland. Boeren kwamen er op gezette tijden bijeen voor formele zaken (besprekingen over waterschap enzovoort). Ze bespraken daar dan ook de ervaringen en problemen van het boerenbedrijf. Dat werd meegenomen naar hun achterban thuis, daar besproken en een volgende keer werd er in Onderdendam gesproken over de oplossingen. Jammer genoeg werd het verhaal afgebroken en overstemt door iemand die riep mooi verhaal daar hebben we nu niets aan laten we nu zo snel mogelijk die gebiedsregisseur aanstellen die als een helicopter boven het gebied hangt. Jammer eigenlijk want ook in het Dagblad van het noorden stond zaterdag een artikel over Onderdendam. Ooit was Onderdendam een dorp van aanzien en werd wel Lutje Den Haag genoemd, met zijn rechtbank en waterschapshuis. Toen veehouders lang geleden wisten te voorkomen dat de nieuwe spoorlijn het dorp zou aandoen, was het gedaan met die rol. De trekschuiten die Onderdendam als pleisterplaats gebruikten, bleven weg. Maar de grandeur van vroeger is er nog altijd.

Tijdens de bijeenkomst over het Hoogeland was er ook een presentatie van een historicus. Een mooi overzicht van wat er zoal is. Dat ging vooral over de rijkdommen, het landschap, de borgen, maren en kerken. En opeens een opmerking die me bij is gebleven. Mensen zijn geïnteresseerd in de historie en de verhalen. Juist van wat er niet meer is. Een excursie naar vaag overgebleven restanten van een klooster trekt bussen vol mensen.  Meer dan de nog bewaarde gerestaureerde panden. Des te minder er te zien is des te groter de belangstelling was zijn redenering. Misschien ligt hier de sleutel. Het gaat dus om de verhalen. Iedereen kent wel de bezoeken aan de kastelen en kerken maar het begint pas te leven als je weet hoe het ontstaan is. Die verhalen worden niet verteld door een regisseur maar door gidsen, betrokken mensen die het gebied kennen en er mee verbonden zijn. Die verhalen zijn er nog wel en anders kunnen ze nog ontsloten worden. Wat zou het mooi zijn om in deze tijd van samenleving onze ouderen erbij te betrekken om  de verhalen te laten vertellen aan de bezoekers die het gebied komen opzoeken.

Zo jammer dat in veel gevallen mensen van ver buiten de regio overtuigend weten te vertellen dat het alleen gaat werken met veel geld en een mooie slogan. Voorbeelden te over: Twente Landgoed van Nederland, Da’s nou Drenthe, Zeeland, land in Zee!, Limburg, Brightside of life, Zeeland echt waar of Er gaat niets boven Groningen. De vraag is of daar de juiste mensen mee komen. Vol afschuw staan me nog de hordes Japanse toeristen voor ogen bij [W:Gretna Green] in Schotland. De plaats staat historisch bekend vanwege de vele huwelijken die er worden voltrokken. In het verleden waren dat vooral huwelijken waarbij de bruid geschaakt was, al of niet tegen haar zin.. Een trekpleister vanjewelste, bussen vol toeristen. Ruzie bij de kassa voordringen en schreeuwen. Gretna Green is ooit een pareltje geweest. Succesvol in de markt gezet maar of dat de weg is. Persoonlijk denk ik dat de waddenregio gebaat is bij de bezoeker die het ook weet te waarderen. Dat zit vooral in de meer onzichtbare dingen, sfeer, historie, verhalen, rust en ruimte. De kleinschaligheid is de kracht van de marketing in deze regio.

Ooit leerde ik dat het 8 keer zoveel geld kost een nieuwe klant te krijgen dan een bestaande klant te behouden. Dat geldt waarschijnlijk ook voor de regio. Zorg dat bestaande bezoekers nog meer te ontdekken hebben in alle rust en ruimte. dat verhaal verteld zich verder. Dat is niet morgen geregeld dat kost tijd en laat dat juist nou het kenmerk van de regio zijn de ontwikkeling door de tijd. Het mag dus ook best tijd vragen om het verhaal van de regio helder te krijgen.