Het was hier een beetje rustig op mijn blog. Niet erg, want zoveel bezoekers krijg ik niet en het is ook voor mijzelf om mijn gedachten te ordenen. Jelle van Baardewijk reageerde laatst toen ik hem een link stuurde naar mijn blog met: “Dit is allang bekend, niet echt origineel!” Geweldig, net alsof ik (of hij) alles kan weten.
Dat is nu de aanleiding om toch weer eens wat te schrijven. Een paar invalshoeken:
Cijfers
Oorzaak en gevolg
Journalisten die een eigen mening ventileren in artikelen
Om met cijfers te beginnen: ik stoor me er steeds meer aan dat mensen een rotsvast geloof in cijfers hebben. En dan is er het alom bekende probleem van relatief en absoluut. Vooral in de hoek van de statistieken kan men er wat van. Neem bijvoorbeeld de stijging van 100% van het aantal apenpokkengevallen. Het blijkt dan te gaan om een stijging van 1 naar 2 gevallen per jaar. Journalisten kunnen dit gebruiken om de angst for virussen verder aan te jagen. Maar iedereen die rotsvast in cijfers gelooft, is in mijn ogen een beetje van het paadje af. Cijfers representeren iets, op zichzelf zeggen cijfers niets. Die “ziekte” van cijfers heeft ook een naam: kwantificofrenie. Ik kan het niet uitspreken, dus snel vergeten. Maar Jelle zal het begrip wel kennen. 🙂
Dan oorzaak en gevolg. Misschien wel de grootste dwaling is het praten over klimaatverandering. Het klimaat verandert, de aarde warmt op en er moet een oorzaak zijn. In dit geval is de mens de veroorzaker en dat wordt toegeschreven aan CO2 of zoiets. Maar er zijn intussen ook geluiden dat we te maken krijgen met een afkoeling, ergens iets met het stagneren van een warme golfstroom. Dat moet volgens de experts vast ook weer één duidelijke oorzaak hebben.
Of neem de geestelijke gezondheid. Er wordt altijd gezocht naar de bron van een afwijking. Die is er altijd, want het leven bestaat nu eenmaal uit tegenslagen (en meevallers). Het is wat het is. Leer er maar mee te leven. Gelukkig kunnen we ook leren van het boeddhisme: dingen ontstaan niet door één lineaire oorzaak. Alles ontstaat door een oneindig web van wederzijdse afhankelijkheid. Niets bestaat op zichzelf.
Tja, en dan onze vrienden de journalisten. Een uitstervend beroep. Het zijn copy-paste-specialisten. Inmiddels viel vandaag voor het laatst het Dagblad van het Noorden bij ons door de bus; ik heb het opgezegd. Ik lees de laatste jaren steeds minder verhalen die van beide kanten belicht worden in het Dagblad. Pro-Oekraïne, geen enkel kritisch geluid. Nu is de hoofdredacteur op reis geweest met een humanitair konvooi. Niks mis mee, want je zal er maar wonen. De reis ging naar de Donbas-regio, maar in de krant lees je niets over de complexiteit van dat gebied. Ze hebben daar al sinds 2014 te maken met geweld. Dat geluid hoor je nooit, maar de separatisten werden toen zwaar onder vuur genomen. Het is meer een burgeroorlog.
Dat is maar één voorbeeld. Maar of het nu gaat over gendergelijkheid, alternatieve energie, asiel of de baantjescarrousel in de top van de overheid: nergens lees ik een verhaal van twee kanten, terwijl die er wel zijn. Het stoorde me al een poos en het is de reden om mijn dierbare Nieuwsblad van het Noorden na 45 jaar op te zeggen. Inmiddels is het omgedoopt tot Dagblad van het Noorden en recentelijk moet het DVHN genoemd worden. Een paar mailwisselingen met de hoofdredacteur leverden natuurlijk het gangbare verhaal op.
Het consequent alles rechts van de VVD ‘extreemrechts’ noemen in artikelen is voor mij de druppel. Het stempel extreemrechts is een vorm van een sanitaire muur. Daar wil je niet achter zitten, want daar zitten de bruinhemden. Voor je het weet zie ik de journalistiek weer als meelopers van de overheid die kritiekloos alles knippen en plakken. Sterker nog, het is inmiddels normaal om in artikelen de mening van de journalist mee te geven, zonder gene (zie ook het onderstaande fragment waarin Joris Luyendijk dit uitlegt). Staatspropaganda. Precies dat wat er in de oorlog gebeurde, en dan is de cirkel weer rond. Alles ontstaat door een oneindig web van wederzijdse afhankelijkheid. Zou er een boeddhist in me schuilen?
Het consequent alles rechts van de VVD ‘extreemrechts’ noemen in artikelen is voor mij de druppel. Het stempel extreemrechts is een vorm van een sanitaire muur. Daar wil je niet achter zitten, want daar zitten de bruinhemden. Voor je het weet zie ik de journalistiek weer als meelopers van de overheid die kritiekloos alles knippen en plakken. Sterker nog, het is inmiddels normaal om in artikelen de mening van de journalist mee te geven, zonder gene (zie ook het onderstaande fragment waarin Joris Luyendijk dit uitlegt). Staatspropaganda. Precies dat wat er in de oorlog gebeurde, en dan is de cirkel weer rond. Alles ontstaat door een oneindig web van wederzijdse afhankelijkheid. Zou er een boeddhist in me schuilen?