Een nieuwe naam voor een oude partij: PRO. Als notoire dwarsligger heb ik meteen de neiging om een partij CON op te richten. Want alles wat progressief ons brengt, is meestal niet best.
Klimaat: we proberen met een schepje en een emmertje eb en vloed tegen te houden. Net alsof wij mensen daar veel invloed op hebben. Ik lees verhalen van wetenschappers over verschuivende golfstromen, de effecten van windparken en zonneparken op de omgeving en het weer. En wij maar de thermostaat lager zetten. Moet nader onderzocht worden.
Natuur: de stand van de natuur is de laatste jaren juist erg verbeterd. Het terugbrengen naar hoe het ooit was, is puur wensdenken. Duinen afgraven zodat ze zichzelf kunnen herstellen? Waanzin. Grote projecten stopzetten omdat er ergens een nest is gevonden – terwijl niemand weet van welke vogel – dat slaat nergens op.
Stikstof: ik begrijp dat er een kentering op komst lijkt, maar dat boeren kunstmest moeten kopen terwijl er genoeg mest is, lijkt me kolder. Zeker als je bedenkt dat het maken van stikstof enorm veel energie kost.
Energie: alles elektrificeren. Vraag eens aan een vrachtwagenchauffeur hoe een elektrische vrachtauto in de praktijk voldoet. Het net is er niet op berekend om elektrische vrachtauto’s massaal te laden.
Migratie: natuurlijk zijn echte vluchtelingen welkom, maar dat de hele wereld welkom is, slaat nergens op.
Wat hierin gemeenschappelijk is? Wensdenken. Vooral ingegeven door de Millennium Goals. Want wie kan er nou tegen zijn tegen het bestrijden van honger, goed onderwijs of al die andere mooie doelen? Het is allemaal bedacht door globalisten die het beste met de mensheid voorhebben (mag ik aannemen). Maar problemen los je altijd van onderop op. Lokaal, in gemeenschappen.
En daar gebeurt iets moois. Een gemeenschap drijft op diversiteit. En dan niet die obligate mannenvrouw- of blank-met-kleur-diversiteit. Nee, in een echte gemeenschap is het veel diverser.
Juist die diversiteit in een gemeenschap zorgt voor schuureffecten. In mijn beeld is een gemeenschap een groep waarvan de leden elkaar écht kennen. Dat vraagt om historie. Hoe kun je iemand nou leren kennen die je pas één keer hebt ontmoet? Hoe gedraagt hij zich in gezelschap? Of als hij of zij wat te veel op heeft? Wat is zijn of haar inbreng? Diversiteit is het mooiste wat er is, maar wel binnen die context.
Dat stuit meteen op een probleem als er in één klap een grote groep asielzoekers of arbeidsmigranten in een klein dorp komt wonen. Natuurlijk waren er afspraken over gemaakt, maar ik hoorde laatst iemand zeggen: “We hebben te kampen met regelvolgzaamheid.” Is er een regel, dan moet die natuurlijk gevolgd worden.
Prachtig! Hele volkstammen zijn de regels van de overheid aan het volgen. Bankmedewerkers die controleren dat we niet te veel contant geld hebben, verzekeringsagenten die certificaten vragen, administratiekantoren die voortdurend feeling houden met de Belastingdienst in plaats van mee te denken met de klant. Dat laatste begrijp ik wel: als een administratiekantoor de Belastingdienst tegen zich heeft, wordt het lastig werken. Regelvolgzaamheid in optima forma.
Waar kennen we dat allemaal van? Juist ja, WOII en de Nederlanders die loyaal waren aan de regels. Even aan Grok gevraagd, en die bevestigde: over het algemeen waren de meeste Nederlanders tijdens de Duitse bezetting vrij loyaal aan de autoriteiten – uit pragmatisme, angst, gewenning en de wens om het dagelijks leven zo normaal mogelijk voort te zetten.
Laten al die regels die ergens anders in de wereld zijn opgesteld (noem ze gerust globalisten) nu bij ons neerdalen in de vorm van beleidsbeton. Eenmaal zo’n regel en er is niks meer aan te doen, anders belemmeren we de vooruitgang. En dan is het cirkeltje rond.
Hebben we van PRO iets te verwachten? Nee, alleen maar meer regels die ergens anders voor ons zijn bedacht.
Mijn hartje klopt sneller als ik dan kijk naar de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen. Meer aandacht voor lokaal. Waar ik helemaal blij van werd, was de laatste uitzending van De Nieuwe Wereld. Een gesprek tussen Andrea Speyerbach en Marlies Dekkers – absolute aanrader.
Het moest er eens van komen. Jan en iets met politiek, want ik maak me druk om gemeenschappen en vooral hoe die steeds meer verdwijnen uit de samenleving. De politiek heeft daar (ongewild) een grote invloed op. Zeker als je kijkt naar de landelijke of provinciale politiek. Lokale politiek heeft in mijn ogen de grootste invloed op gemeenschappen.