Menu Sluiten

Reizen naar morgen

Het was een poos geleden dat ik heb deelgenomen aan een bijeenkomst die  iets met me deed. De afgelopen week mocht ik deelnemen aan een Summit “Reizen naar morgen” in Brugge. Een tweedaagse bijeenkomst met als onderwerp “Het toerisme van de toekomst”. Dat maakte het nodige bij me los. We waren er met een aantal inwoners uit de nieuwe gemeente het Westerkwartier en 2 medewerkers van Marketing Groningen. We reisden samen in een busje, een leuke bijkomstigheid.

In Brugge hebben ze een programma opgezet onder de naam Reizen naar morgen.  Een brede vertegenwoordiging van het toerisme is daar al een poosje bezig met de vraag hoe de toekomst van toerisme eruit gaat zien. 

Dat het totaal anders gaat worden is wel duidelijk want de maatschappij gaat veranderen. Toerisme zal steeds minder gaan om de aantallen reizigers. Daar ligt ook een geweldige kans want juist toerisme brengt mensen in contact met andere  culturen andere denkbeelden. Als er iets is wat we nodig hebben is een andere verhaal een andere benadering van zaken. Toerisme kan ook gezien worden als een mogelijkheid om de transformatie te versnellen. De transformatie om het anders te doen. Dus niet de bus die op het ravijn af dendert langzamer te laten rijden maar juist de bus van richting laten veranderen.

Als toerist op bezoek gaan bij voorbeelden die er al mee bezig zijn. Zorgen dat we als toerist meer achterlaten dan onze voetsporen en vuilnis. Om zo te zorgen dat de regio die we bezoeken gaat floreren. We kregen verschillende verhalen te horen en mochten met elkaar nadenken hoe ga je om met prachtige stille plaatsen. Rondbazuinen dat je er geweest moet zijn zal er voor gaan zorgen dat  het gedaan is met de rust. Steeds komt bij mij Noordpolderzijl voor ogen. Een prachtige plek, het grote niets. Maar op een zomerse dag is het er overvol. In het Dagblad was te lezen dat er 4 camperplaatsen zijn maar dat er regelmatig 8 staan. En het is met campers net als met Cruiseschepen. De meeste voorzieningen zijn aan boord en ze hebben een plaats nodig om het toilet te legen. Duidelijk geen voorbeeld van iets waardevols achterlaten. 

Brugge zelf heeft een binnenstad met 16.000 inwoners. Op een drukke dag komen er 60.000 bezoekers naar het centrum. Volgens onze gids, die er zijn hele leven al woonde, is dat de grens waarop het nog net leuk is. Maar of het tij gekeerd kan worden?

In het Westerkwartier hebben we nog de tijd om daarover na te denken en te kijken hoe dan wel. Ik heb het geluk te wonen in een prachtig dorp Visvliet. Een actief dorp, leuke mensen waar van alles gebeurd. Gasten zijn van harte welkom en we vertellen met plezier het verhaal van Eise Eisinga, geven met plezier een rondleiding door het dorp en de huiskamerwinkel Het Heirhuys. We schenken met plezier een kop koffie eventueel met een stukje koek aan voorbijgangers die zelf mogen bepalen wat het hen waard is. Maar we zitten niet te wachten op mensen die ongevraagd overal doorheen banjeren of jakkeren.   

Als je even afdaalt naar hoe het in het klein is dan is de oplossing voor het groot ook eenvoudiger te vinden. Onze reis heeft ons wel geïnspireerd en wie weet krijgen we een soortgelijk traject in het Westerkwartier: reizen naar morgen.

 

Onbekende slachtoffers

Het is niet te missen onze planeet is in gevaar, of beter ons leven op deze planeet is in gevaar. We denderen met een noodgang af op een blinde muur. En we gaan steeds harder want dat is het effect van exponentiële groei. Het voortbestaan van de mensheid wordt bedreigd door voedseltekort, stijging van de temperatuur en ziektes.. We hebben alle soorten die groter zijn dan ons al grotendeels uitgemoord. Waarom zouden we niet beginnen elkaar uit te moorden als de nood hoog wordt. Want de geschiedenis staat bol van voorbeelden dat we in het verleden niet zo nauw namen met mensenlevens.

 

Ik kom hierop omdat we op vakantie ook een bezoek brachten aan Zuid België. Daar heeft de eerste wereldoorlog behoorlijk huis gehouden. We waren op bezoek in Ieper waar sinds 1928 dagelijks de 54.896 vermiste soldaten van de Gemenebest worden herdacht. In de eerste wereldoorlog stierven in totaal 8 tot 10 miljoen soldaten. In totaal kwamen er nog veel meer mensen om, ook veel burgers. Indrukwekkend om in de regio rond te rijden en je in te beelden wat er zich heeft afgespeeld. 

 

Het verhaal van de 1e wereldoorlog is des te aangrijpender omdat daar traditioneel oorlog werd gevoerd, bijna man tegen man, terwijl de techniek het al had achterhaald. Misschien zijn we als samenleving ook wel heel hard bezig met een gevecht op terreinen waar straks het helemaal niet om gaat. Bezit van grondstoffen, grondgebied, toegang tot energie wie zal het zeggen. Misschien wel de mensen op de vlucht.  De mensheid heeft altijd over de wereld gezworven vaak op vlucht voor geweld of honger. Ongeveer net als nu de toeristen doen alleen toen met een veel tragere beweging. Ooit zijn we als mensen over de wereld uitgezworven vanuit Afrika naar alle uithoeken.

 

Ik het verre verleden waren het keizers die hun rijk bestuurden en soms ook tientallen miljoenen mensen de dood injoegen. Waarom? een goeie vraag. Eigenlijk wel beangstigend dat al in de 12e – 13e eeuw onder leiding van Dzjengis Khan 30- 60 miljoen mensen de dood vonden. Of hoe in Egypte de piramides zijn gemaakt. Het kan niet anders dat daar immense aantallen mensen aan hebben gewerkt. Ontelbare mensen ter meerdere eer en glorie van van de Farao.   

 

Er is nu ook wereldwijd een strijd aan de gang, een economische strijd. Commerciële bedrijven bepalen wat de prijs is van medicijnen of hoe de bestrijdingsmiddelen en voedsel op elkaar ingrijpen. Dat lijkt alsof het geen mensenlevens kost. Niets is minder waar. Maar ook in sweatshops en mijnen worden talloze mensenlevens geofferd ter meerdere eer en glorie van … vul maar in. Eigenlijk zijn we allemaal slaaf van de commercie. 

 

Zou er een berekening te maken zijn hoeveel slachtoffers er vallen als offer aan de commercie. Allemaal mensen die min of meer naamloos sterven. Waarom ik hier over schrijf? Omdat we bij de ceremonie  in Ieper mochten zijn die al meer dan 30.000 keer is gehouden. Iedere dag om 20.00 uur. Miljoenen mensen die omkwamen. Ergens bekruipt me het gevoel dat er maar weinig nodig is dat ook nu weer slachtoffers vallen omdat we de verkeerde strijd leveren.

Toeval

Wat een toeval hoorde ik de afgelopen weken. Het is een poosje uit mijn leven geweest maar opeens is het er weer. Synchroniciteit. Een week terug na de finish van de vierdaagse in Nijmegen komen we terug op de vierdaagsecamping de Grote Kat en schoven we aan bij een groep lopers. Al kletsender weg kregen we de vraag waar we vandaan kwamen. Uit de wereldstad Visvliet was ons antwoord maar dat kennen jullie vast niet. Oh jawel was het antwoord daar komt Gerrit ook vandaan. Verbazing alom Wat een toeval dat van al die 45.000 lopers je op dezelfde camping staat. Ok kan gebeuren maar dat je dan ook nog elkaar treft…. Want we hebben echt maar een paar mensen op de camping gesproken.

Een paar dagen later kom ik Koen in de stad tegen, oud collega van KPN. We raken aan de praat en ook hij vroeg waar ik nu woonde. Visvliet? Daar woonden ook vrienden van ons. Even doorpraten en ja hoor wij wonen nu in het huis waar die vrienden ook gewoon hebben.

Wat is dat toch dat soms dingen naar voren komen waar je al snel het label “toeval” aan hangt. En hoe kan het dat het soms lijkt of het aan de lopende band gebeurd en soms hele tijden niet. Of is het iets wat altijd gebeurd maar je lang niet altijd opmerkt. Laatst was ik aan het wandelen en liep in de buurt van de Bert Swart spoorbrug tussen Zuidhorn en Noordhorn. het was een prachtige dag mooie luchten. Ik had al een paar keer mooie foto’s gemaakt. Opeens had ik iets van ik wil een foto van de brug waar een schip onder vaart terwijl er een trein overheen rijdt. Moet kunnen. want zo’n schip vaart niet zo snel. en een trein komt er toch regelmatig langs.

Het is gelukt maar helemaal klopt het niet en dat is misschien ook wel heel vaak aan de hand met toeval. Achteraf geven we er een betekenis aan. Ik probeerde het nu vooraf zo te regelen en dan is het toch een beetje nep. Het is zoveel leuker als het toevallig op je pad komt. Het onverwachtse. Dat maakt vakantie ook zo leuk. Niet het bezoeken van de plekken waar iedereen komt maar juist genieten van wat de natuur biedt. De toevallige ontmoeting met iemand die iets meer kan vertellen dan in de folder staat. Dat betekent dat je van de platgelopen paden af moet. Accepteren dat een pad niet recht loopt en zonder hobbels. Oftewel het echte leven.

Over sterven en populieren

Het is alweer een poosje geleden sinds mijn laatste weblog. Tijd om daar verandering in te brengen. De maand mei was een intense maand, want met 5 uitvaarten in de maand word je wel geconfronteerd met het eindigende leven.

Naast het overlijden van kennissen, familie sloot mijn moeder voor de laatste keer haar ogen. Mijn moeder was een bijzondere vrouw die van grote invloed is geweest op mijn leven. De laatste jaren ben ik daar steeds meer en meer gaan beseffen Het leven is haar langzamerhand ontglipt en ze leefden in de wereld waar ze niet echt meer grip op krijgen. Dementie zorgde ervoor dat de wereld steeds minder te volgen was. “Laat mij maar”, was dan haar reactie.

Of je wilt of niet het zet je aan tot een stukje reflectie. Hoe gaan mijn laatste uren er uit zien. Opeens ben ik er niet meer zoals mijn vader of zoals mijn moeder langzaam wegdrijven in mist en nog flarden mee krijgen van wat er direct om je heen gebeurd..

Om één en ander te laten bezinken en omdat ik toch ook weer kilometers moet maken voor de vierdaagse van Nijmegen ben ik de laatste tijd veel aan het wandelen.Gezond voor lichaam en geest. En onderweg vallen je heel veel dingen op die je eigenlijk een-op-een kan gebruiken in een weblog.

Ik heb me dan ook voorgenomen om de weblog wat minder laten gaan over techniek en wat meer over dingen die mij bezig houden. De aanleiding was dat ik langs het Van Starkenborghkanaal liep en daar de stobben van afgezaagde boomstam zag. Het moet een grote bomen geweest zijn want de stammen waren behoorlijk dik. Volgens mij waren dit Canadese populieren geweest. Die stonden ook aan een straat waar ik ooit gewoond heb. Populieren zijn prachtig mooie statige bomen met blad wat een hoop lawaai maakt als het waait. Ze hebben een nadeel ze worden maar 40 tot 50 jaar oud en wat heel bijzonder is dat ze van binnenuit verrotten. Dat was bij deze stammen ook duidelijk te zien.

Wat een mooi symbool voor wat er in de maatschappij op veel plekken aan de hand is. Ogenschijnlijke prachtige bedrijven zijn van binnenuit verrot tot in de kern. Vaak gaat dat samen met sterke drang naar financiële Winsten. Populieren zijn snelle groeiers. Iets wat in het bedrijfsleven ook vaak wordt geroemd. Er zijn zelfs lijstjes van snelle groeiers de gazellen top honderd.

Al die aandacht voor snelle groei voelt op een of andere manier niet goed. Steeds zie ik dan het beeld van die afgezaagde bomen voor me. Mooi die strakke buitenkant. Want een Canadese Populier is in volwassenheid een prachtige rechte boom. Maar zoals zoveel in de natuur is het geen lang leven beschoren en is er in de kern iets mis. Kan je een degelijk bedrijf bouwen in een zeer korte tijd? Des te langer ik erover nadenk des te meer twijfel ik.

Fijne Paasdagen en trots

Het lijkt wel zomer dit jaar met Pasen. Het terras is er klaar voor, veel te vroeg. Het is droog, veel te droog naar mijn gevoel, het zand loopt gewoon van je schop als je in de tuin bezig bent. Niet te veel klagen maar ergens klopt er iets niet.

Dat is met veel meer dingen aan de hand. In Groningen zitten veel mensen met schade en het een na het andere instituut, fonds en loket wordt geopend. Al die aandacht en al dat geld lossen niets op. Heel veel mensen eten ervan maar de gedupeerden worden niet geholpen. Hooguit degene die de wegen weten te bewandelen. Maar ergens klopt er iets niet.

In Frankrijk brandt de Notre Dame voor een deel af en in een paar dagen tijd is er een miljard toegezegd. Macron zou net een speech houden om tegemoet te komen aan de gele hesjes beweging. Logisch dat nu de gele hesjes weer opnieuw in beweging komen. 1 miljard kan zo vrijgemaakt worden voor stenen. Hoe nobel allemaal maar ergens klopt er iets niet.

Er is een groot bedrag beschikbaar voor Groningen. Ruim 1 miljard. Het geld is bedoeld voor het werken aan toekomstperspectief in de regio. 120 Miljoen is er al verdeeld en dit weekend stond er een stuk in het DvhN de Hanze Hogeschool wil 100 miljoen in de ontwikkeling van waterstof. Dat terwijl waterstof nog erg omstreden is. Het opwekken gaat gepaard met veel verlies. De discussies over rendementen geeft mij het gevoel: mooi verhaal, het is mogelijk een oplossing maar ergens klopt er iets niet.

Gaan we weer, net zoals de Economic Board Groningen inzet op 5G. Inmiddels ook geld wat verdampt. 5G komt niet op het Groninger platteland gewoon omdat er veel antennes nodig zijn. 5 keer zoveel als er nu zijn voor 4G. De antennes moeten worden gevoed door glasvezel maar jammer genoeg komt dat er in het bevingsgebied maar mondjesmaat. In stedelijk gebied moet er om de 200 meter een antenne. Huh, hoe zit dat buiten de bebouwde kom, masten erbij maar hoe ga je die voeden. Mooie beloftes maar ergens klopt er iets niet.

De economie groeit, maar de lonen groeien niet terwijl het levensonderhoud duurder wordt. Meer mensen bij de voedselbank terwijl het beter in ons land gaat dan ooit. Verrijking aan de bovenkant en verarming aan de onderkant. Ergens klopt dit helemaal niet.

Er is een nieuwe partij die opeens opduikt uit het niets. Die met veel omhaal en dure woorden toch de vinger op de zere plek legt. Eng, gevaarlijk vooral niet praten over de standpunten als partijkartel, uitsluiten van mensen, blind macht weggeven aan Europa en grote bedrijven, blind investeren in giga energieprojecten, meer aandacht voor eigen geschiedenis en cultuur.  Laten we het er juist wel over hebben want juist de macht van het grote geld en uitsluiten van de mensen aan de onderkant dat is pas eng. Ergens klopt dit niet.

Er is werk aan de winkel. Werk van onder op. Aandacht voor kleine projecten want daar komt de oplossing vandaan. De oplossing voor Groningen zit niet in groot geld dat trekt goudzoekers aan. Met elkaar kunnen we grootse dingen doen. De kleine prins weet het mooi te zeggen: Het wezenlijke is voor het oog onzichtbaar. De oplosrichting zit in die dingen die onzichtbaar zijn: trots, zelfbewustzijn en onafhankelijkheid. Dat kunnen we bereiken door externe adviseurs er uit te werken en langzamerhand zelf dingen te doen. Kijk dan klopt het weer.

Fijne paasdagen