Categorie: Uncategorized

En opeens zit ik er weer middenin: “The commons”. Ik heb al veel vaker geschreven over de Meent en de over uitnutting van onze planeet. Ergens in 2007 hoorde ik Howard Rheingold in Groningen praten over “The tragedy of the commons”. (De tragedie van de Meent). Sinds die tijd blijft het begrip Meent me achtervolgen. Ik heb er presentaties over bekeken of Conferenties bijgewoond er een aantal keren een blog over geschreven en vaak het verhaal van de meent verteld.

Afgelopen week mocht ik te gast zijn bij de lancering van de hub FOCI (The Future Of Citizens Initiatives) bij de Universiteit van Utrecht. Ik was uitgenodigd door Tine de Moor. Tine was een poos geleden te zien in Tegenlicht over ons gemeengoed waar de “Tragedie van de Meent” ook aan de orde kwam. Samen met haar was ik te gast in Pakhuis de Zwijger. Het was een leuke bijeenkomst waar onderzoekers, ambtenaren en een handjevol mensen uit het bedrijfsleven stilstonden bij de toekomst van burgerinitiatieven. Een leuke middag die voor mijn gevoel gedomineerd werd door de zorg bij ambtenaren hoe die burgerinitiatieven zich moeten organiseren, hoe ze de kennis moeten overdragen hoe burgerinitiatieven zich kunnen versterken.

Bijna hilarisch om te zien dat de overheid zich zorgen maakt. Zorgen waarover? Of burgers het allemaal wel kunnen! Wel een beetje raar want als ambtenaren de deur uit gaan zijn ze weer gewoon burger. Die kennis is dus ook gewoon aan te wenden. Of is het zo dat ambtenaren na 5 uur opeens ook hun kennis en vaardigheden achter laten op kantoor. Blijkbaar is een ambtenaar alleen effectief als hij of zij in functie is. Een beetje met een knipoog natuurlijk want de maatschappij verandert, dat moet gevolgen hebben voor de overheid. Er kwamen suggesties naar voren om te onderzoeken hoe zelforganisatie en burgerinitiatieven kunnen leiden tot betere verdienmodellen. Verdienmodellen? In mijn ogen hebben burgerinitiatieven niet primair een relatie met een verdienmodel. Het lukte me niet om duidelijk te maken dat het 2 verschillende werelden zijn. Burgerinitiatief en verdienmodel. Maar misschien ben ik ook wel een beetje teveel van het collectieve.

Hoewel…. kan je daar ooit te veel van zijn?

Ooit namen we deel aan een workshop “The art of Commoning”. Commoning is een woord wat lastig te vertalen is. Samenleven is het niet echt. Samen Leven komt meer in de buurt. Het laat zich misschien wel het best omschrijven als de kunst om “samen te leven”. Hieronder een prachtige omschrijving in het engels. Het doet me denken aan het leven in een dorp. Je kunt er onderzoek naar doen. Maar om het echt te begrijpen moet je er gaan wonen en dan begin je het misschien te zien.

This requires a sensitive touch, an artistic flair and a deep attentiveness to the humanity of other human beings. This is the art of hosting:  an engagement with people as living, feeling, meaning-making creatures who care about fairness, imagination and fun.

Serious observers of the commons often approach it “from the outside,” as if it were an elaborate machine of cogs and pulleys.  But if you approach the commons from within its inner dimensions – how people relate to each other – you are forced to pay more attention to qualitative dimensions and capacities of human beings, including aesthetics, ethics and feelings. Personality and authenticity matter.

The art of commoning, then, is about the graceful, light-touch structuring of people’s distinctive energies, passions and imaginations as they interact in groups.  By modeling certain attitudes toward each other and the world, and by constructing a shared social norm, people learn to give the best of themselves while taking care of each other and their shared social and physical spaces. (citaat uit een blog van David Bollier)

The Rich get richer. Er is een beweging aan de gang die maar niet te stoppen is. Het heeft te maken met oneindige groei. Nu is er met groei niets mis. Het is nu lente en de natuur laat ons zien dat groei goed is. Maar daar waar wij mensen soms denken dat dat altijd maar door kan gaan heeft de natuur een cyclus die laat zien dat na groei en bloei ook verval komt en afsterven. Het groter moeten worden heeft te maken met efficiëntie maar ook met de complexiteit van onze maatschappij. Er schieten me zo een aantal voorbeelden binnen waar de groei ook een schaduwkant heeft.

Winkelcentra

Centra van steden beginnen steeds meer op elkaar te lijken. De vierkante meters zijn eigenlijk alleen betaalbaar voor grote ketens met een bepaalde omvang. De kleinere winkels vind je vaak net buiten de kern. Ooit was ik fel tegen een ondernemersfonds die zich richtte op het versterken van het centrum. Het fonds kreeg geld uit het verhogen van de OZB en had tot doel het centrum aantrekkelijk te maken. Terwijl juist iedereen er aan mee moest betalen. Je sponsort als het ware de concurrentie. De foute gedachte die erachter zit is dat als het regent in de kern ook andere zaken er (iets) beter van worden: The trickle down economy.  Het idee dat de economische welvaart van de rijke bovenlaag uiteindelijk wel “doorsijpelt” naar de lagere klassen.

Scholen

Van kleine scholen wordt gezegd dat ze kwetsbaar zijn en eigenlijk alleen kunnen overleven door zich aan te sluiten bij een koepelorganisatie. Eenmaal onderdeel van zo’n koepel blijkt dat in verhouding de kleine school te klein is en wordt alsnog de kleine school gesloten. Maar tegelijkertijd verdwijnt ook een stuk betrokkenheid bij een school en zeker ook de zelfwerkzaamheid van ouders.

Duurzaamheid

Ooit hoorde ik van iemand betrokken bij Grunneger Power dat het alleen kan als het groot is. Op de schaal van de stad Groningen. Hij pleitte voor een gedegen businessplan. In dezelfde bijeenkomst was iemand uit Reduzum die zonder een gedegen plan een windmolen hadden neergezet en ook inmiddels alle daken van het dorp van zonnepanelen voorzien. Een heel duidelijk voorbeeld van kleinschalig pragmatisch handelen tegenover grootschalig denken. Natuurlijk helpen grote molens en zonneweiden meer dan al dat kleinschalige. Alleen trekt grootschalig ook andere mensen aan. Mensen die het eigenbelang voorop zetten. 

Steden

De trek naar de steden lijkt bijna niet te stoppen. Urbanisatie speelt over de hele wereld en dat is ook een logisch proces. Immers de kansen liggen daar waar veel mensen zijn. In een dorp ontmoet je minder mensen en de kans dat je daar iemand treft die je verder kan helpen op wat voor gebied ook, is veel kleiner. Het gevolg is dat juist (kleine) dorpen te maken hebben met krimp.  Voorzieningen verdwijnen en het vergrijst.

Internet

Op mijn eigen vak digitalisering speelt hetzelfde. Grotere aanbieders hebben Formule 1 in het pakket of de voetbalwedstrijden van de eredivisie. Kleine aanbieders kunnen hier nooit tegenop. Ook hier is er een beweging groot, groter, grootst.

Het alternatief is bottom up, de menselijke maat en samen. Dat gaat vaak gepaard met gedoe. Iedereen een stem geven is niet zo gemakkelijk. Geen wonder dat juist een krachtige leider zoveel mensen mee kan nemen. Steve Jobs, Elon Musk, Bill Gates brengen mensen in vervoering die vervolgens achter hun ideëen aan lopen. Maar tegelijkertijd zijn het mensen die gebruik (misbruik) maken van de gemeenschap. Onevenredig veel naar zichzelf en niet te vergeten een [W:vazal] toe harken.

Gaat dit nog lang door? Ik hoop het niet en er is hoop. Heel langzamerhand zie je dat de groep jongeren, die kiest voor een minder hectisch leven, groeit. Dorpen zijn zich aan het herpakken. Er is een toenemende belangstelling voor kleinschalig en lokaal. Natuurlijk helpt een discussie zoals de afgelopen periode over het afschaffen van de dividendbelasting enorm. Het wordt steeds zichtbaarder hoe grote bedrijven invloed uitoefenen en hoe ze de politiek in de macht hebben. Het is herfst aan het worden hoop ik. Ik hoop op een niet al te strenge winter en dan net als nu… een nieuwe start.

Wat doe je als ZZP-er om bij te blijven in deze snel veranderende wereld? Je leest veel en bezoekt bijeenkomsten! Ik heb net het boek Homo Deus uit en ben nu bezig met Sapiens. Boeken van Yuval Noah Harari. Daarin wordt beschreven waar we als mensen heen gaan en waar we vandaan komen. Ik weet het! Eigenlijk lees ik het in de verkeerde volgorde. Maar beide boeken zetten je aan het denken en mijn opvattingen moet ik toch aardig bijstellen. Eigenlijk wordt mijn ego aardig onder vuur genomen. Even een kleine passage uit Homo Deus.

De biowetenschappen ondermijnen het liberalisme echter en voeren aan dat het vrije individu alleen maar een fictief verhaaltje is dat in elkaar is gebrouwen door een verzameling biochemische algoritmen. Elke seconde creëren de biochemische mechanismen in de hersenen een korte ervaring, die direct weer verdwijnt. Daarop volgen in rap tempo nog meer van die flitsen, die weer verdwijnen, waarna er weer een komt, en weer verdwijnt. Die kortstondige ervaringen vormen samen geen duurzame essentie. Het verhalende zelf probeert orde in deze chaos aan te brengen door er een oneindig verhaal van te maken, waarin al die ervaringen een plekje krijgen, waardoor elke ervaring blijvende betekenis krijgt. Maar dit verhaal is en blijft fictie, hoe overtuigend en verleidelijk het ook mag zijn. Middeleeuwse kruisvaarders geloofden dat God en de hemel hun leven zin gaven, moderne liberalen geloven dat individuele vrije keuzes het leven zin geven. Ze zitten er allebei even ver naast.

Nou daar zit je dan met je opvattingen. Het zijn zelf gemaakte verhalen op basis van Biochemische algoritmen. Die misschien voor mij logisch zijn en dus voor mezelf waar. Voor anderen is dat misschien niet zo en bestempelen het als Fake Nieuws. Onze eigen werkelijkheid een beetje aanpassen en dat ook echt geloven zodat het verhaal weer klopt. Het is me ook wel eens overkomen dat ik geconfronteerd wordt met mijn eigen woorden die ik zelf niet meer herken. Daar schaam ik me behoorlijk voor maar het blijkt (of is het schijnt?)  dus super menselijk te zijn.

Daarnaast probeer ik op het vakgebied van Glasvezel netwerken bij te blijven. Ik schrijf deze blog in Valencia waar ik deelnemer was aan de Fiber to the Home conferentie. Glasvezel alom en daar wordt me steeds duidelijker dat we hopeloos achterlopen. Spanje is ons als Nederland ver voor. Daar worden netwerken gedeeld terwijl wij in Nederland KPN bevechten (en KPN vecht terug). Mooie verhalen en voorbeelden uit andere landen waar we ons aan kunnen optrekken.

Ik kwam toevallig op Internet een TED talk tegen waarin de spreker wel heel meewarig doet over Internet in Europa. (zie hieronder). Groningen loopt achter in Nederland, Nederland loopt achter in Europa en Europa loopt dus achter in de wereld. Worden we echt een Derde Wereld regio?

In het boek Sapiens wordt beschreven hoe we als mensen de wereld al duizenden jaren domineren en vernietigen. Datzelfde gaat ons als mensen ook overkomen in relatie tot de computer. Ze zullen gaan domineren en….? Gisteren was ik bij een presentatie van Bas Wouterse. Geweldig inspirerend hoe hij de toekomst ziet. Met Artificial Intelligence en Augmented Reality.  Computers die slimmer worden dan mensen. Robots die ons gaan domineren. Een beetje cynisch voegde hij eraan toe, als ze ons maar niet gaan doodmaken.

Dat duurt volgens Bas nog wel tientallen jaren. Ik hoop dat we met elkaar slimmer zijn. Misschien hopen op de wijsheid uit het oosten.

Er was ook een sessie over de socio-economische voordelen van glasvezel. Een zeer nuttige sessie. Waarom we glasvezel moeten hebben. Dat gaat veel verder dan mensen in het landelijk gebied ontsluiten. Kortom er blijft werk aan de winkel.

Het was maar een kort bericht “we zijn weer minder televisie gaan kijken”. Geweldig dus minder achter de kijkkast en meer naar buiten, eindelijk. Een mooi bericht van de Stichting Kijkonderzoek. Maar even doorlezend blijkt dat ze bedoelen dat we minder lineair televisie kijken oftewel kijken op het moment dat het wordt uitgezonden. Daarnaast kijken we wel meer videodiensten zoals Netflix en videoland volgens het bericht. Ook kijken we meer via andere media zoals tablet en smartphone en die tijd telt ook niet mee in de meting van de televisiekijktijd.

Nu begint het me wat te duizelen. Televisie kijken doe je op een televisie en niet op een laptop of tablet. Uitgesteld kijken via uitzending gemist is geen televisiekijken volgens het bericht. Ook al doe je dat op de televisie. Dat is een vorm van Video On Demand. Kijken als jij het uit komt.

Misschien tijd om wat begrippen op een rijtje te zetten. Het is allemaal engels sorry. Maar het engels begint het latijn van tegenwoordig te worden las ik vandaag. Ok Televisie oftewel uitzenden in het engels, dat heb je in een paar vormen. De analoge uitzending. Coax kabeltje van het kastje van Ziggo naar de televisie en kijken maar.  30 zenders en dat is het. Wil je meer dan kan je kiezen voor digitale zenders: Digital Video Broadcasting daar heb je een kastje voor nodig en dat heb je in verschillende vormen. DVB-C over de kabel, DVB-S via de Satelliet en DVB-T via Digitenne. Je hebt een kastje nodig voor iedere TV en daar betaal je vaak per maand een bedrag voor.Tot zover de techniek.

Voor wat betreft de abonnementen is er ook een onderscheid. Lineair of Video On Demand. Dat laatste “Kijken op verzoek” heeft ook  verschillende vormen:

S-VOD een abonnement op een videodienst als Netflix eof Videoland

T-VOD betalen per film die je kijkt

A-VOD “je betaalt” door de reclame te bekijken.

Boeiend allemaal, voor veel mensen is het bankhangen en kijken maar naar een schermpje al dan niet een Televisie.. Ik heb zo’n vermoeden dat dat echt wel toeneemt. Dan is het wel een beetje raar dat er een nieuwsitem is dat we steeds minder televisie zijn gaan kijken. We kijken misschien “bewuster”. Maar of het allemaal veel bijdraagt aan de kwaliteit van leven?

Mijn hele leven ben ik wel in meerdere of mindere mate betrokken geweest bij vrijwilligerswerk. Me vaak belangeloos ingezet voor een groter doel dan “Me myself and I”. Waarom? Omdat ik zo ben opgevoed. Mijn ouders deden dat en ik dus ook. Uiteindelijk is het vaak niet moeilijker. Uit mijn jeugd is me een uitspraak van een buurman bij gebleven. Jouw vader is veel te goed: als het begint te regenen zal jouw vader eerst de buren helpen voor hij zijn eigen hooi binnenhaalt (mijn vader was keuterboer). Ik zag dat als een groot compliment aan het adres van mijn vader en misschien heeft me dat juist wel gevormd.

Nu verderop in het leven kom ik mensen tegen die uit een heel ander hout gesneden zijn. De uitdrukking “What’s in it for me?”zal je mij niet horen gebruiken maar ik heb hem al heel vaak gehoord.

Een poosje geleden belde iemand me die op zoek was naar snel veel geld verdienen. Bedrijven een breedband verbinding aansmeren voor € 450,- per maand omdat ze smachten naar een een goede digitale ontsluiting. “Jan je weet vast wel een terrein waar ik dat kan verkopen”. Mijn reactie was: “Als we zorgen dat iedereen meedoet hoeft het misschien maar € 100,- per maand te kosten en zijn veel meer mensen blij”. De reactie was “maar Jan je bent toch ondernemer je wilt toch zoveel mogelijk geld verdienen”. Het mag duidelijk zijn met zo iemand wil ik liever niet samenwerken.

Natuurlijk wil ik, moet ik, geld verdienen maar dat is niet mijn grootste drijfveer. En langzamerhand kom ik erachter dat er veel verschillende houdingen zijn. Van altruïsme tot winstmaximalisatie en alles wat er tussen in zit.

Zelfs bij vrijwilligers is er soms ook onderscheid te maken. De één zet zich in voor een club en houdt zich verre van geld. Als er iets moet komen wordt het gewoon prive betaald en daar wordt verder niet over gesproken. Een ander verkondigt het luid dat het geschonken is. Een ander declareert nog 2 postzegels of de telefoonkosten.

Voor breedband projecten zoek ik financiers. Steeds kom je investeerders tegen die soms een gegarandeerd rendement eisen van 10% en dan gedurende een looptijd van 30 jaar. Mensen en organisaties met veel geld eisen dat gewoon. Lukt het niet dan moet je bloeden. IJskoud en snoeihard.

Blijkbaar is er een soort van schaal waarmee je de betrokkenheid van mensen kan meten. Waar zit jij op de schaal van betrokkenheid?

(pas op en verzonnen verhaal)
Een poos geleden werd ik gevraagd het huis van een kennis op te ruimen. Het was een ouder iemand die inmiddels naar het verzorgingshuis was gegaan en er bleven allerlei spullen achter. De persoon had zelf geen directe familie. De verre familie die er nog is, woont in het buitenland. Die spullen moesten worden opgeruimd of verkocht. Ik was er al eens doorheen gelopen en had zelf eigenlijk ook wel belangstelling bij sommige spullen.

Ik had wel al een opkoper gevraagd wat hij er voor over had. Nadat hij alles had bekeken bood hij € 2000,- en dan ruimde hij het huis ook uit. Ik liep nog een keer door de spullen en stuitte op een oude kast. Toen ik een la open trok zag ik achter tegen de la een envelop geplakt. Toen ik die envelop opende zag ik een stapel bankbiljetten. WOW snel tellen leerde al snel dat het ging om oneveer € 10.000,- De envelop heb ik terug gestopt want het was niet mijn geld.

Mijn eerste gang was natuurlijk naar de man in het verzorgingstehuis.  Ik heb uitgebreid met hem gesproken en hij was blij dat hij de zorgen kwijt was. Alles wat hij nodig had had hij nu bij de hand en was blij dat hij de rest kwijt was en was blij dat ik het voor hem wilde opruimen. Ik heb hem nog een paar keer gevraagd of hij echt alles van waarde had meegenomen. Dat was zo en ik vertelde hem dat er € 2000,- was geboden maar dat ik het ook wel wilde hebben voor € 2100,- Daarmee ging hij akkoord.

Het hele spul heb ik laten verhuizen naar mijn eigen garage en de boel schoon laten maken. Dat kostte me € 1000,- en het schoonmaken was ook nog een redelijke klus. De spullen heb ik verkocht aan de opkoper, die er 2200 Euro voor betaalde. Hij was er erg blij mee. Achteraf bleek dat er € 11.500,- in de envelop te zitten. Waarschijnlijk heeft de oudere man nooit geweten van het geld. De kast had hij nog niet lang geleden gekocht.

Nu zit ik wel een beetje met een probleem. Toen ik mijn meevaller vertelde aan een vriend vond hij dat ik dat niet had mogen doen. Volgens mij is er helemaal geen probleem. Mijn oudere kennis had al afscheid genomen en was blij dat hij € 2100 kreeg. Ik heb niemand benadeeld. Iedereen was blij met de deal. De verhuizer, de schoonmakers en de oudere man. Zelf heb ik  het nodige werk aan gehad.

Ik ben blij met de actie van de voorzitter Keizer van de VVD want ik begrijp hem helemaal en natuurlijk heeft de man integer gehandeld. En als ik eerlijk ben… in mijn geval ging het maar om een relatief klein bedrag. Mijnheer Keizer is zich natuurlijk nog beter bewust wat hij doet dan ik omdat het om een veel hoger bedrag gaat en omdat hij een voorbeeldfunctie heeft.  Hij heeft veel voor de partij betekend begreep ik en dat zou dan in zijn nadeel werken want dan kan je nooit eens een meevaller hebben. Dan zou je alles met gewoon werken moeten verdienen. Dan zou je nooit eens een mooi handeltje mogen hebben. In wat voor maatschappij leven we dan?

Dit jaar hebben we de jaarwisseling niet in Nederland doorgebracht. Om eerlijk te zijn kregen we wel een beetje heimwee toen we de plaatjes en verhalen hoorden. We waren in Griekenland in Peloponnesos. We waren te gast bij Christiana. Zij is in de streek geboren en probeert er te doen aan regio ontwikkeling.

Een prachtig gebied waar we in de regio gedoken zijn. Natuurlijk prachtige dorpjes aan zee waar de grotere plaatsen het moeten hebben van Toerisme. Daar zijn we even wezen kijken maar het allermooist vonden we toch de dorpjes in de bergen. Geweldige vergezichten majestueuze bergen en mooie brede goede wegen. Als dat allemaal van Europees geld gedaan is dan is dat een verstandige beslissing geweest. Beter dan de 80.000.000.000 iedere maand uitgekeerd is aan beleggers. (zie mijn vorige post).

Waar we erg van onder de indruk waren was de verlaten dorpjes. We bezochten dorpjes waar in het verleden 1600 mensen woonden nu nog rond de 25. Of dorpen die compleet verlaten zijn. Een aantal dorpjes zagen er nog redelijk uit want sommige huisjes worden gebruikt als vakantiehuis. Met als gevolg dat er nog wel tavernes zijn of kleine cafeetjes. Toen wij er waren liepen er her en der nog wel wat toeristen rond maar we konden ook soms tijden rijden zonder iemand tegen te komen. Een half uur rijden naar een winkel(tje)  is soms heel gewoon. Laat staan een bezoek aan dokter of ziekenhuis. Het zet maakt in een klap de Nederlandse krimp economie belachelijk. Natuurlijk ook in Nederland zijn dorpen waarvan de bevolking wegtrekt, scholen sluiten en voorzieningen verdwijnen. We wonen zelf in Visvliet daar speelt het ook. Maar als je het in perspectief ziet is het allemaal wel overtrokken.

630.000 jongeren zijn na hun studie uit Griekenland vertrokken naar het buitenland. Dat op een bevolking van 10.800.000. De ouders hebben vaak de opleiding betaald en die wordt in het buitenland verzilverd. Dat is pas een Braindrain.

In het gebied waar we veel verbleven waren in het verleden 375 herders nu zijn dat er nog 25. Juist de herders vormden in het verleden de ruggengraat van dit woeste gebied. We hebben er links en rechts nog wat zien lopen. Ze kennen het gebied de cultuur en de gebruiken. Toen we eens de middagmaaltijd nuttigden moeten we eten wat er op het menu stond. er was geen keus. Een heerlijke salade van planten uit de omgeving en afgesloten met een Feta met honing zoals ik het nog niet eerder heb gegeten. Echt streekproducten geen twijfel mogelijk.

Als ik dan kijk wat er in Nederland wordt besteed aan krimp dan is dat een op zich staande industrie geworden. Net als de beving industrie. Freek de Jonge heeft zich er ook heel erg over verbaast. Natuurlijk is de problematiek van de beving groot net als de Urbanisatie lege dorpen achterlaat. Dat daar allerlei wijsneuzen op storten en hele industrieën ontstaan als Centrum voor veilig wonen en de Nationaal coördinator. Heel belangrijk doen grote woorden gebruiken maar ook wel een hele grote strijkstok.

Hoe dan wel? Eigenlijk niet zo moeilijk Geef de bewoners de ruimte. Zorg voor een ruimhartige vergoeding. Nu druppelt er wel heel weinig door met als triest dieptepunt dat het centrum voor veilig wonen winst heeft gemaakt. Zeg nou zelf wat is er erger een bewoner uit het gebied die iets te veel krijgt of het geld besteden aan CVW of de nationaal coördinator. Waar volgens mij veel medewerkers werken van buiten de regio (hoeveel eigenlijk?) en zelfs winst maken. Voor mij houdt het in dat we ons nog vaak laten inspireren in het buitenland Proberen activiteiten te ontplooien en daarom het komend Oud en Nieuw gewoon weer thuis in de eigen omgeving vieren.

De laatste jaren zijn we op veel plaatsen geweest en ook vaak gezegd dat mensen ook welkom waren bij ons. Het ging vaak om mensen die zich inzetten voor een andere wereld. Niet geld gedreven maar juist op zoek naar een andere aanpak. Dat alles onder de titel unaVision. Heel vaak hebben we de vraag moeten beantwoorden wat is dat eigenlijk dat unaVision? En om eerlijk te zijn weet ik het zelf ook nog niet echt goed. Dat klinkt vast raar. Toch kom ik veel mensen tegen waar ik een klik mee heb. Dat gaat vaak over een andere toekomst waar meer aandacht is voor de menselijke maat. Vanuit gelijkwaardigheid dingen voor elkaar krijgen. Al die mensen hebben iets gemeen iets wat hen drijft. Vaak belangeloos en die mensen hebben vaak geen groot waarneembaar ego. Ze hebben iets wat hen drijft en motiveert. Ze werken vanuit één visie je zou dat de unaVision kunnen noemen. De persoon achter unaVision heeft de neiging een stempeltje te zetten als hij een mooi voorbeeld ziet. Dat gaat me net even te ver. Voor mij is het voldoende om me te laten inspireren door een initiatief.

En inspiratie was er voor de bezoekers meer dan genoeg. We bezochten natuurlijk het dorp Visvliet.  We gingen op bezoek in Kloosterburen, Stedum, we deden mee met Let’s Gro, gingen naar de Biotoop en naar de Wolkenfabriek. Voor mij was het leukst dat dorpsgenoten uit Visvliet ook anders keken naar hun eigen omgeving en zo ook met plannen kwamen over de toekomst van het dorp. Of die gerealiseerd worden weet ik zo niet maar de spirit is er wel.

Voor mij en Ursula was het niet onbekend om mensen in de regio rond te leiden en ze deelgenoot te maken wat Noord Nederland voor parels heeft. Mooi, verrassend en gastvrij. Maar dit was voor ons ook heel bijzonder. Ons dorp Visvliet omarmde onze bezoekers en omgekeerd. We werden van alle kanten geholpen. Bedrijven hielpen ons met brood, vlees en ander voedsel wat door dorpsgenoten werd omgezet in heerlijke maaltijden. Maar nog veel leuker was het om te zien dat de bezoekers bij mensen thuis sliepen. Daar ontstonden ook mooie ontmoetingen. Voor mij is dit waar unaVision om draait. Inspireren en geïnspireerd te worden. Met mensen contact maken op een andere manier dan de toerist uithangen. Mensen ontmoeten die een beetje dezelfde dingen nastreven. Werken vanuit een bepaald gedachtegoed. Er zijn nu ook al plannen om met het dorp Visvliet ok pad te gaan.

De kosten? Onze gasten hebben zelf de reis betaald en we hebben een bijdrage van € 1000,- van de gemeente Zuidhorn gekregen. Geweldig! Het was een heel mooie blijk van waardering.  Zonder dat was het ook wel door gegaan denk ik maar een mooi gebaar wat zeker van pas kwam. Misschien is dat ook wel waar het in de nieuwe wereld om draait. Als je iets wilt dan is er heel veel mogelijk ook zonder geld. Het vraagt wel creativiteit en zeker ook ondernemerschap, je moet wel iets ondernemen. Dan blijkt dat er met de juiste mensen veel mogelijk is.

Je druk maken over wetmatige dingen heeft weinig zin. Er zijn veel dingen in de wereld die redelijk vast staan. De zon gaat onder of beter door de draaiing van de aarde verdwijnt hij uit ons beeld. Daar kan je boos over worden maar het heeft geen zin.

Kwaad worden op de provincie omdat ze een rare regeling voor glasvezel hebben gemaakt heeft ook weinig zin want ze stonden niet open voor alternatieven of onze mening. De antennes stonden andere kant op gericht. Ik maak me daar zo nu en dan kwaad over maar dat is eigenlijk net zo onzinnig als het boos maken over de ondergaande zon.

Zo doorredenerend zijn er veel dingen waar je eigenlijk wel weet hoe het gaat maar waar je je wel druk over maakt. Zeker als je van iemand anders verwacht dat hij of zij iets zou moeten doen maar het nalaat. Wat een verspilde energie.

Een paar jaar geleden zat ik bij de buren waar de mannelijke helft nuchter vertelde: “mijn partner maakt zich druk over de kleding die ik laat slingeren. Ik heb er geen last van. Dus als ze er last van heeft dan ruimt ze het toch op”.

Ik kom erop omdat ik een plaatje zag met een leuke tekst.

Als reactie schreef iemand Helaas we weten nu al dat dat niet gebeurd!

Dat leverde bij ons een prachtig gesprek op. Als je het daar neer legt in de hoop dat iemand het mee naar boven neemt  kan dat natuurlijk. Maar als je dan weet dat het niet gebeurt is het niet handig daar je over op te winden. Want in mijn persoonlijke geval is het niet de onwil maar meer het gebrek aan besef  of het afwezig zijn dat ik het niet doe. Even een kleine tip was mijn reactie. Geef even een  hint en ik neem het met plezier mee. (of frisse tegenzin) maar ik doe het wel.

De vakantie is weer over en ik zit weer tot over mijn oren in glasvezel, breedband en coöperaties.  Tijdens zo'n vakantie heb je alle tijd om na te denken over de dingen die je bezighouden.  Zo is het mij duidelijk geworden dat er op de wereld mensen zijn die zich inzetten voor een doel dat veel groter is dan henzelf. Dat was niet nieuw voor mij, maar juist tijdens op vakantie is me dat meer dan duidelijk geworden.

In de vakantie zag ik een document dat ging over Collectieve Impact.  Het stuk in het engels was best lastig om te lezen, maar het geeft precies weer hoe ik over dingen denk.  Ik heb een poging gedaan om het stuk enigszins te vertalen. Sommige lastige stukken heb ik weg gelaten. Kort samengevat: het gaat over de verandering die je in de wereld bezig is en dat die verandering niet kan worden veroorzaakt door een organisatie of een individu. (ik durf me dus ook geen kantelaar te noemen, als je jezelf zo noemt heb je het niet begrepen)  Maar dat het  gaat gebeuren doordat verschillende mensen vanuit verschillende invalshoeken bezig zijn met het werken aan een “een hoger doel”.

Ook kreeg ik tijdens mijn vakantie een stuk onder ogen hoe Taiwan omgaat met de burgers betrekken bij besluitvorming.  Kwesties worden voorgelegd en via de nieuwe media worden meningen opgehaald en daarna in bijeenkomsten verder uitgewerkt. Dat alles met een doorlooptijd van enkele maanden. Toen ik dat las, dacht ik: wij zijn eigenlijk een derde wereldland als het gaat om dit soort ontwikkelingen. Oudere structuren structuren staan nog steeds overeind. Waarbij we niet in staat zijn meer mensen bij het besluitvorming te betrekken. De gevestigede orde weet wel wat goed is voor de mensch. Het verhaal uit Taiwan sprak mij erg aan.

Tot mijn grote verbazing zag ik bij  1Vandaag een item waarbij de ChristenUnie samen met de Partij van de Arbeid meer macht willen geven aan de burgers.  Dit sluit prachtig aan op de dingen die ik hiervoor beschreef.  Het zijn nog maar twee partijen die daar zo over denken maar volgens de twee politici moet ook het CDA en andere partijen zich er wel kunnen vinden.  Toen brak mijn klomp want juist het CDA is binnen de provincie Groningen bezig om grote marktpartijen het voordeel te geven boven bewoners initiatieven. Ben ik nu gek? Als het waar is wat daar wordt verkondigd, wie gaat de gedeputeerde in Groningen stoppen op de ingeslagen weg? Wie zorgt ervoor dat er voorrang gegeven wordt aan de burgerinitiatieven die bezig zijn een eigen glasvezelnetwerk op te richten? Ik zou heel graag een reactie van de gedeputeerde op het item van een vandaag en hoe ik dat in verband moet zien met de aanpak van breedband in het landelijk gebied. Er is vast wel iemand in de omgeving van gedeputeerde die mijn blog onder zijn aandacht kan brengen. Ik ben benieuwd.

Soms is het om moedeloos van te worden. Mensen en bedrijven die een groter portie willen krijgen dan hun eigenlijk toekomt. Dat alles komt voor zover ik het kan nagaan door het denken volgens marketing principes. Het woord marketing zegt het al, marke(t get)ting. Het veroveren van de markt.

Eigenlijk wel vreemd want in het verleden werd er nooit zo over gedacht. Toen stond centraal -: kan ik iets leveren waar iemand anders behoefte aan heeft. Natuurlijk waren er toen ook mensen die probeerden veel geld te verdienen dat gebeurde toen door middel van Handel. De afgelopen week hoorde ik het verhaal van Kröller Müller. die tijdens de eerste wereldoorlog gigantisch rijk werden door de handel in grondstoffen.

Dat is nu verworden tot het veroveren van markten. Niet meer het bedienen van een enkelvoudige klant. Door de loop van de jaren zijn mooie uitdrukkingen toegevoegd aan onze taal zoals –  What's in it for me – het veroveren van de business en  – een klant scoren. Daarin zit al opgesloten dat het gaat over competitie

Hoe is dat vroeger eigenlijk geweest? Als ik terug in de tijd kan ik me herinneren dat er op ons dorp kleine winkeltjes waren die samen zorgden voor de voeding en het leveren van spullen aan de inwoners van ons dorp. Zo nu en dan gingen we naar een groot dorp of de stad Groningen voor inkopen. Dat ging dan vaak over speciale dingen zoals het kopen van een  pak voor mijn vader of met de familie op foto. Als je op de achterkant van oude familiefoto's kijk zie je daar de stempel van een fotograaf staan. Dat is allemaal verleden tijd. Ergens heeft dat plaats gemaakt voor het veroveren van markten. Op school wordt daar les in gegeven. Daardoor ook het uit de markt drukken van concurrenten / kleine spelers. De afgelopen weken zijn er voldoende voorbeelden langs gekomen waarbij oude vertrouwde winkels uit het straatbeeld verdwijnen en plaats maken voor internationale spelers. Die  producten en diensten leveren die over de hele wereld hetzelfde zijn.

Het hangt ook samen met de trek naar de stad – de verstedelijking. In veel dorpen is er geen schroefje meer te krijgen daarvoor moet je dan grotere plaatsen rijden waar een Gamma, Praxis of Karwei te vinden is. Die het op hun beurt weer moeilijk hebben tegen het geweld van Hornbach en Bauhaus. Hetzelfde geldt voor levensmiddelen, kleding, schoeisel, auto's, brood  en andere dagelijkse benodigdheden.

Aan de andere kant zijn er ook regio’s die strijden om bezoekers, toeristen en bedrijven. Dat neemt soms absurde vormen aan. Is een regio te vergelijken met een bedrijf die de competitie aan moet gaan???

Ik mocht deelnemen aan de stertochten de estafetteloop naar Nijmegen in het kader van de 100e Nijmeegse 4daagse vanuit iedere provinciehoofdstad.  De aftrap was door de nieuwe Commissaris van de koning op het Martinikerkhof tegenover het provinciehuis.We kregen een grote plastic zak met een handjevol prullaria met een oranje G er op van de Provincie. Een oranje pen, een stressbal, een soort lintje met een haaje en een of ander raar zwart zakje ook met een oranje G er op. De vraag is alleen wat we er mee moeten? De 4 daagse probeert zoveel mogelijk duurzaam te zijn. De provincie Groningen gooit er een stapel plastic zakken tegenaan met erin een handjevol voorwerpen met een oranje G. Inmiddels is het in  winkels verboden plastic zakken weg te geven. Dat geldt blijkbaar niet voor overheden. Gelukkig nam niemand de plastic zakken mee. Wel de stressbal, balpen, het lindje en het rare zakje waarvan niemand echt wist wat het was.

Laat de bedrijven en toeristen maar komen, met deze “merchandise”gaat dat vast lukken!. Er gaat niets boven Groningen!!

Glasvezel in het buitengebied houdt me aardig van de straat. Met name in Groningen en Drenthe (hoewel ik ook wel eens over de grens stap naar Friesland). Geweldig mooi om te zien hoe bewoners zelf aan de slag gaan (uit de nood geboren) om zelf een netwerk aan te leggen en te bezitten. Het is een lange weg vol hobbels en valkuilen. Maar het gaat zeker lukken in mijn ogen.

Nu is het zo dat er bij de provincie Groningen geen geloof is in de kracht van eigen inwoners. “Jan, dat gaat niet lukken” hoor ik dan. Bewoners zijn daar niet toe in staat om het voor iedereen te regelen. We willen het in één keer regelen voor de hele provincie. Waarbij het bevingsgebied voorrang heeft daar is geld voor beschikbaar.  

Nu hoorde ik gisteren een mooie uitdrukking, er is geld beschikbaar “À Fonds Perdu”. Dat is een mooie uitdrukking voor het geld weggeven met de wetenschap dat het nooit meer terug komt. Met dat geld wil de provincie marktpartijen overhalen diensten te leveren in het onrendabele gebied.  Hoezo onrendabel??? Want met een coöperatieve aanpak kan het wel en dan is het blijkbaar wel rendabel. Er worden alleen geen grote winsten behaald. Natuurlijk moeten die bedrijven zelf ook geld meebrengen. Alleen zullen de aandeelhouders van de bedrijven vragen : "Hoe snel is dat terugverdiend?"

In de gesprekken die ik gevoerd heb met de provincie (dat gesprek is opeens gestopt toen men begreep wat mijn drijfveer is) hoorde ik vaak over de onrendabele top. Dat is dus een uitdrukking van de markt. Het geloof dat de markt de oplossing biedt, is erg groot. Ergens begint het bij mij dan te jeuken. Want geld weggeven aan de markt,- pardon beschikbaar stellen À Fonds Perdu, om vervolgens tot in de eeuwigheid commerciële diensten te moeten afnemen,  voelt niet goed. Waarom niet lenen aan een coöperatie? Dan blijft het geld in de regio. Ergens hoorde ik het argument het geld wordt niet weggegeven maar geïnvesteerd in de regio. Wat een kortzichtigheid. Ook bij een coöperatieve aanpak wordt het geld geïnvesteerd in de regio. En waarschijnlijk ook nog effectiever want bewoners kunnen allerlei slimmigheden inbrengen die een marktpartij niet kan. Bijvoorbeeld leggen over privé terrein. waarom zou ik dat voor een commerciële partij doen. Dat ligt anders als het is voor mijn eigen coöperatie.

Wat te denken aan de lokale bedrijvigheid. Lokale partijen worden betrokken bij de coöperatieve aanpak. Ik herinner me nog goed dat een paar jaar geleden Hongaren en Roemenen het netwerk in Leek en Marum hebben aangelegd. Terwijl Nederlandse kabelleggers thuis zaten toe te kijken. Allemaal in opdracht van Reggefiber / KPN. De partij die nu regelmatig met de provincie om tafel zit om aanspraak te maken op dat Fonds Perdu.

Het wordt nog gekker als je nagaat dat het Economic board Groningen geld ter beschikking stelt en dus indirect ook mee werkt aan dat “À Fonds Perdu”. Een deel van het geld wat bedoelt is om het bevingsgebied te ontwikkelen is foetsie. Weggegeven aan een marktpartij zodat die de businesscase rendabel kan maken, oftewel kan verdienen aan de inwoners van het bevingsgebied. Ben ik nou gek of hoe zit dit eigenlijk. Waarom dat geld niet ter beschikking stellen aan een bewonersinitiatief. Laat meer bewoners een rol spelen in de digitale ontwikkeling. En daar hoort de volgende boodschap bij: beste bewoners we wonen in een geweldig gebied.  Ver voor de jaartelling vochten we tegen de zee. Woonden we op Wierden. Het heeft ons onverzettelijk gemaakt. Bulten zand in het landschap maken of er een kabeltje in graven, wat is het verschil. Natuurlijk kunnen we die uitdaging aan. Niet voor niet is het derde couplet van ons volkslied:

Doar woont de dege degelkhaaid,
de wille, vast as stoal,
Doar vuilt t haart, wat tonge sprekt,
in richt- en slichte toal.
 

We laten ons toch niet leiden door “turfsmurfen, spreadsheetspecialisten, vinkvee” die wel weten hoe de economische markt werkt, maar geen flauw idee hebben hoe een cooperatieve aanpak werkt en wat Groningers wel en niet kunnen? Kom op nou.

Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij of ik ben bezig met Bottom up. De beweging van onderop. Geef mensen de ruimte om dat te doen wat ze zelf willen. Dat is geen gemakkelijke aanpak want zoveel mensen zoveel meningen. Toch kan ik er volop van genieten als mensen met elkaar zich sterk maken voor een gemeenschappelijk belang. In mijn geval is het vaak glasvezel in het buitengebied maar het is op veel meer plaatsen te zien.

Het gaat vaak als een reactie op een doorgeschoten top down benadering daar waar een kleine groep aan de top bepaalt wat goed is voor mensen. Soms is top-down goed maar in andere gevallen ook niet. Soms is het zo erg dat er in het bedrijfsleven psychopaten in de top van een bedrijf zitten. Zaterdag stond er een stuk in het Dagblad van het Noorden over gesjoemel, zelfverrijking en mismanagement onder de titel “Wolven op de werkvloer”. Het riep bij mij de vraag op is dit alleen in het bedrijfsleven? En de overheid of gezondsheid zorg dan? Juist in de politiek zie ik soms mannetjes die een mening hebben die niet een afspiegeling is van wat er in de maatschappij leeft. Ik las ooit eens: de kwaliteiten die een politicus moet hebben om aan de top te komen is maakt hem/haar ongeschikt om een politieke functie te bekleden. Het vraagt knokken en uitgesproken standpunten  om aan de top te komen. Daar eenmaal aangekomen vraagt het een luisterend oor en een bindend vermogen.

Dan is het bij een commercieel bedrijf gemakkelijker daar gaat het om competitie. In de markt gaat het om marktaandeel en als iemand je marktaandeel afneemt kan je met een goede marketing het weer terug pakken. Niet voor niets heet het Marke(t get)ting. dat is waar ik me dagelijks mee bezig hou hoe kunnen bewoners initiatieven rond breedband zich zo organiseren dat een eigen glasvezelnetwerk gerealiseerd wordt. Niet ten behoeve van vermogende aandeelhouders, maar als vehikel voor regioontwikkeling. Want met een eigen netwerk blijft het geld in de regio en gaat het niet over de grote plas naar de aandeelhouders van Ziggo of KPN. Al snel een paar tientjes per aansluiting per maand. Dan pas komen die bedrijven in actie om de rendementen uit hun netwerk te behouden in plaats van energie te stoppen in het upgraden van hun netwerk. In dezelfde krant van zaterdag stond er een mooie collumn van Kool & Veenstra. Ze wonen blijkbaar in de Wolden waar een glasvezelinitiatief bezig is. Daar is Ziggo begonnen het initiatief te frusteren.
 

Ik las: Geen wonder dat hij (Jan Veenstra) pissig was toen we onlangs zagen hoe in het centrum van Zuidwolde een busje aantrekkelijk ogende studenten en scholieren werd opengetrokken. Een acquisitieteam van jongelui in Ziggoshirts verspreidde zich als een zwerm muggen. Pronte kontjes, hupse borstjes. En ongetwijfeld rappe bekkies met een goed ingestudeerd verkoop praatje. Zijn de bazen van Ziggo opgeschrikt?  Worden in dichter bevolkte gebieden van Drenthe nu klanten geworven met tijdelijke aanbiedingen, zodat het glasvezel initiatief mislukt en het buitengebied nog steeds zonder goede internetverbinding zit? Het begint dus al op te vallen wat er aan de hand is. en sommige mensen storen zich aan het gedrag van dominante marktpartijen.

Blijkbaar hebben ze bij Ziggo en KPN niet in de gaten dat deze aanpak wel een heel erg tegen ze kan gaan werken. Allereerst zijn klanten niet achterlijk en tegelijkertijd voedt het de motivatie van de initiatiefnemers nog meer om het toch voor elkaar te krijgen en juist nu ook met de Ziggo klanten. Ook Tegenlicht gooide zondag olie op het vuur. Internet is het medium waar mensen door beïnvloed worden. Juist grote beursgenoteerde bedrijven proberen iedereen te verbindenen. Griezelig om te zien hoe machtig die beweging is. Des te belangrijker is het om bewust te kiezen voor een eigen netwerk. Natuurlijk kan dat netwerk ook gebruikt worden voor beïnvloeden van grote groepen mensen. Het verschil is dat het eigen netwerk ook gelijk symbool kan staan voor een zelfbewuste regio die het anders wil. 

Wil je het ook nog eens op 4 andere manieren horen wat er overal speelt??? Neem dan even een kwartiertje de tijd en kijk naar onderstaande 4 fragmenten.

“Ik ben een plattelandsmens”.

Niet dat ik een hekel heb aan een stad, integendeel ik kom er graag. Maar om te wonen en leven kies ik toch voor een dorp. Nu blijkt dat ik daarmee afwijk van het merendeel van de wereldbevolking. Uit een onderzoek in 2008 is gebleken dat er meer mensen in steden leven dan op het platteland. Daarvoor was het omgekeerd.

Die beweging wordt Urbanization genoemd. Overal ter wereld wordt deze verandering waar genomen. Veel mensen kiezen voor deze leefomgeving omdat gezegd wordt dat het beter zou zijn om in een stad te leven. Voordelen van het leven in een stad zijn o.a. betere kansen voor onderwijs, meer kans op werk, het hebben van voorzieningen in de buurt en er is een groter aanbod en verscheidenheid van goederen en diensten. Er kleven ook wel nadelen aan: vervreemding, stress, duurder qua levensonderhoud, hogere luchtvervuiling, hogere criminaliteitscijfers en negatieve sociale aspecten. Deze negatieve punten zorgen ervoor dat veel mensen kiezen om in buitenwijken van een stad te gaan wonen.

Er is ook wel een andere beweging te bespeuren, de trek naar het landelijk gebied door:

• een betere kwaliteit van leven
• de overtuiging dat het een veiliger en plezieriger omgeving is voor kinderen om op te groeien.
• mindervervuiling en meer open ruimte;
• goedkopere grond om te kopen en lagere huizenprijzen.
• bedrijventerreinen op mooie locaties en ruimte om uit te breiden.

Toch lijkt de trek naar de stad nog steeds door te gaan.

Er is ook anders te kijken naar deze problematiek.In een stad wordt er een soort filter toegepast: rijk bij rijk, arm bij arm, arbeiders buurten, allochtone wijken en buurten voor de beter gesitueerden. Binnen zo’n wijk is er een soort monocultuur. Daar weet men amper wat er buiten de eigen buurt of stad speelt. Het duidelijkste bekende voorbeeld is de Amsterdamse grachtengordel.  

In dorpen heb je dat soort scheidingen niet echt. We wonen sinds een paar maanden in Visvliet. Een dorp op de grens van Friesland en Groningen, waar nog geen 400 mensen wonen. Of je wilt of niet je komt daar van alles tegen en je moet het als dorp met elkaar rooien. Voor mijn glasvezel activiteiten was ik de afgelopen week ook bij een vergadering van dorpsbelangen in een ander dorp en daar zag ik hetzelfde. De agrariër, ICT manager, kapper en heftruk chauffeur allemaal bezig met de woonomgeving. Dat maakt voor mij een dorp juist zo leuk. De boerenslimheid gecombineerd met academische denkkracht.

Gisteren was ik bij een bijeenkomst voor vernieuwingen in de stad. Allemaal hoger opgeleide mensen die nadenken over hoe het anders zou moeten met de wijken in de stad. Veel praten over en weinig met betrokkenen. Het mooie van een dorp is dat het al ingebakken zit en een dorp. Steden kunnen nog heel veel leren van dorpen. In een dorp is men gewend om dingen zelf uit te vinden. Lang niet alles is voorhanden en dat maakt mensen soms slim en vindingrijk.

Zeker als het gaat over voedsel verbouwen en plaatsen van zonnecollectoren. Alleen dat al maakt het wonen in een landelijke omgeving waardevol. Maar er is meer wat een dorp en het platteland waardevol maakt. Men is gewend met elkaar samen te werken. De professor en de bouwvakker, de IT-er en de kapster. Denken en doen zijn bij elkaar daar kunnen steden nog heel veel van leren. Waar ik de rest van mijn leven ook ga wonen, vast dat het op het platteland is.

Mijn missie bestaat uit het samen oplossen van problemen die alleen niet op te lossen zijn. Het mooiste voorbeeld is misschien wel Glasvezel in het buitengebied.

Een voorbeeld: iemand woont een eind buiten het dorp. Zij is afhankelijk van Internet en heeft maar 2Mb/sec download om over upload maar niet te spreken. Ze moet regelmatig een bestand versturen van 1Gb. Dat duurt uren. Ze heeft een offerte te liggen van KPN. Het moet € 38.000,- eenmalig kosten en dan nog € 589,- per maand. Ze krijgt dan 100Mb/sec download en upload. Die eenmalige kosten kunnen natuurlijk lager als er maar meer mensen in de zelfde straat een aansluiting zouden nemen. Dat noemt men vraagbundeling.

In een gemeente verderop (gemeente Noordenveld) is men bezig om een netwerk aan te leggen. De schop is vorige week de grond in gegaan. Haar vriendin woont daar. Die wordt aangesloten. Eenmalig € 0,- en betaald € 59,50 per maand en krijgt daarvoor 250Mb/sec up en down, digitale televisiekanalen en telefoon. Ze kan ook kiezen voor een eenmalig bedrag van € 750,- en dan wordt het maandbedrag € 52,50. Zie ook Aanmeldformulier Netvisit

Hoe kan dit? In Noordenveld is er een bewonersinitiatief waarbij bewoners met elkaar hebben besloten een netwerk aan te leggen. Ze hebben geen aandeelhouders zoals KPN die rendement willen. Het netwerk hoeft ook niet in 5 of 7 jaar afgeschreven worden. De afschrijving in Noordenveld is € 30,- per maand gedurende 10 jaar. En nu wordt het leuk want na die 10 jaar kan de coöperatie besluiten het geld te besteden in het dorp. In dit geval gaat het om 800 aansluitingen. Per maand kan er dus € 24.000 in het dorp blijven waar het bij KPN over de grens verdwijnt.

Noordenveld is provincie Drenthe en daar ziet de provincie de meerwaarde van deze coöperatieve aanpak. Mijn eigen provincie Groningen zit met een duivels dilemma. Het liefst willen ze het in één keer goed regelen voor iedereen. Een loffelijk streven. 23 januari 2015 was er een bijeenkomst waarbij de gedeputeerde (met aandachtsgebied leefbaarheid)  toezei dat het voortvarend opgepakt ging worden. Ook de voorzitter van het Economic Board Groningen was er en bracht stellig dat dit te gek was voor woorden en dat ze het gingen aanpakken. Er werd 10 miljoen voor vrijgemaakt.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en op 18 maart is er een bijeenkomst van de provincie Groningen. Er zijn een aantal organisaties van buiten de provincie gevraagd te komen met een mogelijke oplossing. Er werd gekozen voor een aanpak waar de marktpartijen gevraagd zullen worden wat het moet kosten om het in één keer provincie breed op te pakken. Eventueel gefaseeerd. Dat rapport is echter tot nu toe nooit verschenen. Het is eind vorig jaar al opgeleverd. Tientallen mensen zijn geïnterviewd. Ook heb ik een gesprek gehad en wil wel graag weten wat er is opgeleverd. Al was het maar dat het ook mijn vak is, vraagbundeling. Duidelijk is dat de provincie Groningen niet de lijn van Drenthe gaat volgen. Veel te kleinschalig en in de ogen van de provincie Groningen te traag.

Intussen wordt er in Drenthe op 2 plaatsen gegraven. Voor zover ik het kan zien zit de provincie Groningen met een duivels dilemma. De provincie is niet verplicht iets te doen maar kunnen gelet op de uitlatingen van de gedeputeerden ook niet langer toekijken. Maar stel dat er een marktpartij is die er wel iets mee wil, dan zullen er voldoende aansluitingen verkocht moeten worden om het rendabel te krijgen. En er is regelmatig overleg geweest met marktpartijen. Het investeren in een netwerk waar weinig abonnementen van worden afgenomen is vragen om moeilijkheden.

Nu is de invloed van KPN binnen de politiek nog redelijk groot. Nog steeds een redelijke werkgever in Groningen. Hoewel dat in de loop van de jaren van 5800 banen is terug gelopen naar een kleine 2000 schat ik in. KPN kan nog redelijk bestuurders voor hun wagentje spannen. Ik zag zelfs een burgemeester optreden in een reclamefilmpje. Of 8 jaar geleden de gedeputeerde. het adviesbureau wat dealer is van KPN  promoten. Hetzelfde bureau dat het tot nu toe niet verschenen adviesrapport heeft geschreven.  Er is van buiten niet goed waar te nemen hoe sterk de lobby van grote marktpartijen is. Ik noem hier KPN omdat dat bedrijf bijna altijd de enige aanbieder is in het buitengebied.
Ondertussen groeit de onrust en onvrede bij de bewoners die wel mooie verhalen horen maar nog steeds geen oplossing zien. De 18e maart is er een bijeenkomst die georganiseerd wordt door de provincie. Ik hoop dat ze uit het duivels dilemma komen. Kiezen voor een grootse aanpak via marktpartijen waar veel mensen in de provincie inmiddels niets meer mee willen. Die kiezen voor een eigen glasvezelnetwerk. De grootse aanpak gaat vast lastig vliegen. Is er een marktpartij te vinden die in een traject durft te stappen waarin ze niet worden gepruimd? Of de provincie draait een beetje bij. Ze zien de meerwaarde van de participatieve aanpak. Omarmt al die dynamiek en lokale energie. Ze ondersteunt bewoners initiatieven met wat procesgeld en langlopende leningen.

Het mag duidelijk zijn ik ben van de coöperatieve aanpak.  Het gaat om ruim 15.000 aansluitingen in Groningen. Als dat na 10 jaar vrij valt blijft er € 450.000,- per maand in de provincie Groningen. Bewoners hebben dan 250Mb/sec download en 250MB/sec upload TV en telefonie. Eindelijk kan de stichting Kabelnetten Veendam doen wat ze graag wil, een grotere rol spelen in de provincie. Als ik eerlijk ben, vraag ik me af waar de provincie nog op wacht. Hopen op een wonder dat het vanzelf opgelost wordt? Langzamerhand beginnen al die verhalen tegen ze te werken. Echt een duivels dilemma.

Vertrouwen op die grote aandeelhouder gestuurde bedrijven? Ik heb er lang genoeg gewerkt om te weten dat er prima mensen werken. Daar is niets mis mee. Alleen de eenzijdige tucht van buitenlandse aandeelhouders en streven naar winstmaximalisatie is niet iets waar ik me voor wil inzetten. Ik kom graag op voor onze eigen regio.

Ik laat me graag verrassen op de 18e. Maar mocht er geen duidelijke visie zijn dan is iedereen van harte uitgenodigd om de 21e maart in de Wilp of de 23e in Zevenhuizen te horen van een aanpak die uit gaat van lokale kracht. En hopelijk  gesteund door een participerende overheid. Zie ook www.glasvezelwk.nl. Daar kan je je ook aanmelden.

De wereld is vergeven van initiatieven. Ben je een nieuwe ondernemer dan ben je pas iets als je een start-up bent. Een beloftevolle startende ondernemer. Nog mooier als je een Serial Start up bent. Oftewel je doet niets anders dan nieuwe ideeën lanceren en nieuwe bedrijven starten.

Maar als er zoveel gestart wordt hoe zit het dan met stoppen? Of maakt men dingen nooit af? Dat lijkt een gewoonte te worden er is zelf een boek geschreven: Nooit af. Waarschijnlijk is het boek geschreven vanuit een andere filosofie.  Maar de titel prikkelt wel.

Nu ben ik van de generatie waarbij iets afmaken gold als iets positiefs. Je moet soms doorzetten. Het lijkt wel of dit tegenwoordig niet meer nodig is. Sterker nog als het je niet zint, stop je er toch gewoon mee. Zeker in het hogere management is het ook vaak nog wel lucratief want vaak is er een vertrekpremie in het vooruitzicht gesteld. Nu is dat “moeten stoppen” me ook meer dan eens overkomen. Maar hoe doe je dat op een nette manier?

Laatst hoorde ik een presentatie van iemand die vertelde dat in oorlogsvoering de aftocht iets is wat vaak vergeten wordt om rekening mee te houden. Met als gevolg dat je te lang door gaat en grote verliezen. Maar als je weet dat je geen succes gaat hebben, ga je dan toch nog door tegen beter weten in? Als je in een project zit waar iemand de leiding neemt en een koers vaart waar je het niet mee eens bent. Ga je dan de competitie aan of zoek je je heil ergens anders? Ben je dan een Sjaak Afhaak?

Als je wilt stoppen hoe doe je dat dan? Zeker als mensen van je verlangen dat je moet blijven. “Je bent nodig” vinden ze. Alleen wel volgens hun wensen en eisen. Stop je toch, dan heb je gelazer. Mensen zijn teleurgesteld: Je hebt toch beloofd dat….. Dit kun je niet maken… Ze kunnen boos worden en dan wordt een aftocht een afgang.

Is er een nette manier om te stoppen? Misschien niet! Maar door blijven gaan tegen beter weten in, is niet altijd de beste oplossing. Er is een chinees spreekwoord dat zegt: Van alle strategieën is, “Weten wanneer te stoppen” misschien wel de beste.

Competitie haalt het beste in mensen naar boven. Tenminste dat wordt er vaak gezegd. Maar als ik eerlijk ben ervaar ik vaak het tegenover gestelde. Winnaars zijn in veel gevallen geen plezierige mensen. Een citaat van Falko Zandstra stond in de courant: “Ik kan soms een nette hufter zijn”.

Deze week had ik een gesprek met iemand die een telecombedrijf heeft. Hij biedt internet aan aan klanten die problemen ervaren. Ik suggereerde hem om de vraag met de buren te bundelen en daar een neutrale partij tussen te zetten tegen een kleine vergoeding. Zodat het geheel goedkoper en beter wordt voor iedereen. Hij begon te proesten en te protesteren. Dat zou ten koste gaan van zijn omzet. Ik moest alles uit de kast halen om hem te bewegen toch eens met de neutrale partij te gaan praten. Vandaag schoot me een vergelijking te binnen van de taxi chauffeur die moppert op een busvervoerder. Dat hadden ook zijn klanten kunnen zijn.

Het lijkt in onze maatschappij alleen maar te draaien om de winnaars. Maar weinig mensen gaan voor Fair Trade, eerlijke handel. Een goeie marge draaien lijkt belangrijker dan een tevreden klant. We laven ons aan commerciële succesverhalen.

Concurrentie en competitie, het begint me steeds meer tegen te staan. Zaterdag waren we in een kleine speelgoedwinkel met alleen duurzaam (houten) speelgoed. De eigenaar nam alle tijd en het was merkbaar dat hij het werk met liefde en betrokkenheid deed. Ik maak me sterk dat de winkel er over 5 jaar nog is. Wat een verlies voor de maatschappij zou dat zijn. Kunnen we gaan inkopen bij een filiaal van een landelijke, of zelfs mondiale ketens.

Ik hoor de “echte ondernemers” al zeggen dan moet zo’n winkel zich weerbaarder opstellen. Ze moeten vernieuwen. Want het is in deze wereld een kwestie van overleven. Net alsof er geen ruimte is voor minder sterken. Winnaars hebben het gelijk aan hun kant…. Denken ze. Maar als je echt luistert kom je er achter dat juist mensen die met een worsteling zitten vaak een wijsheid bezitten. Mijn voorbeeld is Tineke. Ze is bezig met het project “Samen sterker verder”. (zie www.samensterkerverder.nl). Ze verzamelt verhalen van mensen die een tegenslag te verwerken hebben gekregen. Zelf is zij ook ervaringsdeskundige. Een gesprek met haar zet je weer met beide voeten op de grond. Wat een prachtig mens.

Vorige week hadden we weer de bijeenkomst naar aanleiding van de Tegenlicht uitzending over Syrië. Er waren vluchtelingen die voor ons kookten. Er werd voor ons gezongen. Er was één die prachtig kon zingen. Hij was een guitige spring in het veld. Kan zo meedoen met “The voice of Holland”. We gingen daarna met ze in gesprek. En op de vraag: “wil je jouw verhaal met ons delen?” kwam er een aangrijpend verhaal van de zanger over zijn vlucht en zijn vriendin die was verdronken.  

Eigenlijk is het niet moeilijk om de echte verhalen te horen. Even afstappen van de sterke stoere succes verhalen. Daarna gewoon de vraag te stellen. Zou je mij jouw verhaal willen vertellen? En dan luisteren.

Daar ging ook ons stuk in de bijlage van het Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Het kreeg de titel: Juist in Luisteren ligt de echte waarde. Het geeft heel mooi weer waar we ons veel mee bezig houden. Het organiseren van gesprekken die ons verder helpen. Bij die gesprekken is het maar wat lastig het competitiegedrag buiten de deur te houden. We willen graag laten blijken hoeveel we weten juist om indruk te maken. Maar van de echte doorleefde verhalen daarvan wordt je stil.   

Stel eens de vraag: Zou je mij jouw verhaal willen vertellen? Om daarna te luisteren. Vast dat je een indrukwekkend verhaal hoort. Want volgens Tineke hebben we allemaal wel een bijzondere ervaring. Ik ben het helemaal met haar eens.

Prettige feestdagen.

Op 14 november was er weer het plattelandsparlement. Deze keer in Zutphen. Tijdens deze dag ontmoeten plattelandsinitiatieven en politici elkaar. Er zijn wethouders en in dit geval een drie-tal 2e kamerleden. Het gaat over de kracht van het platteland. Heel veel over zorg en vastgoed op het platteland.

Zo zijn er inmiddels veel zorg-coöperaties, energie-coöperaties en breedband-coöperaties die met vereende krachten uit de grond worden gestampt.  De overheid speelt vaak eerder een belemmerende rol dan een faciliterende (hoewel er ook zo nu en dan positieve verhalen zijn, maar nog te weinig). Daar waar de overheid een dienst verleent / inkoopt waarvan bewoners dit beter en/of goedkoper zelf kunnen doen dan is er een “Right to challenge”. Kom op overheid dit kunnen we zelf beter. Prachtige voorbeelden zijn er. Het groenonderhoud werd door de gemeente gedaan.Het werd overgenomen door bewoners veel goedkoper en vele malen beter.

Prachtige voorbeelden. En toen breedband, dat kwam ook aan de orde. In het verleden heeft de overheid het overgedragen aan “de markt”. Dat werkt goed, alleen niet op het platteland. Daar is KPN de enige aanbieder. Soms met dramatische kwaliteit. Mensen zijn de wanhoop nabij. Ze gaan zelf aan de slag een coöperatie op te richten. Honderden mensen zijn er dagelijks mee bezig. Het gaat om 350.000 panden in het buiten gebied volgens de Rijks Universiteit Groningen. Het zijn er dus meer, KPN zelf noemt een getal van 400.000. Nu is KPN al tijden bezig met veel mediageweld mensen de ogen dicht te smeren. Groots wordt keer op keer in de media aangekondigd dat ze het probleem gaan oplossen zo ook deze afgelopen week.

De  laatste oplossing van KPN, die groots in de pers is gebracht, bestaat uit 3 onderdelen die soms weinig toe zullen voegen. Ik pel ze hieronder even af .

• KPN gaat investeren in het upgraden van het kopernetwerk. Natuurlijk alleen daar waar het voor hun rendabel is. In het promotie filmpje is te zien dat Groningen mooi blanco blijft. Een stukje bij Leek en ergens in Oost Groningen. Het bevingsgebied (ook Loppersum) blijft blanco. Eigenlijk een mooi item voor "De wereld draait door". 

   

   

   

   

  
   

• Internet via een wonderkastje. Het is uitvoerig getest in Loppersum. Grote onzin natuurlijk. Dat kastje was al te koop vlak na de start van 4G. Ze zijn aan het testen geweest of het netwerk het wel aan kan. Nou dat lijkt te kunnen maar er zitten wel een aantal voorwaarden aan. Het speciale abonnement kost € 50,- per maand voor 50Mb/sec en rond de € 100,- eenmalig. Je mag het alleen thuis gebruiken en doe je dat niet dan heeft KPN het recht de aansluiting af te sluiten. Het lijkt wel mooi maar dan moet je wel bereik hebben en dat is aan de randen van ons land vaak bagger. Zie het plaatje van bereik van KPN 4G, 14 november gemaakt . Oh ja televisie kijken kan niet. Ook logisch want je kunt nog geen 2 uur Netflix kijken op een kwalitatief goed niveau. Dan is je maand tegoed al op. 
  
• Het laatste onderdeel van de oplossing is helemaal flut. Daar waar het niet allemaal lukt, wil KPN graag in gesprek met overheid en bewoners. Doel is dat de bewoners zich het vuur uit de sloffen lopen voor een glasvezelnetwerk. Met de steun van de overheid één en ander realiseren. Als het geregeld is, het netwerk in eigendom overdragen aan KPN die er vervolgens tot in lengte van jaren geld kan verdienen voor de buitenlandse aandeelhouders.

Oftewel weer een poging van een marktpartij bewoners de ogen dicht te smeren. Wat me stoort is dat een burgemeester zich laat lenen voor deze verlakkerij. Blij met een half dode vogel. KPN maakt er dankbaar gebruik van. Ik zie het meer als een belediging voor alle mensen die hard werken om breedband coöperaties van de grond te krijgen. Deze coöperaties gaan voor een hoogwaardig toekomstvast netwerk voor en door de regio. Waarbij de winsten in de regio blijven en daar waar mogelijk lokaal kennis opbouwen.  Landelijk zijn dat honderden. Ze worden straal genegeerd, in slaap gesust. Ik vind het niet kunnen dat een bestuurder zich laat lenen om deze bewoners initiatieven te frustreren. Die heeft totaal niets begrepen van wat de politiek participatie sameleving noemt. Goed dat KPN eindelijk een stapje maakt maar met een echte oplossing heeft het helemaal niets te maken. En hosanna roepen helemaal niet.

Van het plattelandsparlement heb ik geleerd dat we een "right to challenge" hebben. Die uitdaging wil ik als mede initiator graag aangaan. Ik zou graag burgemeester willen uitdagen goed over zijn uitspraken na te denken en KPN vragen het filmpje off-line te halen. Om daarna bewoners initiatieven te omarmen. 

Wij gaan voor het glasvezelnetwerk, voorlopig 200Mb/sec up en down (later meer) , veel digitale TV kanalen waarvan een hele hoop in HD en telefonie. Ergens rond de € 65,- per maand. Hmm bij de KPN oplossing heb je de 4G oplossing, ADSL/VDSL met telefonie, digitenne en of Canal+. dat komt aardig in de buurt van € 100,- en je hebt een belabberde kwaliteit. Van dat geld gaat er een mooi deel naar (buitenlandse) aandeelhouders. Gelukkig heb je dan wel een geweldig systeem. Het werkt gewoon. Sorry een beetje cynisme kan ik niet onderdrukken.

De tegenlicht uitzending van zondag ging over “De Slimme Staat”. Ooit in een ver verleden hoorde ik iemand roepen: “Het kan toch niet zo zijn dat de overheid er voor de bedrijven is.” De bedrijven zijn er duidelijk voor de overheid, volgens die persoon. Het was duidelijk de persoon in kwestie werkte bij de overheid. Het was wel een beetje wereldvreemd in mijn ogen. Ruim 10 jaar later moet ik daar toch een beetje op terugkomen.

Ik werd er aan herinnerd toen ik een toespraak zag van Barak Obama. Wat een mooie speech. Sommige bedrijven roepen dat ze de wereld mooier maken en een hoop hebben veranderd. Ze vergeten vaak dat ze ooit zijn opgestart door geld van de overheid met kennis van universiteiten of met infrastructuur die door de overheid is aangelegd.

Prachtig dit voorbeeld.

Maar als zo vaak kreeg ik een suggestie van Facebook. In dit geval de toespraak van Romney. Geweldig hoe hij de rol van het bedrijfsleven neerzet. De overheid is hij wel dankbaar. Immers zij zorgen voor het onderwijs en infrastructuur.  Maar voor de rest is het vooral het bedrijfsleven dat zorgt voor de ontwikkelingen in de maatschappij. Super inspirerend en het moet kicken zijn als je start-up bent of succesvol ondernemer.

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik vaak schrijf over “de Meent”. Het gemeenschappelijke. Is dat een taak van de overheid of van ons allemaal? Of is het voldoende om belasting te betalen? En ben je dan als ondernemer ontslagen van de zorg voor het gemeenschappelijke? Immers in de woorden van Romney daar hebben we voor betaald.  

Prachtig deze 2 uitersten. Waarbij mijn sympathie uitgaat naar Obama. Ook al omdat hij het heeft om het samen te doen. Dat is ook mijn idee. Geef de overheid niet alle ruimte want dan wordt het een gedrocht van vanjewelste. Het creëert  ambtenaren die zich soms boven de maatschappij verheven voelen. Voor ieder incident moet er een regeltje komen. De ramp in Volendam heeft heel veel in beweging gezet. Maar ook recentelijk het ongeluk met de monstertruck. Opeens is er bijna niets meer mogelijk.

Vanmorgen viel tijdens een gesprek de uitdrukking “common sense”.  We vertalen het vaak met gezond verstand.  Maar eigenlijk staat er “begrijpen / voelen wat we gemeenschappelijk als mening hebben”. En dan wordt het spanningsveld tussen overheid en bedrijfsleven opeens een stuk kleiner. Vind je ook dat de overheid kleiner moet of juist dat grote bedrijven meer belasting moeten betalen. Kom donderdag dan eens langs in de Wolkenfabriek tijdens de meetup van tegenlicht. We zijn benieuwd naar jouw mening.

Vorige week volgde ik de 2e module van de training Sociocratie. Dat vraagt vaak om uitleg want lang iedereen kent het begrip. Het gaat over “iedereen betrekken”. Niemand uitsluiten. Je neemt als groep pas een besluit als niemand tegen is. Het kan zijn dat iemand zegt “ik denk er anders over maar ik ik kan er mee leven”.

In ieder geval wil je iedereen gehoord hebben naar zijn of haar mening. De gedachte er achter is dat je geen tegenstand wil. Dat gebeurt bijna altijd bij een democratische beslissing. Als je een besluit neemt waar 60% voor is dan is er grote kans dat er ook een grote groep tegen is en ook zal proberen alsnog het gelijk te halen.

Maar het gaat ook over het luisteren naar iedereen. Het betrekken van andere denkwijzen maakt dat er juist rijpere beslissingen worden genomen. In een groep zijn er ook altijd mensen die weinig inbrengen, vaak omdat ze overschaduwd worden door anderen. Het zijn de “Stille Willie’s. Juist die mensen weten vaak heel goed hoe dingen geregeld moeten worden. Ze luisteren veel, vaak ook te verlegen iets te zeggen. Persoonlijk denk ik dat het de oplossing is voor veel problemen, mensen niet uitsluiten.

Want het is mooi als je aan deel uitmaakt van de groep die het voor het zeggen heeft. Als je het gevoel hebt dat je deel uitmaakt van de good guys. Je voelt je gesterkt want de meerderheid denkt er zo over. Dat zie je al bij kinderen. Het is cool om bij de populaire groep te horen. Je ziet het bij het winnende team (laten we het maar niet over voetbal hebben). Bij democratie zit het er ook in gebakken. Er zijn winnaars en verliezers. Dat kunnen we iedere dag in de politiek zien. Kan de coalitie steunen op de meerderheid dan wordt er niet of nauwelijks geluisterd naar anderen.

Maar wat als de meerderheid op grond van beelden een overtuiging heeft die misschien wel eens niet goed voor het geheel is. Zelfs nu met internet is het lastig om je een goede mening te vormen over zaken. Als je verhalen van Poetin hoort over Amerika heb ik vaak het gevoel hmm zo kan je het ook bekijken. En we hebben in Nederland zo ook onze twijfels over de rol die Amerika neemt in de wereld. Want waardoor gaan al die mensen op vlucht? Ik zou ook op de loop gaan voor bombardementen. Ik las ergens dat er al langer een grote groep mensen in Syrie onderweg is. Overbegrazing en woenstijnificatie zorgden al jaren geleden voor een vlucht naar de stad. Toen waren er al veel mensen op drift.

En komen groepen mensen uit die regio onze kant op. Daar ligt dus een opdracht oor ons om ze niet uit te sluiten. De komende zondag gaat de uitzending over "Gimme Shelter". Wat jij kan doen?  

Donderdag de 22 kan je er over in gesprek in de wolkenfabriek.

Je bent van harte uitgenodigd

Nou daar zit ik dan. Probeer weer een blog te schrijven over iets wat me bezig houdt. Onderwerpen zat:

Over TV kijken.

Afgelopen week vertelden wel 10 mensen me dat ze gestopt zijn met TV kijken. Ze halen hun informatie wel via Internet. Het nieuws op TV wordt te veel gefilterd volgens hen. Dat gevoel heb ik zelf ook wel maar alles wat ik zie via Facebook gaat over vluchtelingen, financiële crisis en een hoop over "kijk mij eens goed en vooral leuk bezig zijn". Daar lijd ik zelf ook aan. Anders schrijf je geen blog 🙂

Over vluchtelingen.

De absolute cijfers zijn indrukwekkend maar procentueel valt het allemaal wel mee. Wat kan ik er zelf aan doen? In de auto stappen en helpen. Steve een kennis doet dat en zijn verhaal is indrukwekkend. Goederen inzamelen? Wat dan? In de opvang vrijwilliger worden? Het lijkt wel op de "ontwikkelingshulp" voor Afrika. Daar ben ik ooit geweest heb er nuttige dingen gedaan maar het voelt als een druppel op de goeie plaats.

Over het milieu.

Vanavond was Tegenlicht weer op TV deze keer over "de Klimaatzaak". Komende donderdag gaat het in de tweede kamer over de rechtzaak waarin de overheid is veroordeeld om meer te doen aan de terugdringing van de uitstoot. Dat is mooi getimed want donderdagavond is de meetup in de Wolkenfabriek waar we er over napraten. Je bent van harte uitgenodigd om ook te komen.

Over breedband

Waar marktpartijen steeds proberen bewonersinitiatieven te frustreren want ze beschermen hun eigen omzet. Ze zouden eigenlijk mee moeten werken aan initiatieven om een betere dienstverlening te krijgen en dus tevredener klanten. Maar ja dat kost op de korte termijn veel geld. Andere initiatieven frusteren is veel goedkoper.

Over zingen.

Ik mocht voor het eerst optreden met Nedersaksisch Vocaal Ensemble. Een koor dat zingt in de streektaal.  Het is voor het eerst dat ik in een echt koor zing en ik vind het prachtig. Heerlijk ontspannen en mooi om samen iets ten gehore te brengen.

Over wandelen

Vorige week was de “Abel Tasman Struuntocht”” en het komende weekend de “Tocht om de Noord”. Heerlijk om weer een stevig eind te lopen samen met mensen die wandelen ook leuk vinden. Vaak wandelingen met leuke ontmoetingen.

Over al deze onderwerpen heb ik al eens iets geschreven. En ik hoor regelmatig van mensen dat ze mijn blog zo nu en dan lezen. Niet iedereen is er van gecharmeerd. Afgelopen week hoorde ik van iemand dat hij absoluut geen fan van mijn blog is. Dat kan natuurlijk maar dat is voor mij geen reden om er mee te stoppen. Ik blijf wel zitten met de keus waar mijn volgende blog over moet gaan. Dat dient zich meestal vanzelf aan.

Daar gaan we weer: een publicatie die het proces van het aanleggen van glasvezel in het buitengebied mogelijk gaat verstoren

Regelmatig zijn er partijen die zand in de tandraderen gooien. Eerder hadden we al de aankondiging dat 4G de oplossing zou zijn. Even later komt er de aankondiging dat 5G er aan komt (blijkt pas na 2022 te zijn). Later is er een aankondiging van het ministerie dat er gewerkt wordt aan snel internet voor het buitengebied. Afgelopen zaterdag in de Telegraaf de aankondiging dat CIF er voor gaat zorgen dat er snel internet komt in het buitengebied. De NOS had een item over scholen die goed internet ontberen met Jonkersvaart prominent in beeld..Het Dagblad deed dat nog even dunnetjes over. Heel veel rumoer maar een echte oplossing wordt er niet geboden. Maar gelijk gaan mensen die al plannen hadden, zitten afwachten wat er aan zit te komen. Er wordt onzekerheid gecreëerd.

Wat is er aan de hand? In Nederland zijn een meer dan 200.000 panden die niet kunnen beschikken over snel internet. (een schatting is 350.000). Soms zitten daar scholen bij. De leveranciers KPN en Ziggo/UPC gaan niet over tot aanleg omdat het te duur is. De markt is geliberaliseerd. Commerciële partijen krijgen het echter niet voor elkaar om de investeringen snel terug te verdienen (binnen 7 jaar) en ook nog winst te maken. Veel mensen in het buiten gebied zijn dus aangewezen op trage verbindingen of mobiel internet wat in veel gevallen ook niet voldoet. Door het liberaliseren mag de overheid niet zomaar glasvezel in gebieden gaan aanleggen. Hoe graag ze dat ook willen. De provincie Gelderland is recentelijk teruggefloten. In die gebieden waar het echt slecht is zou de overheid wel wat mogen maar dat is een complexe zaak.  Allereerst wat is een echt wit gebied (slechte verbindingen) en juridisch is het uiterst complex door de europese regelgeving.

Wat er over blijft is dat bewoners zelf in actie komen. Er zijn in Nederland inmiddels ruim 100 initiatieven. Een aantal initiatieven komt met veel inspanning van de grond. Soms klein en soms groot. Soms zelf startend, soms aangejaagd door de overheid. De uitdaging is om zoveel mogelijk mensen achter het initiatief te krijgen. Dat is een moeizaam proces want niet iedereen ervaart het als een probleem. Maar als een initiatief meer dan 50% van de mensen meekrijgt, en ze tekenen daadwerkelijk een contract dan zou CIF er wel in willen investeren.

Het lijkt te mooi om waar te zijn. Stel dat de Jonkersvaart (die aangehaald wordt door het Dagblad en de NOS) het voor elkaar krijgt om 50% mee te laten doen. Ik denk niet dat CIF daar gaat investeren. Ja misschien als de kern van Marum ook voor een deel mee doet. Alleen daar heeft Reggefiber al glasvezel gelegd en daar is Ziggo ook actief. Overigens is Ziggo actief in alle andere aangrenzende kernen. Te mooi om waar te zijn? De gedeputeerde van Gelderland zoekt contact met CIF maar stelt ook gelijk 'Ik ga in ieder geval niet een marktpartij subsidiëren.' Natuurlijk ga ik zelf CIF de vraag ook stellen.

Er is wel van alles mogelijk voor het buitengebied maar het staat en valt met het bijeenbrengen van voldoende mensen. En veel mensen is het niet alleen. Het gaat om een hoog percentage in een bepaald gebied. Zoveel mogelijk mensen moeten meedoen en vaak ook nog iets extra betalen. Allen in dat geval is er iets mogelijk. Zelfstandig of met een marktpartij. En als ik alle “nieuws” zo lees, blijft dat nog steeds de uitdaging.

Mocht je een initiatief willen starten neem gerust contact met me op 06-53235426. Ik kom graag langs. Ik heb een duidelijke visie op de problematiek en die deel ik graag. Maar zorg gelijk dat er buren bij zijn want dit kan alleen in gezamenlijkheid worden opgelost.

Competitie, het lijkt wel of alles in de wereld draait om competitie. Heb je een bedrijf dan kom je vaak al snel in aanraking met concurrentie. Iemand anders probeert beter te zijn dan jij zodat hij/zij een groter marktaandeel kan krijgen. Er lijkt wel een grote wedstrijd aan de gang wie het snelst groeit, wie het grootste marktaandeel heeft. Alles gebaseerd op groei groei groei.  Zelden zie of hoor je dat genoeg, genoeg is. Want er is genoeg voor iedereen maar niet voor ieders hebzucht. (citaat Mahatma Gandhi)

Nu begint er op allerlei plaatsen steeds luider door te klinken dat het anders moet. We zijn onze aarde aardig aan het uitbuiten. Zelfs Obama neemt het voortouw om global warming te bestrijden. Amerika moet er leidend in worden. Dat is interessant want juist Amerika is de bakermat van de competitieve gedachte. Hoe ga je de wereld leiden in het terugdringen van de uitstoot als je altijd koploper in de uitstoot bent geweest.

Zitten we niet allemaal in zo'n race?

Als het enigszins te plooien is tennis ik op woensdagmorgen. Dat houdt wel in dat ik vaak tennis met mensen die met pensioen zijn. En ik verlies ook regelmatig. Dat zegt iets over mijn tennis kwaliteiten maar ook van de fitheid van mijn medespelers. Soms hebben we het tussen de partijen door over de toestand in de wereld. Iemand vertelde me laatst: ik maak me wel ernstig zorgen over de toekomst. Maar ik heb niet de behoefte om er op mijn leeftijd nog iets aan te doen. Hij was van de club mensen die vroeg met pensioen konden en met een heel riant maandelijks inkomen niet meer hoeven te werken. Ik ken een aantal mensen die ruim voor hun 55e al zijn gestopt. Soms zijn ze te herkennen aan een luxe motorhome of aan de glimmende elektrische fietsen.

Gelukkig zijn er op de tennisclub ook een hele hoop vrijwilligers. Vaak ook mensen met pensioen. Daar werd de afgelopen week een beetje gekscherend  lacherig over gedaan: ze hebben anders toch niets beters te doen. Wat een bijzondere reactie. Het is misschien juist wel het beste wat ze kunnen doen.

De verbinding tussen de beide onderwerpen? Hoe gaan we om met iets wat van ons allemaal is? Of het nu gaat om de aarde of over de tennisbanen. Willen we ons er voor inzetten of vinden we dat het een taak is voor anderen. Maar misschien nog meer de vraag Zijn we ons bewust wat er om ons heen gebeurd? Hieronder 2 filmpjes ter inspiratie