In Nederland hoor je maar weinig over [[wikipedia:OLPC]]. OLPC staat voor One Laptop Per Child. Het project heeft tot doel om alle kinderen in de derde wereld te voor zien van een goedkope laptop. Het project is gelanceerd onder de titel de $ 100 laptop. Critici vonden dat het project is mislukt want de kostprijs is op dit mometn $ 185,- Maar als je het uitdrukt in Euro’s komt het toch aardig in de buurt van 100.
Ik zag op TED een verhaal van Nicholas [[wikipedia:]]Negroponte over de voortgang. Natuurlijk zal het wel wat rooskleurig gebracht zijn maar ik was wel onder de indruk en verbaas me een beetje over dat het in Nederland zo rustig is. Als ik zoek op OLPC en Nederland dan zie ik eerst verhalen hoe graag men een XO (zo heet de PC ook wel) wil. Dan is dat tekenend, het is bedoeld om te functioneren in de derde wereld. Het verbruik is minder dan 2 Watt, uitgerust met wireless en meshtechnologie. Dit houdt in dat een XO niet direct een draadloze verbinding hoeft te hebben met internet maar dat dit ook kan via een andere (of meerdere) PC’s. Een XO kan dus ook een tussenstation voor anderen zijn. Deze technologie wordt ook gebruikt om een stad van draadloos internet te voorzien maar voor landen in Afrika is dit een ideale oplossing om afgelegen gebieden te voorzien. Het signaal kan er door middel van een satelliet gebracht worden en de XO draagt het signaal verder.
Leuk is om te weten dat aan de echte uitvoering niet zo’n slinger zit. Maar de organisatie verspreidt nog steeds dit plaatje omdat het zo veel zegt. De stroom opwekken kan handiger door een losse pedaal of iets dergelijks.
Naturlijk is er veel tegen te zeggen om de verworvenheden en verdorvenheden van onze westerse maatschappij naar de derde wereld te brengen. Het is immers veel aandoenlijker om een klasje kinderen te zien onder een blikken dak (als die er al is). Maar als we het echt menen dat die landen ook een toekomst moeten hebben dan moeten we de kinderen daar gaan scholen en het past dan niet om ze boekjes te verstrekken daar waar beter voor handen is. OLPC kan de komende jaren echt een verschil maken.
Zover het positieve plaatje, inmiddels is de organisatie in allerlei problemen verzeild, Microsoft bemoeit zich er mee want het kan toch niet zo zijn dat nieuwe markten worden aangeboord zonder dat gebruikers vast zitten aan Microsoft. Er worden nu ook versies uitgerold met Microsoft XP, coh arme kinderfn in de derde wereld. Intel doet ook een duit in het zakje, de OLPC werkt met een AMD chip. Topmensen stappen op en dat werkt niet allemaal positief uit. Een goed overzicht van de worsteling is hier te lezen.
Toch blijft mij het idee prikkelen.
Ik zou er wel graag iets aan willen doen in Nederland maar weet nog niet hoe. Want de OLPC is alleen in de US en Canada te bestellen en wordt dan verscheept. Verolgens kwam er commentaar want ook in de US is in sommig gebieden de OLPC meer dan welkom. Enig idee hoe dit te ondersteunen?
Lezen is altijd een hobby van me geweest en door de jaren heen heb ik ook veel boeken gelezen over organisatie ontwikkeling, menselijk gedrag en ontwikkelingen in de wereld. Soms worden me boeken geadviseerd, soms zie ik op internet een citaat maar ook het gewoon snuffelen in de boekhandel leidt er toe dat ik er zelden met lege handen weer weg kom.
Zo nam ik vorige week het boek No Logo mee. Ik ben pas op de helft maar het is wel een eye opener. Nu was ik natuurlijk wel op de hoogte van de macht van een merk. Dat bedrijven al lang niet meer reclame maken voor een ding maar veel meer voor het verkopen van een merk.
Uitzondering hierop lijkt wel de oer Nederlandse winkelketen Hema. Ik werd eraan herinnerd door een mailtje van een (internet) kennis uit Amerika die me wees op een wel heel leuke site van de Hema. Haar letterlijke tekst “This page is why I love the Netherlands…too cool! Um… good prices too. :-)”
Ik ben absoluut een voorstander van een betere verdeling van welvaart over de wereld. Door de wereldmerken gaan alle steden in de wereld op elkaar lijken. Mensen kopen dezelfde dingen en alles is er bij grote bedrijven op gericht het merk te promoten, vaak is het product zelf niet een te zien in de reclame. Daarom is het zo leuk te zien dat de HEMA indruk maakt in Amerika met een site die gebaseerd is op producten.
Wereldwijde merken domineren vaak het straatbeeld in de grote steden en zelfs ver daarbuiten. Zelfs in de kleinste gehuchten van Afrika is vaak wel al een Coca Cola Machine te vinden. Zodra er 24 uur elektriciteit is er ook vrij snel zo’n apparaat.
Natuurlijk gun ik ook de derde wereld welvaart maar ik gun ze geen maatschappij waar mensen schimmen of gecreëerde beelden nastreven. Er is nog zoveel werk te verzetten daar en soms tref je een voorbeeld waar het daar nog niet goed gaat maar waar dingen aan het veranderen zijn. Op TED stond er een prachtige lezing door Eleni Gabre-Madhin over de situatie in Ethiopie. Deels onthutsend over de problematiek en deels zeer inspirerend wat ze er aan gaan doen. Heel erg vanaf de bodem opbouwen. De laatste tijd kom ik er steeds meer achter dat “bottum up” erg aansluit bij mijn manier van werken. Kleinschalig en van mens tot mens.
Natuurlijk heeft het met het eind van het jaar te maken. Maar de afgelopen dagen staan erg in het teken van herinneringen ophalen. De top 2000 heeft er erg mee te maken want muziek heeft een groot associatief effect. Bij veel nummers komen herinneringen boven. En natuurlijk staat deze periode vol met tradities. Voor mij betekent dat Oliebollen bakken. Ook vanmorgen stond ik om 2 uur in de nacht Oliebollen in kratten te pakken. 6000 oliebollen later kroop ik weer in bed. Door de loop van de jaren is er veel veranderd want toen toen we de bollen nog thuis op de boerderij bakten deden we daar 2 dagen over. De nieuwe ovens zijn processor bestuurd en dat houdt in dat er nauwelijks tijd is voor even rusten want de machine gaat stug door. Alle bollen egaal van kleur en even groot. De geur hangt wel de hele dag nog een beetje om me heen, toch zou ik dat stukje traditie niet willen missen.
De afgelopen dagen ben ik ook aan het opruimen geweest van spullen die ik door de loop van tijd tijdens mijn werkzame leven heb verzameld: opleidings boeken, cadeautjes als dank voor presentaties, beoordelingsformulieren, bevorderings brieven, gratificatie brieven. Mijn loopbaan trok aan me voorbij. Verschrikkelijk leuke herinneringen.
Opeens vond ik een stapeltje foto’s. Plaatjes van beurzen, het cabaret wat we opvoerden aan het begin van het jaar, foto’s van de revue die we opvoerden. Het koortje wat we hadden met kerst of het optreden bij het afscheid van een directeur.
Veel van die dingen had ik in een doos gepakt want de laatste 5 jaren had ik een Flexplek. Niet een eigen bureau maar ergens een plekje in een kantoortuin. Want dat zijn de zegeningen van de moderne tijd je hangt je Laptop aan de stroom en maakt verbinding met het netwerk en je kunt werken. Of je in Utrecht zit of Amsterdam of Groningen, de werkomgeving is overal hetzelfde. De inrichting van de gebouwen zijn ook redelijk uniform dus je hoeft nooit echt te zoeken. Het nadeel is wel dat je niet een eigen stempel kan drukken op je werkplek want ’s avond moet het weer weg zijn.
Ergens onder uit de doos kwam ik en kaart tegen met een spreuk erop. Die kaart heeft jaren op mijn kantoor gehangen: “Als je oordeelt, stop je met kijken”. De spreuk is van Wayne Dyer en werd gebruikt door Yolanda Eijgenstein in haar presentatie “the Happy Worker” die eens met veel plezier mocht horen. Sommige dingen zijn blijven actueel. Jaren nadat ik de spreuk op mijn kamer had hangen werd ik recruiter, daar geldt de spreuk zeker want bij een sollicitatie wordt vaak in de eerste minuut al een mening gevormd die vaak bepalend is.
Dat was ook de boodschap die ik haalde uit de kersttoespraak van de koningin. Je een beetje meer verdiepen in een ander. De spreuk gaat mee 2008 in, evenals de herinneringen. Er ligt weer een vol jaar voor ons om er iets moois van te maken. Laten we vooral blijven kijken!!
Kerst is voor ons altijd: veel thuis of bij familie zijn. Dit jaar is dat weinig anders. Met de familie zijn we het afgelopen weekend al op pad geweest dus was het de eerste kerstdag thuis rondhangen, TV kijken, lezen en puzzelen met dr. Denker. Voor diegenen die niet weten wat dr Denker is: een rebusachtige puzzel met 40 opdrachten. Hele families gaan er mee aan de slag en er zijn zelf internet communities gevormd rond dr. Denker. Er zijn mensen die de puzzel scannen en die plaatsen op internet voor mensen in het buitenland. Het is een traditie en rond de kerstdagen is het een veel gehoorde vraag hoever zijn jullie? Wat dat betreft kijk ik uit naar komende zondag want dan ontmoeten we de ouders van een vriendin en dan hebben we het er uitgebreid over en dan hoop ik de laatste 6 te horen.
Ook traditie is de kersttoespraak van de Koningin. Dit jaar een oproep voor respect voor andere tradities en overtuigingen en een oproep tot gemeenschapszin. Best een onderwerp om bij stil te staan want door “de gobal village” hebben we de hele wereld op de stoep staan. We doen zaken met opkomende landen waarbij er soms bizarre situaties ontstaan. Een aantal weken geleden stonden we donateurs te werven voor het Derde Wereld Fonds. Dit jaar bestaan we 25 jaar en daarom hadden we een rond reizend circus met een tentoonstelling. Bij de ingang van de gebouwen spraken we mensen aan om donateur te worden. Totdat er een groep mensen uit India binnenkwam.Zij waren hier vanwege een off-shoringstraject zoals dat zo mooi heet. Oftewel uitbesteding aan lage lonenlanden. Op een van de borden stond een project wat we gesteund hebben als Derde Wereld Fonds in India. Om eerlijk te zijn wist ik met die situatie niet goed raad.
Mijn activiteiten voor het Derde Wereld Fonds stoppen ook, je kunt alleen maar in het bestuur zitten als je werkt bij Atos Origin. Aangezien ik daar stop met werken moet ik ook stoppen met het bestuur. Dat geeft me wel ruimte om in het noorden zelf iets op te zetten. Want ik wil wel graag iets doen met de opgedane ervaring. Niet dat ik een uitgesproken mening heb. Hoe meer ik er bij betrokken werd hoe lastiger ik het vond om een eenduidig mening te hebben. Het lijkt me goed aandacht te vragen voor de problematiek in de derde wereld. Mensen betrekken en daar dingen doen lijkt me niet verkeerd. In gebieden waar kindersterfte nog 25% is moet nog veel gebeuren. Maar mensen de “zegeningen”van het westen te brengen lijkt me een stap te ver. In die gebieden waar geen TV, telefoon of internet is ogen de mensen een stuk tevredener. Het lijkt wel of met de komst van “the bold and the Beautifull” of “as the world turns” mensen alleen maar ontevredener worden. Maar wie ben ik om het de mensen te onthouden.
Wat dat betreft was het een eer om me voor het Derde Wereld Fonds in te mogen zetten. Steun aan kleine projecten waarvan we redelijk in kunnen schatten wat de impact is. Hier een waterpomp daar een EHBO post, een school of boeken. Straks in april gaat er weer een groep van 20 personen naar Nepal. Ze helpen daar een EHBO post bouwen. 20 mensen die een onvergetelijke ervaring krijgen. Ze komen anders terug.
Het bedrijf is er door de loop van de jaren ook ander tegen aan gaan kijken. Dit jaar konden we voor het eerst de waarde van ons kerstpakket (of een deel ervan) doneren aan 2 goede doelen waarvan één het Derde Wereld Fonds is. De eerste paar duizend Euro is al toegezegd. Voor veel mensen is het niet meer dan het zetten van een kruisje. Het lijkt wel op een druppel. Maar het Derde Wereld Fonds heeft als leus: “Een druppel op de goede plaats”! Dat het nog maar veel mag druppelen.
Goede feestdagen.
Er zijn van die dingen die je moet doen. Zoals met je dochter naar Barcelona omdat ze daar graag naar toe wil. En dan zit je opeens in Spanje in de wereldstad Barcelona. Met 5,1 miljoen inwoners toch echt wel een wereldstad. Deze keer wordt de weblog bijgewerkt vanuit een EasyInternetcafé. En ja ook hier is het erg oranje om ons heen. Het handelsmerk van de easy keten. Van vliegtuig maatschappij, cruises en dus ook internet café´s. Er zijn hier een 80 werkstations en daarvan zijn er een derde bezet. Midden op de middag dus ik kan me voorstellen dat het hier ook wel eens volzit. Even voldoende hierover, Gemma wil ook nog even haar mail bekijken en dan weer snel naar buiten.
Groeten uit Spanje.
De afgelopen week was weer erg afwisselend.
Niet goed voor iemand die bezig is straks als zelfstandig ondernemer door het leven te gaan. Een ondernemer moet focussen hoor ik steeds. Daar ben ik het niet mee eens. Daar als het ongetwijfeld gaan in veel van mijn toekomstige blogs.
Inmiddels begint het realiteit te worden. Mijn bedrijf en ik zijn er, in zeer goede harmonie, uit. Onze wegen scheiden. Mijn wens voor een rimpelloze overgang lijkt uit te komen. Geen gedoe, heldere afspraken. Het houdt in dat ik maandag het telefoontje van mijn manager kreeg dat een en ander akkoord is.
Ik kreeg het telefoontje toen ik maandagavond in Eindhoven met de penningmeester de feiten van het Derde Wereld Fonds op een rijtje aan het zetten was. De stichting Derde Wereld Fonds heeft in haar 25 jarig bestaan bijna 2 miljoen Euro bijeengebracht voor projecten in de Derde Wereld. Het geld is afkomstig van (nu nog) collega’s, vaak met bedragen van 1 of 2 euro. We hebben er tientallen projecten mee gesteund. Inmiddels zijn er ook 4 bouwreizen geweest waar collega’s de handen uit de mouwen hebben gestoken. Reis- en verblijfskosten voor eigen rekening. Een heel mooie aanpak waar we als bestuur erg trots op zijn. De komende weken hebben we tentoonstellingen en recepties in het land.
Later in de week hadden we een ander heugelijk feit. We hebben de stichting ICT onderzoek en ontwikkeling Groningen (SIOG) opgericht. Deze stichting probeert het gat te vullen tussen ICT onderzoek en via prototyping de onderzoeksresultaten naar de maatschappij te brengen. Ons voorbeeld is OFFIS in Oldenburg die 15 jaar geleden ook met 2 personen zijn begonnen en inmiddels zijn uitgegroeid tot een club van 200 mensen. Vanuit het ICT Platform zijn we daar al jaren aandacht voor aan het vragen. Op 27 september gaan we er tijdens een ICT Platformbijeenkomst meer over vertellen.
Vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de lancering van de Leader Actie Groep (LAG) voor het Westerkwartier. De streek waar mijn roots liggen. Een leuke bijeenkomst. De LAG staat voor het stimuleren van de regio. Iets waar ik mij erg bij betrokken voel. Het gaat om initiatieven bottom-up en een deel gaat over innovatie in landelijke gebieden. Maar ook over cultuur en toerisme.
Zaterdag zijn we wezen lopen in het Westerkwartier. 40 kilometer door het mooie Westerkwartier. Prachtige plekjes gezien. Het was mooi weer en veel te beleven onderweg.
Nu is het natuurlijk een uitdaging al deze zaken te blijven steunen en er bij betrokken blijven. Aan de ene kant heb ik een sterke verbondenheid met de regio aan de ander kant relatie naar innovatief Europa. Er komen leuke lijnen bijeen.
Powered by ScribeFire.
Vorige week mocht ik mijn bijdrage leveren in de estafette column op frankwatching. Het was leuk om zo eens op een rijtje te zetten waar ik zoals gebruik van maak. Dat is bij ons thuis inmiddels een hele hoop getuige alle laadapparaten die door het huis zwerven. van de laptops, PDA, mobieltjes, bluetooth oortjes, batterijladers voor MP3 spelers etc. Het zou een uitkomst zijn als al die apparaten gebruik maakten van en 1 type voeding.
Het hebben is één maar het gebruik maken van is iets anders. Gisteren heb ik samen met Frank de motortoertocht voor de feestweek weer uitgezet. Ruim 10 jaar geleden was Frank mijn buurman en we reden samen eens een toertocht in Zeijen van motorclub Bartje. Dat was een erg leuke tocht en het leek ons leuk om ook eens zo’n tocht uit te zetten.
Dus gingen we op een dag aan d slag, pen en papier mee. Dat werd nog een hele klus want thuis gekomen moesten de routepunten op papier komen. Maar hoe zat het ook alweer en wat stond er geschreden tussen de regels want tijdens het uitzetten moet je wel eens terug en moeten de laatste punten aangepast worden. We besloten 2 keer per jaar een tocht uit te zetten een rit op koninginnedag en een op de eerste zaterdag van de feestweek. Inmiddels hebben we gisteren dus de 21e tocht uitgezet. Na afloop van de rit publiceren we de ritten op de site van ons dorp waardoor ook andere motorrijders de tochten nog kunnen rijden.
Inmiddels hebben we veel mooie plaatsen in het noorden gehad. Van Veenhuizen, Giethoorn, Appingedam, Blokzijl, Drentse dorpjes, het Groninger platteland en het Fries merengebied.
Langzamerhand hebben we er een routine in gekregen. We gaan op pad met de laptop op schoot, de laatste keer hadden we Eva van Tomtom op mijn PDA ook aan boord en we programmeren een plaats op afstand en gaan rijden. “Eva” houdt ons wel op de koers en zien we een leuk straatje dan rijden we er in zonder dat we ons zorgen hoeven te maken of we wel op koers blijven immers de route wordt zo weer opgepakt.
Gisteravond stuurde Rix me een leuke site: www.afstandmeten.nl hiermee kunnen heel mooi afstanden worden bepaald. Het begint er serieus op te lijken dat we een route kunnen uitzetten zonder hem eerst te hebben gereden.
Powered by ScribeFire.
Gistermorgen zag ik dat mijn bijdrage over digitale levensstijl geplaatst werd op Frankwatching. Een poos geleden deed Jacqueline Fackeldey op Frankwatching een oproep om je digitale levensstijl te delen. Toevallig las ik het artikel als een van de eersten en meldde me aan. Vandaar dat mij de eer te beurt viel om het eerste artikel te plaatsen. Het was leuk om te doen want ik moest op een rijtje zetten welke digitale technieken ik gebruik en waarvoor. Leuk om te doen en ben benieuwd hoe de andere verhalen er uit komen te zien.
Soms krijg ik wel eens reacties van :”Dat je daar zo open in bent.” Mensen begrijpen niet wat webloggers bezig houdt. Waarom neem je de moeite om dat op te schrijven? Misschien iets om eens met Frank Janssen te bespreken. Frank is de initiator achter Frankwatching. Hij is ook begonnen te webloggen terwijl hij een baan had bij TPG post (inmiddels TNT). Van het een kwam het ander en hij werd in Nederland een gerespecteerd webloggen. Ik ontmoette Frank ter voorbereiding van de 2e ISB waar hij als spreker optrad.
Zo nu en dan spreken we elkaar weer even en dat zijn altijd leuke ontmoetingen.
Iets motiveer mensen om te webloggen en misschien wil ik het ook wel niet weten. Want voor mij is het simpel ik kan nog zulke nuttige dingen doen (hoe groot of klein dan ook) Als niemand er iets van merkt had ik het niet hoeven doen. Door de weblog kan ik er in ieder geval over schrijven en als niemand het leest, ook goed dan stop ik vanzelf. Maar iedere maand zijn er 2000 unieke bezoekers op mijn weblog. Rond de 150 per dag. De feedback die ik terugkrijg zijn bijna allemaal positief. In het begin waren er veel negatieve reakties, die zijn nu opgedroogd. Op zich is het ook simpel, als je het niks vindt moet je niet meer komen 🙂
Er is nog zoveel te verellen. Op dit moment lees ik het boek “Ik ging weg bij Microsoft om de wereld te verbeteren”van John Wood. Een prachtig mooi verhaal hoe iemand gegrepen wordt door de ongelijkheid in de wereld en er iets aan gaat doen. De parallellen tussen de organisatie “Room to Read” en de stichting derdewereldfonds (waar van ik in het bestuur zit) zijn overduidelijk. Maar wat opereren we dan op kleine schaal. Aan de andere kant hebben we bij het Derde Wereld Fonds 1100 collega’s die maandelijks bijdragen. En we steunen 12 tot 15 projecten per jaar. Het boek van John Wood is echt een aanrader. Het boek zelf wordt mijn eerste donatie aan bookcrossing. Dat is natuurlijk helemaal een prachtig idee: dat boek te laten rouleren over de wereld (in ieder geval door Nederland) . Zo hoort het ook boeken moeten gelezen worden dus zo veel mogelijk rouleren. Ik hoop binnenkort de voortgang van de zwerftocht van dit boek hier te kunnen melden.
Onze laatste dag in Chili was een beetje site seeing en afscheid nemen. Het site seeing ging naar de Grote Oceaan en de havenplaats San Antonio. Het afscheid was hartverwarmend zoals ons hele bezoek. De terugreis ging voorspoedig en Dirk en ik hadden best de tijd nodig om afstand te nemen. Maar we zijn er beide van overtuigd dat de donatie van het Derde Wereld Fonds een hele grote bijdrage heeft geleverd aan de totstandkoming van het centrum.
Inmiddels zit de eerste werkdag er weer op. Je zit er zo weer in maar de ervaring in Chili was onvergetelijk. De foto’s zijn te bewonderen via http://picasaweb.google.com/janhhut/Chile
 |
| Chile |
Afgelopen vrijdag is het huis officieel geopend. Vandaag (zondag) bezoeken we 2 gemeenschappen die het initiatief steunen. We bezochten ’s morgens een kerkdienst aan de andere kant van Santiago. Het was weer een heel eind rijden. Het was een kerk waar veel Amerikanen komen. Een aantal hadden we al ontmoet bij de opening. We kwamen er een klein half uur te laat aan maar dat kan gewoon hier.
Het was een moderne kerk die keurig ingericht was, modern en fris. Een voor nederlandse begrippen levendige dienst. Na de dienst moesten we meekomen en kregen we zakken met etenswaar mee die door de gemeenteleden waren verzameld. Meel, toetjes en eieren heb ik door de handen gehad. Maar het was veel meer en alles keurig ingepakt. Die inzameling doen ze eens in de maand. Daarnaast krijgt het tehuis 140 euro aan geld. Dit alles krijgen ze zonder dat er voorwaarden aan gesteld worden.
Na de dienst gingen we naar Rebecca waar we lunchten. Inmiddels hebben we en aardige band met de mensen opgebouwd. Hartverwarmend wat ze allemaal voor ons doen. Na de lunch gingen we naar het huis om de spullen af te leveren en we keken er een voetbalwedstrijd een klassieker. Vraag me alleen niet welke ploegen en welke einduitslag. Daar had ik ook de tijd om 2 verhaaltjes on line te zetten.
Vrij vlot moesten we daarna door naar een 2e kerkdienst. De dienst van de kerk die het tehuis heeft opgenomen in hun gemeente. Dat was weer in een ander gedeelte van Satiago, verbazingwekkend hoe groot die stad is. We hadden eerst nog zullen eten bij de voorganger maar daar hielden we amper een kwartier voor over zodat we dat na de dienst deden. De dienst zelf zou om 6 uur beginnen, maar dat werd 6.30, maar dat blijkt in Chili heel normaal en zou duren tot 9 uur.
Het was in een totaal andere setting dan die morgen. Het was nu in een bovenlokaal. De gemeente is nog maar een aantal maanden geleden opgericht.
De hele dienst was in het teken van de opening van het tehuis. Er werd uitgebreid stilgestaan bij het ontstaan, de problemen en wat het nu geworden is. Voor mijn gevoel was dit de echte opening. Hier konden we zien, voelen en merken dat het gebouw een ding is maar de gemeenschap erachter is minst zo belangrijk. Het geheel is opgenomen in een grote groep mensen die de stichting Kades Barnea een warm hart toedragen.
Het was een warme dienst waar veel werd gelachen gedanst gebeden en gezongen. Het verveelde gemeen moment. We zijn tientallen keren op foto gezet als een soort bezienswaardigheid. Na afloop werden we uitgebreid omhelst door de aanwezigen. Het was heel goed om er te zijn. Er is heel veel in gang gezet om het ons naar de zin te maken eigenlijk te veel.
Na afloop hebben we nog uitgebreid bij de voorganger ons beloofde eten genuttigd. Weer een hele mooie dag.
Vandaag was het day after…. De opening kwam vandaag regelmatig langs. Er waren veel telefoontjes van mensen die er geweest waren. Vandaag gaan we op bezoek bij 2 bestuursleden van de stichting Luz de Christo. Eerst was het uitslapen en daarna gingen we met Enrique naar de voet van het Andes. Na de lange reis door Santiago, het blijft een grote stad met 4,7 miljoen inwoners om doorheen te reizen. Aan de rand van de stad kocht Enrique empanada’s. Een tractatie die we aan de oevers van snelstromende rivier op hebben gegeten. Daarna op, reis naar het huis van een van de bestuurleden, Valesta. Het bleek een vakantie huis te zijn en ook haar tweelingzuster Lorreto was aanwezig die ook in het bestuur zit) . Het werd een leuke middag avond waar we zeer gastvrij werden ontvangen met…. empanada’s. De barbeque werd aangestoken en na wat broodjes met worst werden we binnen uitgenodigd waar we een compleet gedekte tafel troffen. De maaltijd werd voortgezet met kippenpoot, aardappels met groente, groententaart, en afgeloten met een heerlijke toetje een vlaai die wel heel erg machtig was.
Om een uur of 8 vertrokken we naar het tehuis Luz de Christo om daar samen met de kinderen “Onze” te eten. Een gewoonte van Chilenen om om 11 uur (onze) vlak voor het slapen te gaan een maaltijd te nuttigen. De kinderen zaten allemaal te stralen. Zelf hadden we na ons maaltijd die middag / avond niet veel ruimte meer over. Sonja Bakker zou vast niet trots op ons zijn geweest.
De kinderen hadden een verrassing voor Oma want die is maandag jarig, ze wordt dan 87. Alleen zijn we er dan niet. Er werd voor haar gezongen, en ze mocht de kaarsjes uitblazen. Een van de jongste kinderen vond dat maar niks, dat had hij graag willen doen. Zelfs een kaarsje apart voor hem mocht niet baten. Heel herkenbaar, dat zijn toch universele dingen over de wereld. Maar fantastisch om te zien hoe de kinderen met elkaar leven. Open en vrolijk met elkaar. Gelet op hun achtergrond en thuissituatie een klein wonder. Dit was ook een goed moment om onze potloden, pennen, gummen en schriften aan te bieden. Jan vertelde het verhaal van de sneeuwvlokjes nog een keer voor de kinderen en gaf een deel van onze presentjes aan Xenema de ‘ mama’ van het huis. Leuk detail, dat we in de hoek van de eetkamer onze Atros Origin vis aan het plafond zagen hangen met een paar kleintjes!!
Onze steun maakt hier echt een verschil.
Ruim over twaalf rolden we ons bed in.
Vandaag is de opening. Maar eerst moeten we de toerist uithangen want alle voorbereidingen willen ze zonder ons doen want wij zijn te gast. Dus de dag doorgebracht in het centrum van Santiago, onder begeleiding van Sarai en Ab. Tot mijn verbazing ging ook de moeder van Ab mee die op haar 86e druk meeliep. Regelmatig roepend dat het puur afbeulen is, maar ook wel trots dat zo op haar 86e dat toch nog allemaal maar deed. En als ze dan teveel riep dat het zwaar werd bood Sarai haar aan een wandelstok te kopen wat ze weigerde maar dan kon ze weer een half uur vooruit.
Eerst gingen we op bezoek bij een zuster van Sarai die ze sinds 1998 niet meer had gezien. Het was een mooi moment, de beide dames hadden veel te vertellen.
Daarna aan het winkelen en de stad bekijken. Mooie plekje bezocht. Aangifte gedaan op het politiebureau van de diefstal van mijn rugzak met fototoestel en video camera. Dat krijg je als jongen van het platteland een wereldstad ingaat.
Aan het eind van de middag de plek bezocht waar Sarai Ab 29 jaar gelden had onmoet. Een mooi moment want de omgeving leende zich er echt voor, een kasteel met uitzicht over de stad.
Toen terug naar het huis om ons klaar te maken voor de opening. Inmiddels was Samuel weer opgedoken om ons te vervoeren. Bewonderenwaardig hoe die jongen dat allemaal voor elkaar krijgt, een (IT) studie, werken in een hotel en dan nog al het vrijwilligerswerk voor Luz de Christo.
Natuurlijk werd het allemaal later dan was gepland. Voornamelijk ook door het verkeer. En wat ons opviel waren de gigantische rijen bij de bushalte. Ab vertelde dat je een kaartje koopt voor 1,5 uur en dat het voorkomt dat bij mensen het kaartje verloopt terwijl ze in de rij staan en dan moeten ze een nieuw kaartje kopen.
Terug naar de opening. Toen we bij de nieuwbouw aankwamen herkenden we het bijna niet. Daar waar de dag ervoor nog vloertegels werden gelegd was nu een feestelijk ingerichte ruimte. Buiten waren er rond de 75 stoelen klaargezet en stond er een beamer opgesteld, het Atos Origin spandooek was opgehangen en er was een professionele geluidsinstallatie aanwezig.
De bijeenkomst zou om 8 uur beginnen maar doordat de gasten verlaat waren door het verkeer begon het geheel om half 10. Er waren gasten van de finse ambassade, de ambassade van Haiti en van de Nederlandse Ambassade. Ook was de oud Ambassadeur van Chili in Nederland aanwezig. Maar natuurlijk ook de kinderen, de kerkelijke wijkgemeente, ouders van kinderen en andere belangstellenden ik schat de groep op een kleine 100 mensen.
Nadat iedereen welkom werd geheten was er dans van een groep kinderen en zang van een zanggroep van de kerk.
Daarna kwam Sarai aan het woord die vertelde over haar droom van het tehuis. Dat het moeilijk is geweest om zover te komen maar dat het tocht gelukt is. Het eerste huis staat er en de plannen zijn om er 4 te bouwen en in haar droom wil ze een aantal van dit soor centra in Chili vestigen.
Sarai gaf daarna het woord aan ons als vertegenwoordigers van Atos Origin. Dirk had samen met Sarai een presentatie in het spaans voorbereid voor de kinderen over de vis van Atos Orgin die tijdens de reis jonkies had gekregen. Ze kregen dus een grote pluchen Atos Origin vis met 25 kleine visjes als sleutelhanger voor de kinderen. De grote vis kan worden opgehangen in de nieuwe woning. Daarna mocht ik nog (in het engels) wat vertellen over het Derde Wereld Fonds. Het geheel werd vertolkd door Patricia de Finse Consul in Chili.
Het programma kreeg een vervolg door Sarai die een toelichting gaf over over de nederlandse stichting Kades Barnea. Er was weer een optreden van de dansgroep. Enrique kreeg daarna het woord. Hij had een aantal sleutels uit te reiken. Allereerst aan Xemeda die de dagelijse leiding heeft in het huis, de tweede sleutel was natuurlijk voor Sarai, de derde voor Ariela, Dirk mocht de 4e sleutel in ontvangst nemen en de laatste sleutel was voor Ab de man van Sarai.
Toen was het heugelijke feit aan de beurt dat het lint mocht worden doorgeknipot door Sarai, Dirk en Xemeda. Een heugelijk feit wat de realisering van de woninge heeft een moeilijke onstaansgeschiedenis gehad.
Er waren hapjes en drankjes voor de gasten. Het was een leuk gebeuren waar allerlei nationaliteiten zich mengden. Dirk heeft zich kostelijk vermaakt met de kinderen door met zijn “Hoe en Wat” in het spaans vertaanbaar probeerde maken. Vooral de oudere kinderen vonden het stoer om met iemand uit een ander werelddeel te praten (en Dirk genoot ook zichtbaar). Tegen half twaalf was het feest afgelopen engingen we naar huis. Thuisgekomen hebben we met Ab en Sarai nog een poos zitten napraten. Het was een zeer geslaagde opening. Een hele mooi basis om het huis verder uit te bouwen tot een centrum waar de buurt zich aan kan optrekken. Mochten we ooit twijfel hebben gehad of onze steun wel goed was dan is dat nu helemaal weggenomen. Zonder onze steun was dit gebouw er nog niet geweest. En zou het misschien ook nooit gekomen zijn.
Na een lange nacht slapen met wat onderbrekingen door het tijdsverschil van 6 uur kregen we een stevig ontbijt. Manuel in wiens huis we slapen, had er erg zijn best op gedaan. Na het ontbijt vertokken we naar het oude huis van Luz de Christo waar men druk aan het 
poetsen was. Inmiddels was de stoep geschropt en alles was keurig opgeruimd alleen mochten we nog geen foto’s maken want alle slaapzalen waren nog niet schoon. Schoonmaken bepaald in het huis van Luz de Christo een groot deel van de werkzaamheden. Dat moet ook wel anders konden niet zoveel mensen in zo’n kleine ruimte leven. Samuel, nam ons mee naar Dominicos een soort plaatselijk Orvelte, een open luchtmuseun waar allerlei plaatselijke ambachten werden gedemonstreerd en natuurlijk waren er ook allerlei dingen te koop. Hierna gingen we lunchen bij Rebecca thuis. Rebecca doet voor de stichting de PR. Ze werkt voor een Amerikaans bedrijf en heeft een hele hoop contacten die ze gebruik voor de stichting om dingen voor elkaar te krijgen. Ze heeft contacten gekregen met een groep van vrouwen van ambassadeurs die veel voor haar kunnen betekenen. Ab en Sarai waren inmiddels ook in Santiago aangekomen. Sarai is de stuwende kracht achter Kades Barnea. Sarai was eerst op bezoek geweest bij haar ouders in het noorden en daarna nog met haar man Ab in het zuiden op vakantie geweest. ’s Avonds hadden we een kleine seremonie in het nieuwe huis. Ook Sarai was voor het eerst in het nieuwe huis. Er werd om 8 uur ’s avonds nog heel hard gewerkt immers de volgende dag is de feestelijke opening. In ieder geval is wel duidelijk dat het de volgende avond niet klaar zou zijn. Daar moet er nog teveel voor gebeuren. Aan de andere kant zijn de ruimtes voor 80% afgewerkt en is er een begin gemaakt met het 2e gebouw. Het is een fantastisch groot terrein aan de rand van Santiago. Dat het aan de rand ligt heeft ook tot gevolg dat het er crimineel is. Wel een zorg voor de toekomst aan de andere kant kan het nieuwe huis ook een voorbeeld zijn voor de omgeving. We hadden in een van de slaapvertekken die inmiddels wel gereed was een korte bijeenkomst waarbij vertegenwoordigers van een een kerkgemeenschap aanwezig waren, van de wijk waarin het nieuwe tehuis komt te staan. Die gemeenschap zal nauw betrokken worden bij het vervolg van de realisatie van het project. Dat zal nog de nodige energie kosten want dit is pas het eerste huis van in totaal 5 gebouwen. Morgenavond bij de opening worden er tussen de 60 en 100 mensen verwacht waaronder veel mensen van ambassades, een verdienste van Rebecca. Thuis gekomen in ons slaaphuis hebben we nog een poos zitten na te praten met Sarai, Ab en de moeder van Ab.
Onze eerste dag was er een vol van indrukken. De grootte van de stad, de ontvangst bij Luz de Christo. De openheid van Samuel. Maar vooral het opvanghuis. Het onbijt in ons slaaphuis was goed en er werd ons meerdere malen op het hart gedrukt vooral te nemen wat we wilden. Maar we hadden al uitgebreid ontbeten. Daarna vertrokken we naar het opvanghuis. Eerst nog even langs de geldautomaat want we hadden nog geen Chileense peso’s. De bankpas werd gewoon geslikt en we pinden 37.000 peso’s Dat klinkt een hoop maar het gaat om ongeveer 50 Euro.
Het opvanghuis ligt beklemd tussen de woningen, achter slot en grendel. Toen we aankwamen waren er maar een paar kinderen. Een paar hele kleine jongetjes en wat oudere meisjes.
Een gezellig ingericht huis met alle voorzieningen voorhanden. We werden keurig geinstalleerd in het kamertje waar een aantal stoelen stonden, een bureautje, een boekenkast met TV. Op het bureau een laptop met internet toegang. Samuel vertelde ons wat achtergronden van het tehuis. Maar hij moest er ook snel weer vandoor hij had een gesprek in het hotel waar hij werkt, Daarnaast studeert Samuel IT, 4e jaar hij hoopt het volgend jaar klaar te zijn. We konden in zijn afwezigheid de site bijwerken. We kregen een zeer uitgebreide lunch aangeboden met een kippenpoot, salade, brood, en een groot glas sap met daarin allerlei soorten groenten en fruit.
Enrique kwam ook thuis. Enrique is de oprichter van het tehuis. Hij runt het huis samen met een aantal dames. Enrique spreekt jammer genoeg geen engels. Toen Samuel terug kwam van zijn werk gingen we de toerist uithangen. We werden meegenomen naar een winery. Hier kregen we uitleg over het maken van wijn Tot mijn verbazing werden daar wijnen gemaakt met bekende Franse namen (Sauvergnon, Charbonet). Het bleek namelijk dat in het verleden de wijnsoorten geimporteerd zijn uit Frankrijk.
We hebben onderweg typisch Chileense lekkernij gegeten empenados.
Omdat Manuel nog niet thuis was, konden we niet terecht in het huis waar we slapen dus wachten we even bij Luz de Christo. We kregen er toen een rondleiding door Samuel en toen bekeken we het huis opeens met heel andere ogen: een woning voor Nederlandse begrippen voor een gezin met 5 kinderen werd hier bewoond door 25 kinderen en 3 volwassenen. Het kamertje waar we lekker gegeten hebben is de woon, studie, ontvangst- en slaapkamer van Enrique.
Het wordt hoog tijd dat ze naar de nieuwe locatie gaan want er worden nu regelmatig kinderen afgewezen door ruimtegebrek.
Een aantal maanden gelden kregen we als Derde Wereld Fonds een uitnodiging voor het bijwonen van de opening van een opvanghuis in Santiago, Chili. Dit soort uitnodigingen krijgen we wel meer, alleen gaan we daar vaak niet op in. In dit geval was het anders want het ging om de bouw van een weeshuis dat we in het verleden gesteund hadden met een bedrag van fl 88.000,- Daarbij vieren we dit jaar het 25 jarig bestaan van het Derde Wereld Fonds en kunnen we de reis gaan gebruiken als PR instrument. In Chili zijn we gast van de lokale organisatie en de reiskosten worden gesponsord door Atos Origin. Dus vertrokken Dirk van Tellingen (penningmeester van het DWF) en ik gisteren vanaf schiphol. Dit verhaaltje zit ik te typen in het vlietuig. Voor deze reis ben ik overgestapt op een heel oude laptop met daarop Linux en open office. Kijken of we daar mee uit de voeten kunnen. Er zou een internetcafe in de buurt zijn waar we slapen dus hopen we het snel op de site te kunnen zetten.
Het is nog beetje een verassing voor ons wat ons te wachten staat. Het opvanghuis wordt gesteund door de nederlandse stichting Kades Barnea. Vrouw achter deze stichting is Sarai. Ze woont in Rotterdam en we hebben haar een aantal weken geleden ontmoet. Een vrouw met missie. Haar hele leven staat in teken van de stichting en daarmee heeft ze ons in het verleden ook overtuigd om het doel te steunen met een voor ons een groot bedrag 2 keer Fl. 44.000,- . Sarai is afkomstig uit Chili haar familie woont er nog. Ze is met haar man 2 weken geleden al vertrokken om haar familie te bezoeken.
De tot stand koming van het opvanghuis heeft veel voeten in de aarde gehad. Eigenlijk wel goed om dit project als 25 jarig jubileum project te hebben want de projecten in de derde wereld lopen niet altijd even soepeltjes.
Maar juist daarom wilde Sarai graag dat we langs kwamen want ze kan dan met ons verhaal nieuwe projecten aanvragen. Het NCDO (Nederlands Centrum voor Duurzame Ontwikkeling) verdubbelt het geld dat ze krijgt maar een van de voorwaarden van het NCDO is dat er maar 1 aanvraag tegelijkertijd kan lopen. Ons bezoek rondt het lopende project af zodat ze een nieuw project kan indienen.
Voldoende onderbouwing waarom we toch op de uitnodiging zijn ingegaan. En ook zit er wel een beetje achter om eens te kijken wat er met ons geld is gebeurd. We hebben in de loop van de jaren tientallen projecten gesteund. Ik schat zelf in dat het er meer dan 100 zijn geweest. Het totale bedrag hebben we ook niet zo paraat, daar moeten we alle jaarverslag voor doorbladeren. Iets wat we voor het eind van het jaar nog wel willen doen. Maar het zal in de orde van grootte liggen van 2 miljoen euro.
Eerst maar eens landen met het vligtuig en mijn accu is bijna leeg, dat heb je met een oude laptop.
 We zijn dus inmiddels op onze plek, Dirk heeft het volgende via mail verstuurd:
Jan en ik zijn via Madrid veilig in Santiago de Chile geland rond 1400 uur jullie tijd en voor ons 7.00 uur in de ochtend. We hebben een goeie vlucht gehad: lekker gegeten en gekletst en geslapen. Bij aankomst in Santiago was het 2 graden boven nul….. Toen door de douane en dat lukte zomaarvooral omdat mijn douane beambte het te druk had met kletsen met z´n collega en Jan langs een vrouwelijke beambte moest en door z´n charmes doorgelaten werd.
Toen op zoek naar een man met een bordje met onze mamen. Nou er stonden er misschien wel 100, maar geen ´Jan en Dirk´…… Oeps wat nu? Wel tientallen taxichauffeurs die ons mee wilden nemen. Na een kleine 10 minuten kwam hij toch: stond vast in het verkeer!
Daarna een uurtje door het heel drukke ochtendverkeer, naar het huisje waar we deze dagen mogen verblijven. Prachtig: heel eenvoudig en de vaste bewoner gaat die dagen bij z´n zoon wonen: super gastvrij!!!!
Nu zitten we in het oude opvanghuis aan de thee en aan internet.
De mensen die me kennen weten dat ik werk bij Atos Origin een IT bedrijf. Ergens in de loop van 2001 kwam ik daar te werken. In de overgangsperiode moest ik erg wennen aan dat bedrijf met dat vrolijke visje maar waar nog bijna niemand van had gehoord, zeker niet als je niet in de IT werkte. Thuis heb ik het wel 10 keer moeten uitleggen. Heel wat anders dan KPN waarvan iedereen weet wat voor bedrijf het was.
Toen ik er een poosje werkte kreeg ik een uitnodiging om mee te helepen om een school te bouwen in de sloppenwijken van San Juan op de Dominicaanse Republiek. We zijn daar toen met 30 collega’s wezen bouwen. Het was ter gelegenheid van het 20 jarig bestaan van het Derde Wereld Fonds. (DWF). Het DWF is een salarisdonatieprogramma van 1100 collega’s die allemaal iedere maand een stukje van het salaris storten in het fonds.
Het was een onvergetelijke reis en bij terugkomst sloot ik me aan bij het bestuur van het DWf om een volgende bouwreis te organiseren. Inmiddels is, terwijl ik dit schrijf, de 4e bouwreis aan de gang in Ethiopie. Er is ook een groep naar Kenia geweest en ben ik zelf ook met een groep naar Benin (Afrika) geweest.
Inmiddels zit ik ook het bestuur van het Derde Wereld Fonds en we vieren dit jaar ons 25 jarig bestaan. Dat willen we graag vieren op verschillende locaties in het land. Nog meer mensen betrekken bij de problematiek in de 3e wereld. Inmiddels hebben 100 mensen ervaren wat het is om daadwerkelijk iets te doen. Niet wereld schokkend, 2 weken de handen uit de mouwen steken en ondergaan wat het is om onder andere omstandigheden kennis te maken met een andere cultuur. Veel van de reizigers zijn wel vaker op reis geweest maar nooit op deze manier. Veel van de reizigers worden achteraf ook actief in Nederland.
Ik zie de bouwreizen dan ook als een prachtig instrument om mensen in beweging te krijgen. Het bouwen zelf is nuttig maar ook niet veel meer dan dat. Een lokale bouwvakker had het waarschijnlijk net zo goed gekund zo niet beter. Maar door zo’n bouwproject komt er daar wel geld binnen. Er is geld voor de hele school, de lokale mensen worden betrokken de Nederlandse bouwers doen maar een klein deel. Maar er ontstaat wederzijdse band. De ervaringen zijn te lezen op www.derdewereldfonds.nl
Voor mij het Derde Wereld Fonds. Een druppel op de goede plaats. Door de loop van de tijd is er door collega’s miljoenen bijeengebracht, honderden projecten gesteund.