Het overkomt me wel eens dat er tegen me gezegd wordt dat ik te bescheiden ben. Vooropgesteld dat ik het daar absoluut niet mee eens ben want voor een bescheiden iemand ben ik de laatste tijd wel heel erg veel op radio en televisie geweest. En voor iemand die bescheiden is, schrijf ik wel heel veel over allerlei zaken. 7½ jaar iedere week een stukje schrijven over allerlei zaken en dat de wereld inslingeren. Daarnaast twitter ik en dat lijkt me niet iets voor een bescheiden iemand. In mijn leven mocht ik veel voor groepen staan en mijn verhaal vertellen. Dat verhaal gaat de laatste tijd over het leukste dorp van Groningen en hoe we dat als dorp wonnen. Het is redelijk onbescheiden van me dat ik dat verhaal vertel want door de inzet van veel mensen werd het een succes. Mijn rol was als ambassadeur misschien wel anders maar zo bijzonder nu ook weer niet. 

Maar het verwijt is ook wel eens dat ik "te bescheiden" ben (nog gekker dus). De vraag is: kan je te bescheiden zijn? En is dat dan goed want alles waar "te" voor staat is niet goed heb ik ooit geleerd. Als het niet goed is, zou ik er dus iets onbescheidener moeten zijn…. Dat lijkt me wel een gruwel. Hoe en wat zou ik dan moeten doen? Lijkt me wel heel erg lastig.

Conclusie van deze overdenking. Laat me maar gewoon die dingen doen die ik doe. Mocht ik naast mijn schoenen gaan lopen dan is Aukje de eerste die me weer op de grond trekt. De komende tijd mag ik het verhaal over "het leukste dorp" nog 6 keer vertellen. Bij bedrijven, organisaties en in een ander dorp. Hoe we als dorp het hebben ervaren.  Dat verhaal vertel ik graag en tot mijn verbazing raakt het mensen. Sommigen krijgen er kippenvel van zeggen ze.  Die complimenten geef ik hierbij graag door naar ons dorp.

Archief