SONY DSCEen beetje een verlate weblog deze keer. Het heeft te maken met een bezoek aan Schotland. Dumfries om precies te zijn. Het is een regio in zuid Schotland die misschien wel te vergelijken is met Noord Nederland een gebied in een uithoek waar platteland echt platteland is. Als ik daar vertel dat ik op het platteland van Nederland woon, kijken ze verbaast Nederland heeft geen platteland toch? En ze hebben ook wel een beetje gelijk want krimp is daar een probleem. Dan is alle aandacht die het hier krijgt wel een beetje overtrokken.  

Als daar een school sluit moeten kinderen soms 18 kilometer (of nog meer) reizen naar een volgende school.

 

We waren er op bezoek omdat ik meewerk aan een initiatief op het Hoogeland onder de naam “Hoogeland aan Zet”. Bewoners de ruimte geven de dingen te doen die ze zelf belangrijk vinden. Geen mooie bedachte plannen van externen maar zelf dingen organiseren. Het begon heel aarzelend maar inmiddels is na 8 bijeenkomsten er een groeiende groep actief. In het begin was er nog enige vorm van begeleiding, voornamelijk rond de uitnodiging en een beetje een programma. De laatste bijeenkomsten werden door inwoners zelf georganiseerd.

 

Reden om mensen uit die groep uit te nodigen om deel te nemen in een bijeenkomst uit 6 landen uit Europa om ervaringen uit te wisselen over het ontwikkelen van het landelijk gebied.  Het was een feest van herkenning en mooi om te zien dat er prachtige initiatieven zijn die ook als voorbeeld kunnen dienen voor ons. Ook omdat de omstandigheden daar nou niet veel beter zijn. (zacht uitgedrukt). Maar de betrokkenheid van de bevolking is er niet minder om.

 

Het was in het begin van “Hoogeland aan zet” erg wennen. Want wat moeten we doen en waar leidt dit allemaal toe? Vooral heel vaak de zucht: "dat is toch iets van de overheid? Juist daar zit het knelpunt. De afgelopen jaren heeft de overheid veel initiatieven naar zich toe getrokken. Het bibliotheekwezen was vroeger een nutsvoorziening. Het werd professioneel georganiseerd maar nu verdwijnen die voorzieningen.  De lokale zorg werd vroeger gedaan door het groene kruis en de huisarts. Daar zijn zorginstellingen en professionele ziekenhuizen voor in de plaats gekomen. De betrokkenheid is vaak naar de achtergrond verdwenen. Het is inmiddels onbetaalbaar en onpersoonlijk geworden. Met als gevolg dat de roep om de terugkeer naar de wijkzuster en een grotere rol voor de huisarts een logisch gevolg is.

 

Zelf organiseren dus. Wat dan en hoe? Die vraag kan het best beantwoord worden door betrokkenen zelf. Vandaar Hoogeland aan Zet. De aanpak lijkt succesvol te zijn". Het doet iets met mensen en de plannen borrelen op. De deelnemers weten dat ze zelf hun plannen moeten, of beter mogen, uitvoeren. Geen externe plannenmakerij. Het woord strijkstok viel nogal eens. Want er zijn hele volksstammen die adviseren, onderzoeken doen rapporten schrijven. Daar gaat heel veel geld aan op. Maar de reis naar Schotland kende een groep van 8 mensen die er niets aan hebben verdiend. Maar wel betrokken bij acties op het Hoogeland.   


Tijd om weer een volgende bijeenkomst te organiseren. De ervaringen delen het laten verrijken en kijken hoe we volgende stappen kunnen maken. Niks project aanpak waarbij top down zaken opgelegd worden maar met een proces aanpak waarbij de uitkomst vaak nog niet bekend is. Daar schreef ik eerder al een blog over.

Archief