In mijn blog heb ik vaak geschreven over het failliet van het onderwijs. In plaats van kinderen uit te dagen het beste uit zichzelf te halen, zijn het fabrieken geworden waar kinderen in mallen worden geperst. Ze moeten voldoen aan een norm die regelmatig wordt getoetst. Ze worden van hun 5e tot hun 16e eraan blootgesteld. En als je beter in staat bent te voldoen aan de norm, ben je er nog 4 jaar aan onderworpen.
Of als je nog beter bent in het voldoen aan de norm, dan kun je zelf een academische titel behalen en jezelf wetenschapper noemen. Wat dus niet correct is – zie mijn eerdere blog: een universitaire studie is iets anders dan wetenschap. En om eerlijk te zijn, is in mijn ogen “lang leren” synoniem aan lang hersenspoelen. Je bent extreem goed in het reproduceren van wat bekend is. Het vak “kritisch denken” is verboden.
Tot zover mijn persoonlijke mening, die ik niet eerder zo helder heb verwoord. Ik kreeg een video te zien die hierop aansloot. Met name een tekst die me raakte. Samenvattend gaat het over onderwijs dat kinderen iets leert, maar gehoorzaamheid kweekt – heftig. een passage: Als ze oud genoeg zijn om te gaan begrijpen wie ze zijn, dwing ze dan in een systeem dat hun leert dat het fout is om jezelf te zijn als je anders bent dan wat als ‘normaal’ wordt gezien. Verplicht ze elke dag naar een instelling te gaan waar ze alleen mogen worden geconfronteerd met de informatie die hen wordt voorgeschoteld. Laat de instelling bezoeken van hun vijfde tot ze volwassen zijn en toets ze eindeloos, zodat de informatie hun waarheid wordt.
Dit lijkt allemaal een complottheorie. Maar als ik wat verder ga zoeken – en dat kan tegenwoordig eenvoudig – kom ik van alles tegen. Er is een boek over geschreven met als titel “The Deliberate Dumbing Down of America: A Chronological Paper Trail”. Het bewust dommer maken om kinderen volgzamer te maken. Het zit ook in de hoek van complotten maar zet je wel aan tot denken.
Ad Verbrugge en Jelle van Baardewijk zetten zich in voor Beter Onderwijs Nederland. Mij uit het hart gegrepen, maar alles wat ik ervan lees en hoor (en dat is niet echt veel 🙁 ) slaat dat vooral op cognitieve vaardigheden. “Meer dan 20% is functioneel analfabeet”, hoor ik Ad dan zeggen. Natuurlijk is dat een groot probleem. Maar is het échte probleem niet het focussen op cognitieve vaardigheden en de verschuiving naar het affectieve domein (emoties, waarden, attitudes en overtuigingen – hoe een student voelt of gelooft over een onderwerp)? In mijn ogen moet er meer aandacht komen voor praktische en fysieke vaardigheden (hands-on learning). Voor beroepsgerichte ontwikkeling, met focus op toepassing in het echte leven:
- Technische en vakvaardigheden: Handvaardigheid, zoals coderen, koken, maken of repareren.
- Fysieke ontwikkeling: Sport, gezondheid en motorische vaardigheden om balans te creëren tussen lichaam en geest.
- Levensvaardigheden: Financiële geletterdheid, tijdmanagement en aanpassingsvermogen voor onafhankelijkheid.
En dat alles al op de basisschool en het voortgezet onderwijs.
Ik sprak met een onderwijzeres die op een basisschool kinderen begeleidt die moeilijk meekomen. Enthousiast vertelde ze me over een meisje van rond de 10 jaar dat moeilijk meekwam. Ze mocht een poosje meelopen met een hovenier. Toen ze in de werkplaats een kettingzaag zag liggen, vroeg ze: “Mag ik die uit elkaar halen en weer in elkaar zetten?” Tot grote verbazing van de hovenier deed ze dat superhandig. Dat had ze haar vader ook al eens zien doen. Nadat ze een paar dagen had meegelopen, zag ze opeens het nut van al dat lezen en rekenen. De onderwijzeres had nog meer van deze voorbeelden. Nu ligt bij mij de uitdaging om die onderwijzeres bij Beter Onderwijs Nederland aan tafel te krijgen.
Terug naar mijn geluidsfragment, over onderwijs als “methode om de maatschappij te veranderen” – complot of niet, ik herken er wel iets in. Ik moest eraan denken toen ik de uitzending van “De Nieuwe Wereld” zag, waarin ook een passage over het onderwijs. (zie hieronder). Misschien is dit ook wel een illustratie hoe mensen die lang hebben gestudeerd en rondgelopen in het systeem zich uiten in taal die voor de gewone man nauwelijks te volgen is. Het is verbaal armpje drukken. Goochelen met woorden, maar ik hoop dat ze een beetje bedoelen wat ik hier schrijf. Maar ik sluit af met woorden mijn eerdere blog: het onderwijssysteem… het is een klotenzooi.
Maar ik hoor graag jouw mening.
Of hoe ik mijn jeugd ook heb ervaren