Al eerder schreef ik een blog over de slachtofferrol en hoe we allemaal de drang in ons hebben om de redder te zijn. We willen de zwakkere beschermen. Dat is me uit het hart gegrepen. Maar we zijn te ver doorgeschoten, of misschien nog beter: ze zijn te ver gegaan.
Want eerlijk, iedereen wil wel een betere wereld (meestal vooral voor zichzelf). Daarvoor is er zo’n prachtig programma ontwikkeld vanuit de globalisten: de SDG’s, de Sustainable Development Goals. Het zijn er 17 en de eerste 6 gaan over menselijk welzijn en de sociale basis. Geen armoede, geen honger, goede gezondheid, kwaliteitsonderwijs, gendergelijkheid en schoon water. Voor mij zijn dat de belangrijkste doelen, omdat het over mensen gaat en wie kan daar tegen zijn?
De andere hoofdstukken gaan over economie, planeet en klimaat. Maar grappig, want nergens in die officiële doelen is er een verwijzing te vinden naar LHBTQ+ en al die andere letters. Toch wordt die ideologie ons in de westerse wereld door de strot geduwd. We moeten en zullen die regenboogvlag accepteren. Recent kwam de Tweede Kamer er zelfs speciaal voor terug om te stemmen of die vlag op Comming-Out Day, 11 oktober, (vandaag dus) op het tweede kamergebouw mag wapperen. Sommige gemeenten kiezen voor een iets mildere variant en hijsen hem tijdens Paarse Vrijdag hmm daar heb ik ook een mening over.
Nu heb ik mensen in mijn omgeving gezien die ervoor kozen om verder te gaan in het leven met een partner van hetzelfde geslacht of van geslacht zijn veranderd. Vaak is dat een lastig traject en bijna allemaal heb ik zien opbloeien. Hetzelfde heb ik gezien bij mensen die scheiden en verder gaan met iemand anders van het andere geslacht. In alle gevallen is het een life changing traject waar de omgeving wat van vindt. In bijna alle gevallen kiest de omgeving voor de zwakkere partij.
Hoe zijn we zo diep gezonken dat overheden, scholen en universiteiten een vlag hijsen om aandacht te vragen voor dit fenomeen? En dan zo ver doordraven dat een groot gedeelte van die minderheid zelf helemaal niets met al dat gedram te maken wil hebben. Nu blijkt daarnaast dat de acceptatie van homo’s en lesbiennes achteruit aan het hollen is. Ik zie een heel groot verband tussen dat institutionele gedram en die afnemende acceptatie.
Begrijp me goed: daar waar iemand door zijn geaardheid niet geaccepteerd wordt, moet worden ingegrepen. En daar waar de natuur zich biologisch niet duidelijk heeft uitgesproken of iemand man of vrouw is — en dat komt best vaak voor, vergelijkbaar met het aantal roodharigen — daar past terughoudendheid. Die keuze hoe daarmee om te gaan is aan de persoon zelf. Maar als iemand zich tegenwoordig wil identificeren met een hond, dan spijt het me: ik vind dat niet normaal. Dat hoeven we als samenleving toch niet serieus te nemen?
Het echte probleem is dat we de boel aan het verschuiven zijn van persoonlijke weerbaarheid naar verstikkende bemoeienis van bovenaf. Wat begon als opkomen voor rechten, is gekaapt door een systeemwereld van diversiteitsmanagers, protocollen en safe spaces. Via nudging moeten we dingen normaal gaan vinden die in mijn ogen niet normaal zijn.
Door alles in regeltjes en vlaggen te gieten, praten we mensen juist in die slachtofferrol. De overheid probeert de grote ‘redder’ te spelen. Dit hele reddersmodel dwingt de maatschappij in een kunstmatige tweedeling. En het resultaat? Het échte gesprek op de werkvloer of aan de bar verstompt, omdat mensen niks meer durven te zeggen uit angst voor een label zoals Homofoob, Transfoob, Anti-woke’ of ‘Extreemrechts’ . Het is op die instanties inmiddels een grote klotenzooi geworden. Echt inhoudelijk wordt er niet meer over gesproken, hooguit alleen op een correcte geaccpteerde manier.
De oplossing ligt in mijn ogen juist in een stukje weerbaarheid, openheid en GBV: Gezond Boerenverstand. Laat mensen zelf hun eigen leven vormgeven in plaats van ze constant te pamperen. Echte acceptatie dwing je niet af met beleid of een vlag op het Binnenhof, dat verdien je door gewoon er open over te praten. En dan blijkt dat er veel begrip is en eerlijk? Je gunt toch iedereen een gelukkige relatie
Wat vind jij? Drukt al dat regenbooggedram mensen juist in de slachtofferrol, of mis ik hier een belangrijk punt? Ik lees je reactie graag in de comments.