Al eerder gaf ik op deze blog aan dat ‘samen’ het meest misbruikte woord van deze tijd is. Ik kan het niet laten er opnieuw een bijdrage aan te wijden, deze keer vanuit de politiek. En dan specifiek de lokale gemeentepolitiek.
Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen heb ik me laten verleiden om me op de lijst van Sterk Westerkwartier te laten plaatsen. Ik had me aangesloten omdat ik als geboren Westerkwartierder zie hoe landelijk en provinciaal beleid ons gebied verscheurt. Daarnaast vind ik een paar punten in de politiek cruciaal: openheid, waarbij geen plaats is voor achterkamertjespolitiek, en al helemaal niet voor fractiediscipline. Die openheid trof ik een jaar geleden ook echt aan bij Sterk Westerkwartier. Hoe anders is inmiddels mijn beeld.
Inmiddels ben ik bij vier fractievergaderingen geweest. Misschien heb ik zelf niet veel ingebracht, maar ik heb wel mijn ogen en oren opengehouden. Het zijn vergaderingen waar we weinig structuur in aantreffen; regelmatig wordt er veel door elkaar heen gepraat. Bij alle fractievergaderingen waar ik bij was, heb ik minimaal één keer de vraag gehoord: “Waar staan we als partij voor?” Soms zelfs meerdere keren per avond. Die vraag is tot nu toe niet opgepakt. In mijn ogen is dit superbelangrijk, want het gaat hier immers wel om het bestaansrecht van een partij.Mijn definitieve besluit om af te haken viel na de fractievergadering van 19 oktober. Daarin lag een voorstel op tafel om met een afvaardiging van slechts twee personen met de coalitie te gaan praten, in plaats van aan te sturen op een open raadsvergadering. (er is nog steeds geen echte raadsvergadering geweest over het coalitieakkoord) Over achterkamertjespolitiek gesproken — ik gruw ervan. Bij die specifieke vergadering was er bovendien geen ruimte voor een rondvraag, terwijl er nog ontzettend veel vragen leefden. Toen de fractievoorzitter vervolgens letterlijk een WhatsApp-bericht over een ander onderwerp stuurde met de tekst: “Sorry mensen, hier moet ik toch even ingrijpen”, knapte er iets. Het kwam op mij volstrekt betuttelend over.
Recentelijk is ook de samenwerking met één van de fractieleden opgezegd, wat voor de betreffende persoon als een volslagen verrassing kwam. In de verklaring op de site van RTV Noord las ik de motivatie: “Je hebt als fractie een saamhorigheid nodig. Wij zijn heel erg gewend om dingen samen te doen, zij meer om dingen alleen te doen.” Wat niet klopt want de persoon in kwestie stelde zich super coöperatief op.
Kijk, hier wordt het woord ‘samen’ dus opnieuw misbruikt. Daar ben ik het er hartgrondig mee oneens. Als volksvertegenwoordiger zit je in de raad ‘zonder last’. Zo is dat simpelweg in onze Grondwet verankerd; dat heeft niks met saamhorigheid te maken. Natuurlijk zoek je naar de bindende factoren binnen een partij, en die waren er bij Sterk Westerkwartier aanvankelijk voldoende. Maar het dwingende verlangen om alles in absolute harmonie vanuit een soort “heppie-de-peppie-wereldbeeld” samen te moeten doen, stuit mij tegen de borst.
Ik heb mijn lidmaatschap opgezegd. Wat vind jij? Wordt de politiek te veel gegijzeld door een gekunsteld ‘samen’ en verstikkende harmonie? Ik lees je reactie graag in de comments.