Menu Sluiten

Glasvezel op eigen kracht

Na jaren “under the radar” te hebben gewerkt zijn we eindelijk los. Aan de hand van de aanpak van Midden Brabant Glas zijn we onder de naam Westerglas bezig een glasvezelnetwerk te realiseren in het Westerkwartier. We gaan vol voor de coöperatieve gedachte. Samen iets realiseren wat individueel nooit zou lukken. De markt verzaakt, of is op zoek naar de laatste krenten in de pap. Krenten die uit groeien tot een constante stroom van inkomsten als de eerste hobbel maar is genomen.

Want daar is iedereen het wel over eens als er eenmaal een netwerk ligt blijkt dat een tweede er nooit zal komen dus je hebt een prachtige monopolie positie. Ergens las ik dat dat een natuurlijk monopolie is.

Zoiets gaat niet van een leien dakje. Moeten we daar zelf in investeren? Ja! Even voor de duidelijkheid ook als je een abonnement neemt bij iets wat als gratis wordt gepresenteerd betaal je het uiteindelijk ook. De oprit van klinkers voor je huis moet je zelf betalen als je het geld niet hebt moet je het geld gaan lenen waardoor de oprit alleen maar duurder wordt. Met de digitale oprit is het niet anders. ook als je zelf niets bij hoeft te betalen zal de aanbieder er rendement op willen behalen. Ik loop al wat langer mee in de telecomwereld ik ben nog geen partij tegen gekomen die er geld op toe legt.

Nou ja misschien in het verleden toen KPN nog PTT was. Toen was het een nutsvoorziening. Maar die tijd is al lang niet meer de aanbieders knokken elkaar de tent uit. KPN Ziggo, EQT, glasvezel buitenaf en Glasdraad.  Allemaal willen ze wel iets als ze maar voldoende kunnen verdienen. uiteindelijk is dat een markt situatie. En zeker als ze extra geld kunnen krijgen van bewoners of overheid willen ze wel. In het Westerkwartier doen we het dus zelf.

De achtergrond is te lezen op onze site www.westerglas.nl of op de onderzoeksite www.focuswesterkwartier.nl waar ons verhaal is te lezen en hoe we een en ander hebben ervaren in relatie tot de provinciale regeling. Onze vraag aan focuswesterkwartier duik eens in de wereld van glasvezel hoe kan het dat de provincie eind 2018 de hele provincie wil voorzien van snel Internet en dat het april 2019 nog maar een paar adressen draadloos aansluit. Hoe kan een gedeputeerde roepen dat Groningen als eerste het voor elkaar heeft terwijl in de praktijk alle provincies verder zijn. In de rest van ons land worden we op glasvezelgebied gezien als sneue provincie.

Het eerste resultaat is een artikel op focuswesterkwartier. Ik kijk met belangstelling uit naar het vervolg.

Dat verdienen we toch niet als provincie. We willen een stap voorwaarts en niet schuchter een voet bijtrekken. Dat is voor ons als Westerglas reden om uit te gaan van eigen kracht.

Botsing met de markt

Als ik naar de wereld kijkt door de bril van samenwerking en van onderop verbaas ik me vaak hoe plat de wereld is van vrije marktdenken, oneindige groei en aandeelhouderswaarde. Recentelijk was ik bij de presentatie van een commercieel glasvezelbedrijf aan een gemeente. De wethouder werd voorgelicht op een tenenkrommende manier.

Het werd een betoog waar ik me niet ik kan vinden. De markt die volgens de man van het bedrijf nu geen rendement meer eist van 16 of 17% maar inmiddels nemen ze ook “al” genoegen met 10%. En vervolgens werden alle registers opengetrokken om de wethouder te overtuigen dat een coöperatie toch maar gevaarlijk, niet betrouwbaar is en dat het maar zeer onzeker is of ze het wel allemaal kunnen. Uit het verleden kennen we dit gedrag van IBM of Microsoft. Het staat ook wel bekend als Fear Uncertainty and Doubt. Want je bent  “natuurlijk”beter af bij een groot bedrijf. Klein dat is allemaal onbetrouwbaar en onzeker.

Het zijn tekenen van stuiptrekkingen van een oude economie die gebaseerd is op machtsdenken en dat groot alleen maar goed is. Natuurlijk groot heeft ons veel gebracht. Microsoft heeft standaarden neergezet die inmiddels over de hele wereld worden gebruikt.  En als KPN nog steeds in 13 districten was verdeeld was het ook niet het bedrijf wat het nu is. Of als Ziggo bestond uit honderden kabelnetten was het ook niet in staat de kwaliteit te leveren die het nu doet.

Maar… Als Ziggo wat kleiner was had het niet zoveel problemen met klantenservice, kenden de medewerkers nog de lokale situatie en voelde je dat je geen nummer bent. En de tijd dat KPN echt iets voor de maatschappij deed is ook al lang achter ons.

Gelukkig mocht ik ook reageren en dat ging over trots op mijn regio, betrokken burgers, opkomen voor de kleinschaligheid. Het gaat me echt aan het hart dat onze mooie provincie zo door marktdenken wordt uitgemolken door grote bedrijven die alleen maar denken in winst. En geen oog hebben voor de burger of het kleinbedrijf.

Dat is juist waar coöperaties goed in zijn. Betrokkenheid, nabij en oog voor de klant. Niet de winst voorop stellen. In gewone taal communiceren. Want een gewone burger begrijpt vaak niets van al dat jargon.

Soms is het bijna niet meer te volgen wat er in commerciële bedrijven wordt uitgespookt. Zo zag ik laatst een bedrijf dat de winnaar was van de Healthy Urban Office Challenge Award en won daar € 22.550 mee. Hoe verzin je zoiets?

Gemeentelijke herindeling Westerkwartier

Morgen is het stemmen. Voor het eerst voor de gemeenteraad van de nieuwe gemeente Westerkwartier. De overheid die het dichtst bij ons staat. Ik ben benieuwd wat dat voor ons gaat worden. De gemeenten Leek, Marum, Grootegast en Zuidhorn worden één. Alleen Grootegast en Marum hadden een lokale partij en in de nieuwe gemeente doen nu 2 lokale partijen mee. Landelijk gezien stemt gemiddeld een kwart op een lokale partij. Dat wordt dus opschuiven voor de andere partijen. De laatste jaren waren de VVD in Leek en het CDA in Zuidhorn en Grootegast dominant. Ze kunnen alleen maar verliezen. Ooit las ik eens dat de kwaliteiten die je moet hebben om wethouder te worden tegelijkertijd ongeschikt maakt om wethouder te zijn. Je moet je kwalificeren ten opzicht van anderen. Ben je eenmaal wethouder dan wordt verwacht dat je tussen de mensen staat.

De medewerkers van de gemeenten gaan vanaf 1 december al naar een nieuwe plek. Het zal allemaal erg wennen worden. Even weer zoeken wie je nu weer moet hebben voor wat. Ik was erg blij met mijn nieuwe gemeente Zuidhorn. Met lede ogen zie ik mijn oude dorpsgenoten in Zevenhuizen worstelen met de gemeente Leek. Het MFC leek dichtbij maar is inmiddels weer achter de horizon lijkt het wel. Hoe het ook kan, merk ik nu binnen de gemeente Zuidhorn. Ik hoop dat in de nieuwe gemeente ook het elan van Zuidhorn ontstaat. Maar ik hou mijn hart een beetje vast want zoals zo vaak gaan veel goede dingen verloren in een reorganisatie.

Ik heb een aantal reorganisaties meegemaakt toen ik in loondienst was. Leuk is het niet, een poos onzekerheid. Je krijgt nieuwe collega’s en misschien nog belangrijker een nieuwe chef of manager zoals dat tegenwoordig heet. Dat kan je werkvreugde maken en breken. Ik heb een top 3 managers gehad die tot op de dag van vandaag een voorbeeld voor me zijn geweest. Maar ik heb ook een all time low meegemaakt. Managers die mensen tot wanhoop dreven, die medewerkers opbranden. Managers met een compleet gebrek aan empathie, die gingen voor eigen gewin. Of alleen voor het bedrijfsresultaat omdat er een bonus aan verbonden was.

Jaren geleden mocht ik In mijn loondienst periode 17 jaar zelf manager zijn. Een leerzame periode. Het was een zoektocht naar wat mijn stijl van leidinggeven was. Één ding is me heel goed bijgebleven. Het is maatwerk. Het is mensenwerk waarbij een ieder anders benaderd moet worden. De een wat afremmen een ander een steuntje in de rug.

Ik hoop dat alle medewerkers in de nieuwe gemeente een manager krijgen die het maximale uit de medewerkers weet te halen. Met voldoende aandacht voor de persoon en in een veilige uitdagende werkomgeving. Daar hebben we als inwoners van de nieuwe gemeente het allermeest aan.

Kleur bekennen

In mijn blog zoek ik altijd een voorval wat ik meemaak om het vervolgens breder te trekken en dan weer terug te komen op het voorval. Dat lukt niet zo vaak maar soms is een voorval te leuk om te negeren.

Het laatste weekend was weer de Tocht om de Noord. Een wandeltocht door Groningen. Deze keer stond het in het teken van “de Ploeg” een stroming van Groningse schilders. Langs de route stonden veel mensen mooie vergezichten te schilderen. Sommige schilders geconcentreerd, anderen lieten de wandelaars mee schilderen. De wandelaars waren zo bezig met het thema schilderen dat ze niet de “grote ploegen” van landbouwers zagen die speciaal langs de route waren opgesteld. Anderen zagen juist een kudde met schapen die gedekt waren (dus een kleurrijke kont hadden) als iets wat de organisatie zo had geregeld. Die mooie kleuren waren aangebracht door de ram die relaxed in het land lag na gedane arbeid. Hij was te herkennen aan het tuig met het krijtblok.

Het was leuk om de wandelaars te vertellen van die kleuren en de bedoeling. Zodra de ram een schaap dekt krijgt dat schaap door het krijtblok een gekeurde kont. Voor de boer het teken dat als het goed is gegaan het schaap na 5 maanden (min 5 dagen) lammeren krijgt. De boer verwisselt het krijtblok na 17 dagen door een andere kleur en als er met het dekken iets mis is gegaan onderneemt de ram een nieuwe poging. Voor de boer het teken dat de lammeren 17 dagen later komen. In veel gevallen is het in één keer raak.

Eigenlijk is het in de politiek net zo. Heb je eenmaal kleur bekend, dan ben je niet meer interessant. Niet voor niets wordt er veel aandacht besteed aan de zwevende kiezer. In Amerika is dat tot kunst verheven. Mensen waarvan bekend is wat ze kiezen, worden genegeerd. Daar wordt geen energie meer in gestoken. Net zoals de ram rustig lag. De meeste ooien hadden een kleurtje na gedane arbeid.

De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Ik krijg voor het eerst de kans om op een lokale partij te stemmen. Mijn hart ligt bij de regio en bij coöperatief handelen. Partijen die sterk de vrije markt nastreven hebben niet mijn voorkeur. Dat heeft ons misschien wel welvaart gebracht maar het heeft ook veel collectief goeds afgebroken. De afgelopen dagen ben ik ondergedompeld in het coöperatieve gedachtegoed. Daar ligt mijn voorkeur, nu nog even uit puzzelen welke partij dat het sterkst in het programma heeft staan. Kon je dat maar zien op de rug van de kandidaten. Of ruiken zoals de ram dat kan bij bronstige ooien. Ik ga toch maar eens naar een lijsttrekkersdebat, sfeer proeven (of toch ook een beetje ruiken.)

Story the future

Een goede vriendin van ons, Mary Alice Arthur, reist de wereld over als story activist. Ze is er van overtuigd dat een ander verhaal een andere wereld kan brengen. Want we leven allemaal een verhaal wat ons is verteld. Door onze ouders, de kerk, de school of vrienden. En raar maar waar ik lees steeds meer dat we een ander verhaal nodig hebben. We leven in een land waar het verhaal van Liberalisme vaak wordt verteld. Het verhaal van vrijheid van meningsuiting, het geloof in een vrije markt met beperkte overheidsregulering.

 

Daarvoor waren we een land waar het verhaal van christendom werd geleefd. Daarvan zijn er nog veel voorbeelden waar te nemen. Nog heel veel mensen leven gelukkig dat verhaal. Maar hand over hand gaan landen over naar het verhaal van de vrije markt en vrijheid van de mens. Dat alles heeft ons heel veel goeds gebracht. Beter onderwijs, beter gezondheidszorg, minder oorlog en meer economische welvaart. Tegelijkertijd zijn er ook schaduwkanten zichtbaar. Die openheid en vrije markt zorgt ook voor handige Harrie’s die er dankbaar gebruik van maken. En door die handige Harrie’s ontstaan er bedrijven die er voor zorgen dat ze toepassingen verzinnen die mensen gaan gebruiken. Voor dat gebruik vragen ze een stukje informatie van gebruikers. Dat stukje informatie geeft die bedrijven de mogelijkheid mensen te verleiden tot de aankoop van producten en diensten. Of ze verslaafd te maken aan social media en zo nog meer informatie over zichzelf vrij te geven. Maar het geeft ook (sommige) overheden de mogelijkheid mensen op een bepaalde manier te laten gedragen. China gaat daar heel ver in. Verkeerde uitingen op social media ontneemt chinezen de mogelijkheid om ver te reizen bijvoorbeeld.

 

We leven bijna allemaal het verhaal wat ons wordt verteld door die grote bedrijven of overheden. Het blijkt dat onze vrije wil helemaal niet zo vrij is. We zijn door de eeuwen heen gevormd door wat we als mensen hebben meegemaakt. Er zijn 2 boeken die daar prachtig over vertellen, Homo Sapiens en Homo Deus van de schrijver Yuval Noah Harari.  Op meerder plaatsen noemt hij dat we een ander verhaal nodig hebben. Dat is precies waar Mary Alice haar passie zit. Het veranderen van de wereld door een ander verhaal. Van 10 tot 30 september gaan 50 storytellers uit de wereld van storytelling aan de slag met die uitdaging. Ben je benieuwd naar deze actie? Ga dan naar www.storythefuture.com