Blog van Jan Hut

De Tocht om de noord 2013 zit er weer op. In 2 dagen 80 kilometer wandelen door het Groninger landschap.  Deze keer ging het van Drenthe tot aan ‘t Wad.

(de 2e regel van het Gronings volkslied.) Gisteren ging het door het mooie Westerwolde en vandaag van Scheemda  naar Delfzijl. Beide etappes zijn niet te vergelijken. Maar beide even mooi.

Gisteren kwamen we langs en door een fabriek waar schoopen gemaakt worden en even later kregen we een mooi nagespeelde scene uit het verleden te zien dat zich afspeelde tijdens de grote crisis. Het ging over de werkverschaffing. Cees Stolk schreef er een boek over: "De hel van Jipsinghuizen". Een indrukwekkend verhaal over een geschiedenis die we maar liever vergeten. Dat waren geen fraaie taferelen. Onderdrukking en uitbuiting.

Ik kreeg een column onder ogen van Joris Luyendijk onder de titel “dit gaat helemaal mis”. Als ik het lees en het moet geloven dan kan het zo maar zijn dat we de tijden van de grote crisis (OK op een andere manier) weer zullen beleven.

Als ik eerlijk ben kan ik het me nog vaag voorstellen ook. Zo onvoorstelbaar is het niet dat opeens alles tot stilstand komt. Een winkel kan niets meer doen als de kassa’s niet meer werken. Klanten worden dan weggestuurd. En als er geen betalingen meer kunnen worden verricht, stopt opeens van alles. En een poos geleden viel de drinkwater voorziening uit en gelijk waren alle winkels uitverkocht qua water.   Laat staan als er geen betalingen meer mogelijk zijn. Dat duurt niet lang of er komen plunderingen.

Vandaag kwamen we door een paar koeienstallen en als er één ding duidelijk is: het gaat allang niet meer over het melken van een koe. Melkrobots doen vaak het werk en de automatisering heeft ook stevig toegeslagen. Als daar ooit iets mee gebeurt, is Leiden in last. Al die koeien zijn niet meer met de hand te melken.

Tocht om de Noord. Het dwingt je bijna om over de geschiedenis na te denken als die majestueuze boerderijen, de prachtige kerken en de kleine arbeiders huisjes ziet. De geschiedenis is gewoon proefbaar.  Voor de gewone man was het toen allemaal niet zo geweldig. Het geld was oneerlijk verdeeld en dat is te zien als je door het gebied loopt.

Dat is ook waar tegenwoordig de maatschappij mank aan gaat. The rich get richer. Naast een prachtig wandeltocht biedt de Tocht om de Noord ook veel stof tot nadenken. Volgend jaar zeker weer.

Gisteren was het 57 jaar gelden dat ik ben geboren. Laat ik nu de laatste maanden hebben gedacht dat ik 57 was. Dus dat is een mooie meevaller. We hadden een feestje in Hutspot, een locatie aan de Munnikeholm in Groningen pal tegenover het gebouw waar ik ooit mijn loopbaan bij de PTT begon. Het was een mooie mix van Dorpsgenoten, oude contacten, familie en nieuwe relaties. Een echte Hutspot.

Zelf had ik een gezellige oploop in gedachten van allemaal mensen uit mijn netwerk. Dat werd het ook. Leuke gesprekken, blije gezichten. Je kunt in Hutspot zelf je catering verzorgen. Dus had ik bedacht het aan mijn gasten te vragen geen cadeau mee te nemen maar wat hapjes. Er was een lijst waar men op kon melden wat ze mee namen. Het lijstje groeide lekker en op het eind stond er een lange lijst met allerlei lekkers.  Kaas, Caprese spiesjes, Droge worst, Olijven, Snacktomaatjes, Croissantdeeg/ham/pesto/kaas hapjes, Wrap met zalm, Hamrolletjes met monchou, Gevulde eieren, Eigengebakken bierbrood met heksenkaas, Ham-prei salade, Hartige olijventaart, Augurken met boterhamworst, Tortilla chips met zelfgemaakte  guacamole, Rauwkost,  Tapas,Brownies, Franse kaasjes, Fruit, Biologische pastasalade caprese, Droge worst van prijswinnaar Slagerij Heuker, Het Wilde Oosten (wilde abrikozen, wilde vijgen en dadels), Chocolade en Tortellinisalade Dat werd dus een grote smulpartij. En het fruit was opgemaakt als een gezicht met een bril.

Ik werd verrast door een optreden van Marietta Rust. Zij deed iets waar ik ooit van gedroomd had. Op een feestje van mij met elkaar zingen. Het optreden was verzorgd doordat iemand uit mijn vriendenkring een crowfunding oproep had geplaatst en de rest geregeld.

Dat klinkt dan wel simpel maar iemand moet wel het initiatief nemen. Mensen benaderen, zangeres regelen en zorgen dat er meer mensen willen meedoen.

Een groep mensen uit het dorp zong voor mij op de melodie van “Daar bij de waterkant”. En ik kreeg een mand met ingrediënten voor Hutspot. Tot zo ver is het nog normaal. Maar toen ik thuis kwam zag ik in de mand met ingrediënten een fotolijstje in de kleuren van de dorpsvlag. In dat fotolijstje de mensen die het cadeau gaven in het T-shirt van het dorp en de ingrediënten uit de mand trots in de hand. Opeens is het niet meer zomaar iets. Daar zijn ze van tevoren druk mee geweest.

Ik kreeg vanmorgen een stukje onder ogen het deed me er aan denken:

Noem 2 winnaars van gouden medailles in de Olympische Spelen.

Noem vier winnaars van de Pultizer-prijs

Noem een coach van de Hall of Fame van de NFL

Noem een persoon die vorig jaar de Medal of Honor van het Congres heeft gewonnen.

Noem twee leraren die een belangrijke invloed  in je leven hebben gehad

Noem vier schrijvers, dichter, musici die iets hebben geschreven wat je koestert

Noem een coach die je waarden, discipline of volharding heeft geleerd

Noem een persoon die naast je blijft staan in het donkerste uur.

Welke groep heeft een blijvende invloed gehad?

Hoeveel talrijke mensen openbare eerbewijzen ontvangen, geven nog veel meer mensen onbetaalbare geschenken in de onbezongen wereld van vriendschap, familie en mentorschap.

In ons dagelijks leven wemelt het van de dikwijls ongeziene helden die mensen domweg helpen waar ze kunnen.

Misschien kom je hun naam niet in de krant tegen en misschien krijgen ze nooit een prestigieuze prijs, maar niettemin stralen ze als zeldzame juwelen. Ze brengen schoonheid en troost bij een ieder die met hen in aanraking komt door de wereld van binnenuit te transformeren. Hun ware beloning is niet geld of roem; het is de persoonlijke bevrediging van het besef dat ze zichzelf hebben gegeven op een manier die nodig was.

Schuif de zucht naar publieke erkenning terzijde en doe gewoon wat je doet omdat het goed voelt. Als de wereld je toejuicht, is dat het glazuur op de taart. Maar ongeacht de reactie van de buitenwereld, zal je innerlijk gloeien van een zeldzaam en heilig licht … tezamen met het leven van hen die je zegent.

Alan Cohen

Eigenlijk sta je er te weinig bij stil maar het zit in de kleine vaak onzichtbare dingen. Ja er waren mensen zichtbaar op mijn verjaardag. Veel van hen waren thuis al druk bezig geweest met iets klaar te maken. Of al langer dingen te regelen. Als ik er zo naar kijk wordt mijn verjaardag gevuld met zonnestralen. Mooi!

Het is verbazingwekkend hoeveel verschillende initiatieven je al hebt op een dorp. Van Korfbal tot Breien, van Western Riding tot Knutselclub of  van Yoga tot Fietscross. Allemaal zaken waar mensen zich met passie voor in zetten. Dan hebben we het nog maar alleen binnen het dorp om maar niet te spreken van een stad. En al helemaal niet binnen Nederland.

Al die initiatieven leven zo in hun eigen wereld soms zijn er dwarsverbanden soms helemaal niet. Juist die dwarsverbanden hebben mijn belangstelling.

Mijn vorige weblog ging over oppervlakkigheid / plat vermaak of serieuze betrokkenheid. Het grote verschil tussen een druk bezocht festival met veel hossende en uit hun dak gaande mensen of juist wat ingetogener met aandacht voor anderen en wat er in de wereld aan de hand is. Niet aandacht naar een centraal punt maar aandacht voor elkaar. De afgelopen week werd ik opeens betrokken bij duurzaamheid.  Dat woord is wel erg aan slijtage onderhevig want onder die noemer zijn de meest kromme redeneringen opgehangen. Ooit hoorde ik bij mijn laatste werkgever een manager antwoorden op de vraag “wat doet ons bedrijf aan duurzaamheid?” Het letterlijke antwoord was: wij opereren binnen de kaders van de wet. We voldoen aan de wettelijke voorwaarden rond duurzaamheid. Wat een “stoer” antwoord, maar wel eerlijk. Blij dat ik daar niet meer werk.

Duurzaamheid is voor mij toch waar het gaat om mensen, De relatie onderling en naar  de omgeving.  In het verleden ging mijn blog vaak over de 3 p’s People, Profit, Planet. Oftewel “the license to operate”. Waarom mag je als bedrijf (en mens) de dingen doen die je doet?

Mag je wel onevenredig dingen je toe eigenen? Logisch dat je ergens van moet leven maar als je genoeg hebt? Winst maken voor een appeltje voor de dorst? Hoe groot moet dat appeltje dan zijn. En heeft iemand anders dat appeltje niet harder nodig? Des te langer ik er over nadenk des te meer ik eigenlijk twijfel aan die ene P van Profit.

Want nu heb je geld en je wilt er iets mee doen. Anders dan zorgen dat je meer krijgt. Nu dat kan. De afgelopen week was ik bij de start van GeldGroenWassen. Het concept lijkt op zich op cowd funding rond duurzaamheid. Maar het gaat verder dan mensen vragen te investeren.

Het idee is simpel. Een bedrijf wil investeren in duurzaamheid (zonnepanelen, Isolatie, E-bikes, laadstations etc.) en vraagt klanten mee te financieren.  Die klanten krijgen dan een certificaat waarmee ze later producten (of nog mooier diensten) kunnen afnemen. Letterlijk wordt het geld dan groen gewassen. Dat geld wordt ontrokken uit het mee!  meer! meer! van rendementen op spaargeld of beleggingen en omgezet in groene diensten of producten.

Het geld wordt niet gestopt in financiële instituten maar dient ook om het gesprek op gang te brengen tussen bedrijf en klant over duurzaamheid. Geld groen wassen start in Amsterdam maar daarnaast start het ook in het landelijk gebied van Groningen. Wil je meer weten? Heb je plannen rond duurzaamheid en krijg  je de financiering niet rond? Of heb je wat geld waar je iets nuttigs mee wilt doen? Neem dan even contact met me op ik kan je verder helpen.

Gisteravond waren we bij het vuurwerk ter afsluiting van de feestweek op ons dorp Zevenhuizen. Na afloop stond ik een poosje te praten met één van de mensen die er gigantisch veel tijd en energie in hebben gestopt. We keken even terug en wat was het een succesvolle week en wat is er enorm veel verzet door heel veel vrijwilligers. Van oorsprong was het een winkelweek om de middenstand aan meer klanten en omzet te helpen. Die doelstelling ligt al ver achter ons. Ik zit me opeens te bedenken dat er niet eens een echte doelstelling is. Geen mission statement geen Business Case.

Toch wordt er veel uit de kast gehaald om mensen een leuke week te bezorgen. Natuurlijk is er wel eens wat ruis op de lijn. Niet alles pakt even positief uit maar dat zijn maar heel kleine details. Duizenden mensen hebben elkaar ontmoet. Het weerzien met oude bekenden. Herinneringen ophalen, zorgen delen, plannen maken, met elkaar de strijd aangaan bij de zevenkamp, ATB,  klootschieten, 7van7, viswedstrijd of darts.

Of gewoon op bezoek bij de agridag, de braderie, garageverkoop. En dan noem ik nog maar de helft op van de activiteiten. Het is gewoon teveel om op te noemen. Toch haalt het maar mondjesmaat de media en dat is eigenlijk ook goed. Het is het feest van het dorp. Vroeger kwamen er duizenden mensen van buiten om naar optredens van bekende artiesten te kijken. Als dorpsbewoners stonden we dan in een hoekje ons eigen feest te vieren. Het is nu een echt dorpsfeest met mooie tradities zoals met de trekkertaxi en wagen strobalen naar het Spiekerhouw’n. Anderen storten zich op het maken van straatversieringen waarbij buurten soms ook nog hun eigen feestje hebben. Maar vooral is het een week van ontmoeten.

Zo bekeken zijn er 4 groepen mensen: de organisatoren, de vrijwilligers, de deelnemers en het publiek.  Heel veel mensen uit het dorp kan je treffen in wisselende rollen. Het heeft ook wel iets beslotens. Ik kan me voorstellen dat als je niet iets met ons dorp hebt het lastig is om aansluiting te vinden.  Toch is er wel iets universeels. Het was bijvoorbeeld ook feest in Onderdendam of de feestweek in Niekerk ging van start. Feest in talloze andere dorpen. In al die dorpen ook betrokkenheid bij de eigen omgeving.

Over Niekerk gesproken. Zij zijn het leukste dorp van Groningen geworden. In mijn ogen terecht, wat hebben ze veel uit de kast gehaald. We hebben Niekerk een aantal keer op bezoek gehad om stemmen te werven wat een inzet.  Die band is ontstaan bij de vorige verkiezing in 2011. Wat heeft RTV Noord er nu een mooi televisie spektakel van gemaakt. De finale dorpen gingen helemaal uit hun dak. Het leverde prachtige televisie op. Ik ben regelmatig aangesproken of we het toch niet misten. Om eerlijk te zijn, nou nee. We hebben met elkaar 2 jaar geleden een fantastische tijd gehad. Net als de afgelopen week. Alleen is de feestweek minder zichtbaar voor buitenstaanders. En of we ons laten verleiden om opdrachten voor de camera uit te voeren. Ik weet het niet. Van oorsprong zijn we veenarbeiders en keuterboertjes en die hebben niet zo veel met opdrachten uitvoeren. Maar toen we in 2011 aan de verkiezing begonnen had ook niemand het idee dat we konden winnen. Dat gevoel kwam later pas. Samen met het besef dat we een actief dorp zijn.

Misschien is dat ook wel de doelstelling van de feestweek. Een week vol activiteiten voor en door het dorp waarin iedereen die iets heeft met het dorp de gelegenheid krijgt bij te dragen als organisator, vrijwilliger, deelnemer of publiek. Een week van ontmoeten in een aangename sfeer. Natuurlijk mogen mensen van buiten het dorp meedoen met de wedstrijden tennis, darten, vissen, bultbroez’n, klootschieten, atb rijden of de 7van 7. Graag zelfs. Maar het is net even leuker om naar een bekende te kijken die meedoet. Iets wat ons als gemeenschap bindt, met alle eigen-aardigheden.

Een beetje een verlate weblog deze keer. Het heeft te maken met een bezoek aan Schotland. Dumfries om precies te zijn. Het is een regio in zuid Schotland die misschien wel te vergelijken is met Noord Nederland een gebied in een uithoek waar platteland echt platteland is. Als ik daar vertel dat ik op het platteland van Nederland woon, kijken ze verbaast Nederland heeft geen platteland toch? En ze hebben ook wel een beetje gelijk want krimp is daar een probleem. Dan is alle aandacht die het hier krijgt wel een beetje overtrokken.  

Als daar een school sluit moeten kinderen soms 18 kilometer (of nog meer) reizen naar een volgende school.

We waren er op bezoek omdat ik meewerk aan een initiatief op het Hoogeland onder de naam “Hoogeland aan Zet”. Bewoners de ruimte geven de dingen te doen die ze zelf belangrijk vinden. Geen mooie bedachte plannen van externen maar zelf dingen organiseren. Het begon heel aarzelend maar inmiddels is na 8 bijeenkomsten er een groeiende groep actief. In het begin was er nog enige vorm van begeleiding, voornamelijk rond de uitnodiging en een beetje een programma. De laatste bijeenkomsten werden door inwoners zelf georganiseerd.

Reden om mensen uit die groep uit te nodigen om deel te nemen in een bijeenkomst uit 6 landen uit Europa om ervaringen uit te wisselen over het ontwikkelen van het landelijk gebied.  Het was een feest van herkenning en mooi om te zien dat er prachtige initiatieven zijn die ook als voorbeeld kunnen dienen voor ons. Ook omdat de omstandigheden daar nou niet veel beter zijn. (zacht uitgedrukt). Maar de betrokkenheid van de bevolking is er niet minder om.

Het was in het begin van “Hoogeland aan zet” erg wennen. Want wat moeten we doen en waar leidt dit allemaal toe? Vooral heel vaak de zucht: "dat is toch iets van de overheid? Juist daar zit het knelpunt. De afgelopen jaren heeft de overheid veel initiatieven naar zich toe getrokken. Het bibliotheekwezen was vroeger een nutsvoorziening. Het werd professioneel georganiseerd maar nu verdwijnen die voorzieningen.  De lokale zorg werd vroeger gedaan door het groene kruis en de huisarts. Daar zijn zorginstellingen en professionele ziekenhuizen voor in de plaats gekomen. De betrokkenheid is vaak naar de achtergrond verdwenen. Het is inmiddels onbetaalbaar en onpersoonlijk geworden. Met als gevolg dat de roep om de terugkeer naar de wijkzuster en een grotere rol voor de huisarts een logisch gevolg is.

Zelf organiseren dus. Wat dan en hoe? Die vraag kan het best beantwoord worden door betrokkenen zelf. Vandaar Hoogeland aan Zet. De aanpak lijkt succesvol te zijn". Het doet iets met mensen en de plannen borrelen op. De deelnemers weten dat ze zelf hun plannen moeten, of beter mogen, uitvoeren. Geen externe plannenmakerij. Het woord strijkstok viel nogal eens. Want er zijn hele volksstammen die adviseren, onderzoeken doen rapporten schrijven. Daar gaat heel veel geld aan op. Maar de reis naar Schotland kende een groep van 8 mensen die er niets aan hebben verdiend. Maar wel betrokken bij acties op het Hoogeland.   

Tijd om weer een volgende bijeenkomst te organiseren. De ervaringen delen het laten verrijken en kijken hoe we volgende stappen kunnen maken. Niks project aanpak waarbij top down zaken opgelegd worden maar met een proces aanpak waarbij de uitkomst vaak nog niet bekend is. Daar schreef ik eerder al een blog over.

Het zit er weer op, de 4daagse van Nijmegen. Wat was het leuk. Prachtig weer en veel, heel veel mensen die zich kostelijk vermaken. De wandelaars maar vooral ook het publiek aan de kant. Kijken en bekeken worden in optima forma. Je kunt  volledig anoniem meedoen: neutraal petje op, geen opvallende versierselen en je kunt 160 (of 200) kilometer wandelen zonder dat iemand je aanspreekt. Ben je op zoek naar aanspraak dan is een kreet op een shirtje, een gekke hoed, een vlaggetje van jouw provincie of iets ander wat opvalt genoeg om zo nu en dan aangesproken te worden. En wil je een gesprek dan is de simpele vraag: “Hoe gaat het?” meestal voldoende om een gesprek op gang te krijgen. Het zijn ontmoetingen als”ships in the night”. Je loopt een poosje op en soms opeens ben je iemand kwijt om elkaar niet weer zien of juist regelmatig wel. Nu ik dit zo schrijf lijkt het wel erg op mijn dagelijks leven. Soms werk ik in en opdracht of initiatief nauw met iemand samen soms zie je elkaar bijna dagelijks en dan opeens niet meer. En soms na enige tijd tref je elkaar weer regelmatig.

De 4daagse nivelleert wel. Je bent allemaal met hetzelfde bezig zonder rangen of standen. Zo heb ik een poos gesproken met een directeur en ook een hoofd van een gemeentelijk organisatie maar ook met een dame die werkte in een nachtclub. Ik heb maar niet doorgevraagd wat ze precies deed. Ik geloof niet dat het op de administratie was.Zo sprak ik ook met mensen uit de zorg, van de belastingdienst, iemand die net was ontslagen en een voormalig boer. Het is een mooie dwarsdoorsnede van de Nederlandse samenleving.

We hebben wel veel gemeen. Over het algemeen zijn het geen sprinters, het zijn mensen van de lange adem en doorzetters. Ze hebben wel een doel voor ogen maar hoeven niet allemaal daar zo snel mogelijk te komen. Want na de eerste dag komen er nog 3. Zo bekeken is hebben de deelnemers iets waar de maatschappij op zit te wachten. Mensen die niet gaan voor het snelle succes. Echte doorbijters die niet snel afhaken. Die de weg belangrijker vinden dan het doel.

Het zit er weer op. Was er dan niets wat uit de toon viel? Nou eigenlijk dan toch één. Mijn voormalig werkgever KPN maakt er wel een potje van. Ooit was het bedrijf aanwezig met de grootste burgergroep: allemaal in KPN-ers. Nu niemand. Nu zie ik ik soms nog een verkleurd petje. Toch waren ze regelmatig het gespreksonderwerp: het slechte bereik. In het verleden werden er overal tijdelijke verbindingen aangelegd.  Wat zijn die verbindingen nu slecht. Ik moet wel 100 oproeppogingen hebben gedaan die resulteerden in hooguit 10 gesprekken. SMS berichten die 2 uur te laat aan kwamen. Er zijn prachtige apps ontwikkeld alleen ze doen het niet omdat het netwerk het niet trekt. Het advies van één van de mobiele operators zet je internet uit! Best wel triest voor een dienst waar ik iedere maand € 150,- aan overmaak. Intussen gooien ze je dood met berichten over 4G. Ze presteren het om bij zo’n gemist gesprek ook nog de boodschap te sturen: 4G ook al beschikbaar in uw woonplaats?  Bah waar is mijn mooie KPN van ooit gebleven?

Nou ja eigenlijk geeft het me wel een mooi verhaal erbij. Mijn vakantie zit er weer op. Aan de slag met Glasvezel in het buitengebied. Daar zijn de verbindingen vaak ook gewoon slecht. KPN is daar de enige aanbieder. Soms hoor je van KPN dat 4G dat gaat oplossen.  Daar geloof ik niets van. Bij 3G kunnen ze het netwerk al niet voldoende op peil krijgen. En bij een evenement als de 4 daagse zijn ze niet in staat een fatsoenlijke dienstverlening overeind te houden. Juist een bedrijf als KPN die al 97 jaar de verbindingen verzorgt verwacht je beter. Ze moeten statistieken te over hebben. KPN heeft 1 mast bijgeplaatst las ik, T-mobile had het over 3 masten. De business case was niet rond te krijgen denk ik dan maar. Het kan niet uit. Net als glasvezel in het buitengebied. KPN, bedankt voor deze “Live case” hier kan ik wel wat mee.

Oh ja het wandelen, zou ik bijna vergeten. Ging prima deze keer, geen blaren! Beide voetjes doen het nog prima.

Blikketic, ooit van gehoord? Ik niet maar het schijnt een serieuze aandoening te zijn die je al op jonge leeftijd kan oplopen. Ik ken iemand die er mee behebt is en niet zo’n beetje! Nooit geweten dat er zoveel te vertellen is over blikjes. Van van Nelle, Quality street, beschuitbussen tot Droste blikken (bekend van het Droste effect).
De afgelopen week was ik te gast in het “Behouden Blik” in Uithuizermeeden.We hadden er een bespreking en leuk om de verzameling te zien. Ik ken wel meer mensen die blikken en blikjes sparen.Maar dit waren er wel heel erg veel. Toch maakte het verhaal er om heen nog het meeste indruk op me. Carin heeft duidelijk een blikketic ze weet er boeiend over te vertellen. Natuurlijk over de blikken maar ook over de rol die de blikken speelden in de promotie van de producten. Ze weet heel mooi een koppeling te maken naar de tegenwoordige tijd waarin kinderen vaak geen idee meer hebben waar de oorsprong van een product ligt. Daarbij stipte ze een ander probleem dan, dat we de kunst van het verhalen vertellen zijn verleerd.
Verhalen vertellen, iets wat ik ook zo nu en dan doe. Iedere keer wel met een knoop in de maag. Het blijft een nog wat ongewone activiteit voor me. Tot nu toe vertelde ik verhalen van anderen maar daar komt verandering in. Een poosje geleden was er een wedstrijd in het schrijven van een verhaal in het Westerkwartiers, het dialect waarin ik ben opgevoed.
Thuis spreken we het nog dagelijks. Maar schrijven dat is toch iets anders. Ik herinner me nog het eerste mailtje aan mijn broer, raar om dat in het Nederlands te doen. Toch heb ik de pen ter hand genomen en een verhaal geschreven in het waterkwartiers. Tot mijn verbazing zit ik bij de laatste 8 en mag ik mijn verhaal bij de finale op 3 oktober. Spannend, maar ook wel leuk om te kijken of mijn verhaal mee kan komen. Maar misschien nog wel het leukst is dat ik bij draag aan het in stand houden van iets wat verloren dreigt te gaan. Het verhaal van de
blikken is ingoede handen. Echt een aanrader. Op internet te vinden via www.hetbehoudenblik.nl. in het echte leven Hoofdstraat 99, Uithuizermeeden.

Niets is zeker in het leven. Nou ja één ding dan dat het ooit eindigt. En zelfs daar kan je nog aan twijfelen. Soms kom je mensen tegen die absoluut overtuigd zijn dat ze het goede doen. Zelf ben ik daar lang niet altijd zeker van als het over mezelf gaat. Natuurlijk doe ik de dingen waarvan ik denk dat ze bijdragen. Maar soms stuit dat op mensen die daar anders over denken en dat brengt me vaak aan het twijfelen.

In mijn vorige blog schreef ik over het sluiten van de Bibliotheek. De raadscommissie ging niet akkoord met het voorstel van het college de Bibliotheek te sluiten. De afgelopen week hadden we als dorpsbelangen een regulier gesprek met de wethouder en het was duidelijk dat ze zwaar teleurgesteld was in ons als dorpsbelangen. We hadden best even kunnen mailen, nu kwam het als verrassing. De wethouder vond dat het allemaal prima was verlopen en dat wij dan niet mee waren genomen in de communicatie was dan jammer maar alle andere betrokkenen wisten er wel van. (behalve dan de dorpsbewoners en lezers) Ze nam het me kwalijk dat we op die manier hadden ingesproken in de commissie.  Daar kan inkomen, want erg opbouwend was het niet. En om eerlijk te zijn ik heb er ook zelf best veel last van gehad. 

Toch zie ik het als onze taak als dorpsbelangen om naar de gemeente te verwoorden wat er leeft in het dorp. We hoeven niet het gemeente belang te verdedigen maar wel de mening van inwoners te verwoorden.  Dat deden we dan, misschien soms in erg duidelijke bewoording maar we zijn als dorpsbelangen geen politieke partij en hoeven we ons ook niet in dat jargon te uiten. Ik stop volgend jaar als voorzitter van dorpsbelangen. Dat voelt goed. Met heel veel plezier mocht ik het doen. Een schaduw kant zat er wel aan, dat is de relatie met de overheid. Daar wringt het bij me vaak en dan kom ik lang niet altijd tot mijn recht.  Zeker niet in een raadsvergadering of ander politiek arena. 

Ik moest er aan denken toen ik de onderstaande video zag. Het beschrijft heel mooi hoe ik in het leven probeer te staan. Een paar passages: feliciteer jezelf niet te veel en verwijt jezelf ook niet te veel. jouw keus is 50 / 50. Of deze:  De politiek, tegenwoordig probeert je te verleiden, vroeger was politiek nobel en groots.  De video bevat veel wijsheden gebaseerd op de meanderende levenservaring van iemand. Het is een advies aan klas schoolverlaters maar het is een hart onder de riem aan iedereen die twijfelend in het leven staat.

We zijn begonnen aan de verhuizing van mij schoonmoeder en dat op haar 87e. Ze verhuist niet vanwege de woning of de goede zorg die ze ontvangt, juist niet, maar ze komt nu vlak bij haar zusters te wonen. Een lastige keus want ze heeft het nu ook erg naar haar zin. Toch lijkt het me een goede keus. Dus maar weer alles ingepakt en 10 kilometer verderop weer neerzetten. Uiteindelijk heeft ze die keus gemaakt. Daarmee geeft ze antwoord op de vraag:  Hoe wil ik de laatste fase van mijn leven doorbrengen? De tijd dat ouders bij kinderen kwamen inwonen is echt wel over. Hoewel ik er sporadisch nog wel van hoor. Het wegstoppen in een bejaardenhuis wordt ook ontmoedigd nu de scheiding tussen wonen en zorg wordt doorgevoerd. Mensen krijgen nu langer zorg in hun eigen omgeving.     

De vraag: "hoe zie je je eigen laatste levensfase" is best lastig. Gisteravond stond ik op een feest bij een groepje te praten en toen ging het er ook over. Iemand vertelde dat de Eskimo's oudere mensen op een ijsschots zetten en ze lieten wegdrijven. Het criterium was als iemand zich niet meer nuttig kon maken. Bijvoorbeeld als iemand geen tanden meer had en dus zijn gebit niet meer kon gebruiken om de huid van zeehonden te bewerken. Reden om iemand op een ijsschots te zetten. Waarschijnlijk wel omgeven met de nodige rituelen. Dat leek een aantal mensen wel iets. Anderen gruwden er van.

Eigenlijk is het de discussie die nu ook in de maatschappij speelt. Ooit was er het beeld dat als je 65 was je naar het bejaardenhuis kon en dan hoefde je niets meer te doen. Alles werd voor je gedaan. Een tevreden oude dag. Tegenwoordig wordt er eigenlijk verwacht dat je zo lang mogelijk zelfstandig moet blijven. Je hoeft je dan niet nuttig te maken maar wel zo lang mogelijk voor jezelf kunnen zorgen. En misschien is de Eskimo benadering zo raar nog niet. Waarom zou je je niet meer nuttig hoeven maken? En dat hoeft niet altijd te gaan om werken voor geld. 

Een paar weken was ik te gast bij het oude RKZ. Een oud ziekenhuis dat 34 jaar geleden is gekraakt en waar tegenwoordig 250 mensen samen wonen en daar zo hun eigen regels hebben. Je kunt daar status krijgen door je in te zetten voor de gemeenschap. Het toewijzen van een grotere woonruimte is afhankelijk van je inzet voor het geheel. Het moet je gegund worden.

De laatste levensfase bestaat nu vaak uit het rekken van leven en alles moet uit de kast gehaald worden om een leven te behouden. In het gesprek gisteren waren er een paar mensen die van het een op het andere moment iemand was verloren. Geen mogelijkheid om afscheid te nemen. Zo anders dan een lange lijdensweg waar veel tijd is om afscheid te nemen maar waar het ook voor de naasten een heftige tijd is. Het van het één op andere moment verlies hebben we als gezin meegemaakt oen mijn vader 34 jaar geleden plotseling overleed. Hij was toen 49. Dat is op een andere manier heftig. Toch is er een deel van hem altijd bij me daar kwam ik achter ik bezig was  met de vraag: waarom ik de dingen doe die ik doe. Zie vorige blog. Een groot deel komt van je ouders. Daar kan je blij mee zijn of niet. Dat is een gegeven. In mijn geval ben ik er erg blij mee. Blij dat je ook een stukje weer door mag geven aan mijn kinderen.  Vandaag is het vaderdag. Een mooie dag om hier even bij stil te staan. Nieko is voor zijn werk in China, we hebben zo nu en dan contact. Gemma is vandaag even thuis en had aan vaderdag gedacht. (Ee nieuwe beurs) Daarnaast was misschien wel het leukste kado,  dat ze me haalde van het feest. want ik had echt wel een Bob nodig. Toch een leuke traditie, vaderdag. 

Zojuist reed er een claxonnerende vrachtauto door het dorp, het eerste elftal van de voetbalvereniging is gepromoveerd. Dat heeft 10 jaar op zich laten wachten maar het is nu een feit. Leuk om al die voetballers uit hun dak te zien gaan. Misschien is voetbal (of teamsporten in het algemeen) wel het mooiste voorbeeld hoe mensen met elkaar toewerken naar een doel. Niet voor niets worden succesvolle coaches vaak gevraagd voor het bedrijfsleven. De parallellen zijn er overduidelijk. Nu is het bij sport redelijk overzichtelijk in redelijk beperkte tijd tegenstanders verslaan. 

Maar hoe doe je dat als de doelen wat vager zijn en de tijd veel ruimer. Je wilt in je dorp mensen betrekken bij groenonderhoud omdat de gemeente het geld er niet meer voor heeft. Of misschien wil je iets met zorg of energie in het dorp of de buurt. In onze huidige maatschappij is tegenwoordig de eerste reactie als we geld hebben dan…. Alleen daar zit dan het probleem want geld is schaars (of het is er helemaal niet). Het moet dus door de mensen gedragen worden. En die mensen moeten min of meer hetzelfde doel nastreven. De eerste stap is dus de mensen rond dat doel elkaar laten ontmoeten. We hadden afgelopen week de ondernemersbeurs Westerkwartier. Ondernemers uit de gemeenten Marum, Leek, Zuidhorn en Grootegast kwamen bij elkaar in de herbouwde Postwagen in Tolbert. Het was erg gezellig en er werd volop genetwerkt het aantal bezoekers was niet erg groot maar gelet op de geanimeerde gesprekken werden er volop ervaringen uitgewisseld. Misschien is de naam ondernemersbeurs ook wel niet een juiste. Misschien moet het accent meer komen te liggen op hoe we als ondernemers samen op kunnen trekken. Hoe we samen dingen kunnen realiseren. En dat is meer dan wat er met beurs bedoeld wordt daar draait het om aantallen bezoekers.

De dinsdagmorgen stond voor mij in het teken van de ontmoeting met het koningspaar. Het was een geweldig leuke morgen. Wat was er een leuke sfeer en wat was onze koning belangstellend. Hij nam de regie van het gesprek en zocht duidelijk contact met dorpsbewoners. Natuurlijk is dat zijn vak maar toch. We waren er met 10 mensen uit ons dorp. Mensen die het erg leuk vonden om er te zijn. Dat geldt niet voor alle dorpsbewoners, sommigen hoefden niet zo nodig. Maar het was merkbaar dat op dinsdagmorgen iets ons allen bond. Veel, heel veel oranje fans waren om de koning en koningin te zien, te ontmoeten. Het is misschien wel het mooiste symbool wat we als land hebben. Het koningshuis en alle oranje er om heen.

Soms zou je dat wel willen vastpakken: de teamgeest in een voetbalteam, de trots op een dorp of de ondernemersgeest in een regio of dat wat ons bindt als volk. Het is allemaal niet zichtbaar maar het is er wel. 

De Nationale dagen zitten er al weer een paar dagen op. Koninginnedag was onvergetelijk en dat is op een heel andere manier ook 4 mei. "Opdat wij niet vergeten". Op ons dorp vieren we 4 mei nu weer jaarlijks. Het was traditie geworden om dat om de 5 jaar te doen. Mooi dat dat nu weer jaarlijks is. Met stilte, het Wilhelmus en gedichten door schoolkinderen. De discussie om het alleen te beperken tot de slachtoffers van de 2e wereldoorlog vind ik zelf wel een beetje raar want een oorlog kent eigenlijk alleen maar verliezers. 

Tijdens onze reis naar Amerika bezochten ook Arlington Cemetery. De nationale begraafplaats in Washington. Indrukwekkend groot. Het is een nog operationele begraafplaats waar nog iedere werkdag 27 militaire begrafenissen worden gehouden. Hoewel je er als toerist wordt rondgeleid en er met veel ceremonieel de wacht bij het monument voor de onbekende soldaat iedere half uur wordt gewisseld is het voelbaar dat er diep respect is voor de gevallenen. In 1989 was ik ook in Washington en toen was net het Vietnam Monument gereed en daar was het één en al emotie, veel huilende familieleden. We zijn toen ook maar snel weggelopen daar paste toen geen toeristen tussen. Dat is inmiddels anders nog steeds worden bij het Vietnam monument fotootjes gezet bij de indrukwekkende muur met de namen van de gevallen militairen. Maar duidelijk wel bedoeld als voorlichting dus ook aan toeristen. 

Een week later waren we aan de andere kant van het land en toen troffen we bij Santa Monica Beach naast de Santa Monica Pier een heel stuk strand waar iedere zondag witte en rode kruisjes worden geplaatst. Arlington West, a project of Veterans For Peace. Iedere week worden daar symbolisch lijkkisten met de Amerikaanse vlag erop neergezet. Iedere week voor iedere gevallene een kist. Een soort eerbetoon / protest aan de gevallen militairen in Irak en andere oorden. Daar wordt de gevallen tegenstanders herdacht en misschien nog wel indrukwekkender de gevallen van zelfmoord bij militairen. Daar waren veel bloemen brieven foto's en een wand met foto's met minder fraaie beelden van wat een oorlog doet.

3 totaal verschillende manieren om slachtoffers te gedenken. Als ik dan kijk naar de indrukwekkende uiting op het strand waar ze ook de slachtoffers van de "tegenpartij" herdenken inclusief de slachtoffers door zelfmoord, dan is de discussie bij ons rond de 4-mei viering na 70 jaar wel een beetje bijzonder.

Je bent zo weer in het ritme na een vakantie. Woensdag kwamen we terug uit een andere cultuur en dat lijkt al weer lang geleden. Is er bij Amerika sprake van een heel andere cultuur? In mijn ogen wel. Het land is zo anders georganiseerd. Wij uit Nederland kijken daar soms toch een beetje raar tegenaan. Wij vinden het wel wat oppervlakkig. Na de eerste vraag: “Hoe is het met je?” blijkt dat ze helemaal niet willen weten hoe het met je gaat. En dan komt ook al snel de vraag: Where are you from? Om vervolgens te vertellen wat ze met Nederland of Europa hebben. It’s near Sweden isn’t it? Toch wil men vaak wel meer weten van andere culturen als er de tijd voor is.

Toch nog even 2 leuke voorvallen. Ze zijn in onze ogen misschien een beetje raar maar daartegenover zullen wij ook wel veel dingen hebben die buitenlanders raar vinden en wij o zo gewoon. Bijvoorbeeld de kaasschaaf.

Het eerste voorval was de eerste week toen Gemma een telefoontje kreeg dat ze in principe was aangenomen na een sollicitatie en dus was er iets te vieren. We zochten een leuk terras op (wat daar nog lang niet altijd mee valt) en wilden gaan zitten maar een ober verwees ons naar binnen om een plek toegewezen te krijgen. Daar stond iemand achter een receptie te vertellen dat het terras vol was en dat we moesten wachten. Terwijl we hadden gezien dat er tafeltjes vrij waren.Maar ja het systeem gaf aan: alles bezet. Gelukkig werd het snel opgelost maar het is wel een voorbeeld hoe de functies daar gescheiden zijn. De ober bood zijn verontschuldigingen aan en vond het blijkbaar zelf ook wat genant.

We hebben veel geslapen in motels, niet al te veel luxe maar wel geweldig grote kamers met 2 tweepersoonsbedden, altijd een bad en soms een koelkast. Het ontbijt wat er soms beloofd werd was in 2 gevallen niet meer dan staande koffie koffie drinken met een broodje erbij. Maar ja de prijs was er naar en voor de rest niets op aan te merken, keurig. Het laatste hotel beloofde ook een swimming pool. Nu was het daar nog net te koud voor maar het was er wel, nou ja pool. Wij zouden het een jacuzzi noemen. Alles in Amerika is groter behalve de zwembaden dan. Tot mijn grote vermaak hing er wel een bord dat bijna even groot was dan het bad zelf met de waarschuwing dat er geen badmeester aanwezig was.

Natuurlijk is er nog veel meer over onze reis te vertellen wat we gezien hebben en gedaan. Het is samen te vatten met het was een geweldig leuke reis. Iets om samen op terug te kijken met een heel vertrouwde reis genoot. We kennen elkaar al het hele leven dus geen enkele verrassing. Voor Gemma breekt er een nieuwe fase in haar leven aan: aan het werk. Zelf moet ik weer op zoek naar de draad om hem weer op te pakken.

Op 1 april is de 2e editie van de verkiezing van Het Leukste Dorp Van Groningen gestart. Natuurlijk hoop ik voor RTV noord en het dagblad dat het net zo gaat leven als bij de eerste editie. Toch doen we er als dorp zoals het nu lijkt niet aan mee. Het is natuurlijk altijd mogelijk dat iemand uit Zevenhuizen ons dorp aanmeldt. Dat na enige tijd een groep toch weer de handschoen oppakt. Maar ik ben bang dat deze keer de chemie ontbreekt. In 2011 hebbenwe wel heel veel in gang gezet. Het klopte allemaal. De promoclip, de wensdag voor ouderen, de ongelijke strijd met Tolbert, de reis naar Zevenhuizen ZuidHolland en de betrokkenhied in het dorp. Iedereen die de kennissen achter de broek aan zat om te stemmen. Daar kunnen we niet weer mee aankomen. Het hele traject was erg speciaal, dat is niet zomaar even over te doen. Het is geen hardloop wedstrijd waar je voor kunt trainen.

Het is te merken dat Rtv noord het jammer vindt dat we niet enthousiaster zijn, maar dat is een wat mager argument om wel weer mee te doen. De eerste editie sloot heel mooi aan bij het gevoel van trots. Het was meer dan een wedstrijd, het ging over verbondenheid met je omgeving en medebewoners. De term saamhorigheid viel vaak. Of die sfeer en omstandigheden weer ontstaan, ik hoop het voor de organisatoren, want het was heel erg bijzonder. De afgelopen week hoorde ik in het dorp dat we de ervaring, die we als winnaar hebben gehad, ook graag een ander dorp gunnen. Dat is denk ik zoals veel 7huisters er over denken. En of we weer mee doen hangt niet van mij alleen af. Er is een vacature, ik meld het dorp niet weer aan, maar als iemand anders wil, dan mag dat natuurlijk. Ik ben maar een van de bewoners en heb het niet alleen voor het zeggen.

De vorige keer melden we ons als 103e dorp aan, er is dus ook nog wel de tijd.

Sinds een paar jaar kom ik op allerlei fronten het fenomeen krimp tegen. Op de lange termijn gaat Nederland als geheel krimpen. De deskundigen verwachten dat dit ergens gaat gebeuren rond 2038. Maar omdat er ook nog gebieden groeien is de krimp vooral waarneembaar aan de randen van het land. In onze provincie is dat nu al aan de hand in noord en oost Groningen. 

Krimp is dus een gegeven maar wat veel sluipender is is de verandering in leeftijdsopbouw. Meer ouderen en minder jongeren. Die jongeren trekken sneller weg uit de krimpgebieden dat maakt het fenomeen krimp zo boeiend. De afgelopen week was in bij het krimpcafé in Leeuwarden. Na het verplichte praatje van een gedeputeerde was Tialda Haartsen aan het woord. Ze bracht het verheel van de krimp duidelijk, met voldoende informatie, relativerend, maar ook in mijn ogen heel reëel. Ze schetste een proces als ware het een rouwproces. Ontkenning, Protest (of boosheid), Onderhandelen en vechten, Depressie en Aanvaarding. De afname van jongeren gaat hard en dat duurt ook nog wel een poosje. Krimp op een dorp tegengaan om bijvoorbeeld de school open te houden is lastig want waar moeten die kinderen vandaan komen? Uit het naastgelegen dorp? Daar is men ook bezig met soort gelijke plannen en ook daar krimpt het. 

De overheid is aan de slag met krimp. In de Eemsdelta is en al druk bezig voorzieningen te bundelen. Maar of dat allemaal wel zo handig is weet ik zo niet. Er zijn allerlei rapporten en als ik daar doorheen blader valt me een ding op het gaat altijd over voorzieningen. Maar ook is overal te lezen dat het het niet gaat om stenen maar vooral over de sociale verbanden. Daar is in al die rapporten niet veel over te lezen hooguit dat ze belangrijk zijn. Ja de overheid gaat uit van een dak per kern. Oftewel in ieder dorp is of komt een ontmoetingsplek. 

Er is landelijk een heuse site www.vanmeernaarbeter.nl daar staat veel informatie. Daar komt ook het plaatje hierboven vandaan. Dat plaatje laat zien dat er tot 2040 krimp is in de gebieden waar het nu ook is, plus nog een stukje in Gelderland en de Achterhoek. Dat lijkt me toch niet te kloppen.

Uit het woon en leefbaarheidsplan Eemsdelta las ik iets wat me aan het denken zette: Als er dan geconcentreerd moet worden, àls er dan verhuisd moet worden, àls er dan een verandering komt, dan moet het ook het beste zijn dat er is. Scholen, winkels, medische zorg: ze moeten top zijn.

Dat vraag ik me af. Waar is dat op gebaseerd? Willen de bewoners dat het allemaal top is? En wat is dan top? Als je de mensen vraagt denk ik dat je een totaal ander antwoord krijgt. Het lijkt er op dat de overheid het krimpvraagstuk domineert. Terwijl overal is te lezen dat de burgers de verandering moeten vormgeven.

Er zit 1 plaatje in het plan wat misschien nog wel het aller duidelijkst is. De afname van de bevolking in de Eemsdelta naar leeftijdsopbouw. Dat begrijp ik en dan is wel duidelijk dat er een hoop te veranderen staat. En dat gaat alleen nog maar harder. Tot 2040 is er voor veel regio's zo'n plaatje van krimp lijkt me. Anders dan het grijze plaatje aan het begin doet vermoeden. Of ben ik het spoor bijster? 

De herindelingsdiscussie werd deze week aan het eind een beetje weggedrukt door het rapport over Project X. En aan de andere kant raken deze beide onderwerpen elkaar wel. Was het feestje anders gelopen als het georganiseerd was in een wijk van Groningen, zeg Helpman? Oftewel was de gemeente Haren groter geweest, was het dan ook uit de hand gelopen.? Dat zullen we nooit weten.  En trouwens hoe zwaar is de overheid te verwijten dat het zo mis ging? Zelf denk ik niet zo erg. maar… dat dezelfde overheid wel stoer bleef volhouden dat ze alles hadden bekeken en alles onder controle hadden is wel te verwijten. Het getuigt van oud denken en zeker weinig kennis van de huidige maatschappij waarin dingen aan het veranderen zijn. De burgemeester hoeft wat mij betreft nu niet weg maar geef hem in vredesnaam geen rol bij de gemeentelijke herindeling.

Waar gaat het eigenlijk om? De maatschappij verandert en dat proces is mooi te lezen in het rapport Loslaten in vertrouwen. Als je dat hebt gelezen is het soms echte humor om bestuurders bezig te zien. Ze stralen soms nog uit de wijsheid in pacht te hebben en nodigen burgers uit ideeën aan te dragen. De afgelopen week het weer 2 keer meegemaakt. Maar de rol van de overheid is uitgespeeld op een aantal terreinen. Ze hebben in het verleden het geld verbrast door leuke dingen voor de mensen te organiseren. Sport locaties, nieuwe gemeentehuizen, te grote scholen en allerlei dingen die nu in een sneltreinvaart moeten worden afgestoten. Deels omdat er minder geld van het rijk komt en er komen ook nog meer taken. En deels omdat de lokale overheid is gaan ondernemen met grond verkopen. Daar moet nu ferm op worden afgeboekt. Toch blijven veel overheden uitstralen dat ze het nog willen regelen.

Maar er wordt iets anders geëist: Openheid. Je kunt burgers alleen vragen mee te denken mee te doen als er volstrekt openheid van zaken is. Daarbij past geen kaarten tegen de borst houden WOB verzoeken frustreren door het witkalken van informatie omdat er strategische informatie in zou staan. Of nog leuker concurrente gevoelige informatie. Bedrijven die zaken doen met de overheid moeten zich beseffen dat die informatie open is. Geen onder onsjes met wethouders. Anders moeten ze geen zaken doen met de overheid. Het wordt steeds duidelijker.

Er komt steeds meer informatie te beschikking soms verstrekt door de overheid (zie https://data.overheid.nl/ en soms gewoon ontsloten door particuliere initiatieven. Een mooie zag ik laatst. www.gemeentebuzz.nl ) Prachtig! Daar staat wat een gemeente doet met twitter. En natuurlijk kijk je dan even naar de eigen gemeente, in mijn geval Leek. Die bungelt in heel veel opzichten onderaan. Vergeleken met de beoogde fusiepartners Marum en Grootegast zelfs een beetje sneu. Maar er is vooruitgang in 2011 deden ze niets met twitter en was van B&W geen E-mail te vinden op de site. 

Wat opvalt is dat Gemeenten veel meer zenden dan ontvangen. Volgens het rapport "loslaten in vertrouwen" moet dat veranderen. Het moet allemaal opener. Ambtenaren moeten bereikbaar en aanspreekbaar worden: Een vierde vereiste voor die nieuwe overheid is dus dat aan ambtenaren hoge eisen worden gesteld aan de communicatieve vaardigheden. Daar waar zij zich voorheen vooral konden toeleggen op kennisverwerving op inhoudelijke dossiers en de collega’s van de afdeling communicatie het contact met de buitenwereld verzorgden, gaan communicatieve competenties deel uitmaken van het standaard functieprofiel van de gemiddelde ambtenaar worden . (uit het rapport loslaten in vertrouwen)  Dat begint met het maken van een linkedinprofiel en daarop te vermelden wat je zoal doet. Dat past helemaal in de netwerksamenleving die we inmiddels geworden zijn. Haren is daarin een "mooi" voorbeeld.  

Maar misschien is het ook wel handig het rapport "loslaten in vertrouwen" te lezen en intern bij een gemeente te bespreken wat dat voor gevolgen heeft. Dan zal blijken dat er andere eisen gesteld wordt aan de interne organisatie. Opener en dat vraagt een andere houding. Uit de comfort zone komen. Weten wanneer je iets niet weet en niet volhouden dat het allemaal goed gaat. Op tijd erkennen dat je hulp nodig hebt. En die hulp is er voldoende aanwezig bij de burger. Maar die komen alleen in beweging als de overheid heeft losgelaten.

Boeiende tijden!!

De afgelopen week las ik het boek: Stop de Amerikanen!. (dank je Femke voor de tip)  In dat boek wordt heel mooi uitgelegd waarin Amerikanen verschillen van ons Europeanen. Het is één grote lofzang op het Rijnlandse. Ik kan me er grotendeels wel in vinden maar er is hier en daar wel een kanttekening bij te plaatsen. Als er tegenwoordig iets duidelijk is,  dan is het wel dat iets niet alleen  goed of alleen fout is. Het is sterk afhankelijk van de omstandigheden en het doel.

Het boek begint met de uitleg van Consequentialisten en de Non-Consequentialisten. Daar had ik nog nooit ooit eerder van gehoord! Eenvoudig gezegd komt het er op neer dat in Amerika de gevolgen van iemand zijn handelen erg centraal staan. In Europa juist niet daar gaat het meer om de intentie, de bedoeling. Zo had ik het nog nooit bekeken maar daar ligt een hoop aan ten grondslag wat verder in het boek wordt uitgelegd. Het komt duidelijk naar voren bij de rechtspraak. Als in Nederland iemand iets met de beste bedoelingen doet en het gaat mis dan is er een grote kans dat hij of zij niet vervolgd wordt. Laatst vertelde iemand met een juridische achtergrond me dat zelden tot nooit een verenigingsbestuurder of stichtingsbestuurder aansprakelijk gesteld word, zolang hij of zij netjes handelt. Goed burgerschap of goed huisvaderschap is een begrip dat we in Nederland hanteren. In Amerika moet je tot in het extreme voorkomen dat iemand geen schade oploopt als gevolg van iemands handelen. De voorbeelden van een waarschuwing "stop geen hond in de magnetron" of "een sticker aan een elektrisch snoer: knip dit niet door", zijn daar mooie voorbeelden van.

Toch heeft Amerika ons veel goeds gebracht. Het streven naar de beste willen zijn heeft tot gevolg gehad dat er een man op de maan is geweest en de macht van Microsoft heeft er mede voor gezorgd dat we over de hele wereld documenten kunnen uitwisselen. Deze week las ik ergens dat nog nooit iemand hoger heeft gesprongen door de lat lager te leggen. Een mooi gezegde die van een Amerikaan geweest zal zijn.  Dat is de kracht van Amerikanen de wil om de beste te willen zijn. En dus ook accepteren dat je diep kan vallen.

In Amerikaanse bedrijven is alles er op gericht om de top van informatie te voorzien zodat daar de juiste beslissingen worden genomen. In het kort gezegd is dat ook een beetje de basis van MBA opleidingen. De organisatie zo in te richten dat het bestuurbaar is. In Europa waren waren we gewoon dat de kennis op de werkvloer is en daar prima de juiste beslissingen kunnen worden genomen. In Europa kunnen we volgens het boek beter omgaan met onzekerheden.

Het is volgens mij een beetje zinloos om te gaan vergelijken wat beter is. Angel Saksisch past het best in Amerika en Rijnlands in Europa. En natuurlijk zijn  daar uitzonderingen op. Voorlopig hebben we op beide continenten een groot probleem. De boel staat aan beide kanten op instorten. Ik hoorde een Amerikaan zeggen in een huis kan ik niet rijden. Door de crisis was hij zijn huis kwijt geraakt en woonde nu in een auto. Dat is omgaan met tegenslagen. Ook in Nederland staan veel huizen onder water zoals dat zo mooi heet. Je zult maar een mooi huis hebben gekocht met een tophypotheek gebaseerd op 2 lonen en dan krijgt een van de 2 ontslag of je wilt scheiden. Dan blijf je zitten met een restschuld. Vervelend, heel vervelend. Maar ook dat vindt zijn plek wel weer. 

Na verloop van tijd is er een nieuwe werkelijkheid, daar wen je aan. Misschien wel met weemoed terug kijkend wat er ooit was. Maar je hoeft er niet minder gelukkig om te worden. Mocht je dit een beetje al te happy pappy vinden. kijk dan even de onderstaande video. (of lees een eerdere blog over ZZP-er en de voedselbank)

Regelmatig mag ik een verhaal houden over hoe dat nou werkt, dat "buttom up organiseren". Zelforganisatie hoe doe je dat nu? Hoe organiseer je dat? Steevast is dan mijn antwoord dat is niet te organiseren. Dat is net als een plant laten groeien dat kan je ook niet doen. Hooguit kan je de omstandigheden zo maken dat er een grote kans van succes is dat de plant gaat groeien. Natuurlijk moet er wel een gezond zaadje zijn en de juiste temperatuur, licht, voedingsbodem en vochtigheid. 

Toch is er veel over te vertellen want iedereen die wel eens iets heeft willen laten groeien weet hoe teer dat proces in het begin is. Zo hadden we eens op ons dorp een wedstrijd wie de hoogste zonnebloem kon laten groeien. Ik hoorde van iemand die met een katrol en een gewicht de zonnebloem wilde helpen met groeien. Maar er was iets teveel gewicht  en het eindigde met een afgeknapte bloem. 

De afgelopen week was ik te gast bij Jeugdsoos de Eagle in Baflo. Inmiddels bestaat die ruim 40 jaar en natuurlijk is het een ontmoetingscentrum voor de jeugd. Er zijn zelfs huiswerk middagen waar in stilte huiswerk gemaakt kan worden en ze doen nog veel meer. Maar als je door een andere bril kijkt is het ook een kweekvijver voor organisatietalent van het dorp. Jongeren kunnen al snel aan de slag in een commissie en helpen bij de organisatie van een evenement. Daar groeit het talent, daar wordt geëxperimenteerd. Daar leer je elkaars talenten ontdekken. Maar ook ervaring opdoen wat niet werkt. Mooi.

Bij ons in het dorp is een keer per 5 jaar een optocht met versierde wagens. (op 5 mei) We hebben 22 buurtverenigingen op het dorp en om de 5 jaar wordt daar weer een beroep gedaan op de creativiteit, technische vaardigheden, vermogen tot samenwerken en werken onder druk. Want één ding is zeker op 5 mei moet het klaar zijn om mee te rijden in de optocht.  Misschien is dat wel het mooiste voorbeeld van buttom up organiseren. In die 22 buurten wordt speels ervaring opgedaan. Door de loop van de tijd wordt duidelijk aan wie je wat hebt en wie het proces verstoren. Achteraf hoor je dat soms de emoties hoog oplopen en er zijn voorbeelden dat in buurten onderling knallende ruzie ontstaat. Dat levert negatieve energie op maar toch ook duidelijkheid hoe mensen in elkaar steken. Toch wordt een aantal jaren later voor 5 mei wel weer samengewerkt aan een wagen.

Buitenstaanders trekken vaak de conclusie dat je een aantal enthousiastelingen nodig hebt. Dat is veel te kort door de bocht. De vaardigheid om mensen er bij te betrekken is misschien nog wel het allerbelangrijkst. Ik zag een heel mooi plaatje van Mary Alice uit Nieuw-Zeeland. Ik mocht ooit eens een workshop "Story telling" bij haar volgen. Ik volg haar op Facebook en zag daar een heel mooi plaatje. Eigenlijk vat dat heel mooi mijn verhaal samen. Betrek mensen erbij. 

(Nog even een voetnoot: deze blog was klaar. Bezoek nog even Mary Alice haar Facebook pagina en wat zie ik daar?? Zonnebloemen!! Mooi mooi!)

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik vaak begin met een persoonlijk voorval, dat koppel aan iets in het nieuws en vervolgens daar even bij stil te staan door me te verwonderen verbazen over de verschillende aspecten. Soms trek ik wat parallellen en dan kom met een positief eind vaak met een filmpje. Deze blog is er weer zo een.

De afgelopen week heeft de griep me te pakken gekregen en het waren een paar dagen met koorts, hoesten, snotteren en hoofdpijn. Lastig maar ook niet meer dan dat. Maar mijn lichaam moest wel werken om de virussen te lijf te gaan. Het was geen zware aanval en natuurlijk weer veel te snel aan de slag gegaan. Met als gevolg dat ik het nog niet helemaal kwijt ben. Ik kreeg een aantal goedbedoelde adviezen vooral goed uitzieken. Dat advies heb ik vaak gekregen maar weet nooit zo goed wat ik daar mee moet.  Wanneer ben je beter dat is een lastige vraag. De vraag waanneer kan ik weer aan de slag is wat makkelijker te beantwoorden, dat kan vrij snel.

"De slag om Nederland" is ook weer begonnen. Een serie die misstanden aan het licht brengt. En dan gaat het niet om een mishandelde poes of geweld op staat nee dit gaat vaak over heren en dames in de wereld van het grote geld en macht. De laatste aflevering ging over de overname van een kinderopvangketen Estro. Die keten is overgenomen door een durfkapitalist die er 1 miljoen Euro per vestiging voor betaalde. Voornamelijk met geleend geld van de bank. Het wordt erg helder uit de doeken gedaan hoewel ik de constructie nog niet helemaal kan navertellen. Maar het resultaat is dat een goedlopende keten wordt overgenomen, het wordt volgehangen met schulden wat opgebracht moet worden door….. juist de aangesloten kinderopvang centra. En waarblijft het geld? In de zakken van durflkapitalisten, maar natuurlijk ook een groep Juristen, Banken, Notarissen en niet te vergeten advieskantoren en accountants. Honderden miljoenen en triest om te zien hoe de directeur probeert zich er uit te redden heel aarzelend geeft ze aan dat ook zij waarschijnlijk mee mag delen in de winst. Dat is nog niet zeker maar de onderhandelingen lopen. Als ik kinderen had op zo'n opvang zou ik ogenblikkelijk met een aantal ouders zelf iets regelen. Niet alleen dat het goedkoper is maar je voelt gewoon dat (aan de top) het kind daar absoluut niet op een eerste plaats komt. Er wordt gesproken over kinderen als over broodjes.

Op zich niets nieuws want meer bedrijven hebben al lang niet meer de klant centraal. Ik sprak een vriend die beter in de materie is ingewijd en hij gaf aan dat er diverse bedrijven in Nederland zijn volgehangen met schulden. De Banken natuurlijk en vooral voormalige staatsbedrijven, energie en telecom.  Zo las ik de afgelopen week in het Dagblad van het Noorden dat men dat ook met Ziggo heeft volgehangen met schulden. Ook daar een optimistische directeur die dat niet als belemmering zag.

In de uitzending wordt gesproken over een sprinkhanenplaag.  Met mijn recentelijk ervaring is de vergelijking met de griep ook wel aardig. Dat "verrijkingsvirus" dwaalt nu eenmaal door de maatschappij. Niet iedereen wordt er door besmet. Wat ook wel een aardige vergelijking is je loopt eerder het risico besmet te raken in een grote groep. Het lichaam reageert heftig op de griep en probeert al de ongewenste elementen uit te schakelen er zijn dus delen in je lichaam die het bestrijden. Dat gaat vergezeld van koorts en niet meer goed kunnen functioneren. Maar heb je het gehad dan ben je in de toekomst  redelijk bestand tegen dezelfde virus.   

De maatschappij heeft dus iets onder de leden, is ziek. Het wordt een beroerde tijd. We zullen moeten uitzieken. Maar op de achtergrond zijn er allerlei processen bezig de virussen er uit te werken. Dat lijkt onmogelijk want de koorts heeft ons aardig te pakken. Toch tref ik veel mensen die op hun manier het bestrijden. Die een allergie hebben tegen macht en misbruik. Je werk doen en er voor betaald worden is niets mis mee. Misbruik en grof verdienen aan het werk van anderen is fout. Dat willen we bestrijden  Worstel je daar ook mee en denk je dat we maar met een paar zijn bekijk dan maar eens onderstaand filmpje. Je bent niet alleen. Een hoopvol signaal. Ik zeg wel eens voor de grap laten we geld afschaffen overgaan tot het ruilsysteem met eikeltjes als betaalmiddel.  

Het leuke van ouder worden is dat je steeds meer mensen tegen komt. En met al die nieuwe media komen zo nu en dan ook weer mensen van heel vroeger voorbij. Soms vraag ik me af waar de grens ligt hoeveel mensen je je nog kunt herinneren. 2000 3000 of nog meer. Let wel ik schrijf duidelijk niet over mensen kennen want daar is veel meer voor nodig dan een korte ontmoeting.  Ik ken mezelf amper, ik wist niet dat ik zo snel geraakt kan worden. Geraakt, positief of negatief  door iets of iemand, het doet iets met me. Laat staan dat ik dat van iemand anders zou weten

Toch kan je tegenwoordig meer van iemand te weten komen over hem en haar zonder zo iemand echt tegen te komen. Via twitter stuitte ik op tweets van @KarinWinters. Dat is op zich niet verwonderlijk Karin heeft inmiddels ruim 80.000 tweets het universum in geslingerd. Men zegt wel dat ik veel twitter maar in de 5 jaar en 8 maanden dat ik twitter zijn dat er iets meer dan 2000. Karin twittert 8 maand korter en 40 keer zo veel. En Karin blogt daarbij iedere dag en daar zitten jaloersmakende mooie posts bij. Nu heb ik lang niet alles gelezen want dat is gewoon te veel. Maar als er één ding vanaf spat is dat wel de energie. 

Als je iedere dag blogt zit er ook wel eens een dip in te lezen. Maar Karin doet dat met zo'n humor dat je er om glimlachen. Ik zag ergens een plaatje bij haar, I 'm a rebel (I think positively). Dat hebben we dan wel gemeenschappelijk want Iemand zei me laatst. Leuk dat je altijd zo optimistisch kritisch bent. Kunnen we wel kilo’s van gebruiken in deze tijd .

Wat maakte dat ik langer op haar Blog bleef hangen? Dat was de hashtag #TGIF en even later zag ik dat ze #BOS en #WOT hanteerde. Ik ben nou niet echt een digibeet maar moest er wel even zoeken voor ik er achter kwam. Taal uit de Eredivisie van bloggers en twitteraars.  Ik wil wel een kleine hint geven waar de Hashtags voor staan ze komen uit het Engels. Ik maak er #BOZ van. Maar terecht geeft Karin aan dat ze op vrijdag geen links neerzet want dat maakt mensen lui. Zoek het zelf maar even op daar leer je van. Het is duidelijk ze heeft iets met onderwijs. 

De kerstdagen zijn weer voorbij. Het gaf me voldoende ruimte tot nadenken. Ik zag het hiernaast staand gezegde op "Life is a bitch Quotes". En daarin zit veel stof tot nadenken. Daar kan ik moeiteloos 10 bloggen over vullen. Dat doe ik maar niet want het ook erg persoonlijk. Je kunt erg ongelukkig zijn in een situatie en toch niet weglopen omdat het bijvoorbeeld gaat over je werk waar je niet gelukkig wordt maar je kiest ervoor om te blijven omdat je het inkomen nodig hebt om de verplichtingen te kunnen betalen. (dan dient het nog wel ergens voor) Het blijven of weglopen zijn persoonlijke keuzen.

Een andere uitdrukking die ik wel vaker hier heb gebruikt: Love it, Change it or Leave it. Toen ik ontslag nam had een van mijn collega's als reactie, dat heb je ons altijd voorgehouden en nu pas je het zelf toe.

Voldoende over verlaten en weglopen. Negatieve energie die je een plekje moet geven. Ik heb wel eens het gevoel dat hoe langer je er mee worstelt hoe langer het gevoel blijft hangen. Jammer want het leven is er te mooi en te kort voor. En er zijn nog zoveel nuttige dingen te doen.

Gisteren kreeg ik een mailtje van een oud collega waarin hij over me schreef:  Leuk dat je altijd zo optimistisch kritisch bent. Kunnen we wel kilo’s van gebruiken in deze tijd. Ooit eerder schreef iemand: Mooi zoals jij “lastige zaken” of problemen weet om te denken naar kansen. En niet vanuit armoede, integendeel! 

Poeh ik heb een klus te klaren. Op zoek naar kilo's optimistisch kritisch iets. :-). Nou ik weet er wel een paar.

Het mooie is dat de Crisis over is. Sinds 2008 kunnen we weer werken aan nuttige dingen. Er komt weer aandacht voor elkaar, macht maakt plaats voor gezag. Klinkt een beetje raar want de economische crisis woedt nog volop en dat duurt ook nog jaren ben ik bang. In mijn ogen is dat niet de echte crisis. De echte crisis was daarvoor.  De eerste misstanden bij grote organisaties  zijn aan het licht gekomen en dat is nog maar het begin. Want al die zelf verrijking  aan de top is nu wel aan het licht gekomen maar daaronder woedt het nog gewoon door. Ik kan me niet voorstellen dat organisaties alleen in de top verrot waren. Daar heb ik lang genoeg voor in grote organisaties rondgelopen. De lagen eronder deden vrolijk mee. (en dan heb ik het niet over de werkvloer) Gebruik / misbruik makend van macht en het ruilmiddel dat wij geld noemen.

De 2e kerstdag zaten de kinderen Monopoly te spelen. De eindfase ging het er weer spannend aan toe. Een van de ouders zei: ik vind monopoly wel leuk maar zodra de huizen en hotels komen vind ik er niets meer aan. Prachtig samengevat. Volgens mij kan een monopoly  spel weken duren als je de huizen en hotels afschaft. Geld met geld verdienen bah. Misbruik maken van de Meent. Als we nu eens in de loop van komend jaar geld afschaffen en eikeltjes gaan gebruiken als ruilmiddel. De overheid afschaffen als orgaan die het allemaal zo goed voor ons weet. De overheid? Dat zijn wij toch zelf? Daar werken geen oppermensen. Ook gewoon mensen van vlees en bloed met hun eigen hebbelijkheden en onhebbelijkheden. De overheid moet weer in dienst staan van de gemeenschap. Dus ook luisteren naar die gemeenschap.

Zullen we net als bij het monopoly het geld weer in de doos stoppen en over gaan naar het echte leven. Zorgen voor onze kwetsbare planeet, samen een beetje op elkaar letten. Oef dit is wel wat meer dan kilo's ben ik bang. Daar heb ik hulp bij nodig.

Aan het eind van het jaar lijkt het altijd of alles nog snel even moet. Of er na de kerst en jaarwisseling geen tijd meer is. Nu is het dit jaar anders want de Maya's hebben voorspeld dat de komende week het eind der tijden is. En dat zou zo maar kunnen want je hoeft je maar te verdiepen in de ervaringen en verhalen van astronauten om te weten hoe klein en kwetsbaar onze planeet is. Wij Christenen zijn opgevoed met de uitdrukking: "van die dag zal niemand weten". Dit als het gaat over de dag des oordeels. De wederkomst van Christus. En bij meer algemene zingeving heeft men het wel over Leef alsof iedere dag de laatste is. Dit laatste om aan te geven dat je de tijd niet moet verdoen maar besteed het aan nuttige dingen. De vraag is dan natuurlijk wel wat zijn die nuttige dingen? 

Voor mij gaat het dan over aandacht voor mijn eigen omgeving in groter wordende cirkels. De afgelopen week was daar een mooi voorbeeld van. Het begon met een startbijeenkomst in het Noorden van "Bron voor Leiders". Een groep mensen die bij elkaar komt om samen te werken aan een cultuur die stimulerend is voor ieders talenten. Dat is waar het bij Bron voor Leiders om gaat. Het is een club waar ondernemers en leiders hun ervaringen delen en van elkaar leren over persoonlijk leiderschap. Het was een startbijeenkomst in het Noorden maar er komt zeker een vervolg. De dag erna waren we met een aantal dorpen uit het Westerkwartier bij elkaar om te praten over energiezuinige Dorpshuizen en ook over de gemeentelijke herindeling van gemeenten die er aan staat te komen. Dit vanuit de regio West van de Vereniging Groninger Dorpen. De dag erna was er de bijeenkomst van de 3 noordelijke organisaties van de Natuur en Milieufederatie. Ik mocht daar een workshop geven hoe betrek je mensen bij een initiatief.  

Allemaal bijeenkomsten die staan in teken van de toekomst.En ook heel mooi in opbouw. Bron voor leiders gaat over wat je motiveert om de verandering te zijn in de wereld, Groninger Dorpen over de directe leefomgeving en de Natuurfederaties wat je kan doen op het gebied van duurzaamheid in je omgeving. Maar in alle gevallen begint het bij mezelf en over de rol die ik zelf wil spelen in de wereld. Een mooi thema zo voor de kerst. De tijd die staat voor een stuk bezinning. Er is nog ruim een week tot de kerst. Ik wens iedereen nog een nuttige week. Als er ooit tijd voor was dan is het wel komende week.

OVERVIEW from Planetary Collective on Vimeo.

Het stond er zo eenvoudig in het kerken blad van de PKN gemeente in ons dorp: "Het bouwfonds is opgeheven". Het bouwfonds werd tientallen jaren geleden opgericht om geld te krijgen voor de oprichting van een verenigingsgebouw bij de Hervormde Kerk in Zevenhuizen. Toen het gebouw na heel veel zelfwerkzaamheid er was, bleef het bouwfonds bestaan. Want er waren (renteloze) leningen aangegaan en er moest ook geld voor komen om dat af te lossen. Later zorgde het bouwfonds voor verbouw of renovatie van de kerkelijke gebouwen. Mijn ouders waren er erg nauw bij betrokken. Mijn vader was penningmeester en na zijn overlijden nam mijn moeder het stokje over. Later werd ik ook bestuurslid  van het bouwfonds. Er werden bazaars georganiseerd, rommelmarkten, verkoop van patat in de feestweek, een verloting en vele vele gezellige avonden. Door het samengaan  de Hervormde en Gereformeerde gemeente is het bouwfonds opgeheven. Het is ondergebracht in andere commissies. Nieuwe Tijden.

Ook het DerdeWereldFonds bestaat niet meer, tenminste de naam. Het heet nu ATOS Foundation. De naam is veranderd en het is nu meer internationaal. Het doel is er nog steeds en de betrokkenheid van het bestuur ook nog ten volle. Het straalt nu veel meer zakelijkheid uit. Logisch natuurlijk want Atos is een wereldwijde speler op de IT markt en om eerlijk te zijn past een uitstraling die het DerdeWereldFonds had daar niet echt bij. Dus een logisch gevolg is een nieuwe naam en samenwerking met organisaties als "The Right to Play"

Natuurlijk doet het me wel wat dat beide namen verdwijnen of de organisatie helemaal ophoudt te bestaan. Want het zijn ook voorbeelden van betrokkenheid. Groepen mensen die zicht belangeloos inzetten voor het realiseren van een doel. Een relatief kleine Hervormde gemeente  wist een in verhouding veel te groot gebouw neer te zetten en wist dat ruim 50 jaar draaiend te houden. Dat kon met heel veel betrokkenheid van gemeenteleden. Ook het Derdewereldfonds bestaat inmiddels ruim 30 jaar en heeft voor miljoenen euro's kleine projectjes gesteund. Wat ik zelf nog het aller leukst vind ook zijn de inmiddels 10 bouwprojecten waarbij een groep van rond de 20 personen zelf de handen uit de mouwen steken in een land waar dat hard nodig is.

De tijd dat ik bij beide organisaties betrokken was, ligt achter me en inmiddels ben ik druk doende met leefbaarheid op het platteland. Nu ben ik niet de enige want er zijn legio organisaties die zich daar mee bezighouden. Dat kan ook want er is geld afkomstig uit de zogenaamde krimp fondsen. Op het platteland, in dorpen gaat het ook vaak om het opzetten en draaiende houden van voorzieningen. Het gaat om dorpshuizen, speeltuinen, scholen of andere voorzieningen. Ieder dorp is anders en iedere situatie is anders. Het goed steunen van initiatieven is een kunst. Dat geldt voor de derde wereld en ook voor het platteland. Soms maakt geld meer kapot dan je lief is.  In Afrika heb ik een gloednieuwe ambulance zien staan die nog nooit een zieke heeft vervoerd omdat er geen geld voor de brandstof was.  Een vervallen generator langs de weg of kapotte windmolen bij een school door gebrek aan onderdelen. Heel vaak werden deze dingen geschonken door een afdeling van de Rotary, Lions of ander liefdadigheidsinstelling.

Hoe dan wel? Het antwoord staat op een bord ergens in Ethiopië. Een van de deelnemers van een bouwproject zag het langs de weg en nam er een foto van.

Het staat er zo mooi: ga naar de mensen. Alleen zij kennen hun geschiedenis, kennen de eigen aardigheden. Leef met ze samen, leer van ze, maak plannen met ze en werk met ze samen. Misschien is dit wel een mooie richtlijn voor al die goed bedoelde projecten in "krimp gebieden". Wat is de inbreng van de inwoners? Als die er niet is zal financiële steun averechts weren, het zal ten koste gaan van betrokkenheid.  

Mijn vorige blog ging over hoop en hoe Obama in zijn speech veel mensen wist te raken.  Delen ervan zijn ook prima bij ons in Nederland te gebruiken. Maar in Nederland verschillen we op een aantal fronten van Amerikanen. Over het algemeen vinden we dat de overheid een vangnet moet bieden voor mensen die buiten de boot dreigen te vallen. De grootte van dat net kan je het nog wel over hebben. Het net zal de komende jaren wel kleiner worden. Amerikanen vinden dat geen taak van de overheid. Daar doen ze veel aan fundraising, daar springen mensen en kerken eerder bij met hulp en geld.   

Diep bij alle Nederlanders is er ook een gedeeld gevoel. Vrijheid van het individue en omkijken naar elkaar. Wij zien daarin wel nog een (kleine) rol van de overheid. In dat verband is het grappig om te zien dat VVD Icoon Wiegel protesteert tegen het inkorten van de WW. en zo zijn er wel meer voorbeelden. Blijkbaar hebben we wel een gemeenschappelijk gevoel hoe de samenleving er uit moet gaan zien.

Peter, en oud collega, wees me op een uitzending van Buitenhof op 16 september, het weekend na de verkiezingen. Aan het eind van die uitzending zitten daar twee vertegenwoordigers van VVD en PvdA die heel mooi schetsen hoe volgens hun de formatie zou moeten verlopen. Het getuigt van een scherp beeld van de situatie. Ze voorspelden een traject van uitruilen van dossiers. Niet uitkomen in het grijze midden. Geen waterige compromissen maar onderdelen uitruilen waar de achterban zich in kan herkennen. Precies zoals gelopen is. Dat vervolgens de krant van Wakker Nederland en onze eigen onze Nationale Statler en Waldorf: Jeroen Pauw en Paul Witteman er gaten in probeerden te schieten doet er niet aan af. De gemiddelde Nederlander had al lang in de gaten dat er wat moest gebeuren. Ik ben blij dat het land verder kan. En kijkend naar onze mede europeanen in het zuiden…. dan kennen we geen problemen. Waar hebben we het dan over?  

 
Bekijk de video in andere formaten.

Aan het eind van het gesprek hebben ze het over het kompas waar we op moeten koersen. Het actief burgerschap wordt genoemd. Beide regeringspartijen hebben we iets met dat onderwerp. En waarschijnlijk hebben alle partijen dat. Zelf zorgdragen voor je eigen leefomgeving en omkijken naar elkaar. Dat ligt wel heel dicht bij elkaar. Er wordt ook gesproken over kompas. Er wordt opgemerkt dat een regeerakkoord maar een tijdelijk iets is. Als er over een half jaar iets gebeurt wat niet is voorzien moeten ze toch om tafel om te komen met een oplossing.

Heel mooi is het dan om een kompas te hebben. Eerst even kijken waar staan we nu?  En alles accepteren zoals het is. Staan in het stille midden. Dan van daar bepalen waar je naar toe wilt. Dan zal je veel mensen treffen die dezelfe kant op willen.   

Het stille midden

In het stille midden
voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel

is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel,
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden.

© Helena Kwaaitaal

www.circolore.nl

De afgelopen vrijdag was het Noorderstorm, een bijeenkomst in Drachten in het kader van de Noorder visie 2040. Volgens de de organisatie, de 3 provincies:  De vraagstukken van dit moment (economie, klimaat, inrichting van de ruimte, krimp) vragen om een duidelijke en gezamenlijke koers in het Noorden.  Hoe gevaarlijk dit soort denken is, zien we aan de tram in Groningen. Gelukkig is die afgeblazen want nu de nieuwe regering de OV kaart voor studenten gaat afschaffen, kan het zomaar zijn dat er totaal andere bewegingen in de stad te zien zijn. En dan hadden we nog 40 jaar gezeten met half lege trams en grote tekorten. Het was 5 voor 12 maar gelukkig gaat het niet door. Of er echt veel minder gebruik van de stadsbus wordt gemaakt door het verdwijnen van de studentenkaart  is maar de vraag. Dat is jong menselijk gedrag en dat kunnen we moeilijk vooraf voorspellen kijk maar naar Haren.

De Groningse gedeputeerde William Moorlach vrijdag deed de opening en ik was verast door zijn opmerkingen: de komende jaren krijgen we het echt zwaar, de wereld gaat er anders uit zien en dan zal blijken dat we misschien wel voldoende infrastructuur hebben liggen in het Noorden (ook gelet op de ontwikkelde bedrijven terreinen en bouw locaties) Hij vertelde dat hij op weg naar Drachten door het Westerkwartier reed. Daar heeft volgens hem de laatste jaren een omwenteling voltrokken die volkomen gemist is door de overheid. Het gebied is getransformeerd van een arm gebied met veenarbeiders en keuterboertjes naar een gebied vol met zelfstandigen en kleine ondernemingen. Dat proces is voltrokken zonder enige bemoeienis van de overheid.  

Vervolgens was er nog een mijnheer uit Eindhoven die ons moest inspireren en ons tips gaf hoe creatief en innovatief te zijn. We konden daarna luisteren naar genomineerden die een idee hadden ingediend, een schets van 2040. En kwamen een aantal schertsen van wat er nu al pril te zien is. Het doortrekken van wat is, koersen op de hekgolf. Of zoals de mijnheer uit Eindhoven zei: sturen door in de achteruit spiegel te kijken. Maar 1 bijdrage is wel blijven hangen. Martin met een veel te lange achternaam (je kunt nu niet allemaal Hut heten 🙂 ) nam ons mee naar 2040. Hij en zijn vrouw en kinderen wonen dan in Wapse. Door vragen te stellen kregen we een beeld van hun leven. Omdat ze bijzondere antwoorden gaven werden we erg aan het denken gezet. Wat als je onderwijs los laat, echt grenzeloos gaat werken in een omgeving die voor jouw inspirerend is. Hebben we dan 3D projecties als we vergaderen met de andere kant van de wereld? Of is er dan voldoende bandbreedte in Wapse?

En toen aan de slag. Aan een groot aantal tafels konden we praten over verschillende onderwerpen. Vervolgens schoven we een tafel op en mochten we verder met het resultaat van de vorige groep. Oftewel een grote prut van ideeën. Ik hoorde aan een tafel dat het goed zou zijn alle kinderen uit het noorden verplicht een aantal weken stage te laten lopen in het buitenland want het gebied loopt achter. Jammer eigenlijk want de eerste stap is het noorden te nemen zoals het is Met al de facetten. Rust en ruimte en ijle economie. Opvallend ook hoe groot de gedrevenheid is  om groot te denken of denken in veranderen. Ook heel snel voor anderen te denken. Logisch ook want meer dan de helft werkte bij de overheid of aanpalende organisaties. Beangstigend hoe bij veel deelnemers nog het beeld leeft dat de overheid  veel moet bepalen. Gelukkig waren er ook geluiden te horen dat de overheid moet leren luisteren. Ook beter leren kijken. 

Het blijft natuurlijk lachwekkend om zo ver vooruit te kijken want 2040 is nog 28 jaar. 28 jaar terug, dan praten we over 1984. In die tijd kwam KPN (toen PTT Telecom) met een draadloos toestel, de New York, op de markt. Er waren nog veel mensen die het telefoon toestel in de hal hadden hangen, een wandtoestel, want vroeger belde je alleen als het noodzakelijk was daar ging je niet bij zitten. Inmiddels bellen we op de meest rare plaatsen: in de auto op de WC of op de bouwsteiger. Er werken nog steeds veel mensen iedere dag op een kantoor. Zittend achter een bureau. Nog bellend en werkend via een draadje. Voor die groep werknemers: hoe ziet dat er over 28 jaar uit?