Categorie: Uncategorized

?Een koningsdrama. Het komt regelmatig voor: het koningsdrama van een oude koning, een te vroeg aangewezen troonopvolger, onzekerheid onder de hovelingen en ten slotte verlies aan vertrouwen en zelfs openlijk gemor van het gewone volk. Wie daarvan de schuld te geven: de oude koning, zijn troonopvolger, de hovelingen, of desnoods het ontevreden volk dan maar?

Misschien niet in de vorm van bovenstaand verhaal maar rond de opvolging van een leider / initiatiefnemer is vaak een hoop te doen. De laatste tijd is de zeehonden crèche in Pieterburen regelmatig in het nieuws. Lenie de oprichtster, Het boegbeeld die zoveel energie en passie er in heeft gestopt en de mensen die geprobeerd hebben het roer over te nemen. Steeds stuiten ze op de nog steeds zeer betrokken Lenie die nog steeds geen afstand kan nemen.

Het scenario is heel goed te schilderen. Iemand heeft een mooi idee vanuit zijn of haar betrokkenheid. (laten we op haar houden) Opvang van manke marmotten.

Ze begint er thuis mee en voor ze het weet is de garage vol met manke marmotten en in de kamer beginnen er ook al kooien te komen. Iemand helpt haar en er komt zowaar een opvangcentrum “de Manke Marmot” . Het initiatief krijgt allerlei donaties en het begint serieus te worden. Te groot voor één persoon. Dus komt er een stichting waar er echte bestuurders in komen. De initiatiefneemster wordt beloond en ze krijgt een uitkering uit de stichting. Maar kan gewoon verder met de dagelijkse leiding.  Nu begint het een beetje te schuren want de initiatiefneemster neemt ook zieke marmotten onder haar hoede en ze wil graag uitbreiden. Er komt verschil van inzicht want de bestuurders vinden dat dat niet kan en vinden dat eerder manke cavia’s moeten worden opgevangen. De initiatiefneemster wordt oogkleppengedrag verweten en er is een conflict ontstaan. Formeel is het bestuur de baas en bemoeit zich met de gang van zaken. Ze hebben alleen geen verwantschap met Marmotten en het initiatief gaat roemloos ten onder.

Het is een voorbeeld waarvan er veel dagelijks om ons heen te zien zijn. Iemand met een idealistisch doel gaat aan de slag. Bij groei moet het professioneel worden opgezet. Er komen mensen die kunnen besturen. En gelijk zetten ze zich boven een initiatiefnemer. Ooit in het verleden heb ik het ook mee gemaakt. Jan geloof me. Je moet stoppen je blokkeert de ontwikkeling. Met jouw aanpak wordt het nooit wat.  Het initiatief ging nog een half jaar door en het was toen over. (misschien als ik er bij betrokken was gebleven was dat nog wel eerder geweest ;-). Het voelt wel kloten. Toen ik er met iemand over had vond hij dat ook een normale gang van zaken. Een initiatiefnemer moest volgens hem het veld ruimen voor professionele krachten. Iets waar ik het absoluut niet mee eens ben. De initiatiefnemer en bestuur moeten op basis van gelijkwaardigheid kunnen optrekken. Het één kan niet zonder het ander.   En als het dan toch op kiezen aan komt dan heb ik een grote sympathie voor de initiatiefnemer / neemster. Ik weet hoe het voelt als anderen aan de haal gaan met jou project.

Deze week vielen er een aantal kwartjes bij mij op zijn plek. Je zit met iemand te praten en opeens valt er een woord wat precies mijn gevoel weer geeft. Zelf kon ik het niet in de juiste woorden samenvatten.

Mijn gesprekspartner was er verbaast over. Heb ik iets bijzonders gezegd? Nou misschien niet maar toch voelde het als een doorbraak.Ik las ergens dat een uitvinding ook niet opeens ontstaat maar dat het soms een proces is van jaren! Op een zeker moment komt alles bij elkaar en dan lijkt het net als een plotselinge ingeving.

Volgens mij heb ik het er wel vaker over dat we weer terug gaan naar vroeger. Hier bedoel ik mee teruggaan naar de socialere omgangsvormen en niet naar de plaggenhutten. Dit denkt men vaak als men mij dat hoort zeggen. Het is niet nieuw. In de maatschappij is het ook te zien dat we meer doen met vormen van samenwerken en coöperaties. Bezit van iets wordt steeds minder belangrijk maar het kunnen gebruiken wel. Je wilt geen boormachine maar een gat in de muur.

Deze week benoemde iemand dat door al die online verkopen we minder impulsaankopen uitvoeren. Iemand die helemaal niets met reclame of marketing te maken heeft. We zaten in een vergadering en zij vertelde me het verhaal over de kruidenier die vroeger op ons dorp de boodschappen kwam brengen. Hij dreunde een rijtje op en begon bij de Koffie, Thee, koekjes, suiker, stroop. enz. Hij noteerde dat in een boekje. Handig want als de klant eens niet thuis was bezorgde hij de boodschappen die de klant waarschijnlijk nodig had. Hij kon immers zien wat de afgelopen weken was aangeschaft. Eigenlijk was die Kruidenier een soort “Google”. Hij leverde wat er nodig was, geen impuls aankopen.Google of Facebook kunnen al aangeven dat we ziek worden / zijn terwijl we het zelf nog niet weten ( dat hoorde ik laatst).Het gaat nog een stuk verder, Als alle spullen online worden besteld kan ook worden aangegeven dat er nog iets mist. Juist doordat de kruidenier werd genoemd ontstond er bij mij een klik. Eigenlijk terug naar vroeger. Google en de kruidenier Gosse van vroeger. Ik had het zo niet verzonnen.

Deze klik ontstaat ook tussen mensen Deze week had ik een gesprek met 2 andere personen en er was overduidelijk een klik. Het gesprek golfde tussen ons 3. Niet door elkaar te overtuigen maar aanvullen, doorvragen en kijken wat we gemeenschappelijk hadden. De tijd vloog om. De klik was er niet alleen voor het onderwerp “leiderschap”. De klik ontstond er juist in  een erg open sfeer. Voor mijn gevoel had het overal over kunnen gaan. Misschien is dat wel een mooie voorwaarde om een klik ergens mee te hebben of met iemand te hebben. Open belangstelling hebben, oordeelloos.

Dat is niet eenvoudig. Want we leven in een wereld waar het normaal is overal gelijk een mening over te hebben en dat ook gelijk maar te uiten. Ik vraag me af of je dan ook een klik met iemand kan hebben. Ik denk dat dat alleen kan met luisteren en aandacht voor elkaar

Het is bijna voelbaar. De wanhoop bij de politiek. De angst die her en der bij bedrijven heerst. Als je zo nu en dan open praat met mensen is het verbazingwekkend dat veel mensen met dat gevoel rondlopen. Hier en daar is er nog wel te horen dat als de economie maar weer aantrekt het allemaal wel goed komt. Net alsof de oneindige groei nog steeds een “way out” is. Steeds minder mensen geloven daar nog in. Ja bovenin de organisaties draagt men dat beeld nog wel uit

Ik sprak de afgelopen week met een eigenaar van een groothandel en daar is het voelbaar dat het werken in “the middle” steeds lastiger wordt want als afnemers weten waar het ook rechtstreeks te halen is ben je als groothandel “out of business”. Of je moet al iets extra’s bieden. Het is dus aanpassen aan de omstandigheden. Het laten passen, volgens Darwin “the survival of the fittest”. Dat wordt dan wel heel erg lastig voor grote bedrijven die sturen op aandeelhouders waarde en alles hiërarchisch hebben ingericht, sturend op marge. Ook andere organisaties leiden aan dit fenomeen. Steeds meer sturen op cijfers en nog meer rapportages vragen. De zorg gaat er erg onder gebukt, was gisteren in het nieuws. Dat komt dus niet goed. Van boven geleide organisaties krijgen het zwaar. Kleine slagvaardige initiatieven zullen steeds meer happen uit de taart nemen.  De werkvloer moet dus maximaal betrokken worden want daar zit de kennis en creativiteit. Maar hoe doe je dat als alles top down is ingericht?

Ik sprak iemand over dat de overheid het ook allemaal niet meer zo duidelijk ziet. Overheden hebben het steeds vaker over de participatie maatschappij en worstelen met de vraag hoe dat moet. Van onderaf organiseren klinkt leuk maar kan een ieder dat wel? Want een stadsdeel met veel hoog opgeleiden is eerder in staat een bibliotheek zelf te runnen dan een achterstandswijk. Terwijl juist het in die achterstandswijk zo hard nodig is. Het werd een leuk gesprek, want de vraag is natuurlijk wie bepaalt of een bibliotheek in die achterstandswijk wel zo nodig is? Is er een hogere macht nodig die weet wat goed is voor mensen? In een maatschappij waar iedereen even belangrijk is (want daar gaan we naar toe volgens mij) bepalen de mensen dat zelf. Die nieuwe maatschappij is er niet van vandaag op morgen. Daar zijn nog heftige dingen voor nodig want de maatschappij staat nog bol van de mensen die het (denken te) weten. Steeds vaker in een gesprek hoor ik: “ik weet het ook niet meer  jij wel? Mijn reactie is dan: “ik ook niet maar zullen we het er eens over hebben?”   Steeds vaker kom ik in gesprekken die er toe doen. Waar mensen de zorg kunnen uiten. Onder ogen zien wat er aan de hand is, vraagt aan mensen uit hun comfort zone te komen. Waar hulpvragen gesteld kunnen worden. In mijn ogen is er één ding duidelijk is. Ik weet het ook niet maar samen komen we er wel uit.
;

Het begint echt leuk te worden bij Seats 2 Meet (  S2M050 ) in Groningen. Deze week ben ik er weer een paar keer geweest en er komen steeds meer bekenden. Oud collega’s en mensen die ik door de jaren heen eens heb ontmoet.Voor de mensen die niet weten wat S2M is. Het is de  3e verdieping van het gebouw aan de Eemsgolaan 9 in Groningen. (een oud Atos Origin gebouw, het ruikt er nog een beetje naar vis).Je kunt er zitten te werken er is draadloos internet, koffie en eventueel lunch. Dat alles kost geen geld er wordt wel verwacht dat je "je open" stelt voor anderen en zo bijdraagt aan het sociaal kapitaal. En om dan toch wel even over geld te praten er zijn bespreekruimten en vergaderzalen, die moet je dan wel huren want “there is no such thing as a free lunch”.

Dat is gelijk ook het onderwerp waar we het de komende week over gaan hebben. Hoe kunnen we S2M  meer laten zijn dan alleen een erg leuke  “hangplek” voor ZZP-ers? Hoe krijg je daar bewegingen op gang, hoe creëer je nog meer een sfeer die uitnodigt tot open gesprekken die er toe doen? En niet zoals afgelopen week dat ik vroeg of ik er bij kon komen zitten dat iemand zei: Nou liever niet we zitten in een zakelijk gesprek”. Gelijk kleurde hij omdat hij ook besefte dat je daarvoor een bespreekkamer kan huren. Natuurlijk mag je er zakelijke gesprekken voeren maar die gaan dan wel het liefst in alle openheid. En daar ligt ook gelijk de link naar de beweging die er gaande is. Onze wereld is te complex om het in je eentje te kunnen. Ja als je slim bent kan je heel veel geld verdienen en als je heel erg slim bent kan je zelfs meer geld verdienen dan het hele continent van Afrika nodig heeft om verlost te zijn van honger en niet noodzakelijke ziekten. Dat doe je in een afgesloten omgeving want anders kan je nooit zoveel geld voor jezelf verdienen. Maar geld verdienen als doel om zelf rijk te worden wordt steeds minder belangrijk. Voor het eerst in de geschiedenis zullen onze kinderen minder te besteden hebben dan wij. Maar op de vraag krijgen ze het minder kan ik volmondig Nee antwoorden want ze worden misschien armer maar daar komt veel voor terug

Er zijn legio voorbeelden van hoe de toekomst er uit zal gaan zien, dorpstuinen, voedselbanken, coöperaties, dorps gemeenschappen die zelfvoorzienend willen worden. Het gist, borrelt en het bruist overal. In 2005 was er een evenement Groningen Gist. Ik mocht daar toen een een presentatie geven onder de titel Groningen G-spot van Nederland. Een beetje met een knipoog. Groningen is een heel  prettige plek die iets met je doet, OK beetje lastig bereikbaar en niet iedereen heeft dezelfde gevoelens erbij maar toch. Vrijdag sprak ik Stefan bij S2M en hij was er bij in 2005 en wist het zich nog te herinneren. Zelf was ik het al lang weer vergeten maar leuk dat na zoveel jaar we elkaar weer troffen.Het gesprek ging over wat er aan de hand is in de wereld en mooi dat in mijn ogen Groningen nog steeds een G-spot is. 

Komende  donderdag middag is er een bijeenkomst bij S2M Groningen over de vraag internationale samenwerking. Daarover gaan we met elkaar in gesprek om te verkennen hoe gaat dat in zijn werk, hoe vind ik de juiste partner? Of hoe ziet een optimale samenwerking er uit? Je bent van harte welkom om deel te nemen aan deze bijeenkomst zie ook http://events.seats2meet.com/event/9231/International_Collaboration_Day

Converstion that`s matter!

Kerst is weer achter de rug en dit keer een kersttoespraak van onze koning. Het is even wennen maar ik kan me prima vinden in de boodschap. Ok het was allemaal wat stijf en gemaakt maar de boodschap zelf sluit heel mooi aan bij wat ik zie en merk wat er in de maatschappij aan de hand is. Er is een beweging van groter en groter. Alleen dan kunnen bedrijven overleven en blijven bestaan. Het is duidelijk dat er ook grenzen aan de groei zijn. Zo kan het niet doorgaan.

Ik moest er aan denken toen ik afgelopen week met iemand sprak over zaken en hoe de ontwikkelingen zijn. Hij uitte zijn zorgen want hij werkt bij een relatief klein bedrijf met tientallen medewerkers en zijn zorg zat er in dat een aantal grote opdrachtgevers aan het opschuiven is met betalingstermijnen. Zelf werk ik met een betalingstermijn van 30 dagen. Maar hij vertelde dat een aantal grote opdrachtgevers 45 of 60 dagen hanteren. Er is er één van inmiddels 80 dagen. Dat moest ik even tot me door laten dringen maar dat houdt in dat je de salarissen gelijk aan het eind van de maand al hebt betaald en dan nog een heel poos moet wachten voor het geld van de opdrachtgever binnen is. Klopt vertelde hij en dat moet gefinancierd worden en daar zijn banken niet happig op en trouwen zit er een groot risico aan want stel dat de opdrachtgever omvalt… dan sleurt hij dus een aantal kleine onderaannemers mee. Niet onvoorstelbaar want die oplopende betalingstermijn zijn niet voor niet.

Eigenlijk zijn die betalingstermijnen maar een raar fenomeen want eigenlijk wil je graag betaald worden als je iets geleverd hebt. en het gaat dus om de macht van grote opdrachtgevers. die kunnen dit soort zaken gewoon afdwingen onder het mom van als je de opdracht wilt hebben moet je wel accoord gaan met deze voorwaarden. Ik hoorde ook nog uit een andere hoek een verhaal dat het nog gekker maakt. Opdrachtgevers hanteren een steeds wisselend factuur adres want  als de nota naar het “verkeerde”  adres is gestuurd kan je de klant er op wijzen dat het verkeerd is en vervolgens gaat de nieuwe betalingstermijn in. “Spelletjes” waar soms grote sommen geld mee gemoeid zijn.  Spelletjes die nergens toe leiden niet anders dan grote bedrijven nog meer winst te laten maken.

Wat mij betreft zijn dit ontwikkelingen die me treurig stemmen. Eigenlijk gaat het nergens over en het leidt tot een ineenstorting van “het systeem”. Gelukkig zijn er bewegingen  zichtbaar (Zie onderstaande video) die daar tegenin gaan de video geeft dat heel mooi weer. Het geeft me een goed gevoel dat deze bewegingen aan het ontstaan zijn. Wat mij betreft kan dat niet snel genoeg vorm krijgen. 2014 wordt hopelijk een jaar waar steeds meer van dit soort bewegingen zichtbaar worden. Geen geld met geld maken, aandacht voor onze aarde en voor elkaar.

Wat dat betreft kijk ik met belangstelling uit naar de komende ontwikkelingen. Een nieuw jaar waarin mooie dingen kunnen ontstaan. Ik hoop jullie volgend jaar weer mee te kunnen nemen in mijn verhalen over de ontwikkelingen en bewegingen die mij interesseren.

Jullie allen een goede jaarwisseling toegewenst!!

Of je het wilt of niet… Kerst is weer overal. Op straat in de woningen en ook vaak in het gevoel van mensen. Op ons dorp zijn we bezig met het glazen huis. Woensdagavond gaan een aantal mensen in een glazen huis bij ons op het dorp. De mensen krijgen de opdracht geld in te zamelen. Ze mogen alleen niet het huis uit.  Er zijn optredens, een middag voor ouderen en kinderen. Er wordt geld in gezameld door een verkoop waarbij door middel van een veiling onder andere  het judopak van Kim Polling, een badmuts van Ranomi Kromowidjojo en een schaatspak van Ritje Ritsma. Natuurlijk zijn die voorwerpen allemaal voorzien van een handtekening.

Er is een wedstrijd kerstbomen werpen, doelschieten met voetballen in een stapel wasmachines en er zal nog wel meer bijzonders komen. Ons dorp is weer volop in beweging. De inzameling gaat door tot zondagmorgen 6 uur dan komen de personen uit het glazenhuis en gaat er een groep wandelaars wandelend met een cheque naar het glazen huis in Leeuwarden. Dat is een tocht van 48 kilometer. De wat minder geoefende lopers kunnen onderweg aanhaken. Mocht je ook (een deel) mee willen lopen of iemand kennen die van een fikse wandeling houdt meld je dan even aan. En natuurlijk gaat het ook voor het goede doel. Dit jaar gaat over de stille ramp kindersterfte door diarree. Dat alles  onder de titel: “let’s clean this shit up”  Een nobel doel want de kindersterfte door  diarree is erg hoog. Meer over het hele gebeuren bij ons op het dorp is te lezen via www.7huizen.nl

Eigenlijk is het raar dat we moeten wachten op zo’n spektakel om met elkaar in aktie te komen.  Want het goede doen zit natuurlijk niet in het spektakel maar in de kleine gebaren. November geefmaand was ook zo’n actie waar ik aan mee heb gedaan. OK het is me niet gelukt om iedere dag iets te geven maar wel toch heb ik redelijk veel dagen iets kunnen geven en de reacties waren erg leuk met als gevolg dat het mijn dag ook gelijk iets mooier maakte. En ook na november ben ik er mee door gegaan. Dat lukt me niet iedere dag maar ik probeer het wel tot een gewoonte te maken. Ik zag een mooi initiatief wat ik eigenlijk gewoon kan invoeren. Het fenomeen van uitgestelde koffie. Het idee is om als je ergens hebt geluncht of koffie gedronken ook gelijk koffie  te betalen voor iemand die het niet kan betalen.

Het hele verhaal kan je lezen op http://www.uitgesteldekoffie.nl Het doet me ook denken aan een video die ik ergens zag waarbij er in scene was gezet dat een zwerver in een café komt waar hij een gift krijgt die hij wil besteden. De barkeeper zit in het complot en weigert de man iets te verkopen. De reacties van de bar bezoekers zijn soms schokkend en soms hartverwarmend. Na het zien van deze video begint het  idee van de uitgestelde koffie me nog meer aan te spreken. Het idee is niet nieuw en lijkt veel op Pay it Foreward.  Een mooi idee in een tijd voor kerst waar juist de aandacht voor de ander bij veel mensen centraal staat.

Mooi nu maar hopen dat het niet alleen tijdens de kerst gebeurd.

Mensen die me kennen weten dat ik al jaren de geuzennaam “blij eikeltje” soms hanteer. Groot was mijn verbazing dat er zelfs een boek over is geschreven met als titel: De kracht van de roze bril.. Tegenwoordig hoef ik niet meer naar de winkel om dat boek te kopen of online kopen en dan wachten tot het wordt bezorgd. Nee gewoon downloaden. En gelijk is het een feest van herkenning. Alleen al de hoofdstukindeling doet me glimlachen. Ik zou bij wijze van spreken zelf het hoofdstuk kunnen schrijven.

Misschien goed om ook even te vertellen waarom ik mezelf wel een blij eikeltje noem: het lachende eikeltje. Dat heeft er altijd voor gezorgd dat ik het positief probeer te houden. Het was een uitdrukking die ik gebruikte bij mijn laatste management functie. Mijn afdeling was erg behoudend. Terecht want het was een IT beheer afdeling en daar passen geen frivoliteiten bij. Vandaar dat ik regelmatig mezelf een “blij eikeltje” noemde. Mijn internetvriendin Kari uit Amerika had het “Blije Eikeltje” getekend. Dat mijn afdeling dat wel waardeerde bleek toen ze ons team bij een volleybal wedstrijd  het team”de blije eikeltjes” hadden genoemd. Dat stond ook op de shirts met de afbeelding van het lachende eikeltje. Dat ik een shirt kreeg met Oppereikel was voor mij wel wat slikken. Maar ik zag de humor er ook wel van in. Het ging zelf zo ver dat ik visitekaartjes kreeg met alle volledige gegevens alleen het E-mail adres was blij.eikeltje@kpn.com. En mail naar dat adres kwam gewoon in mijn normale mail inbox terecht.

Wanneer komt dat blije eikeltje gevoel  het best naar boven? Juist als de situatie het minst optimaal  is. Dan is het een kunst om toch ook de wat positievere kanten ergens van in te zien. Dan gebeuren er dingen die je even aan het glimlachen maken. De zon piept even door een gat in de wolken, een mooie zonsopkomst, toeval wat eigenlijk geen toeval is. Zoiets had ik gisteren ook. Ik was aan het winkelen wilde iets betalen met mijn pinpas en opeens zag ik het. Het bedrag was mijn pincode. € 73.22 en mijn pincode is ook 7322 (OK in het echt is mijn pincode anders, maar toch). Een mooie knipoog van het universum.  

Een greep uit de hoofdstuknamen: De kunst van het negeren, Lang leve de onredelijkheid, Systematisch stuntelen, Niet halfvol- halfleeg maar de kraan, Niet efficiënt is heel effectief. De erkenning komt nooit, Ik word liever niet gevraagd. Al bladerend in het boek is het een feest van herkenning. En het moet voor mensen die wat  “gewoner” van aard zijn ook wel frustrerend zijn om een blije eikel in de omgeving te hebben. Het omgekeerde is misschien ook wel het geval. Ooit kreeg ik eens een sollicitant die met gebogen schouders binnenkwam op de stoel plofte en zuchtte: "Dit zal ook wel niks worden". En inderdaad we namen hem niet aan.

Hoe om te gaan met een Blij Eikeltje? Misschien wel goed om te weten dat een blij eikeltje vaak wacht tot er een kans zich aandient, lang niet altijd gelijk in de actie modus springt. Maar juist wel (volgens het boek): Hij laat ons zien hoe we opgewekt de toekomst tegemoet kunnen treden. Hoe we ons niet uit het veld moeten laten slaan door tegenvallers en teleurstellingen. Hoe we elke situatie positief kunnen benaderen om tot verbetering te komen. Hoe we mensen mee kunnen krijgen in het creëren van mooie dingen.

Kijk daar kan ik me wel in vinden

Is je het wel eens overkomen dat je na een bijeenkomst denkt: mooi en wat nu? Hoe vaak is het mij niet overkomen dat ik bij een presentatie zit en dan het gevoel heb dat er bij de mensen  in de zaal meer kennis zit dan degene die presenteert. Misschien niet per individu maar wel de totaal bij de aanwezigen. Als je al die kennis een bij elkaar kon brengen wat zou dat mooi zijn. Als een inleider eens de aanwezigen zou uitnodigen zijn kennis aan te vullen? Het vertrouwen aan de genodigden te geven. Niet om te kijken wie er het meest van weet maar om met elkaar de kennis te verbreden en te verdiepen? Maar ook om te kijken wat je er mee zou kunnen doen om zo verstandiger beslissingen te nemen. Niet om gelijk met  het eerste  beste idee aan de slag te gaan.

De afgelopen week mocht ik een training volgen op het gebied van The art of Participative Leadership, oftewel hoe kan je gesprekken voeren die er toe doen? Het waren een paar dagen van oefenen en stilstaan bij het stellen van diepere vragen, story telling, het ontwerpen van bijeenkomsten en vooral kijken wat je wilt “oogsten” na een bijeenkomst. Dat laatste is me vooral bijgebleven. Om vooraf stil te staan  wat je uit een bijeenkomst wilt halen.  Heel vaak organiseren we een bijeenkomst, nodigen mensen en sprekers uit die goed kunnen vertellen over een onderwerp. We horen zijn of haar verhaal kunnen er vaak nog over discussiëren.  Er staan me nog een aantal bijeenkomsten voor de geest waarbij het wel een wedstrijd leek van statements. Vooral praten over wat andere mensen moeten gaan doen. Wat een verademing om te ervaren dat het ook anders kan.

Dat anders heeft ook betrekking op wie je wilt uitnodigen. En ja ook de uitnodiging zelf is belangrijk wat is de uitnodigingsvraag? Vaak is de uitnodiging niet meer dan het onderwerp. Een greep uit de uitnodigingen van de afgelopen tijd die ik kreeg: Open data: wat is het?  Uitnodiging Waddenfondsdag 21 november 2013, Krimpcafe: een regio Uitgelicht: de eemsdelta-dag. Vaak staat er een onderwerp in maar hoe zou het zijn als er een uitnodigingsvraag in zou zitten. Bijvoorbeeld: Waarom u meer met Open Data moet gaan werken? Of: Hoe kunnen we uw droom voor het Waddengebied ondersteunen?

De training van afgelopen week heeft me heel veel bouwstenen aangereikt voor het organiseren van nieuwe bijeenkomsten. Draagvlak krijgen voor breedband vaak gaat het over: Wat is breedband? Maar de vraag erachter ligt waarom het belangrijk is een glasvezelnetwerk te hebben en hoe dat te organiseren. Of een ander project waar ik samen met Ursula Appolt mee bezig ben hoe kunnen we van het Hoogeland (en waddenregio) een lerende regio maken.  Dat kunnen we niet alleen. Dat vraagt dat er een grotere groep mensen die zo naar de vraagstelling aankijkt.

De eerste stap is dus het samenstellen van een groep mensen die met elkaar een traject gaat opzetten hoe de regio Hoogeland zelf de richting kan bepalen en zelf projecten op kan zetten. Dat kan alleen met betrokken uit het gebied. Niet door het inhuren van een bureau die een prachtig plan maakt maar door de bewoners zelf uit te nodigen. En dan vooraf duidelijk te hebben wat die groep als resultaat moet gaan opleveren. Het ontwerpen van een dergelijk bijeenkomsten wordt toegepast op heel veel plaatsen in de wereld door middel van het toepassen van The Art of Hosting.  Deelnemers zijn achteraf erg enthousiast over het resultaat. Het gaat vooral over het stellen van de dieper liggende vragen, het vertellen van en luisteren naar verhalen maar ook vooral het het vooraf goed nadenken over wat je uiteindelijk wilt gaan doen met de uitkomsten van de bijeenkomst

.

We gaan met het geleerde aan de gang. In tal van situaties is het toepasbaar. Het helpt als een grotere groep mensen die taal spreekt. Dus is het belangrijk ook een dergelijk training in de regio te organiseren. Daar gaan we mee aan de slag. Wil je meer weten van “the Art of Hosting"? Kijk dan eens op de site maar je kunt me natuurlijk ook altijd vragen naar meer informatie.

Onderstaande video gaat vanaf o7:30 ver vragenstellen. 

De afgelopen dinsdag had ik een stiltedag. Met 8 personen brachten we een bezoek aan Koningsoord. Koningsoord is een klooster in Oosterbeek en we waren te gast bij de de zusters trappistinnen. We hebben de dag 4 vieringen bijgewoond en de dag grotendeels in stilte doorgebracht. We waren gevraagd die dag zo weinig mogelijk mee te nemen oftewel niet even voor het vertrek nog even gaan bellen mailen of andere zaken te doen. Het mobiel bleef thuis die dag Een dag met rust en stilte dus. Natuurlijk zaten er wel momenten in dat we met elkaar dingen gingen uitwisselen. Wat doet dit met je?

Voor mij was het minder confronterend dan ik dacht. Het in stilte tussen mensen verkeren bleek eigenlijk heel vertrouwd voor me. En eigenlijk is dat iets waar ik wel vaker mee bezig ben. Bij de vierdaagse van Nijmegen heb ik ook wel dagen dat ik niemand spreek en toch geweldig loop te genieten. De drang om te praten is er bij mij blijkbaar niet en ook nu was ik weer de laatste die mijn ervaringen mocht vertellen. Hoe werkt dat dan bij mij? Dat soort vragen komen dan bij je op en het mooie is er is ook tijd en ruimte om daar over na te denken en gelukkig ook tijd om er met anderen over te praten.

Tijdens één van de gesprekken kwam autonomiteit als streven naar voren.(Autonoom is de capaciteit van een rationeel individu of bestuur om eigen verantwoorde beslissingen te nemen). Het kan ook bijna niet anders dat in een omgeving van een klooster die vraag  naar voren komt want juist de zusters hebben hebben zich helemaal ten dienste van de Heer gesteld. Ze leven in de beschermde wereld van het klooster. Daar komen wel alle signalen van de maatschappij binnen, ze hebben ook gewoon internet. Maar met een ijzeren discipline wijden ze zich aan de dagelijkse taken. Dat begint om ‘s morgen 4.30 en eindigt ‘s avonds om 20.00 uur 365 dagen per jaar.

Alleen al om daar een dag bij stil te staan is mooi en levert vragen op. Veel mensen zijn gelovig opgevoed en dat is niet voor iedereen (jammer genoeg) een vreugdevol gegeven. De worsteling om zich te ontdoen van die opvoeding brengt vaak het verlangen naar autonomie. Maar wat als je een opvoeding hebt gehad wat goed voelt, is dat dan de reden om dat alleen als leidraad te hanteren of juist ook te gaan verkennen wat er nog meer is wat je inspireert.

Zo komt ook de vraag naar boven : welke inspiratiebronnen voeden jou op dit moment? Dat is een mooie vraag! Soms zijn het  filmpje, soms een boek, soms een belevenis maar in mijn geval vaak ook heel vaak een ontmoeting en ervaring met mensen. Dat alles mag je verrijken met wat je als mens al hebt meegemaakt. Een (al dan niet) gelovige opvoeding. Die is zeker van invloed geweest op wie je nu bent. In mijn geval van grote invloed waar ik nog erg dankbaar voor ben.  En dan is het mooi om op een dag er bij stil te staan en het er dan daarna  met mensen het er over te kunnen hebben.

Van de site van het Koningsdal

Stilte en gebed vormen het hart van ons bestaan.

Wij nodigen u van harte uit deze stilte en dit gebed met ons te delen.

Kijk en lees

Kom en zie

Luister met het oor van uw hart.”

Marketing, ooit heb ik daar een paar modules van de Open Universiteit van gehaald en in mijn loopbaan bij KPN ook meerdere keren mee te maken gehad. Als er één ding me duidelijk is geworden dat er veel heel veel geld voor nodig is om iets “in de markt te zetten”. Vaak gepaard gaand met veel bombastisch geweld want het moet pakkend zijn. Commercials, flyers, banners, bierviltjes, reclame spotjes en vooral een trekker. Hoewel het laatste tegenwoordig ook wel regisseur of soms spin genoemd wordt.

Deze week was ik toevallig betrokken bij een paar gesprekken over regio marketing. In één gebied is men op zoek naar een spin. Toen we daar over door zaten te praten bleek dat ze een energiek persoon zochten die de boel op sleeptouw  kan nemen die met tomeloze energie na 10 jaar is opgebrand om opgevolgd te worden door een volgende energieke persoon. Opeens floepte me eruit “lekker duurzaam”. Een foute opmerking van mij want er zijn nog hele volksstammen die geloven als je er maar voldoende geld energie en menskracht in stopt het vanzelf goed komt. Het is een andere kijk op de wereld dan de mijne maar nog steeds is het voor veel mensen de te volgen aanpak. Daar past zo’n opmerking niet bij.

Een 2e bijeenkomst ging over Noord-Groningen als Wadden– en Wierdenregio. Ook hier een sterke roep om een regisseur. Niet iedereen was hiervan overtuigd. Iemand kwam met het verhaal over Onderdendam. In het verleden centrum van het Hoogeland. Boeren kwamen er op gezette tijden bijeen voor formele zaken (besprekingen over waterschap enzovoort). Ze bespraken daar dan ook de ervaringen en problemen van het boerenbedrijf. Dat werd meegenomen naar hun achterban thuis, daar besproken en een volgende keer werd er in Onderdendam gesproken over de oplossingen. Jammer genoeg werd het verhaal afgebroken en overstemt door iemand die riep mooi verhaal daar hebben we nu niets aan laten we nu zo snel mogelijk die gebiedsregisseur aanstellen die als een helicopter boven het gebied hangt. Jammer eigenlijk want ook in het Dagblad van het noorden stond zaterdag een artikel over Onderdendam. Ooit was Onderdendam een dorp van aanzien en werd wel Lutje Den Haag genoemd, met zijn rechtbank en waterschapshuis. Toen veehouders lang geleden wisten te voorkomen dat de nieuwe spoorlijn het dorp zou aandoen, was het gedaan met die rol. De trekschuiten die Onderdendam als pleisterplaats gebruikten, bleven weg. Maar de grandeur van vroeger is er nog altijd.

Tijdens de bijeenkomst over het Hoogeland was er ook een presentatie van een historicus. Een mooi overzicht van wat er zoal is. Dat ging vooral over de rijkdommen, het landschap, de borgen, maren en kerken. En opeens een opmerking die me bij is gebleven. Mensen zijn geïnteresseerd in de historie en de verhalen. Juist van wat er niet meer is. Een excursie naar vaag overgebleven restanten van een klooster trekt bussen vol mensen.  Meer dan de nog bewaarde gerestaureerde panden. Des te minder er te zien is des te groter de belangstelling was zijn redenering. Misschien ligt hier de sleutel. Het gaat dus om de verhalen. Iedereen kent wel de bezoeken aan de kastelen en kerken maar het begint pas te leven als je weet hoe het ontstaan is. Die verhalen worden niet verteld door een regisseur maar door gidsen, betrokken mensen die het gebied kennen en er mee verbonden zijn. Die verhalen zijn er nog wel en anders kunnen ze nog ontsloten worden. Wat zou het mooi zijn om in deze tijd van samenleving onze ouderen erbij te betrekken om  de verhalen te laten vertellen aan de bezoekers die het gebied komen opzoeken.

Zo jammer dat in veel gevallen mensen van ver buiten de regio overtuigend weten te vertellen dat het alleen gaat werken met veel geld en een mooie slogan. Voorbeelden te over: Twente Landgoed van Nederland, Da’s nou Drenthe, Zeeland, land in Zee!, Limburg, Brightside of life, Zeeland echt waar of Er gaat niets boven Groningen. De vraag is of daar de juiste mensen mee komen. Vol afschuw staan me nog de hordes Japanse toeristen voor ogen bij [W:Gretna Green] in Schotland. De plaats staat historisch bekend vanwege de vele huwelijken die er worden voltrokken. In het verleden waren dat vooral huwelijken waarbij de bruid geschaakt was, al of niet tegen haar zin.. Een trekpleister vanjewelste, bussen vol toeristen. Ruzie bij de kassa voordringen en schreeuwen. Gretna Green is ooit een pareltje geweest. Succesvol in de markt gezet maar of dat de weg is. Persoonlijk denk ik dat de waddenregio gebaat is bij de bezoeker die het ook weet te waarderen. Dat zit vooral in de meer onzichtbare dingen, sfeer, historie, verhalen, rust en ruimte. De kleinschaligheid is de kracht van de marketing in deze regio.

Ooit leerde ik dat het 8 keer zoveel geld kost een nieuwe klant te krijgen dan een bestaande klant te behouden. Dat geldt waarschijnlijk ook voor de regio. Zorg dat bestaande bezoekers nog meer te ontdekken hebben in alle rust en ruimte. dat verhaal verteld zich verder. Dat is niet morgen geregeld dat kost tijd en laat dat juist nou het kenmerk van de regio zijn de ontwikkeling door de tijd. Het mag dus ook best tijd vragen om het verhaal van de regio helder te krijgen.

De afgelopen week mocht ik meedoen aan een wedstrijd verhalen vertellen. Voor een zaal mocht ik een verhaal vertellen wat ik zelf geschreven had. Het verhoal had ik geschreven voor de competitie het “Schierste verhoal in het Westekwartiers”. Tot mijn verbazing zat ik bij de laatste 8 en mocht het verhaal dus vertellen voor een publiek. In een leuke sfeer mocht ik het verhaal vertellen van Rika Roezel. Ze was een vrouw die leefde rond 1800 en ze beoefende het oudste beroep van de wereld uit. Het was mijn eigen verhaal maar toch blijft het wennen voor me en de knoop in de maag is weg als ik er maar eenmaal sta. Ik had best wel steun. Want in de zaal zat Aukje, beide kinderen en een aantal bekenden. Een paar ervan hadden het verhaal al eens eerder gehoord toe ik het vertelde op een avond aan dek van de veerboot van Newcastel als een soort generale repetitie.

Verhalen vertellen is een kunst die we door de loop van de jaren zijn kwijtgeraakt. Daarom is er een toenmende belangstelling voor die kunst. Wereldwijd is er een beweging Storytelling. Ooit mocht ik een workshop bijwonen van Mary-Alice uit Nieuw Zeeland. Mooi om te kijken hoe het wereldwijd zich ontwikkelt en hoe dat in de regio of heel lokaal gaat. Er is een stroming die zich bezig houdt met het verhalen vertellen in een zakelijke omgeving. Maar het wordt ook gebruikt om de verhalen van een dorp of streek levendig te houden.  In beide gevallen gaat het om het doorgeven van wat niet zichtbaar is. Daar wringt het ook wel een beetje bij mij want wanneer gaat een verhaal over in toneel spelen? De afgelopen donderdag hadden de meeste vertellers een attribuut bij zich of hadden zich verkleed. Op zich is dat logisch want we leven in een wereld waar beelden dominant zijn. Een muziek nummer is pas compleet als er ook een clip bij is.  

Toch maar even kijken waar verhalen vertellen overgaat in toneelspelen. Ik trof een artikel van Hans Brans waar ik me prima ik kan vinden:  .  

De verteller is meestal alleen, heeft nauwelijks meer middelen om zijn verbeelding bij te zetten dan de woorden die hij spreekt en de manier waarop hij ze uitspreekt. Naar de verteller kun je luisteren met je ogen dicht. Het zijn vooral de oren die de verbeelding van de toehoorder aan het werk zetten. De verteller spreekt  bovendien vrijwel altijd in de verleden tijd. Soms, als hij een personage met een verandering van stem even in de directe rede aan het woord laat, zien we iets van een acteur in hem, maar belangrijker is zijn rol als ‘beheerder’ van het geheel. Hij is als een poppenspeler die zichtbaar alle touwtjes in handen houdt.

Begrijp me goed, ik ben er niet op tegen ben dat er geacteerd wordt of dat iemand zich verkleedt. In tegendeel anders wordt het ook maar een saaie bedoening. Maar voor mijzelf blijf ik denk ik bij het gebruik van mijn stem alleen. Dat is al moeilijk genoeg voor mij.

Herken je dit? Ben je net lekker bezig met iets, met een plannetje, een project, of er gebeurt iets wat alles overhoop gooit. Soms is het een kleine verstoring. Op weg naar een vergadering waar je eigenlijk al te laat voor bent opeens een file of de brug staat open. Of een grotere verstoring. Een budget wordt ingetrokken. Iemand fietst dwars door je plannen heen omdat hij of zij in zijn of haar ogen nog een beter plan heeft. Of gewoon omdat hij of zij jou het succes niet gunt. Het overkomt me regelmatig dat ik denk: dit zag ik zo niet aankomen. Maar het heeft wel tot gevolg dat mijn werk finaal verstoord word. Een beetje het idee van de kinderen in de zandbak die mooi wegen, torentjes en huisje aan het maken zijn en opeens komen opgeschoten jongens crossen met crossfiets in diezelfde zandbak. Zij willen ook spelen in de zandbak.

Op een ander gebied worden mensen geconfronteerd met een windmolenpark in de achtertuin of een megastal op korte afstand terwijl het net zo leuk wonen was.

Het overkomt ons allemaal wel eens. Jouw wereld staat  heel even of veel langer op de kop. Van een lekke band tot het verlies van iemand in je omgeving. Van balen tot intens verdriet. Het mooie is dat we als mensen er voor zijn uitgerust om dit aan te kunnen.  Het kan je van je voetstuk slaan. Toch kan je na verloop van tijd er op terug kijken en het ervaren als verrijkend. Er zijn de laatste tijd veel mensen die hun baan verliezen die kom ik ook zo nu en dan tegen.  Dat kan een drama worden als de verplichtingen gebaseerd zijn op dat inkomen. Het kan tot gevolg hebben dat het huis verkocht moet worden en dat er nog een flinke restschuld over blijft.  Toch hoor je mensen soms na verloop van tijd zeggen: “eigenlijk was het het beste wat me had kunnen overkomen, ik kan nu mijn passie volgen.”

Dat is een mechanisme wat ons helpt om verder te kunnen en soms van heel iets vervelends het zo weet om te draaien dat we het kunnen zien als iets moois. Dat is niet iedereen gegeven maar het mechanisme is er wel.

Ik moest er aan denken toen ik een video zag van Dan Gilbert op TED.com.

Het begint met een uitleg over de werking van de hersenen. Verderop gaat het over de mogelijkheid van mensen zich over grote tegenslagen heen te zetten.  Er wordt de zaal gevraagd wie het gelukkigst is: iemand die de hoofdprijs in de staatsloterij heeft gewonnen of degene die verlamd is geraakt. Het blijkt dat na een half jaar die personen weer even gelukkig zijn. Een ander voorbeeld van iemand  die 37 jaren van zijn leven onschuldig in de gevangenis heeft gezeten en het bij zijn vrijlating aangeeft dat hij het heeft ervaren als een glorieuze ervaring

Het leven heeft soms vervelende dingen voor ons in petto. Het overkwam me afgelopen week dat iemand tegen een afspraak in dwars door een project heen denderde. Zijn opmerking: “dit komt niet overeen met de aanpak…. en even later Ik heb er overigens zelf geen problemen mee;  Vervolgens wordt de knuppel in het hoenderhok gegooid. Daar moest ik even op broeden.

Het is niet meer teug te draaien zoals veel dingen die gezegd of gedaan worden. Dat te  kunnen accepteren en te zien als een nieuw perspectief is iets waar ik nog iets beter mee moet leren omgaan. Het biedt ook de mogelijkheid om op afstand er beter naar  te kijken.  Als ik Dan Gilbert mag geloven kan je leren er ook anders naar te kijken. Volgens hem heeft ieder mens dat in zich.

De afgelopen week is er voor ons als dorp, voor mij, een bijzondere periode afgesloten. We hebben het bord, met de tekst: "Leukste dorp van Groningen", overgedragen aan Niekerk. Zij waren de winnaars van de 2013 editie. Het was tijdens een Tiroler avond in de feesttent in Niekerk. Veel bezoekers waren in tiroler klederdracht. Wat een leuke sfeer. Wat werden we gastvrij ontvangen. We waren met een kleine delegatie uit ons dorp. Wat was het leuk om de energie te voelen van de aanwezigen. Lachende gezichten en volop vrolijkheid.

Nog één keer in de schijnwerpers op het podium als ambassadeur. Wat een opluchting, het hoofdstuk is afgesloten, dat boek kan dicht. Mooi om nog wel even terug te kijken. Er is veel over te zeggen. Natuurlijk het is maar televisievermaak. Meer dan de vorige keer werd het nu geregistreerd. Het competitie element werd deze keer zwaarder aangezet. Het leverde prachtige beelden op van mensen die de raarste capriolen uithaalden.  Hoe anders was dat de vorige keer toen RTV Noord verzuchtte dat ze nu wel genoeg antieke tractoren en mensen in klederdracht hadden gezien.

Het heeft alles te maken dat televisie maar een plat medium is. Ja je kan beelden en geluiden vastleggen. Oude ambachten, tractoren, gebouwen en verklede mensen. Maar dat wat echt belangrijk is, valt slecht of niet op te nemen. Ja, een enthousiast iemand voor de camera zegt ook iets of feestende mensen. Maar het blijft oppervlakkig. Een goed gesprek heeft vaak niets met woorden te maken maar wel met de nabijheid van iemand. Het gevoel te hebben dat je begrepen wordt. Daarom is een goede talkshow host ook zo belangrijk. Die heeft de vaardigheid gasten op hun gemak te stellen, de juiste vragen te stellen, stiltes te laten vallen die soms meer zeggen dan de woorden. Dat lukt het best in een studio waar meerdere camera’s uitdrukkingen kunnen opvangen. Toch is het lastig, zo niet onmogelijk om vast te leggen wat betrekking heeft op dat wat tussen mensen zich afspeelt. De moeder-kind relatie, de sfeer tijdens de 4-daagse, de trots van een dorp of het gevoel na afloop van een teamprestatie.

Televisie is een prachtig medium. Wat er op de wereld ook gebeurt we zitten er bovenop. We krijgen heel veel te horen en zien. Maar aan de andere kant zijn we ook gewoon toeschouwer, staan er naar te kijken. Kijken naar beelden die iemand anders voor ons heeft uitgekozen. De werkelijkheid is anders. Veel afschuwelijker of juist veel mooier dan wat we zien of horen.

Ergens stuitte ik op een opname van Simon en Garfunkel in Central park. Een geweldig concert moet dat geweest  zijn. Zij protesteerden met het lied The sound of Silence tegen de oppervlakkigheid.

People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never shared.
And no one dared disturb the sound of silence.

"Fools," said I, "You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might lead you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed in the wells of silence.

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.

Een protest / oproep aan de zwijgende massa. Nu actueler dan ooit. Mooi om te zien dat sommigen in het publiek er door geraakt worden. Anderen gaan uit hun dak, roepen en schreeuwen in plat vermaak, begrijpen de strekking van het lied waarschijnlijk niet. Raar, ergens doet me dat denken aan de verkiezing van het leukste dorp.

Met de reis naar Schotland nog in mijn hoofd is de feestweek op ons dorp weer losgebarsten. Vrijdagavond was er de hardloopwedstrijd (voor de 5e keer) over een afstand van 7 kilometer de zogenaamde 7 van 7. Honderden deelnemers holden weer door ons dorp. Mooi om te zien hoe de atleten zich warmlopen voor de wedstrijd net zenuwachtige paarden die aan de race moeten beginnen. Maar ook honderden deelnemers die het voor de lol doen of om hun eigen limiet te verbeteren. Tientallen vrijwilligers zorgen ervoor dat alles vlekkeloos verloopt. De EHBO, verkeersregelaars, plaatsers van de dranghekken, catering of tijdwaarneming. Een compleet leger van mensen die gewoon een handje willen helpen. Gisteren was er de garageverkoop, motortoertocht, fietstocht, tennistoernooi, Bingo Viswedstrijd en Bult Broez’n (met een skelter van de bult). En dat is alleen nog maar de 2e dag we hebben nog een volle week te gaan.

Het sluit mooi aan bij de reis naar Schotland waar men ook woont, leeft en samenwerkt in een gebied dat misschien veel groter is en minder bewoners kent maar ook daar gaat het om mensenwerk. We bezochten een heel klein dorpje dat de rustpunt was tijdens een fietstocht van London naar Edinburgh v.v. Ze hebben 2000 fietsers van maaltijden en drinken voorzien. 48 uur lang want de fietsers kwamen verspreid langs. Een actie die geld opleverde voor de verbouw van het dorpshuis maar tegelijkertijd ook zorgde voor de verbinding.  De parallel, wij als Zevenhuizen mochten weer rustplaats zijn van de Drentse rijwielvierdaagse. Veel minder intensief want zo zwaar als een fietstocht van Londen naar Edinburgh is de Drentse Rijwielvierdaagse nu ook weer niet.

Gisteren was dus Bult Broez’n  op de 2e dag van de feestweek in Zevenhuizen. Een kleine 1000 mensen hebben zich kostelijk vermaakt met elkaar. Oh ja er reed ook zo nu en dan een skelter van de bult. Veel mensen hebben dat amper gezien. Waarom het zo leuk is? Ja daar moet je voor op een dorp wonen. Dat is niet uit te leggen aan iemand die is “living in the fast lane”. Zo iemand zal snel woorden gebruiken als kneuterigheid, saai, booooring. Die zal zich snel opgesloten voelen en de ervaring hebben dat iedere dag hetzelfde is. Toch is dat voor veel mensen de charme. Of zoals ik iemand hoorde zeggen: "ik zit ieder jaar kinderen in te schrijven voor de 7 van 7. Ik  kijk om me heen en zie alleen maar mensen die dat al 5 jaar doen.  Toch blijft het leuk".

Er is een film die dat heel mooi uitbeeld. Groundhog Day. Bill Murray speelt een soort Piet Paulusma  die verslag moet doen van een soort Bult Broez’n en dat al voor de 4e keer. Alleen wordt hij steeds weer wakker op 2 februari, de dag van de Groundhog Day hij beleeft het over en over.

Hij verafschuwt het. Wordt opstandig, misdadig, pleegt zelfmoord en manipuleert mensen en wordt gewoon weer wakker op 2 februari. Totdat hij de schoonheid van een en ander ziet. De film heb ik al vaak gezien omdat het veel elementen bevat van het doorbreken van patronen. De film wordt vaak aangehaald in trainingen over veranderen. Maar vanmorgen zag ik het voor het eerst door de ogen van een dorpsbewoner.  Misschien is Groudhog Day wel de mooiste aanbeveling voor een dorp.

Delen van Groundhog day zijn voldoende te vinden op Youtube en er staat zelf een volledige versie (wel met Turkse ondertiteling maar dat is niet storend)   

Alles draait op halve kracht. Parkeerterreinen van bedrijven zijn maar half vol of helemaal leeg. Het weer helpt mee, zomer!!. Ook vergaderingen zijn er nauwelijks, afspraken maken is extreem gemakkelijk tenminste als de gespreksparner niet op vakantie is. Er is ook tijd voor wat informeel overleg. Even alle sores van de crisis lijkt wel even weg. Er valt in de vakantieperiode toch weinig aan te doen.

Achter de schermen wordt er hard gewerkt aan nieuwe initiatieven. Zo wordt er op verschillende plaatsen gewerkt aan het opzetten voor coöperaties voor ZZP-ers. Allemaal nog erg voozichtig, want hoe moet het er uit gaan zien en welke afspraken moeten worden gemaakt. Je bent natuurlijk niet voor niets zelfstandig geworden. Eindelijk zelf verantwoordelijk voor je eigen handelen, geen baas die je verteld wat je moet gaan doen. En dan toch weer samen gaan werken met anderen omdat je samen toch grotere klussen aan kan of gewoon omdat je graag samenwerkt.

Ook komen er steeds meer locaties waar je tijdelijk kan werken. In maart 2007 schreef ik al over coworking. Nu 6 jaar verder lijkt het doorgebroken. In Groningen en Assen zijn er veel plaatsen waar je even kunt gaan werken. Na de vakantie komt er in Groningen een Seats2meet. Al eerder zijn er pogingen ondernomen maar nu gaat het echt door. In een voormalig pand van mijn laatste werkgever AtosOrigin. (Ik blijf het bedrijf zo noemen hoewel ze hun Origin hebben verloren). Ik ben er laatst al even wezen kijken en het komt er erg leuk uit te zien. Er hing nog wel een beetje een vislucht. (sorry dat grapje moet ik even maken). Het grote voordeel voor de nomadisch werker die veel met de auto onderweg is ideaal. Parkeerruimte volop en voor de ICT proffessional, vakgenoten voldoende in de omgeving. 

Een ander initiatief is in de binnestad van Groningen: Hutspot. Dat heeft natuurlijk ook mijn sympathie vanwege de naam. Ik las op facebook dat iemand het een belachelijke naam vond….. hoezo. Misschien geef ik er op 13 sepember wel een verjaardagsfeestje voor relaties want je schijnt het te kunnen afhuren voor een feestje. Is dit een idee? 

Zelf ben ik druk bezig met breedband in het landelijk gebied. De komende maanden moet blijken of we alle adressen die geen klant kunnen worden bij Ziggo (omdat ze buiten een dorp wonen) kunnen voorzien van breedband. En dan niet de beperkte verbinding via ADSL maar fatsoenlijke breedband oftewel glasvezel. Want de komende jaren blijft glasvezel het medium waar hoge snelheden mee gehaald kunnen worden. Natuurlijk levert ADSL ook redelijke verbindingen maar dan is het maar net de vraag hoever je van de centrale woont. Voor veel mensen zijn de verbindingen voldoende. En dat is ook het verweer van de leverancier. Het overgrote deel van de aansluitingen kent geen probleem. Toch hebben een kleine 500.000 adressen (potentieel) wel een probleem. Wil je meer weten van de problematie kijk dan even op mijn site www.janhut.com. Het onderstaande filmpje geeft ook aardig beeld van de problematiek.

Een poos geleden ging het in deze weblog over “Open Data”. Het programma van de overheid door zoveel mogelijk data ter beschikking te stellen, bedrijven de gelegenheid te bieden er diensten mee te ontwikkelen (mooiste voorbeeld is Buienradar). Een tweede doelstelling is ook om de overheid transparanter te maken om zo misstanden aan het licht te brengen. In de wereld zijn er intussen voorbeelden genoeg dat er nog een wereld te winnen is. Wikileaks en Edward Snowden tonen aan dat er nog veel onder het tapijt word geveegd.

Maar hoe zit het dan met bedrijven? Kunnen die ongestoord hun gang gaan of is er ook zoiets als “Open Data” voor bedrijven? Eigenlijk is daar ook wel iets voor geregeld zeker als het een beursgenoteerd bedrijf is. Die bedrijven moeten namelijk jaarcijfers opleveren. Nu is het lezen van die cijfers een vak apart maar toch is er veel uit te halen. Bijvoorbeeld over schulden van een bedrijf of hoeveel belasting een bedrijf afdraagt. Er was laatst een mooi item bij tegenlicht over een keten van kinderoppas die verkocht werd voor 1 miljoen per vestiging en vervolgens werd die organisatie volgehangen met schulden. Vervolgens moesten de vestigingen veel geld binnenbrengen voor de nieuwe eigenaar. Hetzelfde zie je bij een paar voormalige staatsbedrijven zoals KPN en Ziggo ook inmiddels voor een groot deel in buitenlandse handen en behoorlijk volgehangen met schulden. (dit laatste heb ik van horen zeggen uit diverse bronnen). Wat zou het mooi zijn om te kunnen zien hoe “gezond” een bedrijf is.

Al heel snel gaan soms beleggers gokken op snelle winst. Van oorsprong was beleggen bedoeld voor de lange termijn. Is het een degelijk bedrijf die de zaakjes goed op orde heeft? Wordt er dividend uitkeert en draait het op de lange termijn ook nog goed. Omdat informatie steeds sneller beschikbaar komt, zijn er allerlei mechanismen ontstaan die handelen op de korte termijn in de hand werken. Door slim handen kan je verdienen aan een bedrijf dat te maken heeft met dalende koersen. Hele volksstammen handelen hier dagelijks in en de zogenaamde institutionele beleggers hebben slimme mensen in dienst die dat allemaal kunnen volgen.

Omroep Max had daar de afgelopen week een item over. Want wat als er iets gebeurd waar niemand ooit rekening mee had gehouden. De zogenaamde Zwarte zwaan. Dan worden er heel grote verliezen geleden. Uiteindelijk is dat een beetje de oorzaak van de crisis waar we nu in zitten. Ronduit schokkend vind ik de passage waarin de belegger voor de pensioenfondsen verteld dat beleggen bij hun in vertrouwde handen is. Een soort Ubermensch, het klootsjesvolk zou er maar een potje van maken. Maar ehm, het is toch ook mijn geld. Ik verbras het liever zelf dan dat iemand anders die ik niet ken dat voor mij doet.

Des te leuker dat deze week een nieuwe site het levenslicht zag. www.Florizon.com. Florizon beoogt informatie te verstrekken aan beleggers in aandelen die niet gaan voor de snelle winst maar juist door informatie te verstrekken over bedrijven waarin je kunt beleggen. Informatie over het bedrijf waarin gegevens verwerkt over schuldpositie, kwaliteit van het management, historie etc. Bedrijven kunnen zo met elkaar vergeleken worden. Oftewel informatie voor de belegger die wil beleggen in bedrijven en niet door middel van fondsen en technieken met een hoog rendement (en dus ook hoog risico) maar degelijk beleggen zoals het ooit bedoeld was. De site is erg compleet en biedt mooie overzichten. Het is nog in de test versie (maar dat zie je er niet aan af) en alle functies zijn nu nog gratis beschikbaar.

Waarom ik dit zo noem? Omdat ik een van de makers goed ken en omdat hij me vertelde dat ze ook inzichtelijk kunnen maken hoeveel een bedrijf aan belasting betaald. Kijk daar hebben we wat aan. Geen slimme constructies met behulp via belasting paradijzen. Maar eerlijk belasting betalen. Dat is pas duurzaam. Zo’n bedrijf verdient de “License to operate” en natuurlijk betrouwbare beleggers.

Mijn schoonmoeder is verhuist en dat op de warmste dag van het jaar tot nu toe. Het heeft de nodige zweetdruppels gekost maar ze zit nu in haar nieuwe huis mooi midden tussen haar beide zusters. Dat moet dan blijkbaar in een week waarin toch al veel te doen was.

Maandag kreeg ik een telefoontje van een raadslid, of ik wel wist dat er een commissie vergadering was waar besloten zou worden dat de bibliotheek op het dorp dicht gaat. Nou nee. Natuurlijk weten we wel wat de plannen zijn: er komt op ons dorp een "Bibliotheek op school concept". Tenminste dat is afgesproken. Alleen zijn er nog geen tekenen dat er een verhuizing aan staat te komen. Tot een week geleden wisten de scholen nog van niets en ook de vrijwilligers en lezers wisten van niets.

Dus woensdagavond naar het gemeentehuis en ja hoor met droge ogen vertelde de wethouder dat het allemaal geregeld was en dat er breed draagvlak was. Na mijn inspreken waren er een paar commissieleden die begonnen te twijfelen en na 3 termijnen was er eindelijk het besluit eerst het nieuwe concept in te voeren en dan de bibliotheek te sluiten. Gelukkig! Want de chaos was niet te overzien geweest. We begrijpen als geen ander dat er in het verleden wethouders bedrijfje aan het spelen zijn geweest met overheids geld. Dat er grote schulden liggen omdat net als de rest van Nederland geloofd werd in oneindige groei. Helder. We begrijpen dat er zaken niet meer kunnen, ook helder dat de bibliotheek in de huidige (al afgeslankte) vorm niet meer kan. Gelukkig waren er een paar heldere commissieleden die het geheel prima overzagen. Er kwam een wijs besluit. Eerst Bibliotheek op school operationeel, dan pas de bibliotheek sluiten. Maar wat me meer zorgen baarde: een aantal commissieleden begreep de communicatie en de cijfers niet (ik ook niet trouwens) Dat mag je van een overheid verwachten, transparantie.

Een mooi bruggetje naar een bijeenkomst op donderdagavond. De bijeenkomst "open ontmoeting" rond open data. Er zijn opnames van gemaakt ik ben benieuwd waar die te zien zijn. Een oploop rond alle data die de overheid bezit om die open te stellen, leesbaar door computers. OK natuurlijk geen staatsgeheimen of privacy gevoelige informatie maar voor het overige: alles open. Reden om dit te doen is dat de overheid van ons allemaal is en dus is het ook onze data. Tijdens de bijeenkomst was er een prachtige presentatie van Stef van Gieken. Hij weet als geen ander te vertellen wat de kracht is van Open Data. Zie ook hieronder.  Dat ter beschikking stellen van data kan 2 doelen dienen:

Al de beschikbare data is interessant voor bedrijven om er iets mee te doen. Het mooiste voorbeeld is buienradar, data afkomstig van het KNMI en daar is een hele mooie toepassing van gemaakt. Maar ook de OV-informatie is een bron voor ontwikkelingen. Zo is ook alle informatie over scholen: locatie, prestaties, leerlingen aantallen en veel meer gewoon beschikbaar. Inmiddels wordt heel veel overheidsinformatie ontsloten.

Een 2e doel, voor mij minstens zo belangrijk. Open data kan ook helpen bij het inrichten van een nieuwe maatschappij. Het kan gaan om misstanden door bijvoorbeeld alle declaraties van bestuurders openbaar te maken. Of de vraag aan burgers om te kijken of ze verspilling kunnen opsporen en dan die burgers een deel van de besparing geven. Maar voor mij zijn dat acties vanuit een negatieve invalshoek. Wat zou het mooi zijn als we gewoon alle gegevens van gemeenten en provincies konden inzien op een begrijpelijke wijze. Ik noem maar een paar zaken:

• Wat is het vastgoed dat een gemeente bezit (gronden en gebouwen);
• Wat zijn de schulden;
• Dan in Jip en Janneke wat zijn de inkomsten en uitgaven;
• Hoeveelheid ambtenaren;
• Energieverbruik;
• aantal lantaarnpalen;
• aantal lease / bedrijfsauto’s
• Hoeveelheid uitbestede diensten;
• Begrotingscijfers;
• Aantal geneende boeken en leeftijds opbouw van lezersgroep;
• etc.

Ik hoor het al zeggen die gegevens zijn er al. Ja dat klopt maar probeer het maar eens te krijgen. We deden eens een beroep op de openbaarheid van bestuur. Het was alsof we een oneerbaar voorstel deden. Maar open data gaat er niet over of je het wel kan krijgen. Het moet gewoon aangeboden worden (op een manier die door computers gelezen kan worden volgens de EU).

En dan zijn we weer aangeland waar mijn blog vaak over gaat de overheid die dingen moet loslaten in vertrouwen. Want al die data zal er toe leiden dat we beter instaat zijn zelf de maatschappij vorm te geven. We hoeven geen uitleg van een ambtenaar. Die kennis is er heus ook wel buiten de overheidsorganisatie. Want waar wonen en leven al die ambtenaren? Juist, gewoon bij ons in de straat. Die kennis is er gewoon. Soms bij een ambtenaar die toevallig niet in de gemeente woont waar hij werkt, mensen met pensioen, noem het maar op. Zo bekeken is er veel meer kennis buiten een overheids organisatie dan er binnen. Tijd om met behulp van open data samen er een betere maatschappij van te maken. 

Ik had me er al een poos op verheugd, de afgelopen vrijdagavond mocht ik het verhaal vertellen over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Ik was uitgenodigd om mijn verhaal te doen op het inspiratiepodium. Niet wat of hoe, maar waarom. Het is mezelf wel duidelijk maar om het te vertellen….. Waarom ik dingen doe is nooit een beslissing is met het hoofd, veel meer mijn gevoel. En het is best spannend om dat dan aan een groep vreemden te vertellen. Zo letterlijk heb ik het ook nog niet in deze blog geschreven want het is een persoonlijk verhaal. Ik durf dat prima te vertellen in besloten groep maar om het zo open op internet te zetten.

Het gaat in ieder geval over verbondenheid. Het deel uit maken van een grotere groep die hetzelfde doel hebben. En dan niet een sport team want ergens voel ik me veel meer aangesproken tot het harmoniemodel dan het conflictmodel. Ik ben totaal niet competitief ingesteld dat maakt mij ook tot een zeer gewaardeerd speler bij de tennisclub 🙂 Ik win zelden een wedstrijd maar heb wel veel lol in het spel en de beweging.

Dat is misschien ook wel waarom ik wandelen zo leuk vind. Gisteren hadden we weer de Billie Turf wandeltocht in ons dorp en de Nijmeegse 4-daagse staat er weer aan te komen. 40 kilometer is een mooie afstand die ik aan kan. Gaandeweg de wandeling ontstaat er een verbondenheid die soms voelbaar is. Allemaal mensen die dezelfde prestatie leveren. Niet in competitie maar in verbondenheid. De gesprekken onderweg kan je natuurlijk ook ergens anders hebben maar toch vind ik eerder aansluiting bij een mede wandelaar. En één groot voordeel je hebt de tijd bij 40 kilometer.

Maar het gaat verder dan wandelen, die verbondenheid. Want ik voel me ook aangesproken door de (nog onzichtbare) golf van betrokkenheid in de wereld. De extremen zijn zichtbaar in Syrie en Turkije. Het geweld krijgt daar de overhand en drukken die andere beweging uit het zicht. Maar het is er echt wel. Vaak is het de bron van de beweging. Overal in de wereld vinden mensen elkaar rond de vraag hoe verder met de aarde? Als je er naar zoekt zie je het overal. Misschien heb je dat filmpje gezien van “Trip the Light” in een vorige blog: Pinksteren en gemeenschapszin? Daarin gaat het er ook over: Het filmpje is leuk maar de tekst van lied minstens zo inspirerend:

We’re gonna trip the light

We’re gonna break the night
And we’ll see with new eyes
When we trip the light

I’ll find my way home
On the Western wind
To a place that was once my world
Back from where I’ve been

And in the morning light I’ll remember
As the sun will rise
We are all the glowing embers
Of a distant fire

Komende vrijdag hebben we het jaarcongres van Bron voor leiders. Een beweging in Nederland voor formele en informele leiders. In Groningen hebben we ook al een paar bijeenkomsten gehad. Leuke boeiende gesprekken met betrokken mensen die het verschil willen maken.

Zijn het allemaal “heppie the peppie” gesprekken? Nou nee want een ieder die met deze materie bezig is ziet ook dat er een moment komt dat het niet meer gaat op de huidige wijze (die nog uit gaat van oneindige groei). Dat er een hardhandige correctie komt. Een stille hoop dat dat over 50 jaar achter de rug is en dat er een nieuw, beter, evenwicht is. Dat alles is mooi samengevat in het volgende filmpje 

De afgelopen week gingen we met een enthousiaste groep mensen van het Hoogeland naar een bijeenkomst in Oostenrijk. We gingen met 8 personen in een busje (en er waren nog 4 op eigen gelegenheid) en dus voldoende tijd te praten. Het onderwerp van de bijeenkomst was regionale ontwikkelingen. Uit een aantal landen kwamen mensen bij elkaar om dingen te delen en zo elkaar te inspireren. Dat was ook hetgeen we onder de naam “Hoogeland aan Zet” de afgelopen maanden hadden gedaan. Bijeenkomsten waar er in een gemoedelijke sfeer dingen gedeeld werden en plannen gemaakt voor het Hoogeland. Geen bijeenkomsten met een vast programma maar wel bijeenkomsten waar mensen uitgenodigd werden te komen met hun plannen en initiatieven. Het waren bijeenkomsten met veel enthousiasme en betrokkenheid. In juni is de voorlopig laatste.

We mochten onze ervaringen dus delen met andere landen en goed om te merken dat de problemen in Rural Area’s overal hetzelfde zijn. Het wegtrekken van de jongeren, (die later soms ook wel weer terug komen) veel initiatieven om het leefbaar te houden. Over het algemeen toch wel krachtige tegen bewegingen een beetje tegen de stroom in roeien. Maar wel veel enthousiasme.

Het komt vaak van betrokken bewoners en als er één ding duidelijk is daar moet het vandaan komen. In Oostenrijk was er een Boerenmarkt met veel streekproducten. Mooi om te zoen hoe er de afgelopen jaren die producenten zich verenigd hebben en een een verkooppunt hebben ingericht. Toch ook wel een zorgpunt dat er inmiddels al heel veel producten niet meer in de regio worden geproduceerd. Wat dat betreft is het boeiend om te zien wat er in Polen gaat gebeuren daar zijn op dit moment nog 2 miljoen boerderijen. Heel vaak kleinschalig en dus iets wat wij voor een deel weer heel graag willen hebben. Veel streek producten.  Maar ook daar slaat de schaalvergroting toe. Met als gevolg dat er veel kleine lokale producenten met specifieke producten verdwijnen Kunnen ze het goede behouden en toch ook efficiënter produceren. Als het ware een fase overslaan? De aanwezige dame uit Polen was daar niet erg positief over ze verwachtte alleen maar schaalvergroting en dus verschraling.

Er was een erg leuk project gepresenteerd: Duna Vision. Er trekt een groep mensen al wandelend van de bron van de Donau naar de Zwarte Zee. Onderweg zijn er allerlei stops waar cursussen, workshops of discussiebijeenkomsten worden gehouden. Doel is om nadrukkelijk in contact te komen met lokale initiatieven. Je kunt een paar dagen meelopen, een paar week of het hele eind. ze doen er een half jaar over. Iets wat natuurlijk prima te kopiëren is.Wandelen langs de Rijn, langs het wad of langs alle Groninger wierden.

We waren ook te gast bij een initiatief met de naam Otelo onder de noemer Ruimte en tijd voor jouw ideeën. Mooi om te zien hoe er in een relatief klein dorp Kirchdorf een huis hebben ingericht voor allerlei bijeenkomsten. @ reisgenoten uit het gezelschap komen uit Winsum en hebben daar net 40 dagen lang een tijdelijk Dorpshuis gehad onder de naam “de Tijd”. Prachtig om te zien hoe 1000 kilometer verderop dezelfde initiatieven worden ondernomen. Er hing een geweldig leuke sfeer. We hebben met elkaar gegeten, Otelo, Duna Vision, Hoogeland aan Zet mooi om zoveel betrokken mensen uit Europa bij elkaar te zien. Het ging niet over plannen en geld maar vooral wat ons bindt en hoe we de beweging kunnen uitbreiden. Mooi!

Gelukkig gebeurt het niet zo vaak maar de afgelopen week had ik iemand aan de lijn die boos op me was, niet een beetje, maar erg. Ik had iets gedaan  (of beter iets niet gedaan) waardoor hij zich in zijn hemd gezet voelde. Het ging over iets in het vrijwilligerswerk voor een vereniging en om eerlijk te zijn ik had geen flauw benul. Hij riep dingen naar me waardoor ik van slag raakte. Wil ik zo behandeld worden?

Toen ik me in hem probeerde te verplaatsen als bestuurslid kon ik me wel iets vaag voorstellen bij zijn gevoel. Ik had één en ander beter kunnen communiceren. Maar het was nu eenmaal gebeurd. Excuses hielpen niet, hij bleef boos. Een eerste natuurlijke reactie bij mij was: nou dan stop ik toch gewoon met dat vrijwilligerswerk. Dat kostte me toch maar tijd en het levert helemaal niets op. Niet in geld, niet in aanzien of zelfs ook maar plezier. Waarom doe ik het eigenlijk? Die vraag kwam de afgelopen week ook al een voorbij: bestaat altruïsme? Iets belangeloos doen? Want achter ogenschijnlijk belangeloos handelen is toch ook wel vaak iets van: geeft een goed gevoel, zo ben je opgevoed, er ooit iets voor terug krijgen dus helemaal belangeloos? Een vraag waar boekenkasten over geschreven zijn.

Het voorval deed me denken aan een verhaal dat ik zag op TED. Joshua Prager was betrokken geweest bij een zwaar auto ongeluk dat was veroorzaakt door een chauffeur met een behoorlijk wat veroordelingen op zijn naam. Hij raakte zwaar gehandicapt en ging na jaren op zoek naar de veroorzaker naar een vorm van excuus. Tot zijn stomme verbazing bleek de chauffeur zichzelf te zien als slachtoffer. Er kwam geen enkele vorm van excuus. Mooi zoals  Joshua Prager zich in de veroorzaker weet te verplaatsen en zo het geheel weet af te sluiten. Iets waar de wereld volgens mij behoefte aan heeft. In mijn situatie als de vereniging het wil blijf ik me gewoon inzetten. Als Joshua zich over zoiets heen kan zetten….

Ergens anders trof ik een mooie animatie over extraspectie die het heel mooi weet te duiden. De wereld zit te wachten op mensen die de wereld bekijken vanuit een andere gezichtspunt dan het eigen ik. Daar heb ik nog veel te leren. Ik denk dat we daar inderdaad een betere wereld van krijgen.

Een poosje terug blogde ik regelmatig over Rijnlands organiseren. Dat gaat over het betrekken van de werkvloer, meer respect voor vakmanschap ook wel bottom up genoemd. Het tegenovergestelde van organiseren volgens planning & controlen sturen door middel van bonussen. Zoals in veel MBA & MER opleidingen wordt onderwezen .

De afgelopen weken mocht ik met onze dochter 2 weken door Amerika trekken. Ze is klaar met haar studie HRM een mooie aanleiding om samen op reis te gaan. Het was niet de eerste keer dat ik in Amerika was, toch blijf ik me verbazen. Zo anders.

Geweldig om te zien hoe daar een aantal dingen werken waar wij moeite mee hebben . Vooral de angst om aangeklaagd te worden. Soms zag ik ook dingen die misschien in onze ogen inefficient zijn maar als je er even over nadenkt toch goeie dingen bevatten. Bijvoorbeeld dat een buschauffeur geen kaartjes mag verkopen. Dat hij geen geld in ontvangst mag nemen. Functiescheiding in optima forma . Dat komt ons wel een beetje overdreven voor maar op die manier kan de chauffeur zich concentreren op het verkeer. Op zich is daar wel iets voor te zeggen. Hij heeft niets te maken met opstandige passagiers Het voert te ver om op alle opvallende dingen in te gaan daar is de Amerikaanse maatschappijmaatschappij te verschillend voor. Toch een paar opvallende ervaringen.

We zijn in Hollywood geweest, allemaal nep. We hebben achter de schermen gekeken een gelijk illusie armer. Central Perk van Friends, de Mentalist Alleen een hoop latten en triplex en vooral veel kunstgrepen om het er echt uit te laten zien . Raar maar op de een rare manier doet het me denken aan onze schijnzekerheid. Alles wat we dachten goed te geregeld te hebben blijkt ook maar instabiel te zijn. We hebben ons mee laten sleuren door de Amerikaanse droom.  En als je 2 weken door dat prachtige land hebt mogen reizen kan je niet anders dan onder de indruk zijn van de Amerikaanse droom. Het ruimteprogramma, de sportbeleving, de verering van helden. maar toch ook wel de vraagtekens bij de aanwezigheid van het Amerikaanse leger in het Midden oosten. Raar om te zien dat op Monica Beach een heel stuk strand is ingericht als Arlington west. Heel veel kruizen symboliseren daar de gevallen soldaten maar ook honderden kruizen ter nagedachtenis aan de soldaten die zelfmoord plegen. Zo anders dan wij dat doen. Het is niet te vergelijken. Voor mijn gevoel stoppen wij veel dingen weg. We bezochten een baseball wedstrijd. Daar gaan baby's en kleine kinderen mee naar het stadion .

En wat mijzelf wel raakt te het zingen van het volkslied. idereen gaat staan. En zingt mee. Die nationale verbondeheid krijgen wij de komende week ook een beetje hoop ik. Mooi. Het waren 2. mooie weken. Dochterlief is klaar met de studie en het was fantastisch dat ze een telefoontje kreeg dat ze in principe aangenomen is naar aanleiding van het sollicitatiegesprek de dag voov ons gesprek. Mooier kan je het niet krijgen.

Goede (witte) Pasendagen allemaal. Het is echt allemaal in de war. De feestdagen worden helemaal door elkaar gegooid. Gelukkig hebben we vorig jaar een kunstboom gekocht die kan je ook versieren met veel geel. Misschien hebben we aan het eind van dit jaar gele sneeuw. (Waarschuwing: Eet geen gele sneeuw!!)

Een mooie overgang naar de blog van deze week over bemesting. Ik zag een opname op TED over desertificatie, wat ik vertaal met Woestijnificatie. (zie hieronder) Het is het fenomeen dat de woestijn oprukt. Jaren hebben we gedacht dat het kwam door uitputting en overbegrazing. Het onderstaande filmpje laat de achtergronden zien. Het laat ook een wetenschapper aan het woord die met schaamte verteld  dat er kuddes olifanten werden afgeschoten omdat er gedacht werd dat die verantwoordelijk waren voor de uitdroging en woestijnificatie. Niets lijkt minder waar. Juist grote kuddes zorgen voor een goede structuur in de bodem en daardoor wordt het water beter vast gehouden.

Het is fascinerend om te zien hoe een gebied letterlijk opbloeit, groen wordt als er grote kuddes (schapen, geiten of koeien) overheen trekken. Juist het begrazen, het plattrappen en de natuurlijke bemesting zorgen voor een goede bodem conditie. De inleider beweert en toont aan dat het probleem van klimaatverandering grotendeels wordt veroorzaakt door woestijnificatie en dat door de aanpak die hij voorstaat dit proces gestopt kan worden zelfs terug gedraaid. Hij beweert dat door de juiste aanpak CO2 problematiek terug gebracht kan worden tot het niveau van voor de industrialisering.

Er zijn dus een grote veranderingen aan de gang. Op het niveau van geloven dat de aarde plat is tot het moment dat hij rond blijkt te zijn. De Woestijnificatie blijkt niet veroorzaakt te worden door overbegrazing maar door onderbegrazing door grote kuddes. Het inrichten van organisaties als machines en dat te besturen volgens een aanpak die in veel MBA en MER opleidingen wordt gepredikt leidt juist tot minder betrokkenheid en uitholling en dus tot verlies. Medewerkers zijn niet de grootste kostenpost die tot een minimale omvang teruggebracht moet worden maar juist de grootste bron van kennis die een bedrijf duurzaam gezond kan laten zijn. De trek naar grote steden: Urbanisatie blijkt hoewel er meer mensen wonen vereenzaming en individualisering in de hand te werken. Juist op het platteland is er ruimte, aandacht voor elkaar en verbondenheid. De laatste 2 zijn mijn persoonlijke wereldbeeld maar volgens mij net zo waar.

Mooi inzichten die passen in de tijd rond Pasen, het feest van hoop. Fijne Paasdagen!