Sinds een paar jaar kom ik op allerlei fronten het fenomeen krimp tegen. Op de lange termijn gaat Nederland als geheel krimpen. De deskundigen verwachten dat dit ergens gaat gebeuren rond 2038. Maar omdat er ook nog gebieden groeien is de krimp vooral waarneembaar aan de randen van het land. In onze provincie is dat nu al aan de hand in noord en oost Groningen.
Krimp is dus een gegeven maar wat veel sluipender is is de verandering in leeftijdsopbouw. Meer ouderen en minder jongeren. Die jongeren trekken sneller weg uit de krimpgebieden dat maakt het fenomeen krimp zo boeiend. De afgelopen week was in bij het krimpcafé in Leeuwarden. Na het verplichte praatje van een gedeputeerde was Tialda Haartsen aan het woord. Ze bracht het verheel van de krimp duidelijk, met voldoende informatie, relativerend, maar ook in mijn ogen heel reëel. Ze schetste een proces als ware het een rouwproces. Ontkenning, Protest (of boosheid), Onderhandelen en vechten, Depressie en Aanvaarding. De afname van jongeren gaat hard en dat duurt ook nog wel een poosje. Krimp op een dorp tegengaan om bijvoorbeeld de school open te houden is lastig want waar moeten die kinderen vandaan komen? Uit het naastgelegen dorp? Daar is men ook bezig met soort gelijke plannen en ook daar krimpt het.
De overheid is aan de slag met krimp. In de Eemsdelta is en al druk bezig voorzieningen te bundelen. Maar of dat allemaal wel zo handig is weet ik zo niet. Er zijn allerlei rapporten en als ik daar doorheen blader valt me een ding op het gaat altijd over voorzieningen. Maar ook is overal te lezen dat het het niet gaat om stenen maar vooral over de sociale verbanden. Daar is in al die rapporten niet veel over te lezen hooguit dat ze belangrijk zijn. Ja de overheid gaat uit van een dak per kern. Oftewel in ieder dorp is of komt een ontmoetingsplek.
Er is landelijk een heuse site www.vanmeernaarbeter.nl daar staat veel informatie. Daar komt ook het plaatje hierboven vandaan. Dat plaatje laat zien dat er tot 2040 krimp is in de gebieden waar het nu ook is, plus nog een stukje in Gelderland en de Achterhoek. Dat lijkt me toch niet te kloppen.
Uit het woon en leefbaarheidsplan Eemsdelta las ik iets wat me aan het denken zette: Als er dan geconcentreerd moet worden, àls er dan verhuisd moet worden, àls er dan een verandering komt, dan moet het ook het beste zijn dat er is. Scholen, winkels, medische zorg: ze moeten top zijn.
Dat vraag ik me af. Waar is dat op gebaseerd? Willen de bewoners dat het allemaal top is? En wat is dan top? Als je de mensen vraagt denk ik dat je een totaal ander antwoord krijgt. Het lijkt er op dat de overheid het krimpvraagstuk domineert. Terwijl overal is te lezen dat de burgers de verandering moeten vormgeven.
Er zit 1 plaatje in het plan wat misschien nog wel het aller duidelijkst is. De afname van de bevolking in de Eemsdelta naar leeftijdsopbouw. Dat begrijp ik en dan is wel duidelijk dat er een hoop te veranderen staat. En dat gaat alleen nog maar harder. Tot 2040 is er voor veel regio's zo'n plaatje van krimp lijkt me. Anders dan het grijze plaatje aan het begin doet vermoeden. Of ben ik het spoor bijster?
Gisteren en eergisteren was het weer Nl Doet, de grootste vrijwilligersaktie van Nederland. Ruim 8300 klussen zijn geklaard. Een geweldig leuke actie. Er werd geschilderd, opgeruimd, getimmerd voor een vereniging, stichting of zorginstelling. Dat gaat gepaard met heel veel media geweld. Zelfs de koningin en de toekomstig koning doen mee. Het gaat over een beetje zorgen voor je eigen omgeving. De hengelsport vereniging in ons dorp had al de jaarlijkse actie om de kanalen en sloten zwerfvuil vrij te maken. Nu doen ze dat tijdens NL-doet.
In ons dorp hebben we in dat weekend ook de vrijwilligersavond. Op die avond zijn de vrijwilligers van harte welkom en daar nemen we even het jaar door wat gaat er allemaal gebeuren. Het heeft 6 jaar geduurd maar eindelijk wordt de avond zoals het is bedoeld. Al de mensen die iets met het dorp hebben gewoon bij elkaar. Het rare is dat er in het begin nauwelijks mensen kwamen want niemand vond dat hij of zij vrijwilliger was. Er leefde schijnbaar het beeld dat het geweldenaren zijn die dag en nacht bezig zijn met vrijwilligers werk. Als je mensen er op aansprak was vaak te horen ja maar ik ben geen vrijwilliger. Maar als je ze dan wijst op het feit dat ze in de kantine staan bij het korfbal, grensrechter het voetbal, voorlees moeder, zieken bezoeken in kerkelijk verband, verkeersregelaar bij een evenement of collecteren voor een goed doel, dan blijkt al snel dat iedereen vrijwilliger is. Mensen die net even wat meer doen, Zo bekeken is het ook het oprapen van dat blikje op straat vrijwilligerswerk. Want eens per jaar rapen we blikjes, flesjes, wietzakjes, chipszakken, vuurwerkhulzen en noem maar op onder het mom van de grootste vrijwilligers actie. Dus raap je een blikje op en gooit je het in een prullenbak dan ben je ook welkom op de vrijwilligersavond.
Het gaat er om dat je net iets meer doet. De winkelier zei het vroeger zo mooi als iets afgewogen moest worden: "Het is iets meer, mag dat?" Marketing technisch een geweldige vondst. Je doet iets extra en heel subtiel wijs je er op. Bijna als excuus dat je "per ongeluk" teveel hebt afgewogen. Hij had het ook niet hoeven zeggen. In het engels is er de kreet "under-promise and over-achieve". Je doet meer dan je beloofd hebt. (en je belooft niet teveel)
Het staat een beetje in schril contrast tot wat bedrijven er soms van bakken. Paardenvlees in lasagne, te weinig koffie in de koffiepads, te weinig alcohol in blikjes bier. Bas Heine schreef er een mooi artikel over onder de naam Zwendel. Wat maakt dat mensen die van nature zich belangeloos opstellen als ze in een herkenbare gemeenschap zitten, zodra ze zich in een competitieve omgeving zitten heel snel de hand lichten met de regels? Zijn dat andere mensen? Ik denk het niet. Blijkbaar worden we slim overgehaald om mee te doen in die race om de beste te willen zijn het grootste marktaandeel te krijgen met zo hoog mogelijke winst. In die omgeving verliezen we snel onze geloofwaardigheid.
Gisteren was er een tenenkrommend verhaal in VARA's Kassa over hoe hooghartig Vodafone omgaat met klanten. Ik vraag me af of Elian Swaab van Vodafone ook mee heeft gedaan met NlDoet? NlDoet haalt ons slim over om mee te doen met vrijwilligers acties. Een beetje in de taal van Elian. Ik zou met hem wel eens een kop koffie willen drinken wat hij zelf van zijn optreden vind. Elian zou je me willen mailen? smile@janhut.nl Want Bas Heine sluit zijn geweldige artikel af met de opmerking: Al die halfhartige schuldbekentenissen en dat luchthartig schouderophalen. Het echte praten moet nog beginnen. OK doen we, Elian mail je me?
Om het niet te somber te laten eindigen, ik zag nog een animatie die gaat over een oplosrichting. Mooi in beeld gebracht hoe een klein beetje jokken leidt tot een economische crisis. Mooi!!
De herindelingsdiscussie werd deze week aan het eind een beetje weggedrukt door het rapport over Project X. En aan de andere kant raken deze beide onderwerpen elkaar wel. Was het feestje anders gelopen als het georganiseerd was in een wijk van Groningen, zeg Helpman? Oftewel was de gemeente Haren groter geweest, was het dan ook uit de hand gelopen.? Dat zullen we nooit weten. En trouwens hoe zwaar is de overheid te verwijten dat het zo mis ging? Zelf denk ik niet zo erg. maar… dat dezelfde overheid wel stoer bleef volhouden dat ze alles hadden bekeken en alles onder controle hadden is wel te verwijten. Het getuigt van oud denken en zeker weinig kennis van de huidige maatschappij waarin dingen aan het veranderen zijn. De burgemeester hoeft wat mij betreft nu niet weg maar geef hem in vredesnaam geen rol bij de gemeentelijke herindeling.
Waar gaat het eigenlijk om? De maatschappij verandert en dat proces is mooi te lezen in het rapport Loslaten in vertrouwen. Als je dat hebt gelezen is het soms echte humor om bestuurders bezig te zien. Ze stralen soms nog uit de wijsheid in pacht te hebben en nodigen burgers uit ideeën aan te dragen. De afgelopen week het weer 2 keer meegemaakt. Maar de rol van de overheid is uitgespeeld op een aantal terreinen. Ze hebben in het verleden het geld verbrast door leuke dingen voor de mensen te organiseren. Sport locaties, nieuwe gemeentehuizen, te grote scholen en allerlei dingen die nu in een sneltreinvaart moeten worden afgestoten. Deels omdat er minder geld van het rijk komt en er komen ook nog meer taken. En deels omdat de lokale overheid is gaan ondernemen met grond verkopen. Daar moet nu ferm op worden afgeboekt. Toch blijven veel overheden uitstralen dat ze het nog willen regelen.
Maar er wordt iets anders geëist: Openheid. Je kunt burgers alleen vragen mee te denken mee te doen als er volstrekt openheid van zaken is. Daarbij past geen kaarten tegen de borst houden WOB verzoeken frustreren door het witkalken van informatie omdat er strategische informatie in zou staan. Of nog leuker concurrente gevoelige informatie. Bedrijven die zaken doen met de overheid moeten zich beseffen dat die informatie open is. Geen onder onsjes met wethouders. Anders moeten ze geen zaken doen met de overheid. Het wordt steeds duidelijker.
Er komt steeds meer informatie te beschikking soms verstrekt door de overheid (zie https://data.overheid.nl/ en soms gewoon ontsloten door particuliere initiatieven. Een mooie zag ik laatst. www.gemeentebuzz.nl ) Prachtig! Daar staat wat een gemeente doet met twitter. En natuurlijk kijk je dan even naar de eigen gemeente, in mijn geval Leek. Die bungelt in heel veel opzichten onderaan. Vergeleken met de beoogde fusiepartners Marum en Grootegast zelfs een beetje sneu. Maar er is vooruitgang in 2011 deden ze niets met twitter en was van B&W geen E-mail te vinden op de site.
Wat opvalt is dat Gemeenten veel meer zenden dan ontvangen. Volgens het rapport "loslaten in vertrouwen" moet dat veranderen. Het moet allemaal opener. Ambtenaren moeten bereikbaar en aanspreekbaar worden: Een vierde vereiste voor die nieuwe overheid is dus dat aan ambtenaren hoge eisen worden gesteld aan de communicatieve vaardigheden. Daar waar zij zich voorheen vooral konden toeleggen op kennisverwerving op inhoudelijke dossiers en de collega’s van de afdeling communicatie het contact met de buitenwereld verzorgden, gaan communicatieve competenties deel uitmaken van het standaard functieprofiel van de gemiddelde ambtenaar worden . (uit het rapport loslaten in vertrouwen) Dat begint met het maken van een linkedinprofiel en daarop te vermelden wat je zoal doet. Dat past helemaal in de netwerksamenleving die we inmiddels geworden zijn. Haren is daarin een "mooi" voorbeeld.
Maar misschien is het ook wel handig het rapport "loslaten in vertrouwen" te lezen en intern bij een gemeente te bespreken wat dat voor gevolgen heeft. Dan zal blijken dat er andere eisen gesteld wordt aan de interne organisatie. Opener en dat vraagt een andere houding. Uit de comfort zone komen. Weten wanneer je iets niet weet en niet volhouden dat het allemaal goed gaat. Op tijd erkennen dat je hulp nodig hebt. En die hulp is er voldoende aanwezig bij de burger. Maar die komen alleen in beweging als de overheid heeft losgelaten.
Het hing al een poosje in de lucht voor 1 maart zou er meer bekend worden over de gemeentelijke herindeling in Groningen. De kogel is door de kerk. De Commissie heeft het rapport uitgebracht. De Provincie Groningen telt vanaf 2018 nog maar 6 gemeenten. De nieuwe kaart heeft weinig verrassingen lag wel een beetje voor de hand. De afgelopen donderdag hebben de bestuurders en raadslieden dit uit eerste hand kunnen horen. RTV Noord was er aanwezig en er zijn al heel veel burgemeesters die hebben gesproken. Boos en verontwaardigd omdat de gemeente wordt opgeknipt, dat kan ik me wel voorstellen het raakt de identiteit. Kritisch omdat er nog veel zorgpunten overblijven of als het slimste jongetje van de klas: het is helemaal in lijn met zoals wij het ook zien". Het leek wel buigend bamboe zo snel mogelijk je aanpassen aan de nieuwe situatie (des te groter de kans op een rol in de nieuw te vormen werkelijkheid?)
Het rapport laat weinig heel van de trotse samenwerkingsverbanden zoals ze er nu zijn. Er wordt gesproken over een kluwen van samenwerkingsvormen’ . Het zorgt eerder voor onduidelijkheid en extra schakels. Men is veel te veel bezig met kleinschalige dingen. Begrijp me goed ik ben geen voorstander van schaalvergroting omdat groot altijd beter is. Maar een burgemeester bij de feestelijke ophanging van een nestkastje voor de zeldzame blauwgestreepte, kortsnavelige dwergmus onder het mom dat hij dicht bij de burgers moet staan. (verzonnen voorbeeld 🙂 ) is het andere uiterste.
Het is allemaal heel herkenbaar. Tijdens mijn loopbaan heb ik meerdere reorganisaties meegemaakt en de overeenkomsten zijn helder. Het moet bestuurbaar worden en ten dienste staan van de klant (de burger). Ook toen was er verzet en de argumenten om toch te kijken naar alle goede dingen. Maar het rapport is helder er moet een cultuurverandering komen. die gericht is op het vinden van een mentaliteit van vertrouwen en gunnen en op het realiseren van nieuwe onderlinge omgangsvormen. Ik denk niet dat daar iemand het mee oneens is maar ik denk ook niet dat er iemand anders door gaat handelen.
Wat wel mooi is dat in het hele rapport niet gesproken wordt over burgerparticipatie maar juist wel over overheidsparticipatie. Ambtenaren moeten leren meer procesbegeleider te zijn in plaats van bedenker, regelaar en organisator van lokale initiatieven en sociale innovaties. Dat staat er heel mooi maar mag je dat verwachten van iemand die 25 jaar anders heeft gewerkt? Als bedenker van de regels en de controle erop? Er zijn 2 mooie rapporten verschenen over dit onderwerp ze worden ook genoemd. Loslaten in vertrouwen en Vertrouwen in burgers Het lijkt me goed dat een ieder die iets wil zeggen over de gemeentelijke herindeling eerst deze rapporten leest. Het gaat om hoe we met elkaar om gaan op lokaal niveau. Hoe het bestuur zich vormt? Ach dat geloof ik wel. Ze moeten alleen wel begrijpen dat mensen verschillen en dat regio's verschillen maar dat er een oneindige kracht zit in deze regio's
Dat wisten ze jaren geleden al: “Wees bij al uw arbeid, die ik op zich zelf hoog aansla, u ervan bewust, dat naast het overheidsrecht talloze krachten in het volk aanwezig zijn, die, geactiveerd, duizendmaal meer waard zijn dan honderd wetten.”ARP-Kamerlid (en oud-oorlogspremier) Pieter Sjoerds Gerbrandy in debat Tweede Kamer aan minister Donker van Justitie (PvdA), 19 november 1953.
En over hoe een en ander handig in te delen: in 1753 wisten ze al een handige indeling. Toen was de indeling van de provincie Groningen redelijk in lijn met het huidige voorstel.
De afgelopen week las ik het boek: Stop de Amerikanen!. (dank je Femke voor de tip) In dat boek wordt heel mooi uitgelegd waarin Amerikanen verschillen van ons Europeanen. Het is één grote lofzang op het Rijnlandse. Ik kan me er grotendeels wel in vinden maar er is hier en daar wel een kanttekening bij te plaatsen. Als er tegenwoordig iets duidelijk is, dan is het wel dat iets niet alleen goed of alleen fout is. Het is sterk afhankelijk van de omstandigheden en het doel.
Het boek begint met de uitleg van Consequentialisten en de Non-Consequentialisten. Daar had ik nog nooit ooit eerder van gehoord! Eenvoudig gezegd komt het er op neer dat in Amerika de gevolgen van iemand zijn handelen erg centraal staan. In Europa juist niet daar gaat het meer om de intentie, de bedoeling. Zo had ik het nog nooit bekeken maar daar ligt een hoop aan ten grondslag wat verder in het boek wordt uitgelegd. Het komt duidelijk naar voren bij de rechtspraak. Als in Nederland iemand iets met de beste bedoelingen doet en het gaat mis dan is er een grote kans dat hij of zij niet vervolgd wordt. Laatst vertelde iemand met een juridische achtergrond me dat zelden tot nooit een verenigingsbestuurder of stichtingsbestuurder aansprakelijk gesteld word, zolang hij of zij netjes handelt. Goed burgerschap of goed huisvaderschap is een begrip dat we in Nederland hanteren. In Amerika moet je tot in het extreme voorkomen dat iemand geen schade oploopt als gevolg van iemands handelen. De voorbeelden van een waarschuwing "stop geen hond in de magnetron" of "een sticker aan een elektrisch snoer: knip dit niet door", zijn daar mooie voorbeelden van.
Toch heeft Amerika ons veel goeds gebracht. Het streven naar de beste willen zijn heeft tot gevolg gehad dat er een man op de maan is geweest en de macht van Microsoft heeft er mede voor gezorgd dat we over de hele wereld documenten kunnen uitwisselen. Deze week las ik ergens dat nog nooit iemand hoger heeft gesprongen door de lat lager te leggen. Een mooi gezegde die van een Amerikaan geweest zal zijn. Dat is de kracht van Amerikanen de wil om de beste te willen zijn. En dus ook accepteren dat je diep kan vallen.
In Amerikaanse bedrijven is alles er op gericht om de top van informatie te voorzien zodat daar de juiste beslissingen worden genomen. In het kort gezegd is dat ook een beetje de basis van MBA opleidingen. De organisatie zo in te richten dat het bestuurbaar is. In Europa waren waren we gewoon dat de kennis op de werkvloer is en daar prima de juiste beslissingen kunnen worden genomen. In Europa kunnen we volgens het boek beter omgaan met onzekerheden.
Het is volgens mij een beetje zinloos om te gaan vergelijken wat beter is. Angel Saksisch past het best in Amerika en Rijnlands in Europa. En natuurlijk zijn daar uitzonderingen op. Voorlopig hebben we op beide continenten een groot probleem. De boel staat aan beide kanten op instorten. Ik hoorde een Amerikaan zeggen in een huis kan ik niet rijden. Door de crisis was hij zijn huis kwijt geraakt en woonde nu in een auto. Dat is omgaan met tegenslagen. Ook in Nederland staan veel huizen onder water zoals dat zo mooi heet. Je zult maar een mooi huis hebben gekocht met een tophypotheek gebaseerd op 2 lonen en dan krijgt een van de 2 ontslag of je wilt scheiden. Dan blijf je zitten met een restschuld. Vervelend, heel vervelend. Maar ook dat vindt zijn plek wel weer.
Na verloop van tijd is er een nieuwe werkelijkheid, daar wen je aan. Misschien wel met weemoed terug kijkend wat er ooit was. Maar je hoeft er niet minder gelukkig om te worden. Mocht je dit een beetje al te happy pappy vinden. kijk dan even de onderstaande video. (of lees een eerdere blog over ZZP-er en de voedselbank)
Het zijn hoopvolle tijden. Steeds duidelijker komt er naar boven wat er is mis gegaan en nog steeds mis gaat. De afgelopen week mocht ik weer bij 2 bijeenkomsten zijn over breedband op het platteland. In het buitengebied is KPN de enige partij die er internet levert en dat doen ze voor veel mensen goed maar voor veel mensen is die dienstverlening onvoldoende. Overal in de lande komen er initiatieven. De marktpartijen KPN, Ziggo en UPC lopen zich het vuur uit de sloffen om bij die initiatieven de lont uit het kruitvat te trekken of de kop in te drukken. Genante promotieverhalen en denigrerende opmerkingen over de initiatieven. Mooi, Mooi een betere aanmoediging kunnen de initiatiefnemers zich niet wensen. Dat weet ik nog uit de tijd van klantenreacties een klagende klant laat zich niets wijsmaken. Die loopt weg gaat naar de concurrent of haalt zijn of haar gelijk via andere wegen. Toen was dat "Ook dat nog" tegenwoordig Kassa.
Het rare is dat juist die bedrijven een dominante marktmacht zijn. Ooit hebben ze de nutsvoorziening telefoon meegenomen in hun commerciele bedrijf De kabelbedrijven zijn ook ontstaan uit centrale antennenetten. En nu komen ze in opstand tegen initiatieven die weer willen starten zoals zij zelf ook ooit begonnen zijn. En dat alles omdat ze mogelijk marktaandeel verliezen. De aandeelhouderswillen dat ze beter rendement maken.
We hebben het vaak over de graaicultuur, de bonussen en schandalig hoge salarissen. Maar een handvol snoepjes nemen uit een schaal bij een beurs of een handvol pennen is net zo goed een graai cultuur. Ooit trok ik veel met iemand op die dat ook als gewoonte had. in plaats van 1 altijd 5 of meer. Als ik er iets van zei kreeg ik als antwoord "anders wordt het toch weggegooid" of "ik neem het ook mee voor mijn collega's". Tussen die handvol snoepjes en bonussen zit nog een hoop. Maar het principe is hetzelfde. Neem ik genoegen met het deel wat me is toebedacht of denk ik recht te hebben op een groter deel. Mag ik met de juiste argumenten en handig manouvreren me meer toeeigenen? En wat als iedereen dat doet?
In dat verband is er een mooie uitzending van Pauw en Witteman van 4 februari. Daar was er een jonge dame die een bord had opgehouden met een tekst "Weg met de monarchie" in de buurt van de Koningin, vervolgens is ze hardhandig buiten beeld gemanouvreerd door de politie. Later in de uitzending gaat het over bonussen en verrijking. (bij 34 minuten) Het graaien in de schaal met snoepjes. Mooi is de rol van Paul Witteman die met overslaande stem vraagt of mensen iets valt te verwijten en dat je toch niet kan verwachten dat mensen het teruggeven. Net alsof men hem vraagt de snoepjes terug te leggen. Naar aanleiding van die houding komt Joanna pas echt los. Terecht heeft ze het over oudere blanke mannen die goed voor zichzelf hebben gezorgd. Ik moet zeggen mijn symphatie heeft ze. Ik zou haar graag eens spreken.
En als je dan eens gewoon doet wat er van je wordt verwacht en er niets voor vraagt krijg je vaak de opmerking: je bent te goed voor deze wereld. Een wereld waar het blijkbaar gewoon was om als je in de gelegenheid bent je maar dingen toe te eigenen: "Alles is voor Bassie". Niet mijn wereld. Gelukkig is het aan het veranderen.
Regelmatig mag ik een verhaal houden over hoe dat nou werkt, dat "buttom up organiseren". Zelforganisatie hoe doe je dat nu? Hoe organiseer je dat? Steevast is dan mijn antwoord dat is niet te organiseren. Dat is net als een plant laten groeien dat kan je ook niet doen. Hooguit kan je de omstandigheden zo maken dat er een grote kans van succes is dat de plant gaat groeien. Natuurlijk moet er wel een gezond zaadje zijn en de juiste temperatuur, licht, voedingsbodem en vochtigheid.
Toch is er veel over te vertellen want iedereen die wel eens iets heeft willen laten groeien weet hoe teer dat proces in het begin is. Zo hadden we eens op ons dorp een wedstrijd wie de hoogste zonnebloem kon laten groeien. Ik hoorde van iemand die met een katrol en een gewicht de zonnebloem wilde helpen met groeien. Maar er was iets teveel gewicht en het eindigde met een afgeknapte bloem.
De afgelopen week was ik te gast bij Jeugdsoos de Eagle in Baflo. Inmiddels bestaat die ruim 40 jaar en natuurlijk is het een ontmoetingscentrum voor de jeugd. Er zijn zelfs huiswerk middagen waar in stilte huiswerk gemaakt kan worden en ze doen nog veel meer. Maar als je door een andere bril kijkt is het ook een kweekvijver voor organisatietalent van het dorp. Jongeren kunnen al snel aan de slag in een commissie en helpen bij de organisatie van een evenement. Daar groeit het talent, daar wordt geëxperimenteerd. Daar leer je elkaars talenten ontdekken. Maar ook ervaring opdoen wat niet werkt. Mooi.
Bij ons in het dorp is een keer per 5 jaar een optocht met versierde wagens. (op 5 mei) We hebben 22 buurtverenigingen op het dorp en om de 5 jaar wordt daar weer een beroep gedaan op de creativiteit, technische vaardigheden, vermogen tot samenwerken en werken onder druk. Want één ding is zeker op 5 mei moet het klaar zijn om mee te rijden in de optocht. Misschien is dat wel het mooiste voorbeeld van buttom up organiseren. In die 22 buurten wordt speels ervaring opgedaan. Door de loop van de tijd wordt duidelijk aan wie je wat hebt en wie het proces verstoren. Achteraf hoor je dat soms de emoties hoog oplopen en er zijn voorbeelden dat in buurten onderling knallende ruzie ontstaat. Dat levert negatieve energie op maar toch ook duidelijkheid hoe mensen in elkaar steken. Toch wordt een aantal jaren later voor 5 mei wel weer samengewerkt aan een wagen.
Buitenstaanders trekken vaak de conclusie dat je een aantal enthousiastelingen nodig hebt. Dat is veel te kort door de bocht. De vaardigheid om mensen er bij te betrekken is misschien nog wel het allerbelangrijkst. Ik zag een heel mooi plaatje van Mary Alice uit Nieuw-Zeeland. Ik mocht ooit eens een workshop "Story telling" bij haar volgen. Ik volg haar op Facebook en zag daar een heel mooi plaatje. Eigenlijk vat dat heel mooi mijn verhaal samen. Betrek mensen erbij.
(Nog even een voetnoot: deze blog was klaar. Bezoek nog even Mary Alice haar Facebook pagina en wat zie ik daar?? Zonnebloemen!! Mooi mooi!)
Het eerste wat ik zag deze morgen op internet was een plaatje met daarop de test: Als je eens één kwaad ding kon uitschakelen wat zou dat dan zijn? Nou dat was wel erg gemakkelijk: geld. Gisteravond heb ik de laatste aflevering gezien van de vastgoedfraude. Huiveringwekkend gewoon. Maar het zet me wel aan tot denken. Geld belemmert veel goeds in de wereld maar als er geen geld was geweest hoe zou de wereld er dan uit hebben gezien. En al het goede wat er ook met geld wordt gedaan zou dat ook ontstaan zijn zonder geld?
Raar eigenlijk om daar als Nederlander over te denken want juist wij zijn de handelslieden van de wereld. Heel vroeger hoorde ik eens een veehandelaar zeggen: "ik heb liever een kwartje handel dan een gulden werk" . Dat zit nu eenmaal een beetje in onze maatschappij. Mijn vorige blog ging over " De slag om Nederland" en de handel in centra voor kinderopvang. De zorg is inmiddels ook al dikke handel geworden omdat iedereen weet dat dat een groeimarkt is. Mensen worden ouder en met het ouder worden komen de kwalen en veel ouderen beschikken over veel geld. De babyboomers zijn de rijkste generatie ooit, Waarschijnlijk komt er ook geen generatie meer die zo goed verzorgd is. Henk Krol van de politieke partij 50plus probeert duidelijk te maken dat het triest gesteld is met veel ouderen. En er zullen ook wel trieste gevallen zijn maar voorlopig hebben ze gemiddeld een oude dag waar de jeugd alleen nog maar over mag dromen. Henk wist te vertellen dat veel ouderen veel geld in hun huis hebben zitten wat onverkoopbaar is. Dikke onzin natuurlijk, ieder huis is te verkopen, dat hangt van de vraagprijs af. Ik hoorde van een kennis dat zijn dochter het huis binnen een week kwijt was. Ze wilde emigreren en had het scherp in de markt gezet. Het is maar net hoeveel je aan geld hangt.
Iedere keer als ik weer iets zie van de partij 50plus schaam ik me. Diep triest hoe daar de boodschap gebracht wordt. Ja we moeten een stapje terug. Dat is niet erg want we hebben het over het algemeen aardig goed voor onszelf geregeld. De zorg gaat door tot er geen kwaliteit van leven meer is. Waar kan ik me uitschrijven uit mijn generatie? Niet omdat ik de hang naar jeugd heb, integendeel. Maar gewoon omdat het niet eerlijk is. Het argument we hebben er altijd hard voor gewerkt. Nou daar durf ik wel wat op af te dingen. Soms een 36 urige werkweek en dan met 55 met pensioen. (Er zijn natuurlijk ook mensen die jarenlang hard hebben gewerkt voor een karig loon maar die bedoel ik niet) De komende generaties hebben er nog jaren last van om onze schulden af te betalen. En de grootste berg van de babyboomers moet nog echt oud worden er komt dus een tzunami aan kosten aan.
Voor alle duidelijkheid ik ben van 1956 het begin van de generatie X (ook wel Niks genoemd). Een beetje een twijfelgeval. Maar één ding is duidelijk stemmen op de partij 50plus zie je mij niet doen.
Wat dan wel? Misschien is het plaatje dat ik later zag wel een mooi uitgangspunt:
Ik kreeg een tip: tegenlicht van afgelopen week sluit er heel mooi op aan.
Vaste lezers van mijn blog weten dat ik vaak begin met een persoonlijk voorval, dat koppel aan iets in het nieuws en vervolgens daar even bij stil te staan door me te verwonderen verbazen over de verschillende aspecten. Soms trek ik wat parallellen en dan kom met een positief eind vaak met een filmpje. Deze blog is er weer zo een.
De afgelopen week heeft de griep me te pakken gekregen en het waren een paar dagen met koorts, hoesten, snotteren en hoofdpijn. Lastig maar ook niet meer dan dat. Maar mijn lichaam moest wel werken om de virussen te lijf te gaan. Het was geen zware aanval en natuurlijk weer veel te snel aan de slag gegaan. Met als gevolg dat ik het nog niet helemaal kwijt ben. Ik kreeg een aantal goedbedoelde adviezen vooral goed uitzieken. Dat advies heb ik vaak gekregen maar weet nooit zo goed wat ik daar mee moet. Wanneer ben je beter dat is een lastige vraag. De vraag waanneer kan ik weer aan de slag is wat makkelijker te beantwoorden, dat kan vrij snel.
"De slag om Nederland" is ook weer begonnen. Een serie die misstanden aan het licht brengt. En dan gaat het niet om een mishandelde poes of geweld op staat nee dit gaat vaak over heren en dames in de wereld van het grote geld en macht. De laatste aflevering ging over de overname van een kinderopvangketen Estro. Die keten is overgenomen door een durfkapitalist die er 1 miljoen Euro per vestiging voor betaalde. Voornamelijk met geleend geld van de bank. Het wordt erg helder uit de doeken gedaan hoewel ik de constructie nog niet helemaal kan navertellen. Maar het resultaat is dat een goedlopende keten wordt overgenomen, het wordt volgehangen met schulden wat opgebracht moet worden door….. juist de aangesloten kinderopvang centra. En waarblijft het geld? In de zakken van durflkapitalisten, maar natuurlijk ook een groep Juristen, Banken, Notarissen en niet te vergeten advieskantoren en accountants. Honderden miljoenen en triest om te zien hoe de directeur probeert zich er uit te redden heel aarzelend geeft ze aan dat ook zij waarschijnlijk mee mag delen in de winst. Dat is nog niet zeker maar de onderhandelingen lopen. Als ik kinderen had op zo'n opvang zou ik ogenblikkelijk met een aantal ouders zelf iets regelen. Niet alleen dat het goedkoper is maar je voelt gewoon dat (aan de top) het kind daar absoluut niet op een eerste plaats komt. Er wordt gesproken over kinderen als over broodjes.
Op zich niets nieuws want meer bedrijven hebben al lang niet meer de klant centraal. Ik sprak een vriend die beter in de materie is ingewijd en hij gaf aan dat er diverse bedrijven in Nederland zijn volgehangen met schulden. De Banken natuurlijk en vooral voormalige staatsbedrijven, energie en telecom. Zo las ik de afgelopen week in het Dagblad van het Noorden dat men dat ook met Ziggo heeft volgehangen met schulden. Ook daar een optimistische directeur die dat niet als belemmering zag.
In de uitzending wordt gesproken over een sprinkhanenplaag. Met mijn recentelijk ervaring is de vergelijking met de griep ook wel aardig. Dat "verrijkingsvirus" dwaalt nu eenmaal door de maatschappij. Niet iedereen wordt er door besmet. Wat ook wel een aardige vergelijking is je loopt eerder het risico besmet te raken in een grote groep. Het lichaam reageert heftig op de griep en probeert al de ongewenste elementen uit te schakelen er zijn dus delen in je lichaam die het bestrijden. Dat gaat vergezeld van koorts en niet meer goed kunnen functioneren. Maar heb je het gehad dan ben je in de toekomst redelijk bestand tegen dezelfde virus.
De maatschappij heeft dus iets onder de leden, is ziek. Het wordt een beroerde tijd. We zullen moeten uitzieken. Maar op de achtergrond zijn er allerlei processen bezig de virussen er uit te werken. Dat lijkt onmogelijk want de koorts heeft ons aardig te pakken. Toch tref ik veel mensen die op hun manier het bestrijden. Die een allergie hebben tegen macht en misbruik. Je werk doen en er voor betaald worden is niets mis mee. Misbruik en grof verdienen aan het werk van anderen is fout. Dat willen we bestrijden Worstel je daar ook mee en denk je dat we maar met een paar zijn bekijk dan maar eens onderstaand filmpje. Je bent niet alleen. Een hoopvol signaal. Ik zeg wel eens voor de grap laten we geld afschaffen overgaan tot het ruilsysteem met eikeltjes als betaalmiddel.
Deze keer was het niet moeilijk een onderwerp te vinden voor mijn blog. In een tenenkrommend stuk in het Dagblad van het Noorden schrijft Frits Bloemendaal over verdwenen zekerheden. Ik mag hopen dat het een eerste uit een serie is en dat er nog veel zullen volgen over een positieve toekomst, warmere maatschappij etc. Want dit was wel een heel erg triest verhaal en als we al niet in een crisis zaten was dit stuk aanleiding om collectief depressief te worden. Het is echter maar de halve waarheid.
Natuurlijk heeft hij wel een aardig beeld van de huidige situatie. Net zo goed als ik nu naar buiten kijken, kaal, koud, en ijs wat nog niet houdt. Schijnbaar dode natuur. Het laatste stukje helder groen gras oogt doods. Maar ook dat is maar een half verhaal. Onder de grond, weggestopt onder de bast van bomen, in de winter holen zitten planten, egeltjes, hazen en andere dieren. Ze kijken uit naar de lente. Die barst over een paar maand in alle glorie weer uit zijn voegen. Ja sommige planten en dieren overleven het niet. Maar ook dat heeft een functie. Net zoals al die vermeende zekerheden die (dreigen te ) verdwijnen. Die hebben ook hun functie gehad.
Als ik het stuk van Frits zo lees, kan ik bij ieder somber voorbeeld een glorieus nieuw initiatief noemen die qua potentie het oude misschien wel vele malen overstijgt. Hij heeft het over duurdere oudere werknemers die worden wegbezuinigd. Ik hoor geluiden over demotie omdat heel veel ouderen zelf ook wel weten dat ze soms onevenredig veel verdienen. Frits heeft het over het toenemend gevoel van onveiligheid. Vanuit de natuur weten we dat in dat geval allerlei mechanismen in ons lichaam actief worden. We zijn op ons hoede maar ook alert op wat er gebeurd. Als oude vormen van zekerheid wegvallen dan organiseren we toch gewoon nieuwe? En die beginnen al te gloren. Nieuwe samenwerkingsvormen. Nieuwe coöperaties, niet meer zoals vroeger samen een machine aanschaffen maar nu samen de zorg regelen, snel internet of alternatieve energie. Zeg maar coöperatie 2.0. Die zijn nog lang niet altijd zichtbaar. Net als de bloembollen nog onzichtbaar wachten maar ze krijgen wel een seintje. Let er op straks mag je uitlopen.
Hij trapt me op de ziel als hij het heeft dat Payrollers en ZZP-ers die zodra ze overbodig zijn ze bedankt worden voor de diensten. Vervolgens maakt hij het helemaal bont door te stellen dat van dit soort mensen je al helemaal geen teamwork kunnen verwachten die kijken alleen maar naar eigen belang. Zelf tref ik heel veel verzuurde werknemers die zich vastklampen aan dat laatste stukje zekerheid dat ze nog denken te hebben. Daar tegenover tref ik hele hordes energieke zelfstandigen. Ja die hebben het soms niet gemakkelijk. Maar ook heel veel van die vrije beroepen zijn juist actief in de maatschappij. Daar tref ik een hele grote mate van betrokkenheid. Misschien niet meer bij dat bedrijf die ze er uit heeft gewerkt maar de vraag is of de maatschappij dan op dat bedrijf zit te wachten. Wel zit de maatschappij te wachten op energieke ondernemende mensen die de samenleving er iets beter op maken.Juist die mensen weten hoe het is om opgesloten te zitten in een organisatie en te moeten luisteren naar een manager die het allemaal denkt te weten. Die willen graag iets voor de maatschappij doen. Niet in een bestuur van een vereniging waar door de loop van de jaren ook een overlegcultuur is ontstaan. Nee gewoon de handen uit de mouwen. Net als bij NlDoet over 2 maand.
Ik tref bijna geen andere mensen meer. (die andere ontwijk ik liever) Ja ze hebben het soms best wel moeilijk en ze zijn misschien wel te optimistisch tegen beter weten in. Maar ik hoorde een uitdrukking "Een pessimist heeft altijd gelijk, een optimist het succes"
Morgen is het Blue Monday. Dat verklaart waarschijnlijk het sombere artikel. Tijd om wat tegenwicht te geven.
Mocht dit verhaal je al te happy de peppie over komen…. neem gerust contact met me op. Ik doe niets liever dan energie opwekken daar wordt ik zelf ook beter van. (en dan heb ik het niet over geld).
Het leuke van ouder worden is dat je steeds meer mensen tegen komt. En met al die nieuwe media komen zo nu en dan ook weer mensen van heel vroeger voorbij. Soms vraag ik me af waar de grens ligt hoeveel mensen je je nog kunt herinneren. 2000 3000 of nog meer. Let wel ik schrijf duidelijk niet over mensen kennen want daar is veel meer voor nodig dan een korte ontmoeting. Ik ken mezelf amper, ik wist niet dat ik zo snel geraakt kan worden. Geraakt, positief of negatief door iets of iemand, het doet iets met me. Laat staan dat ik dat van iemand anders zou weten
Toch kan je tegenwoordig meer van iemand te weten komen over hem en haar zonder zo iemand echt tegen te komen. Via twitter stuitte ik op tweets van @KarinWinters. Dat is op zich niet verwonderlijk Karin heeft inmiddels ruim 80.000 tweets het universum in geslingerd. Men zegt wel dat ik veel twitter maar in de 5 jaar en 8 maanden dat ik twitter zijn dat er iets meer dan 2000. Karin twittert 8 maand korter en 40 keer zo veel. En Karin blogt daarbij iedere dag en daar zitten jaloersmakende mooie posts bij. Nu heb ik lang niet alles gelezen want dat is gewoon te veel. Maar als er één ding vanaf spat is dat wel de energie.
Als je iedere dag blogt zit er ook wel eens een dip in te lezen. Maar Karin doet dat met zo'n humor dat je er om glimlachen. Ik zag ergens een plaatje bij haar, I 'm a rebel (I think positively). Dat hebben we dan wel gemeenschappelijk want Iemand zei me laatst. Leuk dat je altijd zo optimistisch kritisch bent. Kunnen we wel kilo’s van gebruiken in deze tijd .
Wat maakte dat ik langer op haar Blog bleef hangen? Dat was de hashtag #TGIF en even later zag ik dat ze #BOS en #WOT hanteerde. Ik ben nou niet echt een digibeet maar moest er wel even zoeken voor ik er achter kwam. Taal uit de Eredivisie van bloggers en twitteraars. Ik wil wel een kleine hint geven waar de Hashtags voor staan ze komen uit het Engels. Ik maak er #BOZ van. Maar terecht geeft Karin aan dat ze op vrijdag geen links neerzet want dat maakt mensen lui. Zoek het zelf maar even op daar leer je van. Het is duidelijk ze heeft iets met onderwijs.
We hebben weer een compleet nieuw jaar voor de boeg. Een jaar waarin ik hoop dat al die mooie prille voorbeelden van de nieuwe werkelijkheid wat sterker gaan worden. Soms zou je wel willen dat het sneller gaat maar aan de andere kant gras kan je niet harder laten groeien door er aan te trekken. Het afgelopen jaar stond bij mij vooral in teken van de veranderende maatschappij. Meer initiatief bij de mensen zelf en minder bemoeienis bij de overheid. Dat heet zo mooi de kanteling in de maatschappij. Mensen moeten meer zorgen voor hun eigen leefomgeving. De overheid kan het niet allemaal meer. Ze moeten dingen loslaten. En dan zie ik steeds die jongetjes voor me: beiden de handen om de bal. Ze zijn het eens wie de bal krijgt maar dat ene jongetje wil niet loslaten.
Thema's die in het bedrijfsleven ook spelen. De werkvloer weet het best hoe het moet. De top is vaak met heel andere dingen bezig. In mijn functies bij PTT KPN en ATOS heb ik talloze sessies meegemaakt over TQM, Empowerment, klantgericht werken. Bijna allemaal top-down geïntroduceerd. Er veranderde weinig, de top bleef de bal vasthouden. Misschien wilde de top wel anders maar de lagen eronder waren een soort lemen laag die de signalen niet of verkeerd doorgaven. Ook geen wonder want bij een platter wordende organisatie vervallen de tussenlagen. Zijn grote organisaties in staat om zichzelf om te vormen? Om eerlijk te zijn…. ik denk het niet.
De verandering komt dus van kleine bedrijven. BSO was daarvan een mooi voorbeeld. Bij een bepaalde grootte deelde het bedrijf zich op in kleinere cellen die weer konden groeien. BSO werd Origin, dat ging op in Atos Origin en nu heeft dat bedrijf zijn Origin verloren is weer gewoon ATOS. Van de oorspronkelijke BSO gedachte is niets meer te bespeuren.
Hoe staat het nu met de BSO achtige aanpak? Met name bij kleinere startende bedrijven is vaak te horen dat er een informele sfeer is: een platte organisatie en toegankelijk voor klanten. Vaak is te horen dat de medewerkers het fantastisch vinden om met een kleine organisatie een mooi resultaat neer te zetten. Ik moest er aan denken toen ik vanmorgen de Nieuwjaar wens kreeg van VOYS Telecom. Een "klein" telecom bedrijf waar ik klant ben. Ik ken het bedrijf al wat jaartjes en Mark V sprak ik eens toen hij pas begonnen was. Leuk om te zien hoe zijn bedrijf gegroeid is en prachtig om te zien hoe hij zijn filosofie deelt met de collega's maar ook met de klanten en de rest van de wereld. Het VOYS handboek is gewoon online te lezen. En de bedrijfsfilosofie is gewoon te lezen op de bedrijfs blog. Voys telecom is gegroeid naar 22 medewerkers. Het enthousiasme spat er af. En het is super prettig dat als je belt gelijk iemand aan de lijn krijgt. Heel open en prettig. Alles wat er in het handboek staat herken ik wel vanaf de buitenkant. Transparant dus
Daar waar ik in de maatschappij prachtige voorbeelden zie van de nieuwe maatschappij zie ik ook bij bedrijven ook parels die als voorbeeld kunnen dienen. Mark is met Voys Telecom duidelijk bezig met anders organiseren. Hij is aan het loslaten. Volgens hemzelf: Daarnaast hou ik me bezig met doorontwikkeling van organisatie en techniek; welke diensten kunnen we vernieuwen of verbeteren, hoe kunnen onze interne processen nog beter en meer van dat soort vragen houden mij bezig. De dagelijkse gang van zaken laat hij over aan zijn collega's. Ik ben benieuwd hoe Mark tegen zaken aan kijkt.
Het is tijd om weer eens een kop koffie met Mark te drinken (hij drinkt Espresso). Dat wordt vast een leuk gesprek.
De kerstdagen zijn weer voorbij. Het gaf me voldoende ruimte tot nadenken. Ik zag het hiernaast staand gezegde op "Life is a bitch Quotes". En daarin zit veel stof tot nadenken. Daar kan ik moeiteloos 10 bloggen over vullen. Dat doe ik maar niet want het ook erg persoonlijk. Je kunt erg ongelukkig zijn in een situatie en toch niet weglopen omdat het bijvoorbeeld gaat over je werk waar je niet gelukkig wordt maar je kiest ervoor om te blijven omdat je het inkomen nodig hebt om de verplichtingen te kunnen betalen. (dan dient het nog wel ergens voor) Het blijven of weglopen zijn persoonlijke keuzen.
Een andere uitdrukking die ik wel vaker hier heb gebruikt: Love it, Change it or Leave it. Toen ik ontslag nam had een van mijn collega's als reactie, dat heb je ons altijd voorgehouden en nu pas je het zelf toe.
Voldoende over verlaten en weglopen. Negatieve energie die je een plekje moet geven. Ik heb wel eens het gevoel dat hoe langer je er mee worstelt hoe langer het gevoel blijft hangen. Jammer want het leven is er te mooi en te kort voor. En er zijn nog zoveel nuttige dingen te doen. Gisteren kreeg ik een mailtje van een oud collega waarin hij over me schreef: Leuk dat je altijd zo optimistisch kritisch bent. Kunnen we wel kilo’s van gebruiken in deze tijd. Ooit eerder schreef iemand: Mooi zoals jij “lastige zaken” of problemen weet om te denken naar kansen. En niet vanuit armoede, integendeel!
Poeh ik heb een klus te klaren. Op zoek naar kilo's optimistisch kritisch iets. :-). Nou ik weet er wel een paar.
Het mooie is dat de Crisis over is. Sinds 2008 kunnen we weer werken aan nuttige dingen. Er komt weer aandacht voor elkaar, macht maakt plaats voor gezag. Klinkt een beetje raar want de economische crisis woedt nog volop en dat duurt ook nog jaren ben ik bang. In mijn ogen is dat niet de echte crisis. De echte crisis was daarvoor. De eerste misstanden bij grote organisaties zijn aan het licht gekomen en dat is nog maar het begin. Want al die zelf verrijking aan de top is nu wel aan het licht gekomen maar daaronder woedt het nog gewoon door. Ik kan me niet voorstellen dat organisaties alleen in de top verrot waren. Daar heb ik lang genoeg voor in grote organisaties rondgelopen. De lagen eronder deden vrolijk mee. (en dan heb ik het niet over de werkvloer) Gebruik / misbruik makend van macht en het ruilmiddel dat wij geld noemen.
De 2e kerstdag zaten de kinderen Monopoly te spelen. De eindfase ging het er weer spannend aan toe. Een van de ouders zei: ik vind monopoly wel leuk maar zodra de huizen en hotels komen vind ik er niets meer aan. Prachtig samengevat. Volgens mij kan een monopoly spel weken duren als je de huizen en hotels afschaft. Geld met geld verdienen bah. Misbruik maken van de Meent. Als we nu eens in de loop van komend jaar geld afschaffen en eikeltjes gaan gebruiken als ruilmiddel. De overheid afschaffen als orgaan die het allemaal zo goed voor ons weet. De overheid? Dat zijn wij toch zelf? Daar werken geen oppermensen. Ook gewoon mensen van vlees en bloed met hun eigen hebbelijkheden en onhebbelijkheden. De overheid moet weer in dienst staan van de gemeenschap. Dus ook luisteren naar die gemeenschap.
Zullen we net als bij het monopoly het geld weer in de doos stoppen en over gaan naar het echte leven. Zorgen voor onze kwetsbare planeet, samen een beetje op elkaar letten. Oef dit is wel wat meer dan kilo's ben ik bang. Daar heb ik hulp bij nodig.
De Maya's waren slim maar toch niet slim genoeg om het eind van de wereld goed te voorspellen. De vraag blijft wel of ze dat ooit ook zo letterlijk bedoeld hadden. Het doet er ook niet toe. Voorlopig zitten we met elkaar opgescheept op deze prachtige planeet die Aarde heeft. En omdat we hier nog wel even vast zitten kunnen me er maar het beste van maken. Maar ja wat is dan het beste? Ten koste van alles en met behulp van de arbeid van anderen (super)rijk worden en dan er van genieten. Misbruik maken van het "ruilmiddel geld" omdat je heel handig en slim wegen weet om zoveel mogelijk te vergaren. Daar is de wereld niet beter van geworden.
Wat dan wel? Als ik iets met een beter wereld wil wat moet ik dan dan? Waar begin je? "Het helpt toch allemaal niet en mijn bijdrage stelt niet voor". Tenminste dat lijkt me een verklaarbare reactie in deze complexe wereld…. Ik doe maar wat.
En natuurlijk zijn er mensen in de wereld die het mooi weten te vertellen. De uitdrukking van Gandhi: ""Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."is prachtig het staat er mooi, maar alles wat ik doe doet dat er eigenlijk wel toe? Ik kwam via een twitterbericht van Berdine Grashuis (@berdienegrashuis) op een artikel van Peter Heerschop. Daar las ik
Laat ik beginnen met de bedreiging van ‘Doe ik er toe’. De eerste bedreiging ben jezelf. Als je zelf vindt dat je er niet toe doet, dan heb je al een groot probleem. Dan kom je in de houding van ‘Maakt niet Uit’. even verderop in de tekst "En als ze bij een vergadering vragen wie een bepaalde taak op zich wil nemen, dan kijk je net zo lang naar de tafel totdat iemand anders al heeft gezegd dat die het wel gaat doen. Bij een bepaalde lengte van stilte zijn het namelijk altijd dezelfde mensen die zich verantwoordelijk voelen".
Deze citaten komen uit een stuk over onderwijs. Peter Heerschop is zelf leraar lichamelijke opvoeding geweest. Het stuk is geschreven voor leraren maar met heel weinig fantasie is het te vertalen naar iedereen. Natuurlijk is er altijd een kant aan werk aan wat je moet doen over regels en resultaten. Maar er is ook een kant van betrokkenheid. Daar kan je dat stapje extra zetten. Peter noemt veel voorbeelden voor het onderwijs maar ook in het dagelijks leven is er de mogelijkheid even iets extra's te doen. De glimlach en groet naar de overstekende man of vrouw terwijl je wacht voor de zebra. Of juist dat oogcontact met de persoon in de wachtende auto. Het kan voor die persoon net even dat verschil maken tussen een somber begin van de dag of een prettige start. Je zult het in veel gevallen nooit weten maar een ding is zeker, wat je ook doet ….. Je doet er toe.
Prettige Kerstdagen.
Oh ja voor de liefhebber van Social Media het kerstverhaal in moderne uitvoering
Aan het eind van het jaar lijkt het altijd of alles nog snel even moet. Of er na de kerst en jaarwisseling geen tijd meer is. Nu is het dit jaar anders want de Maya's hebben voorspeld dat de komende week het eind der tijden is. En dat zou zo maar kunnen want je hoeft je maar te verdiepen in de ervaringen en verhalen van astronauten om te weten hoe klein en kwetsbaar onze planeet is. Wij Christenen zijn opgevoed met de uitdrukking: "van die dag zal niemand weten". Dit als het gaat over de dag des oordeels. De wederkomst van Christus. En bij meer algemene zingeving heeft men het wel over Leef alsof iedere dag de laatste is. Dit laatste om aan te geven dat je de tijd niet moet verdoen maar besteed het aan nuttige dingen. De vraag is dan natuurlijk wel wat zijn die nuttige dingen?
Voor mij gaat het dan over aandacht voor mijn eigen omgeving in groter wordende cirkels. De afgelopen week was daar een mooi voorbeeld van. Het begon met een startbijeenkomst in het Noorden van "Bron voor Leiders". Een groep mensen die bij elkaar komt om samen te werken aan een cultuur die stimulerend is voor ieders talenten. Dat is waar het bij Bron voor Leiders om gaat. Het is een club waar ondernemers en leiders hun ervaringen delen en van elkaar leren over persoonlijk leiderschap. Het was een startbijeenkomst in het Noorden maar er komt zeker een vervolg. De dag erna waren we met een aantal dorpen uit het Westerkwartier bij elkaar om te praten over energiezuinige Dorpshuizen en ook over de gemeentelijke herindeling van gemeenten die er aan staat te komen. Dit vanuit de regio West van de Vereniging Groninger Dorpen. De dag erna was er de bijeenkomst van de 3 noordelijke organisaties van de Natuur en Milieufederatie. Ik mocht daar een workshop geven hoe betrek je mensen bij een initiatief.
Allemaal bijeenkomsten die staan in teken van de toekomst.En ook heel mooi in opbouw. Bron voor leiders gaat over wat je motiveert om de verandering te zijn in de wereld, Groninger Dorpen over de directe leefomgeving en de Natuurfederaties wat je kan doen op het gebied van duurzaamheid in je omgeving. Maar in alle gevallen begint het bij mezelf en over de rol die ik zelf wil spelen in de wereld. Een mooi thema zo voor de kerst. De tijd die staat voor een stuk bezinning. Er is nog ruim een week tot de kerst. Ik wens iedereen nog een nuttige week. Als er ooit tijd voor was dan is het wel komende week.
Terwijl we in Nederland druk zijn met ons zelf, dendert de wereld gewoon door. Er is in de rest van de wereld nieuwe dynamiek aan het ontstaan. Natuurlijk is het vervelend dat wij een stapje terug moeten doen maar het leuke is dat juist in het overgrote deel van de wereld er ook dingen veranderen. Vaak wel op een manier die niet echt bij ons past. Het gevaar is dat we het ook niet herkennen als waardevol. Soms lees ik iets waarvan ik denk Jeeee wat leuk.
Zo las ik van "WeChat" een Chinese chat applicatie met al 200 miljoen wereldwijde gebruikers. Ik heb het geïnstalleerd op mijn telefoon en wat ze doen kan helemaal niet. Tenminste ik zie al weer grote groepen mensen me waarschuwen. Ik geef ze toegang tot mijn contacten op facebook, mijn nummers in mijn mobiel en ga zo maar door. De app is wel heel erg uitgebreid. Naast het chatten kan ik in contact komen met andere mensen op de wereld die ook schudden met de telefoon. Ook is er de mogelijkheid digitale flessenpost te versturen. Zo heb ik al flessenpost uit Jamaica ontvangen.
Ik las over Jana: een mobiel marktonderzoek tool in ontwikkelingslanden. De respondenten krijgen gratis belminuten in ruil voor hun deelname. Jana werkt met verschillende mobiele operators samen en heeft een bereik van ruim 3,5 miljard mensen in meer dan 100 landen. Mobiel is in veel ontwikkelingslanden het platform waar erg veel mee kan. Bijvoorbeeld betalen m.b.v. SMS. Hele geldstromen gaan buiten de banken om.
Sinds een paar weken heb ik ook een account bij Devicemagic. Het leuke van die toepassing is dat je zelf heel erg simpel een Enquête App kan aanmaken voor een smartphone. Die app kan ik sturen naar iedereen met een smartphone met het verzoek ook andere mensen te vragen naar hun mening. Een vragenlijst op je eigen mobiel. Alle resultaten komen allemaal keurig in een Spreadsheet of database. Die informatie kan ik gelijk online beschikbaar maken. Het leuke is dat ook gelijk de locatie van de plaats waar de vragen gesteld zijn worden meegezonden. (eventueel ook een foto). Zo kan ik bijvoorbeeld een vragenlijstje maken voor bewoners van dorpen en mensen vragen de app te downloaden op hun mobiel en mensen in dorpen te interviewen. Het kost nog geen uur om zoiets te maken. Het sluit mooi aan bij mijn vorige blog. Er wordt veel gesproken over ontwikkelingen in dorpen maar wat is de mening van de bewoners? Gewoon vragen denk ik dan. Het kan zo eenvoudig. Dat hebben ze in de rest van de wereld op heel veel plaatsen al lang door. Wij versturen soms nog vragenlijsten op papier.
Het stond er zo eenvoudig in het kerken blad van de PKN gemeente in ons dorp: "Het bouwfonds is opgeheven". Het bouwfonds werd tientallen jaren geleden opgericht om geld te krijgen voor de oprichting van een verenigingsgebouw bij de Hervormde Kerk in Zevenhuizen. Toen het gebouw na heel veel zelfwerkzaamheid er was, bleef het bouwfonds bestaan. Want er waren (renteloze) leningen aangegaan en er moest ook geld voor komen om dat af te lossen. Later zorgde het bouwfonds voor verbouw of renovatie van de kerkelijke gebouwen. Mijn ouders waren er erg nauw bij betrokken. Mijn vader was penningmeester en na zijn overlijden nam mijn moeder het stokje over. Later werd ik ook bestuurslid van het bouwfonds. Er werden bazaars georganiseerd, rommelmarkten, verkoop van patat in de feestweek, een verloting en vele vele gezellige avonden. Door het samengaan de Hervormde en Gereformeerde gemeente is het bouwfonds opgeheven. Het is ondergebracht in andere commissies. Nieuwe Tijden.
Ook het DerdeWereldFonds bestaat niet meer, tenminste de naam. Het heet nu ATOS Foundation. De naam is veranderd en het is nu meer internationaal. Het doel is er nog steeds en de betrokkenheid van het bestuur ook nog ten volle. Het straalt nu veel meer zakelijkheid uit. Logisch natuurlijk want Atos is een wereldwijde speler op de IT markt en om eerlijk te zijn past een uitstraling die het DerdeWereldFonds had daar niet echt bij. Dus een logisch gevolg is een nieuwe naam en samenwerking met organisaties als "The Right to Play"
Natuurlijk doet het me wel wat dat beide namen verdwijnen of de organisatie helemaal ophoudt te bestaan. Want het zijn ook voorbeelden van betrokkenheid. Groepen mensen die zicht belangeloos inzetten voor het realiseren van een doel. Een relatief kleine Hervormde gemeente wist een in verhouding veel te groot gebouw neer te zetten en wist dat ruim 50 jaar draaiend te houden. Dat kon met heel veel betrokkenheid van gemeenteleden. Ook het Derdewereldfonds bestaat inmiddels ruim 30 jaar en heeft voor miljoenen euro's kleine projectjes gesteund. Wat ik zelf nog het aller leukst vind ook zijn de inmiddels 10 bouwprojecten waarbij een groep van rond de 20 personen zelf de handen uit de mouwen steken in een land waar dat hard nodig is.
De tijd dat ik bij beide organisaties betrokken was, ligt achter me en inmiddels ben ik druk doende met leefbaarheid op het platteland. Nu ben ik niet de enige want er zijn legio organisaties die zich daar mee bezighouden. Dat kan ook want er is geld afkomstig uit de zogenaamde krimp fondsen. Op het platteland, in dorpen gaat het ook vaak om het opzetten en draaiende houden van voorzieningen. Het gaat om dorpshuizen, speeltuinen, scholen of andere voorzieningen. Ieder dorp is anders en iedere situatie is anders. Het goed steunen van initiatieven is een kunst. Dat geldt voor de derde wereld en ook voor het platteland. Soms maakt geld meer kapot dan je lief is. In Afrika heb ik een gloednieuwe ambulance zien staan die nog nooit een zieke heeft vervoerd omdat er geen geld voor de brandstof was. Een vervallen generator langs de weg of kapotte windmolen bij een school door gebrek aan onderdelen. Heel vaak werden deze dingen geschonken door een afdeling van de Rotary, Lions of ander liefdadigheidsinstelling.
Hoe dan wel? Het antwoord staat op een bord ergens in Ethiopië. Een van de deelnemers van een bouwproject zag het langs de weg en nam er een foto van.
Het staat er zo mooi: ga naar de mensen. Alleen zij kennen hun geschiedenis, kennen de eigen aardigheden. Leef met ze samen, leer van ze, maak plannen met ze en werk met ze samen. Misschien is dit wel een mooie richtlijn voor al die goed bedoelde projecten in "krimp gebieden". Wat is de inbreng van de inwoners? Als die er niet is zal financiële steun averechts weren, het zal ten koste gaan van betrokkenheid.
Vaak moet ik opzoek naar een onderwerp van mijn blog en soms komt er zo iets nadrukkelijks onder mijn aandacht dat ik er wel over moet schrijven.
Gisteravond zat ik wat presentaties te bekijken op TED. Daar haal ik vaak de inspiratie voor mijn blog vandaan. Zo zat ik gisteravond te kijken naar een presentatie van Lisa Kristine. Lisa maakt foto's van moderne slavernij. Ze heeft een erg aangrijpend verhaal over moderne slavernij dat veel verder gaat dan de zwaar onderbetaalde werkers in fabrieken waar de I-phones worden gemaakt. Dit verhaal gaat over werken in mijnen, steengroeven, kinderen die met stenen moeten slepen zonder enige vorm recht of zelfs maar een vergoeding.
De contrasten zijn schrijnend. Ook toen ik de video vandaag weer bekeek moest ik eerst reclame van Rolex bekijken. Eigenlijk wel heel bijzonder dat een dergelijke presentatie wordt aangeboden door Rolex.
Vanmiddag zat ik te kijken naar Buitenhof en daar was het onderwerp hoezoarmoe. Ook daar ging het over de korting op ontwikkelingssamenwerking. Goed dat er aandacht voor is maar ergens voelde het niet goed. OK DSM is er heel goed mee bezig en ook het bedrijf met stekken in Afrika.draagt een steen bij. Toch blijft de presentatie van Lisa beter bij me hangen. Het zal de kracht van het beeld zijn. Haar foto's zijn erg indringend. Als ik daar naar kijk dan is de uitzenging van Buitenhof maar oppervlakkig. Het verhaal van DSM komt bijna arrogant over. Natuurlijk hoeven ze het niet te doen. Ze begrijpen heel goed dat dit ook een taak van ze is. Heel stiekum denk ik dan er zit zeker een eigen belang in. Dat gaf de man van de stekken tenminste ook gewoon toe.
Een logische vraag aan de man van DSM was geweest om te vragen of ze bij het maken van producten ook gebuik maken van grondstoffen die onder erbarmelijke omstandigheden worden gewonnen.Het was nu een heel erg promotiepraatje voor DSM en om eerlijk te zijn Ik geloof die oprechtheid niet. Alles wijst ero dat DSM het alleen doet voor het gewin. Ze verdienen er niet aan, oftewel ze maken er geen winst mee. De vraag of het liefdadigheid is laat hij onbeantwoord. Nou ja ze zijn bang dat ze de rechten kwijtraken want dn kunnen ze de produkten niet meer verkopen aan mensen die het wel kunnen betalen. Het is natuurlijk wel één grote marketing aangelegenheid. Even kijken op hun site en ja hoor op de voorpagina wordt melding gemaakt dat ze samen met het WFP de honger in de wereld bestrijden.
Bij mij komt het heel erg gemaakt over. Glunderend vertellen dat ze meer kennis hebben dat WFP. Wat een armoedig bedrijf.
Mijn vorige blog ging over hoop en hoe Obama in zijn speech veel mensen wist te raken. Delen ervan zijn ook prima bij ons in Nederland te gebruiken. Maar in Nederland verschillen we op een aantal fronten van Amerikanen. Over het algemeen vinden we dat de overheid een vangnet moet bieden voor mensen die buiten de boot dreigen te vallen. De grootte van dat net kan je het nog wel over hebben. Het net zal de komende jaren wel kleiner worden. Amerikanen vinden dat geen taak van de overheid. Daar doen ze veel aan fundraising, daar springen mensen en kerken eerder bij met hulp en geld.
Diep bij alle Nederlanders is er ook een gedeeld gevoel. Vrijheid van het individue en omkijken naar elkaar. Wij zien daarin wel nog een (kleine) rol van de overheid. In dat verband is het grappig om te zien dat VVD Icoon Wiegel protesteert tegen het inkorten van de WW. en zo zijn er wel meer voorbeelden. Blijkbaar hebben we wel een gemeenschappelijk gevoel hoe de samenleving er uit moet gaan zien.
Peter, en oud collega, wees me op een uitzending van Buitenhof op 16 september, het weekend na de verkiezingen. Aan het eind van die uitzending zitten daar twee vertegenwoordigers van VVD en PvdA die heel mooi schetsen hoe volgens hun de formatie zou moeten verlopen. Het getuigt van een scherp beeld van de situatie. Ze voorspelden een traject van uitruilen van dossiers. Niet uitkomen in het grijze midden. Geen waterige compromissen maar onderdelen uitruilen waar de achterban zich in kan herkennen. Precies zoals gelopen is. Dat vervolgens de krant van Wakker Nederland en onze eigen onze NationaleStatler en Waldorf: Jeroen Pauw en Paul Witteman er gaten in probeerden te schieten doet er niet aan af. De gemiddelde Nederlander had al lang in de gaten dat er wat moest gebeuren. Ik ben blij dat het land verder kan. En kijkend naar onze mede europeanen in het zuiden…. dan kennen we geen problemen. Waar hebben we het dan over?
Aan het eind van het gesprek hebben ze het over het kompas waar we op moeten koersen. Het actief burgerschap wordt genoemd. Beide regeringspartijen hebben we iets met dat onderwerp. En waarschijnlijk hebben alle partijen dat. Zelf zorgdragen voor je eigen leefomgeving en omkijken naar elkaar. Dat ligt wel heel dicht bij elkaar. Er wordt ook gesproken over kompas. Er wordt opgemerkt dat een regeerakkoord maar een tijdelijk iets is. Als er over een half jaar iets gebeurt wat niet is voorzien moeten ze toch om tafel om te komen met een oplossing.
Heel mooi is het dan om een kompas te hebben. Eerst even kijken waar staan we nu? En alles accepteren zoals het is. Staan in het stille midden. Dan van daar bepalen waar je naar toe wilt. Dan zal je veel mensen treffen die dezelfe kant op willen.
Het stille midden
In het stille midden voorbij gebabbel van innerlijke stemmen en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen met liefde voor wat is en een venster naar buiten om de ander te zien, te horen en niet altijd te begrijpen.
Dat maakt niet uit; we zijn allen sterren aan dezelfde hemel, harten op dezelfde aarde en doordrongen van het stille midden waarop slechts afgestemd hoeft te worden.
Het is mooi om te zien hoe de verkiezingen in Nederland en Amerika zijn verlopen. In Nederland zijn de "winnaars van de verkiezingen" met elkaar om tafel gegaan en dat mondde uit in een accoord dat eerst met veel instemming werd ontvangen. Er waren heilige huisjes geofferd en het mooie is dat de kiezers hier wel mee kon instemmen. Immers er moesten dingen anders. Mooi ook om te zien dat heel veel mensen uit de groep die het ging raken er laconiek op reageerden. Ja we moeten inleveren en logisch dat we een steentje moeten bijdragen. Nu alle stof is opgetrokken en de media er links en rechts overheen zijn gevallen is het weer jammer genoeg een beetje terug naar normaal. Maar nergens ben ik ook maar enigszins geraakt door wat er gebeurde. Het waren allemaal woorden aaneen geregen zonder passie.
De afgelopen week kwam ik van bed en viel met de neus in de toespraak van Obama, winnaar van de verkiezingen van Amerika. De vertaling is hier te lezen. Wat was dat een toespraak. Nergens was een overwinningsgeluid te horen. Wel een boodschap van hoop en samen de toekomst in gaan. Verderop in de week heb ik een aantal mensen gesproken die ook met tranen in de ogen hebben gekregen naar de toespraak. Wat hunkeren we in Nederland naar iemand die onze gevoelens zo kan verwoorden. En daar zijn alle onderdelen wel voor aanwezig. Want ja we zijn een klein land maar Nederland is wel een land waar heel veel mogelijk is en we staan midden in de wereld met onze opvattingen. Dat de rest van de wereld langzamerhand langszij komt is niet erg. Sterker nog met alles wat we hebben, zijn we het land waar heel veel mogelijk is en dat nog steeds tot de gelukkigste ter wereld hoort.
De predikant en onderwijzer in ons maakt dat we altijd weten wat anderen moeten gaan doen. En dat wordt met onze beide "slimste jongetjes van de klas" er niet beter op. Toch is er hoop want ook in Nederland weet iedereen dat de broekriem aangehaald moet worden met meer aandacht voor elkaar. De speech van Obama kunnen we ook gewoon gebruiken in Nederland. Er is een passage die rechtstreeks over is te nemen: Ik praat niet over blind optimisme, het soort hoop dat de enormiteit van de toekomstige taken en de obstakels op ons pad negeert. Ik praat niet over het wensdenken dat ons toestaat de zaak van een afstand te blijven bekijken en een gevecht te mijden. Ik heb altijd geloofd dat hoop dat koppige ding in ons is dat aandringt, ondanks al het bewijs van het tegendeel, dat iets beters op ons wacht zolang we de moed hebben om verder te blijven reiken, te blijven werken, te blijven vechten. Amerika, ik geloof dat we kunnen bouwen op de vooruitgang die we hebben gemaakt en kunnen blijven vechten voor nieuwe banen en nieuwe kansen en nieuwe zekerheid voor de middenklasse. Ik geloof dat we de belofte van de stichting van ons land kunnen vasthouden, de idee dat als je bereid bent om hard te werken, het niet uit maakt wie je bent of waar je vandaan komt, hoe je eruit ziet of waar je liefde ligt. Het maakt niet uit of je zwart of blank of latino of Aziatisch of Native American of jong of oud of rijk of arm bent, gezond, gehandicapt, homo of hetero. Je kunt het maken hier in Amerika als je bereid bent om het te proberen. Ik geloof dat we samen deze toekomst kunnen grijpen, omdat we niet zo verdeeld zijn als onze politiek suggereert. We zijn niet zo cynisch als de commentatoren geloven. We zijn groter dan de som van onze individuele ambities en we blijven meer dan een verzamelingrode en blauwe staten. We zijn en zullen altijd de Verenigde Staten van Amerika zijn.
In Nederland zijn we ook meer dan een verzameling individuen of partijen. Er is iets ook dat ons bindt. Zo nu en dan komt dat naar buiten bij sport, Koninginnedag maar het is ook te merken bij andere grote evenementen. Het lied "15 miljoen mensen op dat kleine stukje aarde" beschrijft al onze eigen aardigheden. Die aardigheden zijn er nog steeds, alleen we zijn met wat meer intussen. Het geldt nog als nooit tevoren. En dan zijn we ook nog Drenthen Groningers of Friezen. Daarnaast zijn we trots op ons dorp, de buurt of straat. Op Alle niveaus wordt een beroep op ons gedaan een steentje bij te dragen ieder naar vermogen. Dat gaat verder dan alleen voor geld. Voor een ieder geldt dat steentje bijdragen. Ik heb "hard gewerkt voor mijn pensioen" is maar een relatief begrip. Toekomstige generaties moeten waarschijnlijk harder en langer werken om de "schulden af te betalen" van de mensen die nu met pensioen gaan of zijn. In dat licht is het misschien nog niet eens zo raar dat ook de groep die met pensioen is eens nadenkt wat ze nog voor de maatschappij kunnen doen. Het gaat om betrokkenheid, ik zie daar hele mooie voorbeelden van. Dat geeft me hoop.
De afgelopen vrijdag was het Noorderstorm, een bijeenkomst in Drachten in het kader van de Noorder visie 2040. Volgens de de organisatie, de 3 provincies: De vraagstukken van dit moment (economie, klimaat, inrichting van de ruimte, krimp) vragen om een duidelijke en gezamenlijke koers in het Noorden. Hoe gevaarlijk dit soort denken is, zien we aan de tram in Groningen. Gelukkig is die afgeblazen want nu de nieuwe regering de OV kaart voor studenten gaat afschaffen, kan het zomaar zijn dat er totaal andere bewegingen in de stad te zien zijn. En dan hadden we nog 40 jaar gezeten met half lege trams en grote tekorten. Het was 5 voor 12 maar gelukkig gaat het niet door. Of er echt veel minder gebruik van de stadsbus wordt gemaakt door het verdwijnen van de studentenkaart is maar de vraag. Dat is jong menselijk gedrag en dat kunnen we moeilijk vooraf voorspellen kijk maar naar Haren.
De Groningse gedeputeerde William Moorlach vrijdag deed de opening en ik was verast door zijn opmerkingen: de komende jaren krijgen we het echt zwaar, de wereld gaat er anders uit zien en dan zal blijken dat we misschien wel voldoende infrastructuur hebben liggen in het Noorden (ook gelet op de ontwikkelde bedrijven terreinen en bouw locaties) Hij vertelde dat hij op weg naar Drachten door het Westerkwartier reed. Daar heeft volgens hem de laatste jaren een omwenteling voltrokken die volkomen gemist is door de overheid. Het gebied is getransformeerd van een arm gebied met veenarbeiders en keuterboertjes naar een gebied vol met zelfstandigen en kleine ondernemingen. Dat proces is voltrokken zonder enige bemoeienis van de overheid.
Vervolgens was er nog een mijnheer uit Eindhoven die ons moest inspireren en ons tips gaf hoe creatief en innovatief te zijn. We konden daarna luisteren naar genomineerden die een idee hadden ingediend, een schets van 2040. En kwamen een aantal schertsen van wat er nu al pril te zien is. Het doortrekken van wat is, koersen op de hekgolf. Of zoals de mijnheer uit Eindhoven zei: sturen door in de achteruit spiegel te kijken. Maar 1 bijdrage is wel blijven hangen. Martin met een veel te lange achternaam (je kunt nu niet allemaal Hut heten 🙂 ) nam ons mee naar 2040. Hij en zijn vrouw en kinderen wonen dan in Wapse. Door vragen te stellen kregen we een beeld van hun leven. Omdat ze bijzondere antwoorden gaven werden we erg aan het denken gezet. Wat als je onderwijs los laat, echt grenzeloos gaat werken in een omgeving die voor jouw inspirerend is. Hebben we dan 3D projecties als we vergaderen met de andere kant van de wereld? Of is er dan voldoende bandbreedte in Wapse?
En toen aan de slag. Aan een groot aantal tafels konden we praten over verschillende onderwerpen. Vervolgens schoven we een tafel op en mochten we verder met het resultaat van de vorige groep. Oftewel een grote prut van ideeën. Ik hoorde aan een tafel dat het goed zou zijn alle kinderen uit het noorden verplicht een aantal weken stage te laten lopen in het buitenland want het gebied loopt achter. Jammer eigenlijk want de eerste stap is het noorden te nemen zoals het is Met al de facetten. Rust en ruimte en ijle economie. Opvallend ook hoe groot de gedrevenheid is om groot te denken of denken in veranderen. Ook heel snel voor anderen te denken. Logisch ook want meer dan de helft werkte bij de overheid of aanpalende organisaties. Beangstigend hoe bij veel deelnemers nog het beeld leeft dat de overheid veel moet bepalen. Gelukkig waren er ook geluiden te horen dat de overheid moet leren luisteren. Ook beter leren kijken.
Het blijft natuurlijk lachwekkend om zo ver vooruit te kijken want 2040 is nog 28 jaar. 28 jaar terug, dan praten we over 1984. In die tijd kwam KPN (toen PTT Telecom) met een draadloos toestel, de New York, op de markt. Er waren nog veel mensen die het telefoon toestel in de hal hadden hangen, een wandtoestel, want vroeger belde je alleen als het noodzakelijk was daar ging je niet bij zitten. Inmiddels bellen we op de meest rare plaatsen: in de auto op de WC of op de bouwsteiger. Er werken nog steeds veel mensen iedere dag op een kantoor. Zittend achter een bureau. Nog bellend en werkend via een draadje. Voor die groep werknemers: hoe ziet dat er over 28 jaar uit?
Kunnen ogenschijnlijke tegenstellingen worden verenigd? Op dit moment lijkt het er op dat het in de politiek gaat lukken. Links en rechts samen. Terwijl ze voor de verkiezingen elkaar nog in de haren zaten. Het zou wel eens het beste voor Nederland kunnen zijn. Beide partijen op zoek naar wat elkaar bindt meer dan wat elkaar scheidt. Geen zachte gepolderde compromissen maar echt op zoek naar een nieuwe maatschappij. Misschien is het niet handig om het zo te benoemen want dan lijkt het net of er iets groots staat gebeuren. En voorlopig is dat niet zo want we zullen nog door een moeilijke periode gaan. Want hopen op de groei die alles weer "gewoon maakt" is een illusie. Evenzo gaat de overheid niet een dicht vangnet spannen en komen met oplossingen waarbij er voor iedereen een oplossing is.
De afgelopen periode heb ik het boek "Pauperparadijs" gelezen, een boek van Suzanna Jansen over Veenhuizen waar landlopers en wezen ondergebracht werden in een bedelaars kolonie. De maatschappij van de weldadigheid werd het genoemd. Indrukwekkend om te zien hoe door de loop van de afgelopen eeuw de overheid heeft geworsteld met de vraag hoe om te gaan met zwervers en paupers. Heel erg herkenbaar want ons dorp Zevenhuizen is ook een veenkolonie en de veenarbeiders leefden ook onder miserabele omstandigheden. Heel kenmerkend is het dat het bijna niet mogelijk was uit de onderste lagen van de bevolking te ontsnappen . Een huwelijk tussen de verschillende lagen in de bevolking was uit den boze. Maar als één ding me duidelijk is geworden dan is het het onvermogen van de overheid om blijvende verandering aan te brengen in de leefomstandigheden van mensen. Op een of andere manier moet ik denkend aan de Vogelaars wijken. We hebben in Nederland families waarvan de 2e of 3e generatie werkloos is. Ook onder de "nieuwe Nederlanders" zijn families die niet gemakkelijk meekomen in onze maatschappij. Het is verleidelijk om veel voor de groepen aan de onderkant van de samenleving te doen. Voor die mensen die dat zouden willen adviseer ik het boek Pauperparadijs te lezen.
Samsom en Rutte zijn bezig er samen uit te komen en ik hoop ook dat ze de "keuze van het individu" weten te combineren voor de zorg voor de zwakkeren in de samenleving. Maar wel een maatschappij waarin iedereen meedoet . Een maatschappij waarin de burger maximaal invloed heeft op de handel en wandel van de overheid. Dat vraagt een andere overheid dan de huidige. Één die luistert en het handelen laat afhangen van de mening van de burger en ook ruimte geeft aan initiatieven van burgers. En dan niet een samenleving die de zwakkere in de watten legt maar een samenleving die met respect voor ieders talenten een te behappen uitdaging heeft. Want als één ding me duidelijk is geworden na het lezen van "het Pauperparadijs" is dat mensen aan de onderkant van de samenleving het liefst leven in een voor hun vertrouwde omgeving.
Suzanne besluit haar boek met een ervaring die ze heeft tijdens de opening van het huidge gevangenismuseum.
Maar het zijn de slaapkooi- en die mij de pas doen inhouden. Zes witte alkoven van gevlochten bandstaai op een rij – 90 cm breed, 1 meter 85 lang. Ze zijn net zo dicht opeen geplaatst als vroeger, toen elke zaal er honderd- twintig telde, en dat maakt dat ze er nog krapper uitzien dan die ene losse kooi, die ik tijdens mijn eerste bezoek aan Veenhuizen had gezien. Een van de alkoven staat uitnodigend open. Terwijl ik naar binnen kijk, komen er twee dames in mijn richting aangelo pen. Boven het geklikklak van hun hakken uit hoor ik ze praten over projectindicaties en programmatyperingen.
'Ach, wat schattig,' laat een van hen zich met een blik op de kooien spontaan ontvallen. 'Kijk nou toch, dit was vast en zeker voor de kleine crimineeltjes.'
Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. Ik wil ze inwrijven hoezeer ze ernaast zitten, maar in plaats daarvan stap ik de kooi binnen, bij wijze van onopgemerkt statement. Tot mijn verbazing is het daarbinnen niet eens onaangenaam. Het voelt zelfs veilig, alsof je je op een eilandje hebt teruggetrokken, op een plek waar niemandje kan raken.
De afgelopen week hebben we met een groep mensen de voorstelling "Omdenken" bezocht. Het idee ontstond toen iemand me vroeg of ik wel boeken las en om daar iets mee te doen, een leesclub te organiseren. We hadden het gehad over het boek "Huh" een boek over omdenken. (Omdenken is het niet doen wat je normaal gesproken zou doen maar juist er een draai aan geven zodat dingen een andere wending krijgen dan verwacht.) Een paar dagen later stuurde ze me een mailtje over de voorstelling "Omdenken". Één en één is twee en we hebben 10 toegangskaarten gekocht en een groep mensen uitgenodigd om het boek te lezen en naar de voorstelling te gaan. Het werd een fantastische avond. De voorstelling was in Leeuwarden en de groep kwam uit Groningen en omgeving. We hebben als groep de trein genomen en het was leuk om te zien hoe de meeste mensen gelijk met elkaar in gesprek raakten. Terwijl niemand iedereen kende. Er was op het laatste moment iemand uitgevallen en ik maakte me wat zorgen want een oneven aantal daar had ik niet aan gedacht. Spontaan ontstonden er 3 groepjes van 3. Ook een beetje uit nood geboren want het was "vrije zit" en er waren geen 9 stoelen meer naast elkaar vrij.
Omdenken is inmiddels een heel concept geworden met handel er om heen, mutsen, spreuken en ook een voorstelling. Het boek en de voorstelling zijn een aanrader. Als je het boek hebt gelezen, is de voorstelling een feest van herkenning. Leuk gebracht en zeer onderhoudend. Het duidelijk maken dat "feiten feiten zijn" en niet iets wat wij er vaak van maken kwam bij mij wat moeizaam over. Terwijl hier juist de clou ligt als je wilt omdenken. Gewoon de wereld nemen zoals het is. Niet goed, niet fout gewoon zoals het is. En vandaar uit zijn er vaak heel veel mogelijkheden één en ander te veranderen.
Mensen die zijn ontslagen of een burn-out hebben gehad hoor je wel eens zeggen. Misschien is het wel het beste wat dat me is overkomen. Zo'n uitspraak komt niet vlak nadat iemand is ontslagen of thuis is komen te zitten met een burn out. Die conclusie komt vaak veel later als die persoon het heeft geaccepteerd.
Het is dan ook handig om te weten waar je roots liggen en te weten wie je bent geworden door de opvoeding. Het is niet belangrijk om te weten of je zo geworden bent door opvoeding of afkomst. (nurture of nature). Dat is gewoon een gegeven waar je weinig meer aan kan doen en zeker niet je ouders de schuld geven. Misschien wel om ze juist dankbaar voor te zijn. Maar het belangrijkst is om het te accepteren. Gewoon accepteren wie je bent. Vanuit die situatie heb je wel een keus om dingen anders te doen dan je altijd deed. Want er is een mooi gezegde: Als je altijd doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg".
Vrijdagavond mocht ik in het Westerkwartiers vertellen over het dorp waar ik opgegroeid ben. Spannend en leuk om te doen. Het wordt me steeds duidelijker wat mijn roots zijn. Waar mijn roots liggen, is wel duidelijk: op het dorp waar ik nog steeds woon. Geen rijke voorvaderen maar veenarbeiders, landarbeiders, keuterboertjes en nu het gebied van de ZZP-ers en kleine ondernemers.
Het accepteren wie je bent is best wel lastig want we leven in een wereld waar veel is opgebouwd met een imago. Je rijdt in een dure auto (of juist een oude Peugeot :-)) , bezit een groot huis of gaat met een grote groep vrienden op vakantie. De reclame maakt het er allemaal niet eenvoudiger op. Want als je Amstel bier drinkt ben je populair en ontstaat er spontaan een feestje als je weer thuis bent na de vakantie (volgens Amstel) . In de praktijk moet alles weer uitgepakt worden en de was gedaan. En stel dat er spontaan een feestje ontstaat, de was moet nog wel gedaan worden.
Klinkt natuurlijk leuk om met een groep mensen met de trein naar Leeuwarden te gaan een voorstelling te bezoeken. Een fantastisch leuke avond. Maar om tegen 2 uur weer thuis het bed in te rollen is iets anders . Om half 5 ging bij één van de deelnemers de wekker weer, om tegen 10 uur in Zeeland een vergadering bij te wonen. Het is wat het is. Je doet het of je doet het niet. Alle reden om niet te gaan. Ze ging wél mee naar Leeuwarden.
In de toekomst gaan we meer van deze activiteiten organiseren rond een boek. Bijvoorbeeld een wandeling bij de sterrenwacht in Westerbork naar aanleiding van het boek "de ontdekking van de hemel". Naar Veenhuizen naar aanleiding van "het Pauperparadijs". Wil je mee? Meld je dan aan op boekenbinder@groups.facebook.com je wordt dan toegevoegd aan de groep.
In slechte tijden hebben we vaak de neiging om in ons holletje te kruipen. Stil wachten tot het over waait. Gewoon ons eigen ding blijven doen. Ook al weten we dat dat gaat veranderen of zelfs dat het over is. In zo'n tijd leven we nu ook. Zo nu en dan horen we: straks als het allemaal weer beter gaat…. En steeds vaker hoor ik dan mensen zeggen: dit gaat niet weer over hou er maar rekening mee dat het erger wordt. Vaak wordt er dan niet duidelijk wat er allemaal erger wordt. Maar met een beetje logisch nadenken zijn er wel wat dingen te verzinnen.
De huizenmarkt: iedere maand horen en lezen we dat de huizenprijzen dalen en dat er weer minder huizen zijn verkocht. Mensen die van die verhuizingen moeten leven, hopen dat het weer snel aantrekt. Maar de huizen zijn te duur en de banken mogen niet meer zo ruimhartig hypotheek verstrekken omdat hun balans niet goed is. De hypotheekrente aftrek wordt op termijn afgeschaft en dan zullen we terecht komen op de huizenprijs zoals die in Duitsland is. 50 jaar geleden was er leegloop op het Groningerland en toen werden de huizen zo goedkoop dat veel Duitsers de huizen kochten als 2e woning. Die zijn inmiddels weer vertrokken en in sommige dorpen zijn er weer gezinnen komen wonen.Maar hoe het ook wordt, de huizenprijzen hebben nog lang niet het dieptepunt bereikt. Dat kan heel heftig worden voor mensen die met een restschuld zitten. (De waarde van het huis is lager dan de hypotheek) Inmiddels zijn er al heel veel gezinnen die daar mee worstelen en dat zal alleen maar erger worden. Wachten tot het weer aantrekt lijkt me op dit moment niet de beste optie maar als je al klem zit is dit mooi kl**ten.
Een andere baan: Je werkt bij een baas en ziet om je heen dat collega's worden ontslagen, het werk neemt af en zelf heb je ook niet veel te doen. Als je in de 50 bent heb je al eens serieus nagedacht over je pensioen maar die datum schuift alleen maar op. Een natuurlijke reactie is, gewoon iedere dag trouw naar het werk gaan hopen dat het jou niet raakt. Maar weinig mensen gaan op die leeftijd actief aan het netwerken en houden alle opties open. Maar als je ooit dacht voor je 60e te kunnen stoppen dan schuift de datum nu wel heel hard op.
Energie: Nederland liep altijd voorop bij ontwikkelingen. Maar als je over de grens komst merk je dat duurzame energie daar echt leeft. Zonnepanelen waar je ook maar kijkt. Wij Nederlanders stellen nog vaak de vraag, kan dat wel uit? Bij ons is er ook een sterke toename maar we lopen echt achter. De energie prijzen blijven stijgen en een duidelijke duurzame oplossing is er nog niet. Wel zien we meer en meer hoe stinkend rijke oliemaatschappijen in de wereld opereren.
Gezondheidszorg: de gemiddelde leeftijd wordt steeds hoger. Maar die laatste jaren zijn niet allemaal meer glorieus. De gezondheidszorg wordt steeds beter. Op hoge leeftijd kan er nog van alles worden vervangen en gerepareerd. Maar wanneer is het moment dat "het goed is". De vraag hoe een goede oude dag er uit ziet wordt te weinig gesteld. We kennen allemaal de reclame van het "Zwitserleven gevoel". Hoe reëel is dat nog? Kan je nog genieten van een welverdiende pensioen na 40 jaar hard werken terwijl de generaties ervoor er 50 jaar of langer voor moesten werken en de generaties erna ook veel langer voor moeten werken. Dat "40 jaar hard werken" begint steeds minder heftig te klinken. Komende generaties zullen hier zo hun eigen gedachten over hebben. Zullen zij de kosten nog willen opbrengen voor de mensen die op zoek waren naar het "Zwitserleven gevoel"?
Onderwijs: Jarenlang kon men studeren en hiervoor ook nog een beurs krijgen die je geschonken werd als je met goed gevolg afstudeerde. Daarnaast kon je ook nog bijlenen. Maar als het je niet lukt om af te studeren dan blijf je zitten met een schuld en ook de prestatiebeurs mag je nog terugbetalen. Ik las ergens dat er studenten zijn met € 100.000,- schuld die in 15 jaar moet worden terugbetaald. Ergens las ik de volgende passage
Lenen loont Hoe hoger de opleiding, hoe hoger het inkomen. Hbo’ers (36.000 euro) verdienen gemiddeld 10.000 euro meer dan mbo’ers (25.000) (CBS). lenen voor een studie is dus een prima investering. Maar als je de studie niet haalt ben je de Griek onder de studenten.
Alle bovenstaande onderwerpen hebben het in zich dat er iets gaat veranderen waar voorlopig het eind nog niet van in zicht is. Dat één en ander nog wel eens vervelend kan uitpakken zien we nu in Griekenland. Ook bij ons is dat voorstelbaar. Stel je voor dat er opeens een stemming ontstaat tegen een oliemaatschappij, de studiefinanciering of een bank en tel daarbij op de snelle opkomst van een massa zoals in Haren. Dan kan ook in ons land zomaar de vlam in de pan slaan. Zeker als je beseft dat we er nog lang niet zijn. De huizenmarkt gaat echt niet aantrekken omdat veel mensen ook de bovenstaande punten wel herkennen en voorlopig geen avonturen aangaan met hypotheken in een markt met dalende huizenprijzen.
Ja we zullen nog een tandje terug moeten. Het mooie is wel dat de eerste tekenen van een nieuwe maatschappij zichtbaar worden. Minder geld gedreven, meer lokale initiatieven door samenwerken. Grote bedrijven nemen duurzaamheid steeds serieuzer. In plaats van alleen overal een "duurzaamheid sticker" op te plakken gaan ze zich er ook meer en meer naar gedragen. Zie ook een aflevering van tegenlicht. Ze zullen wel moeten want net zoals bij mensen is het stil wachten tot het overgaat geen handige strategie. De luiken open. Kijken wat er in de wereld aan de hand is. Gelukkig hoor ik steeds meer mensen ook verwoorden dat het nog wel even zal duren. Maar degene die dit zegt is vaak niet pessimistisch. Integendeel juist niet omdat hij of zij ook weet dat de enige remedie is: de luiken open de realiteit onder ogen zien en er naar handelen hoe vervelend ook.
Het grote voordeel van ouder worden is dat je steeds meer dingen weet te plaatsen. In mijn tijd bij het Landelijk OpleidingsCentrum Telecom (Loc-T) werd met meer dan gewone belangstelling het boek de Vijfde Discipline van Peter Senge gelezen. Het was rond het jaar 1990. Ik heb me er toen ook doorheen geworsteld maar om eerlijk te zeggen, ik begreep er niet veel van. Onze dochter moest voor haar opleiding het boek ook bestuderen en ik heb het boek ook weer diagonaal gelezen. Nu kon ik veel meer van het boek begrijpen. Een van de 5 disciplines is me wel altijd bij gebleven: "building a shared Vision". Het bouwen van een gemeenschappelijke visie. Dat onderdeel sprak me aan omdat het voor me vast staat dat de visie niet alleen van een hogere baas moest komen, een soort opperwezen, maar juist samen met alle betrokkenen een beeld te vormen van de toekomst. Alleen op die manier krijg je mensen mee onderweg naar die toekomst.
Systeemdenken was volgens Senge de hoeksteen van de lerende organisatie omdat het de andere 4 combineert. Mooi gezegd maar wat is dan systeemdenken? Volgens mij zijn mensen die goed zijn in "Omdenken" erg goed in systeemdenken. Ik moest er aan denken toen Mark Rutte aankondigde dat de belasting op verzekeringen wordt verhoogd. Gelijk stond er in het Dagblad van het Noorden een oproep om eens goed naar de eigen verzekeringen te kijken en de overbodige te schrappen. Met tot gevolg dat de schatkist misschien minder binnen krijgt. Ergens anders hoorde ik dat een gemeente de toeristenbelasting wilde verhogen. Die belasting werd gebaseerd op de vrijwillige opgave van de toeristische bedrijven want de gemeente had geen personeel om dat te controleren. Achteraf bleek dat de gemeente na verhoging minder binnenkreeg omdat de bedrijven lagere aantallen doorgaven.
Een andere discipline is Persoonlijk Meesterschap. Senge noemt persoonlijk meesterschap het ‘geestelijk fundament’ van een organisatie. “De inzet en het vermogen van een organisatie om te leren kan nooit groter zijn dan die van zijn leden.” “Individual learning does not guarantee organizational learning. But without it no organizational learning occurs.” Persoonlijk meestershap geldt voor die mensen die continu kunnen reflecteren op hun visie, deze bij te stellen en te verdiepen. Ze zijn in staat zich blijvend in te spannen, geduld te ontwikkelen en een objectieve kijk te houden op de werkelijkheid. Het gaat over vakmanschap is meesterschap en niet over heer en meester zijn. Het zijn mensen die in staat zijn levenslang te leren; zij zijn altijd onderweg en arriveren nooit. Het meesterschap is geen bezit, maar het gaat om het proces. Medewerkers met een hoge graad van meesterschap zijn zich constant bewust van hun onwetendheid, hun incompetentie, en hun leerpunten. Ze hebben een groot zelfvertrouwen. Dat klinkt misschien als een paradox. Maar betoogde Socrates al niet dat je jezelf moet kennen om de werkelijkheid te kunnen kennen? Hoe kan je iets kennen, als je jezelf niet kent? (citaat uit een artikel van ministerie van BZK)
Mooi…. het gaat dus over constant bewust zijn van onwetendheid, incompetentie en leerpunten. Maar wel altijd onderweg zijn om nooit te arriveren om toch een groot vertrouwen te hebben. De afgelopen week mocht ik deelnemen in een bijeenkomst rond Persoonlijk Meesterschap. Mooi om met een groep mensen dat onderwerp te verkennen. Ook mensen onderweg.
Grappig dat je na 20 jaar weer aan het lezen gaat in een boek dat na al die jaren opeens voor je gaat leven.
En toen was opeens het weekend weer voorbij. Het laatste weekend van September staat voor mij altijd in het teken van Tocht om de Noord. Een wandeling van Lauwerszee tot Dollard tou. Naar de eerste regel van het Gronings Volkslied.En natuurlijk met een knipoog naar de barre "Tocht om de Noord". Natuurlijk is de wandeling niet echt bar. Hoewel je na 2 dagen wandelen in Delfzijl aan komt en dan 80 kilometer hebt gewandeld je voeten wel signalen afgeven dit was niet "leuk"voor ons.
En om eerlijk te zijn stap ik bij thuiskomst niet soepel en elegant uit de auto. Het is echt wel lopen op karakter hoorden ik van een mede wandelaar die in het dagelijks leven masseur is die nu zelf naar een massage verlangde.
Waarom het toch erg leuk is? Er is van alles te zien en beleven. Je loopt letterlijk door de geschiedenis van onze provincie. Dwars door musea, Kerken Galeries, bakkerijen, de kaasfabriek in Bedum, zelfbediening winkels, Buurthuizen Dorpshuizen en boerenschuren en stallen. Je proeft de geschiedenis en streekprodukten.
Het is voor mij een feest om te zien dat de dorpen steeds meer energie steken in iets te organiseren. Dit wordt erg door de organisatie van TodN gestimuleerd maar het is ook zichtbaar dat de dorpen zelf hier ook plezier aan beleven. Wat een promotie van Groninger Dorpen. Ik heb veel mensen van buiten de regio gesproken en allemaal waren ze enthousiast en met name verbaasd wat ze zagen en beleefden.
Prachtige voorbeelden van levende dorpsgemeenschappen die zich presenteerden. Maar tegelijkertijd is het merkbaar dat het ook iets met die dorpen doet. Het begon zaterdag in Grijpskerk en nog maar net op stap of de wandelaars kwamen tot hun stomme verbazing dwars door een zelfbediening. Daarna door een slagerij. Al wandelend oor het noorden van Het Westerkwartier gingen we richting Bedum. Absoluut onvergetelijk was de actie in Garnwerd waar we een nieuw been konden krijgen. Er waren al veel gestekt en we waren getuigen van de "bloederige taferelen"die dat met zich meebrengt. Het enthousiasme straalde eraf. Wat moet dat een voorpret opgeleverd hebben in dat kleine dorp en ik hoorde ook van een leuke afterpartie in een dorp die toen de wandelaars weg waren nog door gingtot de kleine uurtjes.
Zaterdag waren er schitterende luchten te zien. soms met prachtige gouden randen tegen een wit wolkendek of een erg blauwe lucht. Het regende zo nu en dan maar dat mocht de pret niet drukken.
Zondag begon met een prachtige zonsopkomst en schitterend weer de rest van de dag. Ook nu weer prachtige evenementen, De dorpstuin van Stedum, de jonkvrouw in Lellens die zich erg zorgen maakte over het gepeupel dat steeds meer te zeggen krijgt. (zie foto) Garrelsweer met een hele serie van vertellers. Eigenlijk zijn de 40 kilometer het ondankbaarste publiek. Die hebben weinig tijd om al dat moois te bekijken Dat is dan gelijk het dilemma. Als je alleen een deel van de route loopt, heb je wel tijd voor al dat moois maar je mist onderdelen en om eerlijk te zijn voor een geoefende lopen moet er ook wel een beetje uitdaging in zitten anders is het geen Tocht om de Noord.
De organisatie en natuurlijk ook alle vrijwilligers onderweg in de dorpen of bij boerderijen. Geweldig bedankt. 't was GOUD!!!
Het was heftig wat er afgelopen vrijdag in Haren gebeurde.
Vanaf een uur of 4 's middags heb ik het op de voet gevolgd via een livestream. Via Nu.nl werd het aangekondigd dat het live te volgen zou zijn. Er waren een aantal jongens onderweg naar Haren en zonden dit rechtstreeks uit via een stream op Internet. Op een gegeven moment zaten 40.000 mensen deze "uitzending" te volgen. Deze stream werd overgenomen op veel plekken (bijvoorbeeld de site van RTV Noord en nu.nl). Via deze stream maakten we de reis mee van de vroege bezoekers aan Haren. Ludieke beelden en interviews met mensen die geen flauw idee hadden dat ze op dat moment door 40.000 mensen bekeken werden …Live. De politie in alle onwetendheid stuurde de camera naar de binnenplaats van het politiebureau daar zou een voorlichter zijn. Even later werd de camera via een scheldkanonnade van de voorlichter weer weggestuurd hoe hij het in z'n hoofd haalde zomaar naar de binnenplaats te lopen. Allemaal live te volgen.
Zo werd ook een jongen geïnterviewd al ergens rond half 6. Of hij ook naar het feest ging. Jazeker maar hij moest eerst nog werken bij de Albert Hein. Hij hoopte niet dat die geplunderd ging worden want het was dicht bij de stationsstraat.
De eerste beelden in Haren gaven plaatjes weer van satelliet wagens. Niet een, maar meerdere. Blijkbaar stond er iets op stapel. Op een gegeven moment begon het aardig druk te worden en na een poosje viel de verbinding weg. Zo nu en dan nog even weer werkend maar toen definitief. Op twitter en internet kwamen daar veel vragen over. Ik denk dat de uitzending gestaakt moest worden door 2 mogelijke oorzaken.: Stomweg stroom op. Of het was inmiddels zo druk geworden dat er onvoldoende mobiel internetverkeer beschikbaar was.
Dat er iets bijzonders ging te gebeuren was voelbaar. Daar was ook al een week aan gewerkt. Alleen niet bewust. Dat hebben we met z'n allen gedaan. Op alle journaals was het. Het was het gesprek van de dag. Arm gezin dat dit moest meemaken. De vader heeft er alles aan gedaan. Diep respect voor wat hij heeft geprobeerd. Hij liet al een week voor het gebeuren een brief in de buurt bezorgen met daarin het verhaal. Als je die brief leest zie je dat deze vader het erg scherp doorzag wat de dreiging was. Die brief is nog te lezen op de site van Joop die het plaatste op 16 september. Het weekend voor het gebeuren. Wat wel een beetje vreemd en bizar is, dat boven het artikel de trailer van de ProjectX film is geplaatst.
Het vervolg heb ik niet allemaal kunnen volgen want we hadden thuis een verjaardagsfeest (van bescheidener omvang). Maar natuurlijk heb ik achteraf de beelden wel kunnen bekijken, heftig, en dan valt het me op dat de politie spreekt van een plotselinge omslag. Daar is volgens mij het nodige op af te dingen. De afgelopen jaren ben ik wel eens geweest bij evenementen waar "opeens de vlam in de pan sloeg" Vreemd genoeg waren in mijn omgeving dan altijd mensen die vooraf het al aankondigden soms ver voor de tijd. Jammer genoeg stopte de live stream. Want daar kreeg ik echt het gevoel dat je aanwezig was bij "the making of"
De dag erop was er heel veel aandacht voor het gebeuren. Heel erg triest om te zien hoe er in Haren een spoor van vernielingen waren. De ellende die het te weeg bracht.
Maar ik schrok ook wel van de persconferentie. De driehoek die daar zat verschool zich achter dat het een nieuw fenomeen was. Natuurlijk heeft de politie stinkend hun best gedaan en je zal er maar staan. En de burgemeester bedoelde het natuurlijk ook goed. Maar we leven nu niet meer in een tijd dat er klakkeloos geluisterd wordt naar het bevoegd gezag. (hoe triest dat ook is). In ieder geval kwamen ze in mijn ogen wereldvreemd over. Als iconen van een andere generatie. Totaal geen aansluiting bij de jonge generatie en dus ook met de veroorzakers van de ellende. Een beetje verontschuldigen dat we dit niet eerder hebben meegemaakt. Nee niet in Haren misschien maar zo nieuw is het ook weer niet.
Want even later zag ik bij RTV Noord Massa Psycholoog van de Sande. Hij heeft veel informatie on-line staan over het gedrag van massa's en hoe daar mee om te gaan. Dr van de Sande heeft veel onderzoek gedaan naar de TT -rellen. Een fenomeen wat 50 jaar geleden een vergelijkbare chaos was alleen vele malen groter. De opmerking van dr. van de Sande zette me aan het denken. Natuurlijk hij had gelijk. Haren was alleen anders omdat het zo snel georganiseerd werd door de Sociale Media. En zelfs dat is wat overtrokken want de traditionele media deden er meer dan lustig aan mee. Zelfs de burgemeester deed oproepen om naar Haren te komen. Dat deed hij met klem, zelfs een dringend beroep om naar Haren te komen.
Oh ja ik vergeet even te vertellen dat onze hersenen het woordje niet niet kennen. Hoe dat werkt? kijk maar eens naar de onderstaande video van Marc Lammers (voormalig coach van het dames hockeyteam) waarna gelijk de oproep van de burgemeester volgt. Duidelijker kan ik het niet maken. Misschien een cursus NLP? Zeker iets voor de communicatieafdeling om te evalueren.
De kiezer heeft gesproken. links en rechts hebben gewonnen. Wat overblijft is het lege midden. De plek waar ik me het beste thuis voel. De aanloop naar de verkiezingen werd bepaald door de strijd tussen VVD en PvdA. Nuchter bekeken is de uitslag niet eens zo vreemd.
De socialistische gedachte vermengt met het liberalisme. De zorg voor elkaar maar degene die de grootste inspanning levert of het slimst is krijgt meer (OK misschien wel het meest). De afgelopen week kreeg ik een leuk verhaaltje onder ogen waar ik even over moest nadenken
De 10 vrienden en hun stamkroeg "Nederland"
Tien vrienden gaan elke dag samen naar hun stamkroeg "Nederland" om een paar biertjes te drinken. De rekening bedraagt iedere dag € 100. Normaal gesproken zou iedereen € 10 moeten afrekenen, maar de vrienden hebben uiteenlopende inkomsten en besluiten de rekening volgens de verdeelsleutel van de Nederlandse belastingen te betalen. Dat geeft de volgende verdeling: De eerste twee (de armste) betalen niets. De 3de betaalt € 1 De 4de betaalt € 2 De 5de betaalt € 3 De 6de betaalt € 5 De 7de betaalt € 7 De 8ste betaalt € 10 De 9de betaalt € 16 De 10de betaalt € 56 Hoewel de rijkste meer betaalt dan de andere negen bij elkaar is iedereen tevreden met de oplossing en treffen ze elkaar dag in dag uit in de stamkroeg. Totdat de uitbater op een dag besluit de groep korting te geven. "Omdat jullie al jaren goede klanten zijn en hier iedere dag komen, geef ik jullie vanaf vandaag € 20 korting per dag. Ik zal dus nog maar € 80 per dag berekenen voor de gedronken biertjes.
Op advies van de kroegbaas besluiten de vrienden de 20% korting door te berekenen op de bedragen die ieder betaalt. Die avond rekenen de mannen als volgt af: De eerste twee betalen nog steeds niets De 3de betaalt € 0,80 in plaats van € 1 De 4de betaalt € 1,60 in plaats van € 2 De 5de betaalt € 2,40 in plaats van € 3 De 6de betaalt € 4 in plaats van € 5 De 7de betaalt € 5,60 in plaats van € 7 De 8ste betaalt € 8 in plaats van € 10 De 9de betaalt € 12,80 in plaats van € 16 De 10de betaalt € 44,80 in plaats van € 56 Het lijkt een oplossing waarmee iedereen tevreden moet zijn: de twee armste vrienden drinken nog steeds voor niks en iedereen is die avond goedkoper uit. Wie zou er kunnen klagen?
Eenmaal buiten, begint iedereen te rekenen. "Ik heb maar 20 cent van de korting gekregen!" roept de 3de vriend. De 4de zegt: "Ik krijg ook maar 40 cent van de 20 euro korting, terwijl de 10de er € 11,20 van krijgt!". "Dat is waar," zegt de 5de, "waarom moet hij € 11,20 krijgen, terwijl ik maar 60 cent krijg? De rijkste krijgt het grootste gedeelte van de korting!". "Ho even," roepen de eerste twee. "Wij twee hebben helemaal niets gekregen. Dit systeem buit de armen uit!" De negen mannen omringen de 10de, intimideren hem en noemen hem asociaal.
De volgende avond is de 10de man niet aanwezig. De negen andere nemen plaats en drinken hun biertje zoals altijd. Alles gaat goed tot op het moment dat er betaald moet worden. Ze ontdekken dan iets interessants: ze hebben niet genoeg geld om te betalen, zelfs niet om de helft van de rekening te betalen!
Het verhaal trof ik op Facebook en de moraal van het verhaal we moeten oppassen dat de rijkste mensen niet uit Nederland vertrekken. Het mag duidelijk zijn dat dit verhaaltje niet afkomstig is van iemand met weinig of geen inkomen. Ergens had ik ook nog een verhaaltje liggen over het rijk worden aan een luchtbel. Die gaat als volgt:
Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij verklaarde eikels te willen kopen en wilde daar een Euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de dorpsgenoten snel eikels te verzamelen. De man kocht een week later duizenden eikels voor een Euro per stuk. De man verklaarde dat hij een week later zou terugkomen en twee Euro per stuk zou betalen per eikel. Opnieuw begonnen de dorpsgenoten eikels te verzamelen, alhoewel er veel minder eikels over waren. De man verscheen een week later, betaalde twee Euro per stuk en verklaarde een week later opnieuw te verschijnen en vijf Euro per eikel te betalen.De voorraad eikels was vrijwel opgeraakt en de dorpsbewoners zetten alles op alles om maar nieuwe eikels te vinden. Ze vonden er toch nog een paar. De man verscheen precies op tijd een week later, betaalde vijf Euro per eikel en verklaarde een week later terug te komen en twintig Euro per eikel te betalen.De dorpsbewoners konden echter geen eikels meer vinden. Toen verscheen er een dag later een tweede man met een grote zak eikels op zijn rug. De dorpsbewoners vroegen of ze de eikels van de man konden kopen, maar de man vroeg er 15 Euro per stuk voor. De dorpsbewoners verzamelden al het geld wat ze konden vinden. Al het spaargeld wat ze hadden legden ze bij elkaar en ze kochten de grote zak eikels. Een week later verscheen de man echter niet meer. Ze zagen de man nooit meer. Ze waren al hun geld kwijt en het enige wat er achter bleef was een grote hoeveelheid eikels.
Opeens wordt het me duidelijk de "eikeltjeskoopman" ging regelmatig met zijn vrienden naar de kroeg. En als we dan het verhaal even doortrekken dan lijkt het me niet onredelijk dat hij een deel van de eikeltjes terugkoopt (of misschien alle). En dan hopen we dat hij zo snel mogelijk naar het buitenland gaat.
Het zijn boeiende tijden. Alles staat onder druk en de verkiezingen staan voor de deur. Al de debatten volg ik wat uit de ooghoeken en het doet me denken aan een wedstrijd “plas ophouden”.
Die uitdrukking hoorde ik eens van een oud collega die deelnam aan een project waarvan alle deelnemers het wel wisten dat het beoogde doel nooit op tijd werd gehaald. Iedereen liep achter op de planning maar durfde het niet toe te geven. Hij beschreef de projectvergaderingen als een “wedstrijd plas ophouden”. Wachtend op het moment dat iemand het niet langer houdt en roept “ik moet naar de WC”. Verontwaardiging alom maar dan blijkt dat bijna iedereen hem zat te knijpen, ook nodig moest en toen opgelucht naar de WC holde.
Er is iets heftigs aan de hand in onze maatschappij en de heren en dames politici draaien nog steeds om de hete brij heen.
De huizenmarkt: de afgelopen week hoorde ik iemand (ik meen het CDA) zeggen je zal maar de waarde van je huis zien dalen van € 200.000,- naar € 190.000,-. Onder welke kaasstolp deze persoon heeft geleefd weet ik niet maar het echte verhaal is je zal de waarde van je huis maar zien dalen van € 350.000,- naar € 280.000 en er nog een hypotheek op hebben van € 340.000,-. En dan opeens verliest een van de 2 partners de baan. Dan wordt het opeens heel erg vervelend want die prachtig mooie hyptotheekaftrek is opeens een loden last. Want bij weinig of geen inkomen valt er niets af te trekken en draai je op voor de volle hypotheeklasten. Met aftrek was het misschien al een stevige last, het volle pond wordt helemaal een lastig parket.Natuurlijk klinkt dan het VVD voorstel goed dat de huizenprijzen weer gaan stijgen. Dream on, want dat is niet de “way out”.
Want zijn de huizenprijzen niet veel te hoog en wordt er steeds geroepen dat de lucht uit de markt moet? Op het niveau van Duitsland komen want dan krijgen de banken meer ruimte om leningen te verstrekken. De banken mogen nu niet meer geld verstrekken want er zit een groot gat tussen het geld dat de banken uitgeleend hebben en dat wat ze binnen hebben gekregen aan spaartegoeden. Dus de huizenmarkt houdt de economie stevig in gijzeling.
80% van alle kosten in de gezondheidszorg worden gemaakt in de laatste 3 maanden van iemands leven. Dus is de discussie gestart hoe om te gaan met zorg op hoge leeftijd. Gaan we voor het rekken van iemands leven of staat kwaliteit van leven voorop. Want al die levensrekkende actviteiten zijn wel erg kostbaar en voegen bijna nooit kwalitatief goede tijd toe. Dus tijd om het gesprek vroegtijdig aan te gaan wil je nog behandeld worden op hoge leeftijd terwijl het enige effect is dat je langer kan blijven leven terwijl je misschien veel minder meer kunt. Mooie gedachte maar wat dan te doen met al die duur ingerichte ziekenhuizen die klaar staan om de babyboom generatie te diagnotiseren en behandelen. Die actie is dus niet in het belang van een financieel gezond ziekenhuis.
Gemeenten hebben de afgelopen jaren fiks ingezet op “het grondbedrijf”. Gronden aankopen, klaar maken voor woningbouw en bedrijventerreinen.. Die activiteiten liepen als een speer dus alle ruimte voor topsporthallen, experimenten met werkvoorzieningschappen, bouw van nieuwe theaters, gemeentehuizen, zwembaden en nog meer leuke dingen voor de mensen. Die trein is gierend tot stilstand gekomen en overal zitten nu bestuurders hem te knijpen met de benen over elkaar. Er zijn verplichtingen aangegaan vooruitlopend op de inkomsten uit het grondbedrijf. Die komen nu niet meer en de lasten blijven. De landelijke overheid draagt taken over en stort tegelijkertijd minder geld. Gemeenten proberen met de kaasschaaf nog wat te vinden. Een mooi boekje in dat verband is “wie heeft mijn kaas gepikt.”
Over Energie ga ik het maar niet hebben maar daar is precies zo’n verhaal op te hangen.
Ik voel ook de spanning. Een oproep aan alle politici. Kom met het water voor de dokter. Doorbreek de spanning vertel eerlijk waar het op staat. Beloof geen koopkrachtbehoud, geen behoud van het niveau van gezondheidszorg geen stijging van de huizenprijzen hou op met het verzachten van de situatie. Durf te denken aan doorbrekende initiatieven. En je zal verbaast staan van het aantal mensen dat ook naar de WC moet. Je zag het aan het lenteaccoord. Dat was een doorbraak na lang plas ophouden. De PvdA had geen nood die was net nog geweest en weinig gedronken. Maar ze mistten volledig het moment. Ook nu beloven ze nog te mooie dingen. Stem op ons het komt allemaal goed. Nee dus het komt niet allemaal goed.
Natuurlijk komt het wel goed maar niet allemaal. Er moeten keuzen gemaakt worden en die maken mensen ook nu al. Ik zie kledingruilbeurzen, centra voor stervensbegeleiding, crowdfunding, delen van middelen en toename van coöperaties. De politiek loopt achter, altijd!. Dat is geen verwijt maar een gegeven. Ze kunnen pas reageren als iets zich aandient wat door veel mensen wordt ervaren. Dan pas komen er maatregelen die later effect hebben. Dus ja ze lopen achter. Dat is ook niet erg. Nu het bij bijna iedereen duidelijk is moeten er maatregelen komen. Er was vroeger een reclame: dan verkopen we toch gewoon de boot”. Lijkt me een strak plan.
Oneindige groei…. degene die daar nog in gelooft is niet meer van deze wereld. De afgelopen weken is me één ding duidelijk geworden: de wereld is op te delen in 2en. Niet (alleen) links of rechts maar zij die geloven in dat het allemaal wel weer "normaal" zal worden en degene die weten / voelen / geloven dat er dingen radicaal gaan veranderen. Dat de wereld er anders uit gaat zien. Natuurlijk een grote groep mensen zal nog jaren kunnen doorleven zoals het nu gaat misschien iets minder uitbundig en een enkeling juist nog uitbundiger dan nu het geval is. (de superrijken) Maar voor een snel groeiende groep betekent het ingrijpende veranderingen in levensstijl.
Gewoon even wat voorvallen die me aan het denken zetten:
1e voorbeeld: Ben Verwaayen was bij Zomergasten op TV. Ben (zo moesten we hem toen noemen) was ooit directeur bij PTT Telecom. Ik heb hem een paar keer horen spreken en hij had het vermogen je op het puntje van de stoel te krijgen. Een mooie uitzending, die jammer genoeg niet meer te zien is bij Uitzending gemist. Ben vertelde van zijn ambitie, dat hij zich geen leider vindt, zijn fascinatie voor darten, zijn bewondering voor de toespraak van Steve Jobs maar ook zijn betrokkenheid als vrijwilliger bij de Nederlandse politiek. Een super optimistich mens maar ook met een duidelijke boodschap: denk nu niet dat in Nederland / Europa alles bij hetzelfde blijft. We moeten een stapje terug, veel stapjes. We zullen moeten delen met opkomende landen die gaan bepalen wat er in de wereld gebeurt of we het leuk vinden of niet. Je doet mee of niet.
Een 2e voorbeeld: Rikus stuurde me een artikel van het DvhN. Unilever bereidt zich voor op armoede in Europa. Unilever wil volgens Zijderveld leren van Azië, waar het winst maakt ondanks zeer lage prijzen. "In Indonesië verkopen wij flessen shampoo voor 2 tot 3 cent, en verdienen wij desondanks behoorlijk geld. Wij weten hoe dat moet, maar in Europa zijn wij het in de jaren voor de crisis verleerd."
3e voorbeeld: de daling van de huizenprijzen het afgelopen jaar. (zie hiernaast) En daar zit je dan met je top hypotheek, een aantal jaren geleden afgesloten bij de bank. Het leek zo mooi de maandelijkse lasten van de hypotheek gingen naar beneden, en je kreeg € 40.000,- op je rekening overgemaakt. OK het was een aflossingsvrijehypotheek maar wat gaf dat, de prijzen bleven toch stijgen. Begrijp me goed, ik kan het me goed indenken, wie kan er zo'n aanlokkelijk aanbod afslaan. Wij hebben dat aanbod ook gehad alleen hadden we (gelukkig) op dat moment geen behoefte aan € 40.000,- extra. Het is wel extra zuur dat diezelfde bank nu opeens niet meer thuis geeft. Zeker niet als je starter op de woningmarkt bent.
4e voorbeeld: Douwe Egberts is weer een Nederlands bedrijf. Er moest nog even een vuiltje worden weggewerkt de winst was gehalveerd tot 118 Miljoen Euro (Ai ai wat erg) door het stijgen van de koffieprijs en fraude in Brazilie. Maar het bedrijf straalt van de ambitie en op de vraag wat we er van zullen merken vertelde de baas: Allerlei nieuwe dingen: Nieuwe verpakkingen, Nieuwe Senseo, meer smaken. Toch wel een groot verschil met de uitspraak van Unilever. Oh ja, ik was de afgelopen week ergens op bezoek en op de vraag of ik koffie wilde kreeg ik de keus uit 8 verschillende smaken. Gewone koffie graag was mijn antwoord… juist die was er niet. Ik denk dat Unilever het beter begrijpt dan DE Master Blenders.
5e Voorbeeld Mijn gemeente Leek moet bezuinigen (what's new) Ook daar durven ze niet door te pakken. Bovenop de maatregelen van het vorig jaar gaan ze de sportverenigingen verder uitkleden. Er moet huur betaald worden voor de sportvelden en de kleedkamers worden geprivatiseerd. Zo nog 10-tallen andere onderwerpen. Het ambtelijk apparaat blijft wel in tact. Raar eigenlijk nu er op veel gebieden steeds minder is uit te voeren binnen de gemeente. Oh ja vacatures ontstaan door pensioen worden niet opgevuld. Ja ja net nu de pensioenleeftijd is opgetrokken.Komt de vraag naar boven: is de gemeente er voor de bevolking of de bevolking voor de gemeente. In Leek duidelijk het laatste. Oh ja de kavels in Leek gaan in de aanbieding 15% korting en er is keus genoeg. Nu vanaf € 243.900 vrij op naam voor een kavel: koopje en dan moet er nog wel even een woning op die past in de omgeving. (in een andere buurt zijn de kavels iets groter en de prijzen iets lager daar vanaf € 217.800 vrij op naam.)
6e Voorbeeld Vanavond was er op 1Vandaag een discussie met Betty de Boer (uut Grunn) en een dame van de CU. Het schijnt dat de VVD uitgaat van weer een groei van de huizenprijzen. 1Vandaag peilt altijd de meningen van de kijkers en die verwoorden precies wat ik ook voel. Rond de 70 % wilde de hypotheek rente aftrek afschaffen zo snel mogelijk. Door het opnemen van de overwaarde zitten ze nu door de daling van de huizenprijzen met een restschuld. Door deze en andere oorzaken zitten nu 800.000 mensen in de problemen met een schuld die veel hoger is dan de waarde van het huis. Natuurlijk is het stijgen van het consumentenvertrouwen en het groeien van de economie een mogelijk scenario.
Toch geloof ik niet in zo'n scenario want 800.000 Nederlanders is veel. Meer dan het aantal werklozen. Meer dan een miljoen Nederlanders zitten dus in een lastige situatie. Ik denk dat het overgrote deel van de Nederlanders de ernst voelt. There is no easy way out. Dat was ook de boodschap van Ben Verwaayen. De situatie accepteren en handen uit de mouwen en er het beste van maken. Niet alles van de overheid verwachten (die zijn veel te druk met zichzelf) maar situatie accepteren en schouders er onder. De rest van de wereld wacht echt niet op Nederland. Na verloop van tijd ontstaat er wel een nieuwe werkelijkheid. Misschien wel een waar de zeep in Nederland maar een paar cent kost en de koffie een paar centen meer dan de boer in Zuidamerika of Afrika er voor kreeg. Gewone koffie.
Natuurlijk zullen er nog lang mensen in benzine slurpende 4-wheel drives rijden en met mega jachten over de wereld trekken. Maar de gemiddelde Nederlander zal meer en meer te maken krijgen met nog meer de zorg voor alle dag. De eerste politicus die dit alles klip en klaar kan verwoorden zonder te beloven dat koopkracht gelijk blijft, zorg goed geregeld is en dat Nederland alles gewoon op peil blijft, die de ballon van oneindige groei doorprikt, die doorziet het ook en die krijgt mijn stem.
Het afgelopen weekend zijn we een paar dagen op stap geweest en we hebben overnacht in Nijmegen. De oudste stad van ons land. Ik ben niet echt een stadsmens en voor een Groninger is er maar één echte Stad. Maar vooruit even kijken naar een andere stad levert altijd wel weer een blog op. Nijmegen is een studentenstad en maakt ook deel uit van een stadsregio net als Assen Groningen. Natuurlijk ken ik de stad van de Nijmeegse vierdaagse. Een paar weken later ziet het er allemaal toch anders uit. Lopend door Nijmegen herken je wel de invloed van de studenten. En verder zijn er wel meer overeenkomsten. Ook hier zijn er gigantische parkeergarages gemaakt die afgelopen weekend galmend leeg waren. Ook hier moet je tot ver buiten het centrum betaald parkeren. Ook hier heeft men een ROC gebouwd om een architectuurprijs te krijgen. Maar zonder dat ik er in ben geweest heeft het waarschijnlijk niets met kwaliteit van onderwijs te maken.
Om een stad wat beter te leren kennen is een stadswandeling wel handig dus met een gidsje in de hand op stap.Het begon al goed. In het Kronenburger park was een Middelseeuws festival waardoor het hele park was afgezet. We moesten dus omlopen. Raar dat het VVV daar geen melding van maakte. (van het festival én het afzetten) Aan de ingang van het festival waren er ook een aantal Nijmegenaren die erg ontstemd over het afsluiten van het park waren. Het festival oogde allemaal een beetje te gemaakt. In de stukken van de raad las ik
Het Gebroeders van Limburg Festival is het grootste middeleeuwse festival van Nederland en past bij uitstek binnen dit profiel. Wij willen kwaliteit en continuïteit van dit festival garanderen. Daarbij hoort een professionele organisatie. Dit vereist een hogere subsidie dan de huidige jaarlijkse subsidie van € 25.000,=. Wij stellen daarom voor de gevraagde extra subsidie van € 60.000 voor 2011 toe te kennen.
We zijn niet naar binnen geweest en ik heb ook niet het gevoel iets te hebben gemist.
Wat we wel dreigen te missen in de toekomst is het toilet op het station in Nijmegen. De afgelopen tijd ben ik er eens geweest toen ik er vertrok voor een Pieterpad etappe Het toilet is een juweeltje. Heel erg knus ingericht met super vriendelijke mensen. Daar kom je glimlachend vandaan. De NS moet de pacht gaan aanbesteden en nu moet het verdwijnen. Het is bijna niet voor te stellen dat zoiets bijzonders om die reden moet verdwijnen. Nedelands op zijn smalst.
Voor wie nog in de buurt van het centrum van Nijmegen komt. Parkeer even in de pakeergarage voor het station, wees niet bang er is ruimte zat. Ga even op bezoek op het Stationstoilet. Dat kost maar 50 eurocent, het parkerentarief is een veelvoud. Maar het is echt de moeite waard.
De feestweek zit er weer op. Voor de 50e keer braderie op het dorp. Rond die braderie is de feestweek ontstaan. Jarenlang was die feestweek een mega evenement waar de Disco Pruim een behoorlijke duit in het zakje deed. Inmiddels is Pruim er niet meer en wat overblijft is een dorpsfeest.. Tijdens de hoogtijdagen werd het dorp overspoeld door duizenden mensen van buiten het dorp die kwamen voor de bekende artiesten. De laatste paar jaren zijn er spelletjes, boeren dagen, tochten op de fiets, motor, auto of hardlopend.
Het zet ons dorp Zevenhuizen er door minder op de kaart maar juist de interne banden worden sterker. In de massale opkomst voor topacts gingen de dorpsbewoners een beetje kopje onder. Natuurlijk kropen we wel bij elkaar ergens in een hoek van de gigantische feesttent maar het had weinig te maken met het dorp. Dat is nu wel anders.
Zelf vind ik het leuk om door een andere bril naar alles te kijken. Waar gebeuren de bijzondere dingen waar zie je nieuwe initiatieven ontstaan die bijdragen tot een "leuker dorp"? De braderie is een bevestiging van bestaande contacten. Een heel hoog reünie gehalte. Sommige mensen spreek je maar eens per jaar en dat is dan op de braderie. De middag voor ouderen voorziet ook wel in een behoefte. gezellig bij elkaar zijn. De wedstrijden, hardlopen, fietsen of volleyballen wordt georganiseerd door mensen die die hobby toch al hebben maar er zijn ook veel die de gelegenheid gebruiken om kennis te maken met die hobby. Of het is gewoon vermaak met het vijver spektakel met Fiets 'm d'r in, Buikschuiven, kruiwagenrace of paalgevecht. Zeuv'mhuzen Got Talent had een wat aarzelende start maar kan leuk worden als het echte talent zich toont. Dat dat er is, is wel duidelijk want een poosje geleden had een van de buurtverenigingen een avondvullend programma met alleen al de inwoners van de straat. En natuurlijk heeft ons dorp een rijke pophistorie dat is te zien op het 7huuster popdossier.
We hadden bedacht dat een dorpsbrunch op de zondag na de feestweek een leuke toevoeging zou zijn. Mooi bedacht maar er was te weinig belangstelling. Opeens was er wel op vrijdagavond een gezellig samenzijn bij de organisatoren van de agridag. Op het festivalterrein met een vuurkorf en trekzak muziek. De mensen die er bij waren hebben daar super van genoten. Het was niet georganiseerd ontstond spontaan. Maar geeft wel inspiratie om volgend jaar het misschien iets uit te breiden met nog wat vuurkorven en akoestische muziek.
Het zit er weer op, back to normal. De scholen beginnen over een paar weken weer het verenigingsleven wordt weer opgestart. Het dorps gevoel heeft weer een boost gekregen. Dat allemaal in een wereld die steeds complexer wordt en waar het moeilijk te voorspellen is waar het allemaal naar toe gaat. Dan is het een geruststellende gedachte dat je in de directe omgeving een hoop mensen kent die zich belangeloos in willen zetten. De afgelopen week was dat voor de feestweek. Maar als er echt iets serieus moet gebeuren dan is het voorstelbaar dat dat ook zo georganiseerd kan worden want de banden zijn er en je kent ieders "eigen aardigheden".
Een poos geleden vertelde iemand me dat ik goed was in "omdenken". Mooi om te horen dat je blijkbaar ergens goed in bent, zeker in een tijd van olympische spelen. Nu had ik nog niet veel gehoord over "omdenken". Maar er werd mee bedoeld dat ik blijkbaar vaak van een minder leuk iets toch weer de positieve kant er van kan bekijken. "Omdenken" dus.
De afgelopen week werd ik 2 keer door verschillende personen op omdenken gewezen dus tijd om eens te kijken wat er over te vinden is. Nou veel dus. Er zijn meerdere boeken over geschreven en ik lees nu "Huh". Al lezende weg krijg ik het gevoel dit heb ik eerder gelezen. In ieder geval komen de voorbeelden die beschreven worden me bekend voor. Ook geen wonder want het komt allemaal toch weer bij elkaar. Het gaat allemaal over hetzelfde. Loslaten, op de handen gaan zitten, omkeren, positief waarderen, systeemdenken en noem maar op. Het eerste boek dat ik er over las jaren geleden was "weg met alle regels" Toch is het voor veel mensen een eyeopener bij het lezen van boeken erover, het levert mij ook nog steeds nieuwe inzichten op.
Weg met alle regels beschrijft hoe we vaak de regel hanteren om te werken aan je slechte kanten. Maar dat is focussen op negatieve zaken. Kijk eens naar iemand zijn sterke kanten en waardeer die. Let eens op wat er dan gebeurd. Ik kan dat niet beter verwoorden dan Marc Lammers die verteld hoe Silvia Karres altijd moest trainen op haar zwakke kant het met de backhand aannemen. Kijk en huiver, het verhaal geeft mij ook na 10 keer kijken nog kippenvel.
2012 En weer hebben de dames Oplympisch goud.
Het doet me denken aan een training die ik in 1986 volgde en waar we na eerst de belemmeringen in kaart moesten brengen. Vervolgens moesten werken aan tactieken om die problemen op te lossen. Toen werd het beeld geschetst van een probleem als een muur waarachter de oplossing ligt. Dus hoe kom je door de muur. Door er een gat in te boren of zagen. De muur op te blazen met springstof. Maar nog veel beter is om de muur, muur te laten en te kijken of je er niet overheen omheen kan of misschien is ergens verderop wel een deur. Misschien komt er "toevallig" iemand met een kraan of hoogwerker voorbij. Maar wel gewoon de muur de muur te laten.
Iemand schreef eens over mij :
Zoals wel vaker na een gesprek met jou heb ik de rest van de middag glunderend rondgelopen. Mooi zoals jij “lastige zaken” of problemen weet om te denken naar kansen. En niet vanuit armoede, integendeel!
Opeens dringt het tot mij door. Als dat zo is… dan moet ik me daar dus nog meer in gaan bekwamen. Jammer dat "omdenken" nooit een olympische sport zal worden. Ik wil er wel kampioen in worden.
Over het algemeen kom je alleen maar positieve uitingen tegen op de social media. Vaak berichten van: kijk mij eens, kijk eens waar ik nu (mee bezig) ben. Berichten over leuke uitjes, foto’s van nieuwe aanwinsten, het gezin of huisdieren.
Aan de andere kant veel verhalen over dingen die frustreren. Klachten over bedrijven, dingen die in de maatschappij niet deugen. Maar heel zelden kom je verhalen tegen die openhartig gaan over problemen waar iemand mee kampt. Natuurlijk zijn er blogs over ziekten en alles wat daarmee te maken heeft. Maar verhalen over hoe iemand probeert het hoofd boven water te houden kom ik maar zelden tegen. Toch moeten er inmiddels veel zijn want we komen uit een periode waar de groei niet leek te stoppen. Huizen bleven maar stijgen in prijs. Dus een stevige hypotheek was geen probleem want na verloop van tijd was het huis (veel) meer waard dan de hoogte van de hypotheek.
Banken werkten hier graag aan mee. Je werd voor gek verklaard als je niet de overwaarde op je huis verzilverde want wat daar kon je leuke dingen mee doen. Hoe anders is het gelopen. Het kan niet anders dat hele grote groepen mensen worstelen met een te hoge hypotheek terwijl het huis moeilijk verkoopbaar is. En dat wordt erger als er dan ook nog andere omstandigheden niet meewerken. Verlies van een baan, ziekte, als zelfstandige het opdrogen van opdrachten of het ineenstorten van een markt. Dan kan je in een kort ogenblik opeens aan de verkeerde kant van de streep zitten. Het kan ons allemaal overkomen.
Een poos geleden stuitte ik op de weblog van Emile hij schreef over dat hij als hoogopgeleide ZZP-er naar de voedselbank ging. Een erg openhartig verhaal en daar wilde ik graag eens met hem over praten. Dat was de afgelopen week. Het werd een erg fijn gesprek in Wildervank. Emile is de afgelopen periode noodgedwongen gestopt met zijn coachingsactiviteten. Daar zit een heel verhaal achter dat goed staat beschreven op de weblog van Emile. Nu is hij bezig met Barbera met de productie en verkoop van de Waddntas. Een prachtig mooi concept. Van oude De Waard tenten maken ze tassen in allerlei vormen, soorten en maten. De tenten krijgen op deze manier een nieuwe bestemming een nieuw leven. Het lijkt wel op het leven van Emile en Barbera. Ze wonen nog maar pas in Wildervank en leren de omgeving steeds meer waarderen. Dat was ook een onderwerp van het gesprek: het dorpsleven. Daar moeten ze nog wel wat aan wennen.
Natuurlijk ging het ook over de zakelijke kant en hoe lastig het is om de eindjes aan elkaar te knopen. Hoewel het verhaal niet vaak van anderen te horen is, moet het op heel veel plaatsen spelen. Emile weet het verhaal goed te vertellen zonder wrok en met een duidelijk beeld van de situatie. Ik kan me voorstellen dat hij goed is als coach. Maar die activiteiten heeft hij “losgelaten”. Hij heeft bewust gekozen “het verhaal” te vertellen en dat levert allerlei reacties op.
Dat zo’n verhaal verder de wereld in trekt werd me afgelopen week duidelijk toen ik op Linkedin de volgende opmerking kreeg:
Hello Jan, a friend of you picked me up on monday on hitchhiking. (didn't ask for his name, he's a fotographer grown up in Venlo, studied in Groeningen) . We talked about social networking tools for real world change, which is my passion and he mentioned you and a project you did (7huizen?) Florian
Florian heeft dus met iemand gesproken over veranderingen in de wereld en daarbij werd mijn naam genoemd in relatie tot de verkiezing tot leukste dorp van 7huizen. Ik vraag me nu natuurlijk af wie die “friend” geweest is.
Ik hoop dat deze blog over Emile, de Waddntas ook zo’n verhaal is die de wereld in gaat. Mijn vraag: lees het verhaal van Emile, kijk eens op de site van de Waddntas en help het verhaal verder.
Op je weg door het leven kom je soms voor keuzes te staan waar je soms behoorlijk goed over na moet denken. Partner keuze, de aanschaf van een huis, studie keuze, het wel of niet solliciteren op een functie. Allemaal keuzes die je toekomst behoorlijk kunnen bepalen. Maar het komt misschien nog wel veel vaker voor dat we zonder het te weten keuzes maken die grote impact hebben. Je besluit niet naar een bijeenkomst te gaan. Op die bijeenkomst had je iemand kunnen ontmoeten die veel voor je had kunnen betekenen: een nieuwe baan of bijzondere opdracht. Je zult het nooit weten want je bent niet gegaan.
Misschien maak je wel heel vaak een keuze zonder dat je het door hebt. Je leeft als het ware op de automatische piloot. Alles lijkt gewoon z'n gangetje te gaan maar plotseling merk je dat de wereld om je heen is veranderd. Als je dan terugdenkt blijkt dat je het al langer had kunnen weten.
Ik moest er aan denken toen ik afgelopen weekend tijdens een etappe van het Pieterpad weer verkeerd was gelopen. Het is me al een paar keer eerder overkomen. Het moment dat het me overkomt blijft grappig, het duurt vaak een poosje voordat ik de fout ontdek. Het is een soort ontwaken na een poos op de automatische piloot te hebben gelopen.
Ik ben het Pieterpad aan het wandelen en steeds iedere etappen met iemand anders. Het zijn erg leuke dagen. Iedere etappe is anders en er ontstaan bijzondere dingen. Soms voorvallen van Synchroniciteit en soms een stukje verdwalen. Dat verdwalen heeft vaak wel een oorzaak want op sommige plaatsen kruizen andere wandelroutes het Pieterpad. Het Pieterpad is gemarkeerd met rood witte stickers (of rood witte verfstrepen) en in een aantal gevallen zijn die andere tochten ook een rood witte markering. Op de plaats waar de routes elkaar kruizen is het dus opletten.
Omdat mijn etappes vaak erg leuke gesprekken opleveren is de aandacht niet altijd bij de route en is dus een fout snel gemaakt. Vervelend maar aan de andere kant maakt dat het ook wel weer leuk want niets is zo leuk als onverwachte zaken. Wat dat betreft net het echte leven Zo nu en dan leven in een vast patroon maar het wordt pas echt "leven" als er onverwachte zaken zich aandienen.
Het zit er weer op: voor de 4e keer de vierdaagse in Nijmegen gelopen en de reacties zijn hartverwarmend. Het was wel weer een beetje afzien. Mijn voeten hebben nog niet de normale afmetingen ze zijn nog wat opgezet. Natuurlijk doe je Nijmegen niet zo maar even, aan de andere kant is het voor de meeste mensen die gezond zijn denk ik wel te te doen. Je moet er alleen wel wat voor over hebben. Het "trainen"vooraf vergt veel tijd. En dat doe je niet door zo nu en dan een blokje om te lopen. Vooraf moet je echt wel een paar keer de afstand gelopen hebben. En dat kost tijd. 40 kilometer (ben je man en jonger dan 50 dan moet je 4x50km) lopen ben je toch al snel een dag onderweg. Natuurlijk zijn er natuurtalenten die nauwelijks hoeven oefenen of het in 6 uur en minder lopen maar dat zijn uitzonderingen.
Het merendeel van de lopers moet het hebben van doorzettingsvermogen. Want dat heb je wel nodig. Dat maakt Nijmegen zo leuk. Je zit met elkaar in hetzelfde schuitje. Om je heen zie je dat mensen het zwaar hebben. Maar de wil om het te halen straalt er van af. De spontane gesprekken onderweg zijn voor mij ook pareltjes. Soms als "ships in the night" spreek je iemand en even later is die weer weg om elkaar nooit weer te treffen. Anderen tref je juist regelmatig. Heel vaak hoor je ook dat er gestart is met een groep maar dat er maar 1 iemand door heeft gezet en vast besloten is om de streep te halen, de rest is afgevallen.
Ook heel vaak lopen mensen voor een goed doel, voor een ziek of overleden iemand. Ieder heeft zo zijn of haar verhaal. Soms in een groep en soms alleen. Ieder beleeft het ook op zijn of haar eigen manier. Sommigen vinden de start fantastisch. Voor mij is dat het saaist, de dronken studenten zijn over het algemeen vervelend., zelden leuk. Nijmegen zelf is saai, veel nieuwbouw en soms ook grote stukken dezelfde route. Maar buiten Nijmegen wordt het leuker, veel stukken zonder publiek en dan opeens een dorp dat helemaal op de kop staat. Voor mij als dorps mens natuurlijk geweldig. Extra leuk om dan onderweg Hans Verheijen te treffen de voorzitter van de Landelijke Vereniging van Kleine Kernen. Dan weer de ruimte en opeens een streekje waar mensen iets hebben georganiseerd. Maar ook de dorpen waar nauwelijks doorkomen aan is zo druk. Bij de terugkomst in Nijmegen hebben sommige straten dat ook wel. Ik kan me vergissen maar het is toch net even anders dan in de dorpen.
De dinsdag is voor mij het zwaarst (maar ook het kortst) de donderdag het leukst. Hoewel deze keer ook de donderdag weer erg nat was. Aan de andere kant geeft dat nog meer verbondenheid. De laatste dag op de Via Gladiola. Voor veel mensen het hoogtepunt. Persoonlijk ervaar ik dat anders, te veel mensen en te weinig sfeer. Dit jaar was het bij de intocht gelukkig mooi weer en dan komt voor mij het punt wat me het meest raakt, de patiënten van het Radboud ziekenhuis in hun bedden langs de kant. Dat doet je gelijk alle ongemakken vergeten. Veel van de patiënten leveren ook een topprestatie, ze knokken voor hun gezondheid. Dat relativeert gelijk de inspanning van de 4daagse.
Blij dat ik hem kan en mag lopen, bij leven en gezondheid volgend jaar weer!
Mijn blog lijkt wel een samenraapsel van allerlei verhalen. Over dorpen, klantbeleving, synchroniciteit, toevalligheden, wandelervaringen, breedband, procesregie en TED. Er lijkt geen verband in te zitten. En toch is dat (voor mij) wel zo.
Het gaat over wat er aan de hand is in de wereld in ons land, onze provincie en nog dichter bij huis. Iedereen met een beetje blik op de wereld weet dat er iets aan het veranderen is. Wereldwijd komt er een andere verdeling van de welvaart. Andere landen krijgen het beter, wij zullen een stapje terug moeten doen. Iets langer moeten werken. Dat alleen is al complex genoeg. Want er trekt nu nog een grote groep mensen rond op elektrische fietsen en in campers. Genietend van het Zwitserleven gevoel waarbij de rekening bij toekomstige generaties ligt.
Onze overheid houdt nog heilige huisjes overeind Soms hoor je dat “als het weer aantrekt dan….” Maar de grootste meerderheid van de bevolking weet dat het niet weer aantrekt. De gevolgen van ontgroening en vergrijzing zijn overal te zien. Dagelijks berichten over scholen die sluiten. En dat is niet alleen in het gebied dat te boek staat als krimpgebied. Dat speelt in alle dorpen. Iedereen weet dat als je schulden hebt dat je dan niet moet aflossen door nieuwe schulden te maken. Toch krijgen landen die zwaar in de problemen zitten nieuwe leningen. Het lijkt ver van ons bed en toch raakt het ook ons. Want ook wij zijn in dezelfde fuik gelopen van oneindige groei. Je zou er bijna depri van worden. En als er zoveel schulden zijn wie is dan de schuldeiser? Het lijkt wel op een eindfase van het monopolie spel. Een paar spelers hebben alles en dat groeit alleen maar. Anderen staan machteloos. Na het monopoliespel gaat alles weer in de doos, het spel is over. Misschien krijgen we dat wereldwijd ook wel.
Want er is een hoopvol proces op gang gekomen. Daar wordt leiding aan gegeven zonder echte leiders. Er zijn bewegingen die vaak wel een aanleiding hebben maar dan vaak als vanzelf dingen in beweging zette. De Arabische lente laat zien dat mensen het niet langer lijdzaam toekijken maar met gevaar voor eigen leven in actie komen. We zijn als mensen dan wel intelligente wezens maar als we naar de natuur kijken hoe scholen vissen omgaan met haaien en zwermen vogels met roofvogels dan herken je bijna wat er in de wereld aan de hand is.
Is dit nieuw? Nou nee want toen ik op zoek was naar een filmpje over zwermintelligentie stuitte ik op een engelstalig video waar gesproken werd over the “murmuration of starlings”. Dat een starling een spreeuw was wist ik maar murmuration wist ik zo niet. Dat dus even opgezocht: Mompelen, prevelen, mopperen over. Als je wel eens zo’n zwerm spreeuwen hebt gezien tegen zonsondergang weet je dat het een indrukwekkend schouwspel is waarbij het lijkt of ze inderdaad allemaal tegen elkaar aan het mopperen of praten zijn, elkaar aan het vertellen hoe de dag was en wat morgen te doen en waar er meer voedsel is. Misschien elkaar bekritiseren of complimenteren.
Zou dat ook een nederlands woord zijn: murmuratie? Even opzoeken en ja hoor in het oude nederlands werd het gebruikt als er een mumuratie was tegen een kasteelheer of tegen de koning. Murmureren! Misschien is het een idee om dat woord in ere te hertellen want eigenlijk is er in ons land ook een beetje een murmuratie. Iedereen heeft het er wel een beetje over en de huidige kasteelheren weten ook niet hoe het moet. Ze nemen maatregelen waarvan het volk weet dat het niet goed is maar ze staan machteloos. Op 12 september zijn er weer verkiezingen en het is nu al duidelijk. Het wordt nog meer versnippert. Natuurlijk zijn er partijen die een betere maatschappij beloven, rechtvaardiger. Er zijn nog meer mensen die goed kunnen vertellen dat iets niet klopt maar een oplossing is er niet. Het is tijd dat er een mumuratie komt. Massaal optrekken. Niet met grote geluid installaties de boel overschreeuwen. Maar met elkaar praten over wat er loos is, stevig met elkaar in discussie. Niet door één iemand verwoord maar door allen. Leiding geven zonder leiders. Proces regie in actie (zie mijn vorige blog) Als spreeuwen al indrukwekkend kunnen zijn met mompelen hoe zal een mumurerende menigte dan klinken?
Mijn vorige blog ging al over "het laten gebeuren". (proces regie noemde ik dat). En zoals zo vaak komt het onderwerp ook in de week erna nog wel eens ter sprake. Het werd dezelfde dag nog besproken op de omroep Zuidplas in Zevenhuizen Zuidholland. (zie en luister onderaan de vorige blog) Ook de rest van de week kwam het regelmatig aan de orde. Want burgers en inwoners moeten meer zelf doen en dat leidt tot vermakelijke situaties. Ik las dat in de gemeente Borger Odoorn een wethouder de opdracht van de raad heeft om te bezuinigen op groenonderhoud en hij kreeg de tip de bevolking in te schakelen. Dat idee komt van de PvdA. De maakbare samenleving nog in volle glorie, zo fout. Niet dat ik tegen ben om het zelf doen, integendeel, er is geen groter goed. Maar de gedachte dat een gemeente dat kan regelen door het te roepen is helemaal fout gedacht.
Het begint bij de bewoner. Die ergert zich aan de omgeving en wil er wel iets aan doen maar trof jarenlang een overheid die dat dwarsboomde met voorschriften en verboden. Bij ons op het dorp kregen bewoners letterlijk te horen dat het niet mocht. En dan heb ik het over vrij recent. Ook onze gemeente komt nu op het idee dat het goedkoper en opeens krijgen we de vraag of we het niet willen. Nee dus, niet alleen omdat het goedkoper is voor de gemeente.
Toch zijn we wel bezig met onze eigen leefomgeving we hadden een opruimactie in het kader van NlDoet en daar was ook de wethouder bij. Er zijn veel meer initiatieven om ons dorp netjes te houden. We zouden zelf zand aanbrengen in het park en een bank repareren. De gemeente zou het materiaal bezorgen. Alleen daar stokt het dan weer even. En wat mij betreft draait het om dit soort zaken als ik het heb over proces regie. Natuurlijk kan je dagelijks of wekelijk bellen met het gemeentehuis. Via de wethouder of burgemeester is er vaak wel wat meer mogelijk. Maar het gaat niet alleen om dat zand of planken. Het gaat erom dat de gemeentelijke organisatie ook ziet dat dit is wat ze kan helpen in tijden van bezuinigingen. Het gaat om het proces van loslaten als gemeente en de bewoners het zelf laten doen. Dat vraagt een andere houding. Dit proces is nog niet echt op gang bij onze gemeente anders hoefden we niet zo lang te wachten.
Maar het brengt het dorp ook een hoop als we het zelf doen. Ja het kost tijd en energie van mensen die het vaak al druk hebben. Maar tegelijkertijd wordt het dorp, straat of wijk ook weer een beetje van onszelf. Een mooi voorbeeld is de kabelkast bij ons voor de deur. Die wordt regelmatig beplakt met posters. Sinds enige tijd houden we die schoon van posters. En langzamerhand blijft hij langer schoon. Zodra er weer één hangt wordt hij weer verwijderd. (dat wil het best als de lijm nog nat is). Een bestaande poster nodigt uit tot het plakken van een volgende. En een discussie met een plakker levert alleen maar stress op, want hij heeft een doel posters plakken. Even wachten tot hij of zij weg is en hup in de container.
Oh ja en het met elkaar iets doen heeft vaak een leuk bijeffect. Je raakt met elkaar aan de praat en voor je het weet is er weer een plan, idee of actie gestart. Want daar gaat het om mensen ontmoeten in een plezierige sfeer. Dat kan tijdens een vergadering in een dorpshuis of Multifunctioneel centrum. Maar als je dat niet hebt, zijn er nog mogelijkheden te over. Ik kreeg een mooie tweet uit Laag-Soeren. Daar gaan ze met een dorpscaravan, straat voor straat bij langs en nodigen mensen uit voor een gesprek. Leuk idee. Ergens anders doen ze het aan de keukentafel. Maar het kan ook tijdens het schoonmaken van een wegwijzer. Het gaat om de ontmoeting. En soms lijkt het daarna wel als vanzelf te gebeuren
Eigenlijk is het allemaal zo simpel. Als je mensen iets opdraagt om te doen heb je een grote kans dat ze het niet doen of dat ze minstens de vraag stellen waarom ze het moeten doen. Als ze het waarom weten kan het nog zijn dat ze het niet doen omdat ze het er niet mee eens zijn. Kinderen verplichten om huiswerk te maken werkt vaak niet. Ouders krijgen vaak de vraag: "waarom moet ik dat stomme wiskunde leren?" Maar als kinderen zelf een vak leuk vinden gaat het leren bijna vanzelf. Kinderen met gevoel voor wiskunde hebben er geen moeite mee. Bij volwassenen werkt dat eigenlijk op dezelfde manier. Als mensen iets leuk vinden gaat het bijna vanzelf.
In mijn vorige blog had ik het over draagvlak en dat draagvlak creëren eigenlijk een foute uitdrukking is. Je probeert aan te sluiten bij iemand zijn of haar motivatie. Daar ben ik nog een poosje mee aan het zoeken gegaan en vraag niet hoe ik er kwam, maar ik stuitte op een pagina waar procesregie werd uitgelegd. Het was op de site van Ouke Pijl, een oud Groninger die nu in Arnhem woont maar nog steeds belangstelling heeft voor de Groninger cultuur en geschiedenis. Ouke heeft een pagina gemaakt waarin hij een overzicht geeft op het gebied van management, organisatie, persoonlijke effectiviteit en vaardigheden. Waaronder een beschrijving van Procesregie.
Daarin wordt mooi beschreven dat er een groot verschil is tussen een project dat of het realiseren van iets door middel van een proces aanpak. Het is wat lastig om te omschrijven maar het laat zich het best verduidelijken door de verschillen op te sommen:
Er staat een uitgebreidere omschrijving op de site van Ouke. En voor de echt belangstellenden er is ook een boek over geschreven door Dees van Oosterhout: Procesregie, Creatief sturen op gedragen besluitvorming. Persoonlijk vind ik het boek wat abstract en instrumenteel. Het bevat wel een aantal mooie voorbeelden die duidelijk maken wat de kracht is. Het zijn wel voorbeelden van grote projecten. Toch lijkt het me wenselijk om het nog een stap verder te concretiseren naar het begeleiden of faciliteren van processen in het alledaagse leven.
En dan is de naam "procesregie" misschien niet zo handig. Want het werken met processen heeft mij altijd wat abstract geklonken. Eigenlijk gaat het over helpen bij het maken van een volgende stap.
Eigenlijk is het simpel. Laat het maar gebeuren, er zijn meerdere wegen naar Rome.
Deze blog is ook besproken op de de omroep Zuidplas in Zuidholland het is nog te beluisteren via
Ja, ja, ik weet het "ik vindt" is fout. Net zo fout volgens mij als "ik vind", oftewel het gelijk maar ventileren van je mening. Natuurlijk mag je een mening hebben en deze gelijk uiten. Soms kan dat erg verhelderend werken. Beter dan heel lang om de hete brij heen draaien. Sommige mensen vinden dat maar verspilling van tijd. Net zoals flirten en elkaar het hof maken ook verspilling van tijd is. In hun ogen gelijk maar de vraag op tafel.: Hoe lijkt het, ik vind je leuk, komt er nog wat van, wil je wel of wil je niet?
Het komt regelmatig voorbij in de discussie over windenergie. In mijn vorige blog schreef ik over draagvlak. En hoe langer ik er over nadenk des te meer ik draagvlak een foud woord vind. Want het heeft iets in zich van: er is een plan en we moeten alleen nog maar zorgen dat er draagvlak voor is. Er wordt ook wel vaak gesproken over draagvlak creëren. Zeker op windenergie gebied ligt daar een oplossing want als 85% voor windenergie is hoe kan het zijn dat er dan zoveel weerstand is. Not in my backyard (NIMBY) speelt natuurlijk een rol. Maar ook de schaalgrootte. De gedeputeerde is overtuigd dat het alleen maar grootschalig kan. Mooi gedacht maar als er geen draagvlak voor is, kan het dus niet.
In heel veel gevallen hoeft ook vaak lang niet iedereen er voorstander van te zijn. Maar "ik kan er mee leven" helpt ook al een heel eind. De groep echte tegenstanders is misschien wel helemaal niet zo groot. Het zo snel mogelijk in gesprek gaan met die tegenstanders levert vaak inzichten op die misschien wel eenvoudig op te lossen zijn. Want in een redelijk gesprek is er vaak van alles mogelijk. Dat vraagt wel een open houding en ook de wil om zelf iets bij te draaien. Al te stellige uitspraken aan het begin van het gesprek helpen daar niet bij.
In de politiek zijn daar mooie voorbeelden van te zien. Ferme uitspraken die even later weer worden herroepen. Zeker als men er achter komt dat de publieke opinie er anders over denkt. Draaikonten heet dat dan. Gelukkig zijn er draaikonten want anders heeft de dialoog geen enkel zin.
De afgelopen week zat ik een bijeenkomst over burgerparticipatie. De gedeputeerde legde uit dat het belangrijk is dat burgers mee mogen praten in het besluitvormingsproces. En als het besluit anders wordt dan de burger wil dan moet de overheid uit kunnen leggen waarom iets niet kan. Ook als een burger een plan heeft dan moet de overheid uit kunnen leggen waarom het niet kan. En toen ze er op gewezen werd dat dit wel erg negatief was, viel ook bij haar het kwartje. "Zo bedoel ik het niet, ik had het anders moeten zeggen" was de reactie. Een mooi moment om getuige te zijn van een stukje bijbuigen van de politiek. Weer een klein stukje "maakbare samenleving" afgebroken. De bijeenkomst eindige heel mooi toen de gedeputeerde een uitspraak van een inwoner van Stadskanaal citeerde: "als de overheid niet mee wil werken, geen probleem dan doen we het toch zelf". Dat is volgens haar ook burgerparticipatie… Mooi!
Op mijn trektocht door het leven kom ik vraagstukken tegen die me aan het denken zetten en me soms opschepen met meer vragen dan ervoor. De afgelopen week was ik bij 2 bijeenkomsten met een totaal verschillend onderwerp maar er zat ook wel een overeenkomst in.
Allereerst was ik donderdag bij het krimpcafe. Een maandelijkse oploop over krimp. Het werd weer een presentatie zoals ik er inmiddels al veel heb gezien en gehoord. Vergrijzing en ontgroening, voorzieningen lopen terug maar dat is op zich niet erg want er komen nieuwe samenwerkingsverbanden voor terug. Laat het over aan bewoners want daar ligt de oplossing. Het gaat niet om de stenen maar om de menselijke contacten. Ook nu weer cijfertjes en grafieken over demografische ontwikkelingen. Het valt me dan wel op dat er altijd gesproken wordt over de gebieden die benoemd zijn als krimpgebied. Oost en Noord Groningen, Zeeland en Limburg. Maar daarbuiten zijn er natuurlijk ook verschuivingen aan de gang. Die gebieden zijn niet bestempeld als krimpgebied maar ook daar sluiten scholen en houden voetbalverenigingen op te bestaan door een te kort aan leden. Ook dat is krimp en realiteit. Met al die aandacht is het ook wel een beetje een opgeblazen onderwerp waar hordes mensen zich mee bezig houden. Bijna een industrie op zich. Terwijl de oplossing gewoon bij de gemeenschappen zelf ligt.
Een totaal andere industrie is de windenergie. Vrijdag was het Winddag en was er een oploop in de Oosterpoort. Wind energie is een booming business. Het bleek ook wel want er zijn veel meer plannen voor molens dan strikt noodzakelijk. Het vinden van een goede locatie is lastig want er is veel weerstand tegen zo'n molen in de achtertuin. Maar als je als agrarisch ondernemer zo'n ding op je land kan krijgen ben je spekkoper. De uitdrukking NIMBY(Not in my back yard) viel regelmatig en vervolgens was iedereen het er over eens dat draagvlak het toverwoord is. Natuurlijk is iedereen voor duurzame energie en de aanwezige gedeputeerde is overtuigd dat dat alleen kan door het grootschalig te doen. Hij noemde trots de nieuwe molens van 200 meter hoog. De kraan die er voor nodig is moet aangevoerd worden met 200 vrachtauto's. De gondel die boven op de molen komt weegt alleen al 340 ton. Indrukwekkende getallen maar hoe kan je met dit soort omvang nog een beetje een redelijke afweging maken? En de bedragen die ik voorbij hoor komen over subsidie, steun aan de olieindustrie, het rendement van de molens en levensduur. Ik ben compleet het spoor bijster. Het zijn discussies die passen in het rijtje van de tram in Groningen, het Forum, Betuwelijn en de zweeftrein. Ik kan het niet allemaal overzien en als ik het zo hoor ook menig politicus niet.
Wat ik wel weet dat veel wind- en zonneenergie enthousiastelingen het vaak maar eenzijdig belichten. Want voor iedere megawatt geïnstalleerde wind of zonneenergie moet ook nog één traditioneel opgewekte megawatt klaar staan. Want 's nachts of als het niet waait moet er toch energie beschikbaar zijn. En als er wel duurzaam wordt geproduceerd staan die centrales stil. Dat heeft gevolgen voor de rendement van die centrales. Ik heb daar berekeningen van gezien en dan duizelt het me.
Het lijkt me logisch dat dit alleen ondervangen wordt als je energie grootschalig kan opslaan. Dat kwam bij de Winddag niet aan de orde voor zover ik het kon zien. Het ging vooral over het vinden van locaties en het kweken van draagvlak. De conclusie was dat je dat alleen krijgt door bewoners te betrekken. De oplossing ligt vaak bij de gemeenschap zelf. Hmm waar had ik dat eerder gehoord.
Soms vraag ik me af "waarom doe ik dit?". Wandelen is leuk om te doen 10, 20 kilometer is prima te doen. 25 gaat voor mij ook nog wel maar boven de 30 moet er een knop om, dan is het even doorzetten. Dan komt er altijd wel een moment van waarom ben ik hier weer aan begonnen?" Gisteren war er weer de jaarlijkse Billie Turftocht bij ons op het (leukste) dorp en de belangstelling was groter dan ooit. Het was een prachtige wandeling in onze achtertuin. De omgeving waar ik al mijn hele leven woon en voor mij zo gewoon.
Heeft het wel iets: de sfeer vooraf waar iedereen vol verwachting nog even een kopje koffie drinkt, de ontmoetingen onderweg, de reacties van mensen aan de kant die het een geweldige prestatie vinden en de finish waar je de laatste kilometers naar verlangt. Het zit er weer op en thuis is het bijkomen van een inspannende prestatie. Het grappige is dat een wandeltocht geen verliezers kent. Iedereen levert een prestatie naar kunnen. Of het 15, 25 of 40 kilometer is. En voor de echte "die hards" kunnen nog een Kennedymars lopen (80 kilometer).
De afgelopen week mocht ik weer 3 keer het verhaal vertellen over wat we beleefden als "leukste dorp van Groningen". Hoe we met elkaar een geweldig leuke periode beleefden zonder dat er een plan was. Met elkaar! Dinsdag 2 keer in Zuidhorn en zowaar woensdag een optreden in den vreemde in Harderwijk. Ik mocht op de kwaliteitsdag een verhaal houden over zelforganisatie. Het voordeel is dat je ook gelijk een stuk meekrijgt van de andere presentaties. Zo mocht ik een verhaal horen van Bob Hutten over hoe hij zijn bedrijf ziet. Hij noemde in zijn verhaal dat de afgelopen tijd "zingeving"opeens verscheen op plaats 2 als eis voor een aantrekkelijke werkgever. Salaris staat op 1. Daar sta je dan als bedrijf als "money making machine". Willen nieuwe medewerkers opeens weten waarom je de dingen doet die je doet. En als je daar geen goed antwoord op hebt, krijg je het lastig in de toekomst om goed personeel te vinden volgens Bob.
Je komt dan als bedrijf niet weg om het lijstje van People, Profit, Planet in te vullen. Door overal een stickertje "groen" of "duurzaam" er op te plakken. Je zult als bedrijf geconfronteerd worden met de vraag waarom je de dingen doet. En die vraag is al zo oud als de weg naar Rome "waartoe zijn wij op aard".
De "waaromvraag wordt gesteld door medewerkers en klanten. Zo kan ik me voorstellen dat lang niet iedereen bij een tabaksfabriek klant wil zijn bij of daar wil gaan werken. Hetzelfde geldt voor een casino. Terwijl de beloning er prima is.
Er zo over denkend zie ik opeens een 2-deling in de maatschappij ontstaan. Een grote kloof tussen arm en rijk. En dan niet in termen van geld maar in termen van zingeving. Buurtzorg is een organisatie waar rijke mensen werken. Daar kom je snel achter als je eens met iemand van Buurtzorg spreekt. De medewerkers bij banken zijn straatarm. Niet dat banken allemaal slecht zijn maar het is maar net hoe ze met de waaromvraag om gaan.
De laatste presentatie woensdag was van Martijn Aslander. Al jarenlang komen Martijn en ik elkaar tegen. We kijken redelijk op dezelfde manier naar de wereld. Zijn presentatie was als vanouds onnavolgbaar. Hij weet als geen ander de mogelijkheden van de nieuwe maatschappij te schetsen. Hoe we al (online) samenwerkend de wereld een beetje beter kunnen maken. Maar ook hier is er volgens mij een tweedeling. Want natuurlijk is het mogelijk mensen te mobiliseren, ze te laten bijdragen aan een groter geheel. Door middel van crowdsourcing geld te regelen, eenvoudig complexe vragen op te lossen. Aan de ander kant blijven er altijd mensen die dagelijks gewoon dingen realiseren in de bouw industrie, op boorlocaties, aan de weg. Die weten als geen ander waarom ze dingen doen.
Zo bekeken is is de maatschappij een wandeltocht, je kunt meedoen. Het doet er niet toe of je 5 of 50 kilometer loopt. (er zijn zelfs tegenwoordig scootmobiel tochten of rollatortochten) Als je onderweg bent en het wordt wat lastig dan vraag je je vanzelf af waarom doe ik eigenlijk?
Wandelen is voor mij meer dan een eind lopen. Het is de tijd nemen om met andere mensen in contact te komen. Een logisch gevolg is mijn project “Met Jan aan de wandel”. Ik loop het Pieterpad. Iedere etappe met iemand anders. Zo rond de 20 kilometer. Ruim een middag met elkaar op pad. En de weg ernaar toe is vaak ook erg leuk.
In een van mijn laatste etappes hadden we het over autoriteit en autoritair. Woorden die veel op elkaar lijken en toch zit er een groot verschil in. Je hebt het bij deze begrippen als snel over overheden. Overheden die laatste jaren veel naar zich toe hebben getrokken en vaak via democratische wijze dingen hebben afgedwongen. Tegelijkertijd een minderheid negerend. En als ze het handig spelen heeft een kleine minderheid het voor het zeggen. (het argument van Occupy). Om als overheid toch beter contact te krijgen met de maatschappij hebben ze een mooie kreet verzonnen “burgerparticipatie”. Ergens in een besluitvormingsproces mogen burgers er ook iets van vinden. In sommige trieste gevallen mogen burgers kiezen uit 2 of soms 4 varianten. (Die soms erg veel op elkaar lijken).
Inmiddels heeft een en ander geleid tot een andere beweging. Het gaat niet om de burgers maar om de overheid zelf die meer moet participeren. Overheidsparticipatie dus. Geen regelgeving uit de ivoren toren maar in contact met de burger. In veel gevallen is de burger prima in staat zaken zelf op te lossen en heeft alleen maar last van de overheid die zich autoritair opstelt. Op een vraag : Waarom is dit zo? Komt dan het antwoord: Dat hebben we democratisch besloten! De voorbeelden zijn er in overvloed. kijk alleen maar eens naar de serie “de slag om Nederland” Vooral de eerste afleveringen.
Uit “de Slag om Nederland”blijkt dat overheden vaak heel weinig te zeggen hebben over bedrijven. Grote bedrijven kunnen vaak doen en laten wat ze willen. Op sommige gebieden lijken het wel soevereine staten. Ze bepalen zelf wat er gaat gebeuren en dulden geen inmenging van buitenaf. Het programma “de Slag om Nederland” staat er bol van. De geïnterviewde wethouders, burgemeesters en ambtenaren geven dit vaak ook gewoon toe. We staan machteloos.
Een gewone burger heeft vaak minder mogelijkheden. Achter de voordeur is een burger nog wel redelijk “soeverein”. Daar mag een overheid niet zomaar komen. Alleen met toestemming van de burger of via een wettelijke procedure. Alles tussen de soevereine grote bedrijven en de voordeur van de burger regeert de overheid.
De komende tijd gaat daar het nodige in veranderen want de overheid heeft het geld niet meer om alles te kunnen regelen. Ze moeten dingen overlaten aan de burgers. In sommige gevallen gaan ze het “overdragen” en daar gaat het dan mis. Het overlaten aan de burgers is een veel krachtiger methode. Want dan wordt het weer van de burgers zelf en de overheid staat ernaast en kijkt hoe ze een een ander kunnen faciliteren. In sommige gevallen kunnen ze meedoen maar soms is dit helemaal niet nodig.
Een mooi voorbeeld is het groenonderhoud. Gemeenten willen dit op veel plaatsen deels overdragen aan dorpen of wijken want dat levert een besparing op. Vervolgens is het lastig om vrijwilligers te vinden. Via een andere methode komen er initiatieven van burgers om zelf het groen voor de deur bij te houden. De gemeente maakt er een zooitje van, laat het compleet een wildernis worden. In dit laatste geval zijn de vrijwilligers er wel en kan de gemeente helpen omdat ze veel kennis hebben over onderhouden van openbaar groen. Ze kunnen participeren in het groenonderhoud.
Het Pieterpad brengt me door veel gemeenten en per gemeente is er een groot verschil te zien. Op het gebied van groenonderhoud, zeker nu de natuur uitbundig uitloopt. Maar ook bouwkundig zijn er prachtige steden en dorpen te zien maar ook spuuglelijke projecten waarbij je je afvraagt hoe is dit er ooit gekomen? Ongetwijfeld democratisch. Of zou er toch een soevereine ontwikkelaar achter zitten?
Wil je meer weten van Overheidsparticipatie dan kan ik je het periodiek van "De Koninklijke Nederlandse Heide Maatschappij" de werkplaats nummer 14 aanraden.
Een eigen boek uitgeven ligt nu binnen de mogelijkheden van een ieder. Je maakt een document aan, laadt het op naar een online uitgever en even later ligt het in de bus. Met foto albums is dat al heel gebruikelijk maar weinig mensen weten dat dat ook met boeken goed te doen is. Zo is deze weblog ook in boekvorm verschenen vorig jaar. 7 Jaar webloggen. Tijd om begin juni een nieuwe uitgave te maken met als titel 8 jaar webloggen. Ik denk dat ik wacht tot 10 jaar maar dan is het inmiddels wel een pil geworden van 400 pagina's.
Ondertussen is het in mijn omgeving bekend dat ik wel eens een boek maak. Een poosje geleden hebben we een boek uitgebracht over de streek waar ik ben geboren en getogen. Melle Postema was de schrijver en had al een een document klaar en we moesten alleen nog de opmaak wat aanpassen. Hoewel even… want dat is nog best een klus. Maar zo verscheen het boek "van Breemhaar tot Nij Bremen".
Zo is ook een oudere dame bij ons op het dorp (91 jaar) bezig met het schrijven van haar belevenissen. Dat doet ze met behulp van Speech to text. Ze spreekt in en gelijk verschijnt de tekst voor haar ogen. Ook niet helemaal nieuw want toen ik ergens in 2003 met een bouwproject bezig was op de Dominicaanse Republiek. was daar een mede reiziger die daar ook gebruik van maakte. Dit omdat hij een lichamelijke beperking had. Dat was toen een kostbare zaak maar tegenwoordig heb je voor een paar tientjes ook de mogelijkheid. Die oude mevrouw is daar druk mee bezig en zo nu en dan loopt ze vast met de computer en dan is een oud buurman die haar helpt. Maar als die er niet is mag ik op komen draven. Ze wil over 2 weken klaar zijn want dan moet ze nodig met de schoonmaak aan de gang want daar is ze al veel te laat mee.
Ik ben ook begonnen met de grote schoonmaak want ik kwam erachter dat ik door de loop van de jaren wel heel veel abonnementen heb verzameld. Dus laatst maar eens een hoop fysieke post opgezegd en toen aan de slag met mijn abonnementen via mail.En om eerlijk te zijn: dat gaat in veel gevallen heel erg soepel. De meeste bedrijven begrijpen het prima. Onderaan de mail staat vaak een zinnetje Stelt u geen prijs meer op toezending van deze informatie. klik dan hier. En zo is mijn mailstoorm mooi een stuk kleiner geworden.
**** Onderstaande tekst is aangepast naar aanleiding van een reactie van opdrachten.nl. Lees even door tot het eind*******
Maar sommige bedrijven hebben het nog totaal niet begrepen. Het lastigste maakte de site www.opdrachten.nl het me. In het verleden had ik me er eens ingeschreven. Juist bij deze site omdat die het meest aansloot bij mijn werkgebied. En volgens mij heb ik er ook eens geprobeerd een opdracht uit te krijgen maar toen ik probeerde via de site een opdracht in te zien kwam ik in de wereld van bemiddelaars terecht die me vroegen eerst € 10 euro te storten. (die € 10,- was dus niet voor opdrachten.nl die service kost niets) Dat deed ik. Profiel ingestuurd met motivatie en vervolgens niets meer gehoord. Dat is niet nieuw dat gebeurt me in het echte leven als zelfstandige ook. Wil je een voorstel maken en vervolgens hoor je niets meer. Onderdeel van zakendoen. Dus ik liep er over te denken om de mailstroom van opdrachten.nl te stoppen.
Dus even gekeken onder aan de mailing die ik dagelijks krijg want zo had ik dat ingesteld. Daar staat: Voldoet deze email notificatie niet aan uw wensen? Of wilt u liever geen notificaties meer ontvangen? Pas dan uw voorkeuren aan, nadat u bent ingelogd, in ´Mijn gegevens´.
OK ik moet dus inloggen maar help hoe was dat ook alweer? Dat lukte me wonderwel anders had ik ook nog de toegang moeten regelen password vergeten etc. Vervolgens moest ik al mijn voorkeuren wegklikken. Tot mijn grote frustratie moest ik de verplichte vraag invullen welke provincie ik woonde. Zijn ze helemaal betoeterd. In plaatst van hun bestanden te verrijken wil ik uit hun bestand. Hèhè ik kon de gegevens opslaan. Pfoeh.
Maar wacht eens…. het enige wat ik nu heb gedaan is dat ik geen opdrachten meer krijg. Maar dat wil ik niet alleen, ik wil niets meer met ze te maken hebben. Die optie heb ik nergens gezien. Dus straks krijg ik een mailtje waarin ze me vertellen dat het pro account goedkoper of duurder is geworden. Dat wil ik natuurlijk niet want eigenlijk wil ik niets meer van ze horen. Toch maar even weer ingelogd want dat kan natuurlijk nog gewoon, ik zit nog gewoon in hun bestand. Dan maar een reaktieformulier ingevuld waar ik weer mijn gegevens moet invullen!! Die ze dus al van me hebben! In gewoon Nederlands gevraagd of ik uitgeschreven kan worden. En ook het verzoek of ze de procedure willen aanpassen. Daarop kreeg ik het volgende mailtje:
Uw gegevens hebben wij per direct uit onze bestanden verwijderd. Wat de eventueel aan te passen procedure betreft: dit zullen wij onder de loep nemen. Met vriendelijke groet,
Ik twijfelde er aan dat ze iets gingen aanpassen. Het is natuurlijk niet leuk want heb je net een mooi bestand met gebruikers aangelegd moet je het ze eenvoudig maken om uit te schrijven. Klopt, maar dat zorgt er ook voor dat ik me eenvoudig weer inschrijf. Nu ben ik weg en blijf ik weg. In mijn beeld is het geen prettig zaken doen met die jongens. Dat is wel een beetje hard uitgedrukt want ook achter opdrachten.nl zit een hard werkende ondernemer die mijn mail nog beantwoord om 19.48 uur. Maar hoewel ik amper zaken met ze gedaan heb, hebben ze me wel "gefrustreerd" met het uitschrijven. Dat hoort net zo simpel te zijn als inschrijven.
Na een aantal weken kreeg ik een reactie van initiatiefnemer van opdrachten.nl. Eerst een beetje knorrig 🙂 , logisch want Deze blog was niet leuk. Maar de mail besloot met
De website van opdrachten.nl wordt op dit moment op de nodige onderwerpen aangepast.
Eén van de onderwerpen die wij hierin mee zullen nemen is de eventuele aanpassing van de uitschrijfprocedure. September a.s. zullen wij de nieuwe website lanceren.
Wat mij betreft een nette reactie. En of ze het doen? Daar ga ik me niet verder in verdiepen. Mijn inschrijving is ongedaan gemaakt. Ik kon mijn "ietwat vervelende" ervaring kwijt en kreeg een keurige reactie. Ik wens ze veel succes bij opdrachten.nl Een site die wel voorziet in een behoefte alleen niet voor het type opdrachten dat ik zoek. Dus ben je op zoek naar opdrachten schrijf je in bij opdrachten.nl, die is opgezet door een attente ondernemer die opkomt voor zijn bedrijf.
Het opschonen van al die mail abonnementen was even wat werk maar de mails zijn wat afgenomen. Maar ach als ik het vergelijk met schoonmaken… er zijn nu eenmaal leuke klussen. Het schoonspuiten van het groene terras vind ik leuk het geeft je gelijk voldoening. Het schoonmaken van de dakgoot is veel meer gedoe. Maar moet ook gebeuren anders raken ze verstopt.. Net als mijn mailbox verstopt was met dorre mails waarmee ik toch niets meer doe.
We woonden vroeger op een boerderij buiten het dorp. In die tijd kwamen de winkelier langs om bestelling op te nemen. Hij noteerde de bestelling in een boekje en de dag erna werden de boodschappen thuis bezorgd. Er werd altijd een vast lijstje afgewerkt: koffie, thee, koekjes, suiker, zout, zeep, afwasmiddel etc. In ons geval kwamen er 2 winkeliers. Van één herinner ik me dat hij altijd een hand snoepjes bij de doos in gooide. Veel mensen herinneren zich die snoepjes wel als IJsbonbon. (Ik zoek eigenlijk een overzicht met de spreuken die er op stonden). De organisatie waar die winkel bij aangesloten was, was "de Klimop". Deze winkelier kenden we als kinderen erg goed want we kwamen langs de winkel op weg naar school en moesten soms wel iets meenemen als er iets vergeten was.
De andere winkelier kenden we niet zo goed want hij had de winkel aan de andere kant van het dorp. Wat me vaag bij is gebleven, is dat de organisatie waar die winkel bij aangesloten was Coöp heette. Nu kan ik me herinneren dat we als kinderen uitgenodigd werden om mee te gaan met een vakantiereis georganiseerd door die Coöp. Ik kan me herinneren dat dat een leuke reisje was. Nu kan het zijn dat mijn geheugen gaten vertoond en het niet helemaal klopt. Toch was de Coöp in mijn herinnering anders, want welke winkelier organiseert er reisjes voor kinderen?
Jaren later kwam ik er achter dat Coöp een afkorting was van Coöperatie (Wikipedia: De coöperatie is een vorm van zelforganisatie van producenten of verbruikers, gericht op het vergroten van de economische macht en het behalen van schaalvoordeel.)
De laatste tijd begint het begrip Coöperatie steeds vaker op te duiken. Ik kom het tegen als mensen zelf iets willen doen met zorg, duurzame energie of het aanleggen van een breedbandnetwerk in landelijke gebieden. Vaak zijn die projecten te groot voor één persoon of organisatie en speelt ideologie vaak een rol. Want het gaat er bij een coöperatie niet om winst maar om zaken te regelen met elkaar waar eventuele winsten terugvloeien naar de deelnemers.
Dat het grote vormen kan aannemen is te zien in de uitzending van Tegenlicht . In het Spaanse Mondragón staat het bol van de coöperaties. Ze maken er van alles en ook een aantal overheids taken worden uitgevoerd door Coöperaties. Het lijkt me een fantastisch plan om er eens met een groep op bezoek te gaan en te laten inspireren hoe zet je een zorgcoöperatie op. Op hoe leg je een breedband netwerk aan en beheer je dat in een coöpratievorm? Stel dat we het voor elkaar krijgen om daar met een groep naar toe te gaan dan is dat gelijk ook een groep die vorm kan geven aan een aantal coöperaties.
Dat we daar de komende jaren meer mee te maken krijgen lijkt me logisch. Want waarom zou de De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties middels Resolutie 64/136 hebben besloten dat de coöperatieve ondernemingsvorm in 2012 mondiaal in de schijnwerpers komt te staan. 2012 is het jaar van de Coöperatie.
De geschiedenis herhaalt zich. Ongeveer 50 jaar geleden ging Nederland massaal over op gas. Natuurlijk werden de gasleidingen het eerst gelegd daar waar er veel belangstelling was. Het buitengebied was het laatst aan de beurt en daar waar men men het graag wilde, werd de schop te hand genomen en de laatste kilometers werden zelf aangelegd. Dat kon ook gemakkelijk want hoe moeilijk kon dat zijn, veel mensen waren gewoon met de schop om te gaan en het was de tijdsgeest. Daarnaast had het gasbedrijf er weinig moeite mee want een aangesloten pand werd vanzelf een klant.
Eigenlijk is er weer zo'n situatie. Breedband in onrendabele gebieden. Bij de aanleg van een glasvezelnetwerk is graven de grootste kostenpost 1 meter graven kost ongeveer 25 euro per meter (inclusief materiaal zeg € 30,- per meter). Als je even gaat rekenen dan blijk al snel dat in het landelijk gebied dit een erg kostbare zaak wordt. Net als vroeger is zelf aanleggen misschien een optie.
Eigenlijk verschilt het maar een letter gas of glas. Maar er zijn wel een paar grote verschillen:
iedereen begrijpt hoe het gas werkt: een buis met gas er in, bij glas is dat vele malen complexer;
Bij gas was er maar een leverende partij, bij glas zijn het er velen in een geliberaliseerde markt;
De overheid houdt een vinger in de pap als het gaat over de marktwerking. De leveranciers zijn commerciële partijen soms beursgenoteerd. De aandeelhouders eisen rendement;
De behoefte aan gasverwarming (goedkoop en schoon) is totaal iets anders dan bij breedband. Veel mensen hebben aan de huidige snelheid genoeg.
Toch zal je maar op het platteland wonen, behoefte hebben aan breedband en niet aangesloten zijn bij een kabelbedrijf zoals Ziggo , UPC etc. Je zit dan met handen en voeten vast aan KPN die vroeger van ons geld het net heeft aangelegd en daar nu mooi weer mee speelt. Gelukkig was er vroeger een aansluitverpichting (en volgens mij nu nog) en kostte een telefoonaansluiting 240 gulden. Toen was het een nutsvoorziening.
Er is een partij, Reggefiber, in Nederland die begonnen is met grootschalige uitrol van Glasvezel. Overigens heeft KPN een meerderheid belang in dat bedrijf. Ook bij ons in de gemeente Leek zijn ze begonnen met het werven van klanten. Want eerst moet er 30% van bewoners klant worden eerder starten ze niet. Voor alle duidelijkheid dat gaat alleen om de grotere kernen. Zevenhuizen hoort daar niet bij dus wij waren niet in beeld. Op aandringen van de gemeente is er wel een gesprek geweest. Met als eerste uitkomst bij ons moet 65% mee doen en waarschijnlijk moet er ook per aansluiting bijbetaald worden. Nu is Zevenhuizen een dorp met een redelijk dicht bebouwd buitengebied waar ook nog eens zeer actieve mensen wonen, veel ondernemers en mensen met een goede positie in de maatschappij. (lees hoog inkomen). We hebben aan Reggefiber gevraagd daar een voorstel voor te maken want als er een dorp is waar het zou kunnen dan is dat wel ons dorp. Daarop kregen we het volgende voorstel.
Oftewel als we allemaal mee doen dan wil Reggefiber wel maar dan moeten we per woning € 1866,33 bijbetalen om klant te worden van Reggefiber. Doet de helft niet mee dan wordt dat een kleine € 4000, per klant. Aan dit aanbod kunnen we geen rechten ontlenen stond er mooi onder dus het kan ook nog duurder worden. Let wel: en dan ben je gewoon klant en betaal je even veel per maand als een klant in een grote plaats.
Als je gaat rekenen dan blijkt dat Reggefiber er wel heel veel marge bovenop zet. Ze zullen het nooit zo zeggen maar ze willen nu niet aan de slag in de "kleinere" dorpen. Laat staan in het buitengebied. Dat doen ze later wel als de krenten uit de pap zijn. En mijn inschatting is dat ze dat met de huidige omstandigheden nooit doen. Aandeelhouders zullen dit niet accepteren. De overheid moet dus bijspringen. Dat zal ook wel gebeuren want in de digitale agenda van Neelie Kroes staat daar voldoende over te lezen. Uitgangspunt in 2020 moet iedereen in Europa kunnen beschikken over breedband toegang. Er is dus nog veel werk te doen. Overigens hoeft breedband niet altijd glasvezel te zijn.
Als een ding duidelijk wordt uit dit verhaal is dat we het niet van de gevestigde marktpartijen moeten hebben. Er is veel ruimte voor creatieve initiatieven en persoonlijk denk ik dat er grote kansen liggen voor initiatieven van bewoners die in een coöperatieve opzet dingen kunnen realiseren. Dat past er mooi in het jaar 2012 het internationale jaar van de cooöperatie.
Ooit in het verleden werd op 22 mei 1962 in Warffum de laatste telefooncentrale in dienst gesteld waarmee de automatisering van de telefoon een feit werd. Ter gelegenheid van dat feest werd een monument geplaatst in Warffum. (Zie foto hierboven). Over 1,5 week is het 50 jaar geleden. Mooi moment om een nieuw initiatief te starten. Nu nog even zorgen dat Neelie Kroes deze blog onder ogen krijgt. Ik zou het er graag eens met haar over hebben.
Voor degene die er meer van willen weten hieronder staat een presentatie die ik inmiddels regelmatig geef. Schroom niet om me te benaderen als je vragen hebt (of suggesties en plannen natuurlijk)
Er zijn vragen waar je in de loop van de tijd wel een antwoord op hebt maar die je liever niet hebt dat mensen je stellen. De vraag: wat doet jouw bedrijf? is er één. Of de afgelopen week kreeg ik de vraag waar ik gestudeerd heb. Beide vragen kosten me wat meer tijd om te beantwoorden. Omdat wat ik doe helemaal niets meer te maken heeft waar ik ooit voor op school zat. Hoewel ik laatst nog wel een krachtstroom wandcontactdoos bij een klant heb aangelegd. Dus helemaal waar is dat ook niet.
We hadden toen ik jong was een mooie uitspraak die ik wel eens gebruikte als excuus. Ja sorry, "ik ben dom geboren en heb niks bijgeleerd". In mijn geval is dat niet helemaal waar want Juffrouw de Jong van mijn lagere school had toen ook niet kunnen vermoeden dat dat kleine kereltje met zijn beroerde handschrift en altijd achterbleef in de klas nu wekelijks een verhaal zou gaan schrijven.
Mijn vorige weblog sloot af met een video over de overheid die van ons allemaal is. Alleen de buitenkant is politiek (10%). De rest is het apparaat, de organisatie dat voor ons werkt. Het is dus van ons allemaal we zijn dus ook de overheid. Fred Stol reageerde er heel mooi op met de opmerking:
De volgende uitspraken over de overheid spreken mij aan: 1. De overheid in essentie is; " Wat we samen aanpakken, omdat we het niet alleen kunnen" (Tim O'Reilly). 2.We zijn burgers. De overheid repareren betekent burgerschap repareren. 3. Als het gaat om de grote, belangrijke dingen die we samen moeten doen, wij allemaal.. zijn we enkel een menigte stemmen, of zijn we dan ook een menigte handen?
Kern: wacht niet als een consument op de overheid, pak samen dingen op!
Fred is wethouder in Zuidhorn en we denken over een aantal dingen hetzelfde, dat blijkt ook wel uit bovenstaande reactie. Het burgerschap repareren is waar we als dorpsbelangen in Zevenhuizen of vanuit de vereniging Groninger dorpen mee bezig zijn. Niet vanuit de overheid als opdracht maar veel meer vanuit de gedachte dat inwoners zelf verantwoordelijk zijn voor de eigen omgeving en dat de overheid daarbij kan faciliteren. In een aantal gevallen zal de overheid ook bepalend of controlerend zijn maar dat moet in mijn ogen maar beperkt en samen. Anders maakt de overheid meer kapot dan je lief is.
In veel geval is de burger afgehaakt en dat heeft tot gevolg dat er projecten worden opgestart rond burgerparticipatie. Hoe kunnen we de burgers meer bij de overheid betrekken is de wens vanuit de overheid. Mijn eigen gemeente heeft er een enquête over op de site staan. Wij willen graag van u weten in welke mate u zich betrokken voelt bij gemeentelijke plannen en projecten. Hoe beoordeelt u de rol van de gemeente om u te betrekken bij die plannen en projecten? De enquête kan ingevuld worden tot 2 mei. Het is nu 6 mei en gelukkig staat hij nog gewoon open. dus wie wil, het kan nog.
Burgerparticipatie is voor mij het meewerken van burgers aan maatschappelijke vraagstukken. En dat vat ik breed op. Het inspreken bij een raads- of commissie vergadering. Maar dit is wel een heel erg enge opvatting. Het gaat ook om Nl-doet, organiseren van een 4 mei optocht, signaleren van misstanden, meedenken maar zeker helpen rond zorg en vergrijzingsproblematiek. En ja dan komen we regelmatig op het terrein wat de overheid zich heeft toegeeigend en nu wel weer terug wil leggen bij de burgers. Dat is het repareren van de overheid. Maar het begint met het eerst repareren van burgerschap. En daar wringt het. Want als een burger iets wil blijkt er ook vaak een medewerker van de overheid iets van te vinden.
In mijn weblog heb ik daar al een aantal keren verhalen over geschreven. En dan met name over mijn eigen gemeente. Misschien soms net een beetje te scherp maar aan de andere kant, het niet signaleren lost ook niets op. Wat wel opvalt is dat nog nooit iemand me heeft gebeld, hé Jan kan je een langskomen om er over te praten? Nu weet ik wel dat ik die zeur ben, die vervelende man. Tenminste die signalen bereiken me soms via via. Stilhouden in mijn geval is ook niet echt een optie. Sterker nog dat zou ongeloofwaardig zijn.
Dus ben je medewerker bij de overheid en voel je je aangesproken als persoon? Dat is natuurlijk niet de bedoeling maar wel in de rol die je speelt bij de overheid. Mijn advies kijk nog eens goed naar de video bij mijn vorige blog. Dat zal je thuis moeten doen begreep ik want op het werk kan dat vaak niet. Daar hebben we zo'n punt. Ik vind het een grof schandaal dat bij de gemeente geen Youtube gekeken kan worden. Het staat bol van de instructievideo's dingen om van te leren. Ok er staan ook vakantie filmpjes maar om dat soort dingen te blokkeren is echt niet van deze tijd en getuigd van wantrouwen meer dan vertrouwen. Het zou me niet verbazen als in dezelfde organisatie ook trainingen en workshops gegeven worden over het nieuwe werken. Dat dan weer wel.
Natuurlijk wil ik daar wel eens over praten dus werk je bij de gemeente en zit je dit hoog? Dus je bent er hartgrondig mee eens of oneens. Bel 06-53235426 me mail me info@janhut.nl. Maken we een afspraak, binnen of buiten kantooruren binnen of buiten de organisatie maak mij niets uit. Het wordt vast een boeiend gesprek en ga er maar vanuit dat er veel gelachen wordt.
In mijn geval: dom geboren en iets bijgeleerd, hoe zit dat bij de gemeente?
Het was een geweldige week. Allereerst was er begin deze week de eerste ondernemersbeurs in het Westerkwartier. Dinsdag waren er ruim 100 stands op deze beurs en er kwamen rond de 500 bezoekers. Iedere stand bestond uit een statafel, meer niet. Een geweldig initiatief, helemaal bottum op vanuit de ondernemers. Geen overheidsbemoeienis of steun. Het was een leuke sfeer met veel onderlinge contacten. Financieel / zakelijk voor de organisatoren gezien natuurlijk een ramp want als je de uren rekent dan kom je bij lange na niet uit. Waarom dan toch een succes? Omdat het doel wat we voor ogen hadden, het laagdrempelig bijeenbrengen van ondernemers in het Westerkwartier volledig gehaald werd. We hadden de 4 burgemeesters uitgenodigd en die deden gezamenlijk de opening door linten te verbinden. Niet helemaal toevallig want het zou maar zo kunnen dat die 4 gemeenten binnenkort samengaan. Bijna aandoenlijk om ze de ceremoniële rol te zien vervullen. Wat een verschil bij de binnenkomst van de deelnemers. Daar was veel enthousiasme en energie. Het was fantastisch om samen met Myra, Annelice, Sicco en Jeroen te werken aan dit evenement.
Later deze week was er het succes van het begrotingsakkoord. Vorig weekend was Nederland in zak en as na het vastlopen van het Catshuisoverleg. Dit komt niet goed! En opeens was er het akkoord. Wat er gebeurde, geeft hoop voor de toekomst. Als het echt spannend wordt weten we elkaar te vinden. De term “over je eigen schaduw heen stappen” viel regelmatig. (Eigenlijk kan alleen lucky Luke dit) De uitleg die ik over deze uitdrukking vond Dat je je eigen belang ondergeschikt maakt aan het algemeen belang. Bijvoorbeeld dat politici niet alleen denken aan hun eigen carriere of aan de belangen van hun eigen partij, maar het belang van heel Nederland op de eerste plaats zetten. Daar kan ik me prima in vinden. Grappig om te zien dat de partij die dat niet deed nu om het hardst roept het ook wel had willen doen, maar niet deed. Daar zit net het verschil.
Is dit uniek? Nou nee iedereen die wel eens in een crisissituatie is beland herkent het wel dat er mensen zijn die een uitgesproken mening hebben over wat er moet gebeuren en dat ook aan iedereen vertellen. Maar vaak zijn er dan ook allang mensen aan de slag met de oplossingen. Met de beste oplossingen? Dat doet er niet toe, er moest iets gebeuren. Heel Nederland voelde dat.
Eigenlijk is er dat aan de hand bij een deel van de overheid. Langzamerhand is er het besef dat de overheid een aantal dingen niet meer kan doen. Vaak hebben gemeenten en provincies nog wel een mening maar als het op uitvoeren aankomt ontbreekt het aan geld of het gebeurt uitermate knullig. Op heel veel gebieden kunnen we dat als samenleving ook prima zelf. Maar dan moet de politiek wel over de eigen schaduw heen stappen.
Binnenkort zullen we dat zien in het Westerkwartier. De politiek is er nog niet uit wat te doen met de samenvoeging. Er is veel geneuzel in de marge. Maar als burgers weten we het allang; dit kan zo niet langer. Geld is er niet en de regels worden steeds onzinniger. Dit jaar moeten we in Zevenhuizen voor het eerst leges betalen voor de 4 mei viering. Daarnaast leges omdat er muziek gespeeld wordt op de begraafplaats. Voor zover ik weet is dit nog niet eerder het geval geweest sinds de oorlog. Ondanks het crisisakkoord komt er een golf van werk naar de gemeenten zonder dat er geld bij komt. Maar de politiek zit nog in het overleg. In de maatschappij wordt allang gewerkt aan heel andere oplossingen. Komop politiek stap over je eigen schaduw heen.
Oh ja het onderstaande filmpje wordt er heel mooi het verschil gemaakt tussen politiek en overheid. Daarbij is het 2e deel erg inspirerend.
Het was deze week een week die in het teken stond van dorpen. Bestuursvergadering Groninger dorpen, de Algemene ledenvergadering van de vereniging Groninger dorpen en tot slot gisteren “Zon in de dorpen” de afstudeer scriptie van Wietske van der Schaaf over de haalbaarheid van zonne-energie in dorpen. Oh ja woensdag ook nog een overleg bij ons in het dorp. Dat blijft het leukst, zo dicht bij huis.
Mijn conclusie: politiek en dorpen gaan slecht samen.
Allereerst was Marc Calon te gast op de algemene ledenvergadering van Groninger Dorpen. Overduidelijk dat de man kwaliteiten heeft. Met grote stelligheid beweert hij dingen en hij weet het goed te verwoorden. Maar zoals zo vaak hoeft dat niet in te houden dat hij het aan het juiste eind heeft. Kijk in dat verband maar eens de presentatie van Susan Cain. Over het algemeen kon ik me prima vinden in de woorden van Marc Calon behalve toen het ging over dorpen. Daar heeft hij geen verstand van. OK hij is opgegroeid in Zuurdijk. Zijn bewering: “dorpen drijven soms om een paar enthousiaste mensen en als die wegvallen is het gedaan met de levendigheid”. Hij wist ook van een dorpje uit Friesland en bouwde daar een bewering rond.
Dat is me veel te kort door de bocht. Ten eerste is het ene dorp het andere niet en ten tweede voelde ik me ter plekke door hem in mijn hemd gezet vanuit het machtsverschil. Ik beweerde daarvoor dat dorpen veel kracht in zich hebben en zelf best kunnen opkomen voor hun toekomst. Hij stond voor de zaal als autoriteit en ik zat als nono in de zaal en werd ter plekke door hem gecorrigeerd, geen weerwoord mogelijk. Nu is dat niet zo erg maar het beeld dat de overheid moet zorgen voor zielige dorpen bleef daardoor wel overeind. Ik begrijp dat er door dit soort powerplay in het verleden ook andere plannen zijn doorgedrukt waar we nog jaren last van hebben.
Dat is politiek ten voeten uit. Helemaal niets voor mij. Vanuit de politiek is er de laatste jaren veel bedacht wat goed is voor de mensen. Overheden zijn gaan speculeren met grond en konden daar leuke dingen van doen. Om aan die grond te komen moesten ze het kopen van speculanten die het wel wilden verkopen maar dan legden ze er wel een bouwclaim op. Aan die bouwclaim zat dan geen enkele beperking en ook geen eindtijd. Kortom vaak resulteert dat in het op slot zetten van wijken of dorpen. In de “slag om Nederland” wordt dat allemaal keurig uit de doeken gedaan.
Denk nu niet dat dat alleen maar in het westen speelt. Want ook bij ons in het dorp ligt er een bouwclaim. De laatste kavels zijn nu 5 jaar geleden verkocht en er is veel vraag naar goedkope koop woningen voor starters. Zelfs in deze tijd. De jongste huurhuizen zijn minimaal 20 jaar oud. De gemeente Leek is alleen aan het speculeren gegaan en heeft een deal gemaakt met een ontwikkelings maatschappij Rotij en heeft grond gekocht langs de snelweg bij Leek. Alleen kwam er wel een bouwclaim en die ligt voor 60 woningen bij ons in het dorp en 20 in Oostwold.
Het gevolg is dat ons dorp zit opgescheept met een bouwclaim van Rotij. Daar zijn we als dorp niet blij mee. Want die gaat echt niet bouwen voor starters en het blokkeert ook de uitgifte van (goedkope) kavels.Maar de gemeente heeft in al haar wijsheid beslist dat dit goed is. Overigens heeft gemeente ook nog veel lege kavels in Leek zelf en de gemeente wil graag dat dat eerst vol komt. Natuurlijk zien we dat als dorp totaal anders.
Gisteren was er de presentatie van Zonne energie voor de dorpen. Het was in de statenzaal van de provincie. Een erg leuke bijeenkomst, onder de vakkundige, speelse leiding van Miranda Bolhuis. Ik mocht in het forum zitten en daar mijn zegje doen. Mensen die me kennen, weten dat het bij mij ging over “zorg voor dat het van het dorp wordt”. Maar de zaal was redelijk gevuld met mensen vanuit de politiek en de roep om regie, sturing, subsidie en coördinatie was niet van de lucht. Gelukkig was de voorzichtige conclusie dat ieder dorp een eigen aanpak vraagt maar ook dat er voldoende potentie is om een dorp zelf in de eigen (elektrische) energie behoefte te voorzien. Nu maar hopen dat de politiek lang genoeg op de handen gaat zitten om het te laten gebeuren want van al dat regisseren, initiëren en sturing geven heb ik even de buik vol.
Afgelopen zaterdag hoorde ik op een feestje mensen praten over telefoonterreur. En dan met name de indringende wijze waarop bedrijven iets aan je willen slijten. In dit geval ging het over advertentie verkoop voor het goede doel. Er werd vanuit gegaan dat de ondernemer wel een advertentie ging plaatsen. Er werd zelfs gesteld dat hij toegezegd had. Het kostte de ondernemer veel tijd om de verkoper kwijt te raken en alles werd uit de kast gehaald de ondernemer toch te laten betalen.
Gelukkig is het niet altijd zo extreem maar toch is het op een aantal fronten erg doorgeschoten. Bedrijven doen er alle aan om klanten van het lijf te houden door ingewikkelde Voice Responce Systemen. Kies voor vragen over uit nota een 1, kies voor vragen over…. etc. De tijd die daarmee verknoeid wordt, is gigantisch. En als het een beetje tegenzit moet je er ook nog voor betalen, dit informatienummer kost 20 eurocent per minuut (plus de kosten voor uw mobiele nummer). Om uw beter van dienst te zijn verzoeken we u uw tiencijferige klantnummer in te toetsen. Je bent zo 2 minuten onderweg, 40 eurocent (plus de kosten van het mobiele nummer). En tot mijn stomme verbazing is meestal de eerst vraag: wat is uw klantnummer, telefoonnummer of welk ander nummer dan ook, die ik net heb ingetoetst.
Geweldig en ze komen er mee weg ook nog. Om met een bedrijf in kontakt te komen. wordt er een enorme belemmering opgeworpen en het gebeurt me regelmatig dat ik aan het eind van al die keuzen te horen krijg: het is erg druk"". Al onze medewerkers zijn in gesprek. Probeer het later nog eens. Met de suggestie een mail te sturen. Dat laatste is natuurlijk ook in het voordeel van het bedrijf. want daarmee ontkoppel je de noodzaak om voldoende mens-capaciteit achter de telefoon te hebben. Een mailtje beantwoorden is niet tijd-kritisch, telefoon beantwoorden wel. Een voice response systeem is dan een mooie buffer. Ik zit te wachtten op het keuze menu: hebt u de tijd? Kies een 9 hebt u haast kies een 1.
Omgekeerd kennen we natuurlijk allemaal de telefoontjes die ons storen tijden het avondeten met allerlei aanbiedingen. Het "bel me niet" register biedt hier goed uitkomst tegen. Na verloop van tijd drogen ze dan wel op. Ook hier is het blijkbaar nog steeds lucratief hoewel de irritatie blij klanten wel hoog is. Je moet als medewerker over een dikke huid beschikken. Dat verklaart misschien ook wel de toon en vasthoudendheid van de advertentie verkoper waar ik mijn verhaal mee begon.
Ik hoor ook vaak "leuke" suggesties om de telefoon terreur te pareren. Bijvoorbeeld door de tegenvraag te stellen: "Het komt me nu niet uit, geef me maar even je nummer dan bel ik straks wel terug". Natuurlijk krijg je dat nummer niet maar het biedt wel de mogelijkheid om "het gesprek aan te gaan": Je belt mij nu toch ook? Een andere aanpak is het laten wachten: dan moet je mijn vrouw / zoon /partner hebben. Wacht even, die moet ik even halen. en vervolgens leg je de hoorn ernaast. Natuurlijk is dat niet leuk of aardig voor degene die je belt. Maar de vraag is wie er begon.
In de meest brede zin van het woord is reclame natuurlijk toch al opdringerig. Ik zag een mooi plaatje op internet die het mooi verwoord. Blijkbaar vinden we het allemaal inmiddels maar gewoon.
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok
Sinds een paar jaar kom ik op allerlei fronten het fenomeen krimp tegen. Op de lange termijn gaat Nederland als geheel krimpen. De deskundigen verwachten dat dit ergens gaat gebeuren rond 2038. Maar omdat er ook nog gebieden groeien is de krimp vooral waarneembaar aan de randen van het land. In onze provincie is dat nu al aan de hand in noord en oost Groningen. 
.png)
Op mijn trektocht door het leven kom ik vraagstukken tegen die me aan het denken zetten en me soms opschepen met meer vragen dan ervoor. De afgelopen week was ik bij 2 bijeenkomsten met een totaal verschillend onderwerp maar er zat ook wel een overeenkomst in.
