Categorie: Uncategorized

Soms hoor je uitdrukkingen die blijven hangen. Daar zit een wereld achter. Deze week mailde Ina me de uitdrukking  "flexibele rolvastheid" en dit in relatie tot een complexe netwerksamenleving. Ina is bezig met een studie en doet onderzoek naar hoe informele netwerken  eigen werken. Ze had me al eerder op het spoor gezet van de verbinder. Een rol die er voor zorgt dat een boodschap snel verspreid wordt en tot gevolg heeft dat vernieuwingen snel geaccepteerd en ingevoerd kunnen worden.

Een abstract gebeuren dus. Ergens kwam bij mij een uitdrukking van mijn moeder naar boven. Die had een mooie uitdrukking als ik als kind eens ruzie had en bij haar kwam. Dan had ze de uitdrukking: "wees jij dan de verstandigste". Dat is misschien wel iets wat op een tegeltje past. Want regelmatig tref ik schermutselingen aan die nergens over gaan. Lekker belangrijk. Vaak is het een uiting van een stuk frustratie wat eerder is opgelopen. Of binnen een vereniging waar onderling er al langer spanning is. Want dat is nu eenmaal zo, niet iedereen kan met iedereen opschieten. Op zich is dat jammer want vaak heb je als vereniging of stichting een hoger liggend doel. Opkomen voor een wijk of dorp, samen muziek maken of sport bedrijven. En opeens is er iets aan de orde wat ogenschijnlijk de moeite niet waard is. Wie knipt het lintje, wie overhandigt het cadeau, wat moet de kleur zijn van, de prijs van een attentie aan een vrijwilliger, een klus die eigenlijk iemand anders had moeten doen (maar verzuimde). Legio voorbeelden die eigenlijk allemaal niets te maken hebben met het hogere doel. Maar waar oneindig lang over kan worden gekletst.

Dan is het prettig als iemand over zijn eigen schaduw heen stapt. (geweldig mooie uitdrukking) Gewoon het initiatief neemt en een knoop door hakt. Of juist niet het initiatief neemt en anderen laat samenwerken zodat er meer begrip voor elkaar ontstaat. Soms pakt diegene de klus op en voert het gewoon uit. Dat wordt door sommigen vertaald als over zich heen laten lopen of te snel toe te geven. Maar vaak zit daar wel een diepere gedachtegang achter. Immers als je gaat voor het hogere doel zijn al die kleine schermutselingen echt niet belangrijk. Je wilt toch die bloeiende vereniging, dat levendige dorp of wijk? Misschien is het nog hoger liggende doel een iets betere wereld. En die begint bij jezelf.

Maar dat houdt ook in dat er ergens een bodem is, een rotsvaste ondergrond. Dit kan niet, hier houdt het op. Dan is het nodig dat er iemand is dit aangeeft dat de grens is bereikt. Die dan ook stellig durf te nemen maar dat is dan niet een stelling voor een van de partijen maar altijd een stelling die een andere weg biedt uit het conflict. 

Ik kom erachter dat Ina een boeiend onderzoek heeft. Want het waarom loopt het bij de ene vereniging organisatie  wel en bij een andere niet. Waarom staat het ene dorp bol van de activiteiten en is een ander dorp een slaapdorp? Dat heeft vaak maar weinig te maken met formele organisaties maar vaak met mensen die van nature voelen wat het hogere doel is zonder het altijd te kunnen benoemen. Die mensen zullen niet zo vaak gaan voor het eigen gelijk. zullen vak de verstandigste zijn. Het gaat er bij die mensen niet om hoe het gedaan wordt, als het maar gedaan wordt. 

Het schijnt dat de gemiddelde gebruikstijd van een boormachine gedurende de levensduur maar een paar minuten is. Je zou oneindig kunnen kissebissen over welke boormachine je moet aanschaffen. vermogen, merk, type. Maar als puntje bij paaltje komt wil je natuurlijk niet een boormachine je wilt ergens een gat in. Dus er is vast wel in de buurt een boormachine die niets ligt te doen.

Het eind der tijden is al vaak aangekondigd en de afgelopen weken stonden ook weer bol van allerlei ontwikkelingen in de wereld. Japan, Noord Afrika en dat terwijl de wereld verkeerd in grote verwarring rond de financiele crisis. Het journaal is wel eens saaier geweest.  

We wonen in Nederland redelijk beschermd de echte kracht van de natuur kennen we eigenlijk niet. Natuurlijk kennen we de watersnood maar dat staat in geen verhouding met een Tsunami, een zware aardbeving of een vulkaanuitbarsting.

We zijn een paar dagen op vakantie op Isla Bonita, La Palma en dat is een vulkaaneiland. Lava overal waar je bent en zwarte stranden. Als je dan over het lava loopt of staat aan de rand van een krater besef je pas wat voor kracht de natuur heeft. We beseffen ons het gelukkig lang niet altijd maar als de aarde echt eens tekeer gaat is de ramp in Japan maar een rimpel. In de bestaans geschiedenis van de aarde heeft dat al meerdere keren plaats  gevonden.

Als je leest op wikipedia wat er zou kunnen gebeuren met la Palma:

Op het eiland ligt de vulkanische bergketen Cumbre Vieja. In 2001 schreven de Engelsman Simon Day en de Amerikaan Steven Ward in het vooraanstaande wetenschappelijke tijdschrift Geophysical Research Letters (28, 17:3397-3400) in een artikel dat een volgende uitbarsting een enorme aardverschuiving zou kunnen veroorzaken, waarbij een deel van het eiland in zee schuift. Indien dit daadwerkelijk gebeurt zal het een reusachtige tsunami, een zogenaamde megatsunami, tot gevolg hebben (tot 90 meter hoog) die zich over de Atlantische Oceaan zal verplaatsen, richting oostkust van de Verenigde Staten. De tsunami zal daar acht uur later aankomen, en zal alle steden aan de Amerikaanse oostkust vernietigen.

Vandaag waaide het hier redelijk hard en dan klotst de oceaan stevig tegen de rotsen. Hoe moet het zijn als er een muur van water op je af komt. Het maakt ons mensen maar nietige wezens.

Er is een beweging op linkedin om als je lid bent van een groep ook je gelijk maar te verbinden met alle andere groepsleden.  Er zijn steevast mensen die de oproep doen: Als je reageert op deze "discussie" geef je daarmee aan dat je openstaat voor uitnodigingen van andere leden van deze groep, ook als je deze leden (nog) niet persoonlijk kent!  Op zich lijkt dit een mooie actie want door in zo'n groep te gaan zitten heb je opeens een hoop connecties.

Maar het is een niet zoals het ooit bedoeld was. Linked in ging er altijd vanuit dat je met elkaar connect als je elkaar kent. Het principe van elkaar aanbevelen is hier een mooi voorbeeld van. Je beveelt geen wildvreemde aan.

Sterker nog als je te vaak een uitnodiging verstuurde aan iemand die weigerde werd je geblokkeerd. Het schijnt dat Linkedin dat deed na 6 afwijzingen. Nu is er dus het hek van de dam. Je opent een groep en vraagt iedereen iedereen te accepteren.  Linkedin is dus een site met CV's aan het worden  en al die linken zeggen dus helemaal niet meer. Het groeit toe naar een twitter omgeving waar mensen met duizenden anderen verbonden kunnen worden. Het connecten met iemand is ook al verweven met Follow. Ik kan iemand in een groep blijkbaar volgen zonder dat ik met hem of haar verbonden ben. Ik kan het langzamerhand niet meer volgen want kan ik ook ergens zien wie mij volgt (zoals bij twitter)?

Waar is de tijd gebleven dat ik kon zien wie het met wie deed in het echte leven 🙂 Voor mijn gevoel is daarmee ook de kracht van Linkedin verdwenen. Ik hoor de laatste tijd steeds meer mensen positief over Plaxo. Want Plaxo heeft het over adressbook for life. En dat is net wat ik zoek. Vaak zie ik daar ook de verjaardagen staan. Leuk want ik krijg een seintje als iemand jarig wordt en zo nu en dan stuur ik een kaartje. Niet naar iedereen maar juist naar die mensen die langzamerhand buiten beeld raken en waar ik even wil laten weten dat ze nog niet uit mijn geheugen zijn. Naar iemand die ik ken maar meer ook niet een kaartje sturen lijkt me niet zo handig. 

Ik zoek dus een omgeving waar ik mijn kennissen kan vinden. Niet mijn vrienden want die kom ik in het echte leven wel tegen. Nee juist die mensen die ik graag nog wel eens wil spreken en dat hoeft niet vandaag of morgen. Dat mag ook volgend jaar, of als ik hem of haar wil ontmoeten moet dat 1 klik verwijderd zijn. Linkedin is steeds minder die omgeving. 

Het heeft even geduurd maar ik durf het nu te zeggen ik doe iets meer aan netwerken dan de gemiddelde mens. Oftewel ik ken een paar mensen en iets meer mensen kennen mij.Door de loop van de jaren is dat gegroeid en op een of andere manier kan ik me veel mensen herinneren. Omgekeerd blijken veel mensen mij ook te kennen en dat brengt me soms in ongemakkelijke situaties. Iemand spreekt mij aan met Ha Jan hoe is het? En ik? Ik heb een enkele keer geen flauw idee wie me aanspreekt! Een tip: als je dat ooit overkomt, wacht niet met zeggen dat je iemand niet herkend. Niets is zo beschamend dan na 5 minuten nog te moeten vragen: "wie ben je eigenlijk?". Tenminste, het is me ook wel eens overkomen dat ik werd aangesproken en als ik het dan niet gelijk zeg blijft het steeds in mijn hoofd spoken: "met wie spreek ik ook alweer?". Hoe langer je wacht, hoe ongemakkelijker het gesprek. Want of je het wilt of niet je blijft graven in je geheugen.

Het is waarschijnlijk erg natuurlijk om dat moment uit te stellen want je hoopt er achter te komen wie het eigenlijk is. Een tip, niet doen!! Het is in netwerk relaties soms oneerlijk verdeeld. Als je bijvoorbeeld trainer bent heb je waarschijnlijk veel mensen gesproken die jou herkennen maar.. omgekeerd ben je wel erg goed in je vak als je al die cursisten nog herkend. Recruiter ook zo'n vak. Iemand die ooit op sollicitatiegesprek is geweest bij je, kent je vast nog wel. Omgekeerd is dat wat lastiger.

Nu ben ik recruiter geweest en trainer/opleider en daarnaast ook nog voorzitter van een organisatie met veel leden. Dat levert een mooie wolk op van mensen die ik ken. Linkedinmaps kan daar een mooie wolk van maken.  Je kunt zelf ook zo'n wolk maken met jouw contacten uit linkedin. In mijn geval zijn dat allemaal mensen die ik ken. Mensen die ik ooit bij de hand heb gehad. Anders hoor je niet in mijn linkedin te staan. Leuk om te zien dat daar clusters in zijn te herkennen. Als je ook zo'n wolk van je netwerk hebt gemaakt zie je gelijk de grote bolletjes, Dat zijn mensen met een groot netwerk, die moet je hebben als je op zoek bent naar een baan of een een opdracht. Dan is het wel te hopen dat het ook iemand is die wil delen. Want er zijn ook mensen die alleen contacten verzamelen. Zonder de persoon ooit te hebben ontmoet. Maar daar kom je snel achter, knoop maar eens een gesprekje aan. Wil je daar meer van weten? Kijk dan even bij een eerdere weblog, die ging over verbindend netwerken.

Ooit wel een aan het zakelijk speeddaten geweest?  in één uur 35 nieuwe zakelijke contacten opdoen. Ik wel, gisteravond nog. Ok  gisteravond kregen we 3 minuten om elkaar over en weer te bevragen. En dat dan 5 keer. Om eerlijk te zijn het zou verboden moeten worden. Het gaat 2 keer nergens over. En zeker als het gaat onder het mom van "leren netwerken". Want met netwerken heeft het helemaal niets te maken in mijn ogen. En als je er nog een paar tips bij krijgt hoe je op non verbale signalen moet letten gaat het licht bij mij helemaal uit. Soms krijg je er nog tips bij zoals vertel een ander wat je voor hem of haar kan betekenen of vraag een ander  wat hij of zij voor jou kan betekenen. 

Psychologie van de koude grond in een snelkookpan. Wat een contrast met het gesprek dat ik vandaag had en dat ging over verbindend netwerken.  Dat zou je ook slow daten kunnen noemen. In ieder geval zorgt dat ervoor dat je iets meer van iemand komt te weten dan dat wat er op iemands kaartje staat met daarbij nog de elevatorpitch opgedrongen krijgt.  Zo'n Elevatorpitch staat meestal bol van de algemene abstracte begrippen.

Bij netwerken gaat het bij mij om iets meer van iemand te weten te komen en zoeken naar een klik, een passie. Dat kost meestal wel wat tijd. En ja dan komen de nonverbale signalen vanzelf. Die herken je niet met het hoofd maar dat voelt als een leuk warm gesprek. Tenminste zo werkt dat bij mij. Maar je kunt het ook nuchter bekijken en dan is al dat aftasten maar verspilde tijd: Oftewel "tijdverknoeien" zo hoorde ik vorige week. Waarom vraag je niet op de man of vrouw af: "heb je een klus voor me?" Ik opperde dat netwerken wel iets lijkt op verleiden. Toen kreeg ik als antwoord :"ook zo'n verspilling, ik vraag liever gelijk hoe denk je er over zullen we maar…" Ik denk trouwens dat dat laatste een beetje met een knipoog was, want die vraag is mij nog nooit gesteld bij een eerste ontmoeting. (maar dat kan ook een andere oorzaak hebben)

Nu is het met opdrachten zo dat timing ook belangrijk is. Soms zit er tijd tussen een gesprek en het moment dat er zich een klus aan dient en dan is het nog maar de vraag of je dan nog iemand kan herinneren waarmee je een speeddate hebt gehad. Maar iemand waarmee je een leuk warm gesprek hebt gehad weet je vast nog wel te herinneren. En dan is het ook zo dat je het ook gunt aan iemand die je wat beter kent. Verbindend netwerken dus. En dat kan je leren. Niet met een handigheidje maar op een manier die bij jou past. Want netwerken is niet "one size fits all" maar maatwerk. Het hangt erg af van wie jij bent en wat jij leuk vindt. En moet je netwerken met iedereen? Nee natuurlijk niet. Maar hoe kom je dan aan de juiste partner. Ook dat is te leren. Vraag het een verbinder. Want de juiste persoon is vaak eenvoudig, via een tussenpersoon, een verbinder, te bereiken. Een verbinder is vaak niet moeilijk te vinden vraag maar eens aan mensen om je heen: ken jij iemand die veel mensen kent? Vast dat je de naam van iemand krijgt. En die persoon vindt het vast leuk om je te koppelen aan iemand anders. Want dat doen verbinders vaak.

Hoe ik aan die wijsheid kom? Uit het boek "the tipping point". Met dank aan Ina.

Na het schrijven van mijn blog zoek ik altijd nog een plaatje die er wat bij past. De blog van deze week gaat over de overheid en het vinden van een plaatje is dit keer een makkie. Duizenden cartoons over de overheid. Het vinden van moppen en anekdotes is net zo eenvoudig. Nu schrijf ik mijn blog vanuit mijn eigen leefwereld en ook daar kan ik putten uit een reeks voorvallen. En met name hoe de overheid worstelt met  teruglopende financien, een mondig wordende burger en de steeds complexer wordende wereld.

Ik moest er aan denken toen ik de afgelopen week de eerste correspondentie onder ogen kreeg naar aanleiding van een klacht van me bij de provincie. Het is inmiddels jaren geleden dat ik zo'n formele brief heb gekregen. Nu is de provincie nog een van die instituten waar de wind wel eens door heen mag. Een klacht indienen is misschien wel de beste manier om er achter te komen hoe klantgericht (of burgergericht) een organisatie is. Eigenlijk is het ook niet eerlijk dat ik een klacht indien want ergens in mijn loopbaan was ik manager van een klachtenafdeling en weet redelijk goed hoe een klachtenafhandeling  niet moet. De eerste tip. ga nooit als eerste een intern onderzoek opstarten. Verspilde tijd want de betrokken medewerker zal altijd zijn/haar versie vertellen en vaak ook nog met de nodige emotie want over hem of haar is een klacht geuit. 

In dit geval kreeg ik als eerste reactie (nadat ik al een bevestigingsbrief had gekregen) een rapport van de betreffende ambtenaar. Die volgens mij ook nog een externe is want hij was niet te vinden bij het klachteninvulformulier op de site van de provincie. Niet dat ik hem wilde noemen maar het was een verplicht veld in het klachtenformulier: betreft medewerker, raar. Ik kreeg een rapport 2,5 kantje A4 waarom hij het goed had gedaan en hij schrijft dat er bij mij (Jan Hut dus) veel onvrede en frustratie leeft. Goed om te weten want dat heb ik zelf niet zo door. Hij suggereert dat er mogelijk andere oorzaken zijn die tot mijn klacht hebben geleid.

Het was 1993 dat ik op de klachtenafdeling van KPN  werkte en dit soort verweren heb ik tientallen van gezien. Het is alleen niet handig om die zo door te zetten naar de klant. Het helpt niet om tot een oplossing te komen. Op de klacht zelf ga ik verder maar niet in want ten eerste loopt dat nog en ten tweede is dat misschien wel aanleiding voor een weblog in de toekomst. Is dit een dreigement? Nee, integendeel om dit  soort verhalen naar buiten te brengen wordt de dienstverlening hopelijk beter. Want of je het wilt of niet de (machts) verhoudingen liggen nu eenmaal scheef. De Provincie tegen Jan met de korte achternaam 🙂  Door er over te communiceren kan dit iets meer in evenwicht komen. En met een Weblog kan dat tegenwoordig. De krant was in het verleden ook zo'n medium maar die laat de vogel over het net vliegen. 

Ruim een jaar geleden had ik ook een kleine schermutseling met een uitvoerend onderdeel van de 3 noordelijke de provincies. Ik had een andere woning gekocht en wilde gaan verbouwen en ook gelijk de isolatie aanpakken. Daar wilde ik subsidie voor aanvragen. Nu stond er in de voorwaarden dat ik ook moest wonen in dat huis. Beetje lastig want het was een ingrijpende verbouwing voor we er in trokken. Dat was dan helaas, want formeel moest ik er ook in wonen volgens de voorwaarden. Ik moest ingeschreven staan bij de gemeente als woonachtig op dat adres. Nu dat zou pas gebeuren na de verhuizing. Toen kreeg ik de tip om die formele verhuizing maar eerder te doen en eerst gewoon op het oude adres te blijven wonen. Volgens mij is dat de boel belazeren maar ik waardeerde de creativiteit. Uiteindelijk gingen ze overstag toen bleek dat ik wel al post op het nieuwe adres kon ontvangen. Pffft…. opluchting Vraag dan toch maar aan. Inmiddels is het aangevraagd toegekend, uitgevoerd en keurig betaald. 

Waar gaat het om? Om een overheid die allerlei taken heeft gekregen om samen met de bevolking een leefbare maatschappij te creëren. Die overheid moeten we met elkaar betalen, daar betalen we belasting en heffingen voor. In het bedrijfsleven zou je het staf kunnen noemen (op de uitvoerende delen na). Dat wordt in het bedrijfsleven ook wel overhead genoemd. Bij bezuiniging liggen die vaak het eerst onder vuur. Allerlei taken die eerst door staf afdelingen werden uitgevoerd komen terug in de lijn zoals dat zo mooi heet. Eigenlijk is dat er ook in de maatschappij aan de hand. Steeds meer en meer taken worden doorgeschoven naar de samenleving. Dat doet pijn bij mensen die zich bij de overheid in de luwte zich nauwgezet hebben ingezet voor maatschappelijke vraagstukken. Maar er zijn ook hobby horses ontstaan. 

Op veel fronten is er naast "het organiseren van", ook "het zorgen voor ingeslopen". Dat wordt de komende jaren teruggedraaid. Dat zal gaan met de nodige frustratie en verlies bij betrokkenen. Want teruggaan in formatie, afstoten van taken is nooit leuk. Ik kan uit ervaring spreken. Voor een ieder die in dat proces zit of komt te zitten, kan ik het boekje "Kun je een rups leren vliegen" aanbevelen. Er komt een nieuwe werkelijkheid met nieuwe inzichten. Het is er een van meer invloed van burgers en een terug tredende overheid. Nieuwe initiatieven worden niet meer bedacht door de overheid, maar ontstaan buttom up. Ooit zat ik eens in een vergadering waar iemand van de provincie riep: het is niet zo dat de overheid er voor het bedrijfsleven is, het bedrijfsleven is er voor de overheid. En hij meende het!. Nu geloof ik niet in het bedrijfsleven alleen. Waar dat toe leidt ervaren we nu dagelijks. En in een almachtige overheid die weet wat goed is voor de maatschappij geloof ik al helemaal niet. Terug naar de menselijke maat. De inwoners van een dorp weten echt wel wat goed is voor het dorp. Daar zet ik me samen met anderen graag voor in. Ik zou niet graag willen dat iemand anders voor ons ging bepalen wat goed is voor ons. Brrr.

Er zijn van die dingen waar je je een mening over vormt zonder dat je van de hoed en de rand weet. De afgelopen week mochten we weer stemmen en dat in misschien wel het mooiste voorbeeld waar het gaat om beslissingen nemen zonder dat het hele plaatje duidelijk is. Ook niet kan zijn. want er worden projecten aangehaald waar een sterveling ook al is hij of zij nog zo slim, nooit alle ins en outs kan bevatten. Het Forum als het er ooit komt gaat gebouwd worden op drijfzand. De exploitatie rust voor een groot deel op de opbrengsten van de parkeergarage hoorde ik eens. De aantallen die gehaald moeten worden kan je zo al met een zak zout nemen zeker omdat er de afgelopen weken te lezen was dat de opbrengsten van alle parkeer garages terug lopen. Dat zou wel eens structureel kunnen zijn want parkeren in garages in de binnenstad is geen grap meer. Om dan maar niet te praten over windenergie daar hoor ik ook veel tegenstrijdige geluiden over. De waarheid ligt vaak in het midden. CO2 opslag ook zo'n verhaal waar ik geen uitspraak over durf te doen niet anders dat de stemming bij de bevolking niet goed is.

Terugbrengen van natuur, ook zo'n onderwerp. Vooropgesteld we hebben in Nederland geen natuur. Alle goed bedoelde hobby's ten spijt. Nederland is gemiddeld al 3 keer op de schop geweest. Natuur is daar allang geen natuur meer maar landschap. Natuur is in mijn ogen de omgeving zoals het was, zonder menselijke bemoeienis. Nou en laten we dat in Nederland door de eeuwen volop hebben gedaan en gelukkig blijven doen. Anders waren we al een aantal keren grotendeels verzopen. Maar noem het geen natuur. Landschap dus.

Ik las een artikel waarom me het nog eens heel duidelijk werd hoe er maar aangerommeld wordt zeker als je dat in de tijd bekijkt. Het artikel was van het Groninger Landschap. (een zeer correcte naam dus). In het artikel was te lezen: 

Zonnedauw terug in Nanninga's Bosch?
LEEK – Het Groninger Landschap heeft vandaag bij het ven in het Nanninga's Bosch de bovenste laag met humus weggehaald. De bedoeling is om een geschiktere biotoop te krijgen voor planten zoals heide en zonnedauw.
Zonnedauw is een vleesetend plantje dat vijf jaar geleden nog voorkwam in het Nanninga's Bosch, daardoor is de kans groot dat er nog zaden in de grond zitten. Zonnedauw heeft een kale bodem en veel zonlicht nodig. Met deze werkzaamheden wordt dit gecreëerd. De grond wordt in de omgeving verwerkt. Het Groninger Landschap verwacht dat de zonnedauw snel weer terug is in het Nanninga's Bosch.  (Bron http://www.groningerlandschap.nl/Nieuws/februari2011/1/Zonnedauw_terug_in_Nanninga) 

Allereerst ligt het Nanninga'sbos in Zevenhuizen maar dit terzijde. Jaren geleden liep ik eens door dat bos en toen was er een paar hectare bomen gekapt en die lagen er nog deels op hopen geschoven. Nu dus het afplaggen om heide en de Zonnedauw terug te krijgen. En daar gaat het helemaal mis. Want even terug in de geschiedenis. Ergens voor 1400 was dit gebied een groot meer het Nijenoorder Meer. Honderden hectares groot. Door het graven van het Hoofddiep tussen Leek en Zevenhuizen kwam dat immense gebied droog te vallen en bleven er eerst nog wat kleinere meren over. Het Langemeer, het Wasemeer en het Bolmeer. Over dit laatste meer zijn nog spannende verhalen van te vertellen. Met als hoogtepunt de slag om Bolmeer. 

Gelukkig zijn er goede kadasterkaarten waar het meer op te zien is. Die kunnen mooi over de huidige kaarten gelegd worden en wat blijkt? Het huidige Nanninga's bos was in 1835 grotendeels nog een meer. (zie hieronder)  Door verdere ontginning en door de loop van de jaren regulering van de waterstanden is het nu wat het is. In een mooie bijzin staat dat de de grond in de omgeving verwerkt wordt. Later zal blijken dat door dit verwerken het unieke kleine gestippelde  boomschorskever met een te kort linker achterpootje is verdwenen. Nogmaals ik weet er inhoudelijk te weinig van maar kan het wel in de tijd zetten zoals hierboven. En dan lijken me dit soort acties een beetje uit de hand te lopen. 

Met dit in het achterhoofd mag je je een mening vormen over het al dan niet stopzetten van de aanleg van de Ecologische Hoofdstructuur en de gevolgen van deze beslissing. Echt ondoenlijk en gebaseerd op drijfzand. Soms heb ik wel het gevoel dat al die mannen (en wederom ook vrouwen) er net zo druk mee zijn als kinderen die met een emmertje en schepje op het strand langs het water mooie landschappen maken. De natuur corrigeert het door de vloed vanzelf.  

Ik kan m nog herinneren dat een collega bij KPN Opleidingen (25 jaar geleden) het volgende verhaaltje vaak vertelde: Een moeder vroeg aan haar zoontje waarom hij zijn zusje met een stok sloeg. Ze kreeg als antwoord: ik vond die stok en daar moest ik iets mee doen. 

Ik moet er de laatste tijd vaak aan denken want ik zie op een hele hoop plekken in de maatschappij dingen die worden gebruikt omdat ze er toch eenmaal zijn. En laten we wel wezen, een hoop van de consumenten wordt verleid tot impuls aankopen. Dingen aan te schaffen die je een moment ervoor nog niet van plan was te kopen. 

Maar op veel  ander fronten gebeurt hetzelfde. Managers bijvoorbeeld. Ik kan er over meepraten want ik ben zelf een kleine 15 jaar manager geweest. Soms ook als een soort van meewerkend voorman .En dan moet ik al snel erkennen dat ik niet de beste prestaties leverde, collega's waren vaak veel beter in de uitvoering. Maar als manager had ik ook de rol de afdeling naar buiten te vertegenwoordigen en dan was het handig dat je ook dingen uitvoerde want dan wist je waar je over praatte. In ander functies had ik vaak het gevoel dat ik manager mocht zijn omdat de medewerkers liever aan het werk waren dan te vergaderen waar managers het vaak zo druk mee hebben. (over cijfers, begrotingen, jaarplannen, ontwikkelen van medewerkers en allerlei andere abstracte zaken). Vaak had ik het gevoel als we nu eens al die managers ontsloegen dan ging het bedrijf gewoon door. De slimme medewerkers zouden het er vast wel gewoon er even bij doen. Maar ja die managers waren er nu eenmaal dan moesten ze ook maar wat doen. Alle dagen heel druk.

En het voordeel van manager zijn is dat je anderen mag vertellen wat ze moeten doen. Zelf hoef je dan niet meer aan de bak. Bijkomend voordeel is dat je in veel gevallen ook meer verdient. Al jaren staat een manager hoger in aanzien dan een prima uitvoerend vakman. En als je dan manager bent dan blijven er natuurlijk vervelende klussen. Bijvoorbeeld direct uitvoerend personeel onder je. Die hebben zo allemaal hun eigen aardigheden. En je wordt dagelijks geconfronteerd met de problemen van de uitvoering. Tijd om er een coordinator aan te stellen.  En een nieuwe leidinggevende is ontstaan.

Vrijdag waren we bij de bouwmarkt om verf te kopen en om het te laten mengen. Niemand kwam opdagen en (ik vermoed) de manager kwam ons uitgebreid vertellen dat het wel al 5 jaar geleden was dat hij dat had gedaan. Maar hij zou ons helpen want hoe moeilijk kon het zijn. Het resultaat was dat hij de pot verf verkeerd in de "schudder" stopte. De bus met verf schoot open en gelukkig zat het in een afgesloten ruimte. Die was dus in een ogenblik keurig gebroken wit van binnen. Gelukkig was het op waterbasis. Het was een lekkere knoeiboel. Gelet op de rest van het personeel dat kwam kijken had de man wel een bijzondere positie want er was het nodige leedvermaak. Het sierde hem dat hij dat zelf opruimde en ik hoop dat het tot gevolg heeft dat hij wat vaker bijspringt. 

Hetzelfde is te bespeuren bij de overheid. In het dorp organiseren we regelmatig activiteiten en de laatste jaren worden de eisen aan er organisatie steeds hoger. Een wandeltocht bijvoorbeeld heeft EHBO-ers en Verkeersregelaars nodig. (EHBO-ers spreekt voor zich om blaren te prikken of voor andere ongemakken) Verkeersregelaars komen te staan op gevaarlijke plaatsen. Ons dorp kent intussen tientallen verkeersregelaars. Die moeten allemaal een opleiding volgen bij de politie. Nu wandel ik wel vaker en ik doe soms aan tochten mee waar het aantal deelnemers ongeveer even groot is (of meer)  en …… geen verkeersregelaar te zien.  Ik mocht eens aanschuiven bij een overleg bij de gemeente over de feestweek. Het draaiboek telt ondertussen meer dan 100 bladzijden. (stand 2 jaar geleden). Er zaten minimaal 6 mensen aan de overkant van de tafel. Allemaal op grond van hun functie erg belangrijk te zijn.

Ook in de zorg zijn er van die situaties te bespeuren. Ik sprak laatst met een ouder iemand en dit vertelde mij dat hij jarenlang in de veronderstelling was geweest dat als hij 65 was hij naar het bejaardentehuis kon en dan niets meer hoefde te doen. Een soort Zwitserleven gevoel: er wordt hele dagen voor je gezorgd. Nu is voor iemand zorgen vanuit een Zwitserleven gevoel totaal iets anders dan Zorg verlenen aan iemand die niet meer in staat is voor zichzelf te zorgen.  De laatste tijd hoor ik steeds vaker het begrip Leisure, vertaal is dit: vrij, zonder verplichting, ontspannen. Ergens ligt dit begrip heel mooi in een klimmende reeks: Leisure, Welzijn en Zorg.

– Leisure: vrij je hoeft niets je mag van alles
– Welzijn: In het woordenboek staat : goede gezondheid. Voor mij gaat het verder: het zich goed voelen.
– Zorg: toewijding, behartiging.

Raar genoeg wordt er bij leisure zelden gesproken over welzijn. Hier ligt nog een wereld te winnen. Immer hoe besteed je je vrije tijd? Vermaak je je of laat je je vermaken omdat het er immers toch is. Ik zie dan steeds de hofnar voor me die de koning moet vermaken maar de koning ergert zich steeds meer aan de hofnar. Maar ja die was er nu eenmaal. Volstrekt overbodig.

Nog een volstrekt overbodig bord, voor meer nutteloze borden staan op http://www.bannedinhollywood.com/23-completely-useless-signs/

Op mijn weblog heb ik al eens eerder het verhaal van [[wikipedia:de tragedie van de Meent]] aangehaald. Het voorbeeld dat vaak gebruikt wordt om dit proces te illustreren, is het volgende.

Op een meent, een gemeenschappelijk stuk weidegrond, grazen melkkoeien, die toebehoren aan verschillende boeren. Elke boer wil zo veel mogelijk verdienen aan zijn melkvee. Als hij een koe toevoegt aan zijn kudde, heeft dat twee economische effecten.
positief: de kudde van de boer geeft met een extra koe in totaal meer melk, welke meeropbrengst volledig ten goede komt aan de eigenaar;
negatief: de koe eet gras van de meent, dus per koe komt minder gras beschikbaar (overbegrazing). Minder grasconsumptie betekent minder melk en dus minder opbrengst. Dit nadeel wordt echter verdeeld over alle koeien, en dus over alle veehouders.
Een boer ontvangt dus de volledige opbrengst van een nieuwe koe, terwijl de kosten worden gedeeld. Het is voor een boer dus lucratief om een nieuwe koe toe te voegen zolang zijn deel van de kosten lager zijn dan de opbrengst. Omdat de totale opbrengst slechts groter hoeft te zijn dan één gedeelte van de kosten, komt er een moment dat er een koe wordt toegevoegd die de overige boeren meer kost dan zij de eigenaar oplevert. Omdat alle boeren op dezelfde wijze redeneren zullen zij net zoveel koeien toevoegen, totdat toevoeging van nog een koe zelfs geen voordeel meer oplevert voor de eigenaar. Overbegrazing is het gevolg.

De meent staat symbool voor veel situaties waar overuitnutting aan de hand is. Je hoeft maar even anders naar de wereld te kijken en je ziet het overal: landbouw, Visserij, Milieu, Financiele wereld, machtspolitiek, intensieve menshouderij. De voorbeelden zijn onuitputtelijk. Daar waar mensen zich het recht toe eigenen overmatig meer te nemen van wat van ons allemaal is gaat de tragedie van de Meent op. Ieder weldenkend mens voelt dat ook. Vandaar dat maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaam zo vaak genoemd worden dat de begrippen aan het eroderen zijn. Prachtig mooie modellen zijn opgezet. Nieuwe kreten ontstaan. Cadle to cradle, people profit planet enzovoort. Maar waar het omgaat is de License to Operate. De vergunning om actief te zijn in de maatschappij. Wat maakt dat grote maatschappijen, topmanagers zo ongelofelijk veel uit de maatschappij (de meent) mogen halen dat de maatschappij er onder lijdt.

Zelfs de overheid, die eigenlijk toezicht zou moeten hebben op de meent, doet er aan mee. Gemeenten (afgeleid van het woord meent als ik het goed heb begrepen) schieten zwaar tekort. Door grote projecten, geldverslindende initiatieven worden rekeningen bij de maatschappij neergelegd waar relevantie ver te zoeken is. De overheid gaat ondernemer spelen. We moeten aantrekkelijk zijn voor toeristen en bedrijven aantrekken, Het economisch belang staat vaak voorop. En als het al gaat om cultuur dan worden bezoekersaantallen aangehaald voor het meten van het succes.

Door de bril van "de meent" gekeken is vaak heel snel het kaf van het koren te scheiden. Soms is er geen directe relatie tussen iemands handelen en de overuitnutting. Soms is het ook redelijk eenvoudig. Bijvoorbeeld Windenergie. Op zich een prima initiatief om te investeren in schone technologie maar….. Als het gaat om grootschalige parken waar veel overheidsgeld bij moet en de lasten komen te liggen bij omwonenden begint het allemaal wat smoezeliger te worden. Daar zijn de contouren van de meent zichtbaar. Zeker als er ook nog eens commerciele beursgentoeerde bedrijven mee bezig houden.  

De provinciale verkiezingen staan voor de deur. Ik zag gisteren een lijsttrekkersdebat. Ik kan het een ieder aanbevelen er eens naar te kijken met de Meent in het achterhoofd. Gemeenten en provincie hebben tot taak de Meent leefbaar te houden. Zeker nu de krimp in volle hevigheid zichtbaar wordt. Stop het geld maar in grote centrale voorzieningen is de reflex. Van de 67 bibliotheken kan de helft wel dicht want dan kunnen we de overgebleven vestigingen efficienter maken. Klopt helemaal, maar. Het gaat ook om de leefbaarheid van dorpen en gemeenschappen. De bibliotheek is een beetje de huiskamer van een dorp. Kinderen en ouderen komen er vaak. Juist de groepen die lastiger verder gaan reizen.

Veel mensen van de oude garde uit de politiek hebben het niet in de gaten maar burgers hebben het steeds beter door hoe er omgegaan wordt met hun Meent. Het wachten is op iemand die het goed weet te verwoorden. Het zouden wel eens heel bijzondere verkiezingen kunnen worden. Burgers in Tunesie en Egypte hadden genoeg van de overuitnutting van hun Meent.  In mijn provincie Groningen is het gelukkig iets minder extreem maar een aantal voorbeelden zijn moeiteloos te noemen. Hoewel de politiek saai is, veel plezier de komende tijd en één verzoek: stem eens wat anders. Traditioneel of nieuwe stroming maakt niet uit maar maak een statement.

Ik ben op zoek naar actuele voorbeelden van "de tragedie van de Meent" Dus heb je een voorbeeld reageer dan even op dit blog. Twiteren mag ook voeg dan de hashtag #meent toe. 

Over veel dingen is het simpel een mening te hebben. Stelen is fout, iemand helpen is goed. Hoewel dat laatste ook maar de vraag is. Want het ene helpen is wat anders dan het andere. Niet voor niets kennen we een mooie uitdrukking "Van de wal in de sloot helpen". Een blind iemand helpen oversteken lijkt wel mooi maar soms wil iemand dat niet. Blijkbaar moet je iets meer weten van de omstandigheden om te weten wanneer helpen goed is en wanneer niet.

Voor sommige dingen heb je veel informatie nodig om je een mening te vormen en dan nog is het lastig een een standpunt te bepalen. En we hebben tegenwoordig veel van die punten: Klimaat discussie, windenergie, het Groninger Forum, noodzaak nieuwe bedrijvenparken, sluiting van voorzieningen, aanpak van de krimp. Eigenlijk is het ondoenlijk een weloverwogen standpunt te hebben. Er is wat voor te zeggen en ook er wat tegen. Laten we het dan in geld uitdrukken want dat geeft houvast. Kom je er opeens achter dat ook die cijfers gebaseerd zijn op drijfzand of subsidie. Ook griezelig want van de toekomst weten we een ding zeker: Het wordt anders. 

Als geld geen goed middel is om te bepalen of het Groninger Forum goed en nodig is of niet wat dan wel?  Mening van autoriteiten? En wie is dan die autoriteit? Als je een stap terug doet is het soms gewoon humor. Betrokken personen doen erg hun best om de maatschappij te overtuigen van nut en noodzaak. Van de directeur van Groninger Museum tot voorzitter raad van bestuur Biblionet allemaal adviseren ze WC-eend. Een reclame uit 1989 is bekend geworden met de slogan "wij van WC eend adviseren….. WC eend". Maar ergens is er iets gaan wringen. Bibliotheken in de provincie moeten sluiten. Gelukkig zitten er waterdichte schotten tussen de centjes van de bibliotheken op het platteland en de plannen voor het forum. Culturele instellingen krijgen te maken met stevige bezuinigingen. Het helpt allemaal niet in de beeldvorming over de haalbaarheid van het Forum.

Intussen zit het mooi op slot. Al te grote voorstanders worden in mijn ogen stukje bij beetje ongeloofwaardiger. Maar er moet wel iets gebeuren. Er zijn inmiddels stevige stappen gezet.  Maar dat is geen reden om door te gaan op een pad waar grote twijfels rond zijn. Het zal toch jaren een bouwput worden aan de oostwand van de Grote Markt. Een andere mooie uitdrukking is: "beter te halve gekeerd dan en hele gedwaald".

Oftewel hou de plannen nog eens goed tegen het licht en voor de rest heb ik geen uitgesproken mening. Hooguit dat het leuk is om het advies van de mensen van WC-eend te horen. 

Alles hangt met alles samen. En vaak weet je onvoldoende om het allemaal te kunnen overzien. Blijkt opeens een buurman waar je al jaren naast te hebben gewoond vroeger ook verkering met een oude vlam van je te hebben gehad (verzonnen voorbeeld) Of treft mijn moeder in Winsum op een verjaardagsfeest een oude liefde van me en blijkt die ook nog bij ons thuis zijn geweest. (niet verzonnen). Kom ik ruim een jaar geleden tijdens een vlucht vanuit Chicago naast een jongedame te zitten die op een training paardrijden gaat in Nederland. Even door pratend kom je er achter dat ze op weg is naar Zevenhuizen in Groningen (waar ik woon). Ze gaat een week training volgen bij Jan Brouwer. Heel bijzonder.

Gisteren was ik op Internet op zoek naar ervaringen over een bepaalde etappe van het Pieterpad die ik de komende donderdag wil gaan lopen. Stuit ik op een verhaal van iemand die in Een West woont. Ze heeft daar een Camping en haar man heeft een handel in vrachtauto's en trucks. Jack Brouwers Trading. JB Trading. Dat viel me op want de jongedame uit Chicago was op weg naar Jan Brouwer Horses JB Horses. Beide JB's wonen ongeveer 4 kilometer uit elkaar.

Lees ik vanmorgen het Dagblad van het Noorden staat daar een stuk in over Le Dakar rally met dezelfde JB trading. (in het dagblad staat JB training maar over de kwaliteit het dagblad heb ik al genoeg geschreven hun tijd is op).  Staat er trots dat Jack Brouwers de enige Noordeling is. Mooi niet want mijn naamgenoot Jan Hut uit Zevenhuizen gaat dit jaar ook weer mee. Maar ja hoe kan je dat nu weten want die Jan Hut woont maar 5 kilometer van Jack Brouwer.

Bovengenoemde zaken heeft iets in zich van [[wikipedia:serendipiteit]]:  het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. Mooi woord maar het blijft voor mij net als een bord met Spaghetti. Het komende jaar probeer ik weer iets aan de vork te krijgen maar vast dat het hele bord aan mijn vork blijft hangen.

Een prettige jaarwisseling!

In juli van dit dit jaar ging mijn weblog deels over Wikileaks toen kon ik nog niet vermoeden dat Wikileaks zo'n ontwikkeling zou meemaken. Het onder de pet houden van "bijzondere zaken" zal steeds lastiger worden. Een mooi chinees gezegde is "open nooit een pot met wormen". Oftewel: het hek is van de dam. (krijg de schapen er maar weer eens in).

Het zou best kunnen dat één en ander tot gevolg heeft dat er meer stukken boven water komen. Geen officiële stukken maar juist verslagen, mailtjes en memo's. De projecten en organisaties die "niet goed" voelen zijn eigenlijk bij iedereen wel bekend. In de stad Groningen liggen de tram en het Forum al een poos onder vuur.  Het kan zijn dat ze er beiden wel komen en misschien wordt het op den lange duur wel een succes. Het zal wel heel veel geld kosten en aan de opbrengsten kant rammelt het als ik de geruchten en tegenstanders mag geloven. 

Op energie gebied is er ook het nodige onder de oppervlakte. De windmolenbrache had een hoog aaibaarheidsgehalte maar is inmiddels big business. Ik hoorde een kreet dat "die dingen draaien alleen maar op energie". CO2 opslag is alleen maar uitstel, omdat we niet aan de normen kunnen voldoen stoppen we het maar onder de grond. Voor mijn gevoel klopt dat ergens niet. "We leren ermee tevens nieuwe technieken" is een van de argumenten.  Ik weet zeker dat we die techniek allang beheersen. Sinds een aantal jaren pompen we gas de grond weer  in om een voorraad aan te leggen (bij Grijpskerk en Langelo). Zou CO2 en aardgas zo'n andere techniek vragen? Goed dat die maatschappelijke discussie er komt want alleen vertrouwen op de overheid is misschien wel wat naïef.

Ben ik tegen grote risicovolle projecten? Nee! De Eemshaven was ook altijd een lelijk eendje maar is inmiddels een succesverhaal, De Blauwe stad is ook zo'n project waar iedereen negatief over is / was. Toch denk ik dat daar iets is ontstaan waar de omgeving baat bij heeft. We zijn laatst om de Blauwe Stad heen gelopen en dat kan ik iedereen van harte aanbevelen. Je ziet dat er voor de lange termijn iets is aangelegd in een omgeving die wel een impuls kan gebruiken. Of dat op deze manier had gemoeten en of dat ook opgaat voor die andere projecten dat is natuurlijk een andere vraag.

Er is iets aan de hand met openheid van informatie. Wikileaks haalt de deksel van de pot. Dat mijnheer Assange een beetje een vreemde man is doet daar weinig aan af. Hij is uiteindelijk het gezicht maar Wikileaks is meer dan Assange. Ik heb lang genoeg bij grote organisaties rond gelopen om te weten dat er soms iets erg scheef zit. Ik heb er managers mee zien worstelen. Anderen weten het powerplay weg te stoppen. Dat zal zelden op papier komen. Mail is misschien wel het medium waar veel lekken zijn te vinden. Veel mensen zien wel dingen gebeuren waarbij valt af te vragen, klopt dit wel? Dit kan niet goed gaan. Het wachten is op een omgeving waar dat soort dingen gemeld kunnen worden zonder al te bang te zijn voor de gevolgen. 

Omgekeerd heeft die openheid ook een ander voordeel. Mensen die in stealth mode opereren, met verschillende tongen spreken krijgen het lastiger. Ik had vroeger eens een collega die er open vooruit kwam met "oneigenlijke argumenten" dingen te regelen.  Die persoon kom je niet tegen in mijn contacts bij Linked in. Sterker nog die persoon staat niet op linkedin en is niet vindbaar op internet maar is wel werkzaam in functies en projecten waar het normaal is een profiel te hebben. Voor die persoon zal het lastiger worden een klus of nieuwe functie te krijgen. Er is wel wat uit te leggen. En organisaties die het toch durven, kunnen weten dat er iets aan de hand is.

ZZP Nederland heeft het initiatief genomen om workshops te organiseren rond thema's zoals, "Hoe wordt ik een een persoonsmerk", "Calimero marketing" of "internet marketing". De opkomst is overweldigend. Deels zal dat komen door de aantrekkelijke prijs maar er is ook een honger te bespeuren bij ZZP-ers over bepaalde thema's. Dat is ook wel logisch want aan veel van het andere aanbod hangt een stevig prijskaartje en de uitvoering is dan ook vaak overdag. ZZP-Nederland kiest bewust voor een lage entreeprijs en ook voor de avonduren. Namens ZZP-Nederland ben ik betrokken om de avond in goede banen te leiden. Dubbel zo leuk omdat ik zelf ook ZZP-er ben en dus eigenlijk zo veel "collega's"spreek.

Het is een mooi bont gezelschap van designers, meubelmakers, motormonteurs, schadeletsel adviseurs, kunstenaars etc. Toch is er veel dat ze bind. Allemaal werken ze zonder vangnet, zonder een grote ondersteunende organisatie. Ze moeten vaak beslissingen nemen die gevolgen hebben over de toekomst. Iets waar je in loondienst ook wel eens mee te maken krijgt als je gaat solliciteren. Maar je eigen baas zijn, zelf moeten besluiten wat doe ik wel of wat doe ik niet komt dagelijks aan de orde. Zelf valt het me op dat je dagelijks met geld bezig bent. Dat had ik helemaal niet toen ik in loondienst was.

Wat helemaal belangrijk is voor een ZZP-er is tijd. Want stel je neemt een klus aan die je niet helemaal op hete lijf geschreven is maar het verdient wel aardig. (of je moet het wel doen omdat het even niet zo goed gaat). Komt er dan een opdracht voorbij die je graag had willen doen maar ja je hebt net die andere opdracht aangenomen. Tijd is voor een ZZP-er maar deels aan te passen. en er gaan maar 24 uur in een etmaal.

Alle aspecten die bij een groot bedrijf spelen spelen ook bij een ZZP-er. OK personeelsaangelegenheden die spelen er niet. Maar dat is dan ook het enige. 

Op een bepaalde manier zijn al die ZZP-rs toch collega's want hoewel ze niet hetzelfde vak beoefenen zijn er toch wel veel overeenkomsten: allemaal moeten ze iets doen met marketing, acquisitie, boekhouding, de eigen verzekeringen, en relatiebeheer. ZZP Nederland heeft dit goed gezien en volgens mij is het eind van de groei nog lang niet in zicht. Het luit ook heel mooi aan bij het onderwerp waaraan ik een poosje geleden aandacht bestede: Zelforganisatie. Eigenlijk is een ZZP-er misschien wel een van de mooiste uitingen van dit begrip.  

Het was me het weekje wel. Afgelopen maandag avond was ik betrokken bij een Workshop van ZZP-Nederland: Hoe word je als ZZP’er een eenpersoonsmerk? Door Ewald Theunisse. Deze workshop in Eemnes was een groot succes. Maandag 15 november is de volgende. en die is inmiddels ook meer dan volgeboekt.  Het was een erg levendige avond en bijna niet voor te stellen maar met 85 deelnemers toch behoorlijk interactief. We werden als organisatie overladen met complimenten. En terecht want de leden van ZZP-Nederland (deelname € 20,- per jaar) betaalden een belachelijk lage entreeprijs van € 20,- en kregen heel veel informatie en tips. Voor een ZZP-er een uitermate prettige prijs. ZZP-ers zijn vaak de motor van innovaties, en het smeermiddel van organisaties. De werkmieren van onze maatschappij. 

Dan is het bruggetje naar de Nationale dag van Zelforganisatie eenvoudig te maken. Ook dit leek me erg leuk en 's morgens op erg op tijd vertrokken, tussen de files door, net op tijd want achter me stroomde het steeds vol. Zevenhuizen (Groningen) Rotterdam 's morgens in 2 uur 20 minuten. Het gevolg was: veel te vroeg. Waarschijnlijk ook een beetje de compensatie voor al die keren dat ik iets te laat kom, het is vaak maar een paar minuten maar eerlijk is eerlijk regelmatig te laat. sorry 🙁

Iris Meerts (directeur stichting Zelforganisatie) had me uitgenodigd en we troffen elkaar vrij vroeg bij de koffie. Altijd mooi als je iemand voor het eerst IRL ontmoet en het klikt zoals verwacht. Het contact was ontstaan door mijn ietwat prikkelende weblog over Zelforganisatie waar Iris erg snel en adequaat op reageerde. Met als gevolg dat ik me toch aanmeldde en zo veel achtergronden kreeg te horen over zelforganisatie, complexiteit en netwerken. Het was een zeer goed verzorgde dag met soms zeer inspirerende sprekers en soms tenen krommende presentaties die voor mijn gevoel zo fout waren dat ze bijna als karikatuur konden dienen. Maar aan de ander kant leer je daar misschien nog wel het meest van. Over het algemeen was het een geweldig goed programma en erg leuke deelnemers. De dag was van een stevig niveau: qua inhoud en qua deelnemers. Er waren verschillende professoren die hun visie gaven. Dat had ik kunnen weten want in de raad van toezicht zitten een handvol zwaargewichten. Als je er van uitgaat dat duurzame veranderingen bottom up ontstaan dan was de dag van de zelforganisatie niet de plaats waar het gebeurt.

Waarom toch wel erg enthousiast over de dag? (hoewel het voorgaande anders doet vermoeden) Omdat van bovenaf wel invloed uitgeoefend kan worden op de ontwikkelingen. Mooi dat er empowerment in een organisatie wordt ingevoerd maar zonder steun van bovenaf zal het nooit slagen. We zitten nu eenmaal in ons land met monsterachtige organisaties in onderwijs, zorg en overheid. Het jargon bovenin die organisatie word op de werkvloer absoluut niet begrepen. 40% van de tijd in de zorg gaat op aan registratie en administratie. Dat moet en kan anders. Er zijn instellingen voor ouderen ontstaan die met veel geld zijn ontworpen met frisse kleuren en veel openheid. Alles is perfect ingericht en het personeel goed gecertificeerd maar of een oudere er gelukkig wordt, is maar de vraag. Want dat hangt af van andere factoren bijvoorbeeld of het poesje mee mag waar iemand aan gehecht is.

Wat me vooral is bijgebleven is de presentatie van de directeur van "Careyn, Zuwe Aveant" de grootste zorginstelling in Nederland vertelde hij trots. Een verhaal vol van turbotaal van het hogere management. En die naam… hoe verzin je zoiets. Ergens zal er een marketeer trots op zijn maar ik kan me niet voorstellen dat het aansluit bij de gemiddelde medewerker laat staan klant. Het was humor dat de dagvoorzitter de naam maar niet kon onthouden en uitspreken. Ik ben er nog steeds niet achter of hij dat speelde of er echt moeite mee had. 

Terug naar wat me wel aansprak. De achtergrond van complexe systemen werden duidelijk uitgelegd. Het ontstaan van verbindingen en knooppunten, Hubs. Een wetmatighied is dat die grote hubs alleen maar groeien. The rich get richer. Dat is een beetje boeren logica maar het werd ook door wetenschappers onderbouwd. Het internet is hier een mooi voorbeeld van. Als ik het vertaal naar mezelf dan ben ik ook een hub met vrij veel verbindingen. De laatste tijd groeit het aantal verzoeken om met me te connecten op linkedin enorm. Blijkbaar is dat een wetmatigheid. De complexiteit groeit wel daardoor maar ook de mogelijkheid om sneller dingen met elkaar te verbinden. Tot voor kort was ik me er niet van bewust maar misschien moet ik me meer profileren als hub: de hubhut.

In ieder geval wil ik me graag opwerpen voor de stichting zelforganisatie om als hub te fungeren voor Noord Nederland waar mijn netwerk ligt. Daarnaast is het misschien handig om een cluster van hubs te vormen want dan gaat het nog sneller.

Komende maandag avond is de 2e uitvoering van de workshop "hoe word ik een eenpersoons merk". Eens kijken of ik met het bovenstaande gegeven wat beter kan verwoorden want dat kost me nog steeds te veel tijd. Mijn [[wikipedia:elevator pitch]] is wel aardig maar het gebouw is nooit hoog genoeg. Misschien ben ik wel een bruggenbouwer en als je dan kijkt naar mieren dan hebben bruggenbouwers een nuttige functie. Maar om het te relativeren: onmisbaar zijn ze niet het gaat alleen een beetje minder snel als ze er niet zijn. De mieren in het onderstaande fragment moeten dan omlopen. 

Op 10 november is de 2e nationale dag van de zelforganisatie. Dan is het ook de dag van de mantelzorg. Die wordt al sinds de jaren 90 gehouden. Ik kreeg naar aanleiding van mijn vorige weblog een aantal reacties, waaronder de vraag of de dag van zelforganisatie hetzelfde is als de dag van de mantelzorg. Nee dus. Het is iets anders maar eigenlijk ook wel hetzelfde. Want het gaat om niet toekijken en afwachten tot iemand met een oplossing komt maar op zoek gaan naar medestanders en zelf het heft in handen nemen.

Een andere reactie was van de stichting zelforganisatie. Ze hadden mijn weblog gelezen en reageerden met :Ik las uw recente blog over zwermen en leiderschap, waarin u ook de Nationale Dag van de Zelforganisatie noemt. Ik denk dat emergentie, groepsgedrag en zelforganisatie meer met elkaar te maken hebben dan u denkt. Tijdens de Nationale Dag gaan we enerzijds in op de wetenschap achter zelforganisatie, die 'complexiteit' wordt genoemd. Anderzijds is er aandacht voor 'leidinggeven' aan zelforganisatie zodat groepen mensen zich meer als 'zwermen' kunnen gaan gedragen. 

OK ik ben om. Dus 10 november naar Rotterdam naar het seminar over zelforganisatie om meer van de achtergronden te horen. Ik hoop meer te horen wat de do's en de don'ts zijn. Er zijn meer dan genoeg raakvlakken. Van de reuzenskelter die we ooit eens met een groep mensen hebben aangeschaft, het thema van de dorpsvisie: "Zevenhuizen dat zelf zijn toekomst bepaald", de problematiek van de leefbaarheid van het platteland en ga zo maar door.

Met name het laatste houd me erg bezig. Overal is te zien dat de lokale overheden steeds minder ruimte hebben om voorzieningen op peil te houden. Het groenonderhoud is een zooitje, de openbare ruimte is aan het verloederen. En dan woon ik nog in een gebied waar krimp niet aan de orde is. Maar in overige delen van Groningen speelt dit wel. Scholen zijn hier een goed voorbeeld van. De dorpsschool was vroeger een plek waar veel dorpsactiviteiten zich concentreerden. Een ontmoetingsplek. Door het wegtrekken van jongeren en een andere demografische opbouw hebben dorpsscholen te weinig leerlingen om zelfstandig te blijven bestaan.  Een natuurlijk ontmoetingspunt valt weg. We zien dat dorpen hier heel verschillend mee omgaan. Het blijven vragen aan lokale overheden zal weinig opleveren. Maar alles klakkeloos zelf organiseren is ook niet handig want een lokale overheid zal zich steeds nadrukkelijker willen bemoeien. Want zelf doen OK maar dan wel volgens de regels van ambtenaren. Ik ken voorbeelden uit mijn eigen omgeving te over. 

Maar ook 30 jaar werken voor een grote organisatie heeft me veel voorbeelden opgeleverd. Empowerment, TQM, verantwoordelijkheden laag in de organisatie leggen…. ik heb het allemaal meegemaakt. Wat dat betreft wordt het steeds meer "Opa vertelt". Een ding is me wel duidelijk: echte veranderingen komen bottom up. Top down veranderingen doorvoeren kan ook maar dan gaat het gepaard met veel geld en macht. Op de opdracht: "spring" mag nog een vraag volgen: "Hoe hoog". Grote organisaties bestaan steeds meer uit mensen die in het gareel willen (moeten) lopen. Zeker als het bedrijf winst als enige doelstelling nastreeft. Werken bij de overheid heeft dat niet. Winst is daar geen doel. Toch zal er door bezuinigingen steeds minder ruimte zijn voor vernieuwing. Wat er over blijft zijn initiatieven uit de rest van de maatschappij, van onderaf. Ik heb wel zin in 10 november.

De afgelopen week mocht ik weer eens op bezoek bij 2 ROC's: Het Alfa College en het Noorderpoort. Het is duidelijk dat het niet goed gaat in ROC land. Dat heeft niet alleen te maken met het Alfa en Noorderpoort want die scoren landelijk niet slecht. Maar in de volle breedte is er iets mis.

Inmiddels zijn het instituten geworden die professioneel worden bestuurd. Alle ROC's worstelen met Voortijdig School Verlaters (VSV). Zo erg dat het ministerie er een speciale site voor heeft opgezet: www.aanvalopschooluitval.nl. Dat alles onder het mom van meten is weten en het kunnen vergelijken. Er is een eigen jargon ontwikkeld met een complete industrie om het VSV tegen te gaan. RMC's, landeljk Meldpunt, maandelijkse / jaarlijkse rapportages en  SMS-alerts als leerlingen spijbelen krijgen ouders na 15 minuten een SMS. Er is zelfs een heuse handleiding ontwikkeld en er is op internet een meldpunt bij het DUO waar verzuim moet worden gemeld.

Voer voor Geert Wilders want wat een waterhoofd bij het ministerie. Als ik er zo naar kijk krijg ik wel een beetje dubbele gevoelens bij de nieuwbouw van DUO aan de ringweg in Groningen. Prachtig gebouw en er werken zeer bekwame mensen maar degene die dit soort onzin heeft verzonnen is niet van deze wereld. Die regelgeving komt waarschijnlijk uit Den Haag. Er is maar een manier om het aan te pakken en dat is lokaal. Leuk dat er jaarlijks in oktober rapporten komen maar dat is als mosterd, een maand na de maaltijd. Niet alleen te laat maar je bent al lang vergeten waar je de mosterd ook al weer bij wilde hebben. Een gesprek met mensen uit het onderwijs leert al snel dat dit soort informatie niet echt leeft op de werkvloer. Ik kan me niet voorstellen dat leerkrachten dit echt tot zich nemen. Terwijl er zoveel aandacht aan de handleiding is besteed met tagclouds, frisse kleuren en kaarten het lijkt wel een wervingsbrochure.

Zembla bestede er op 21 maart ook al aandacht aan onder de titel van "Wij willen les". In die uitzending was er een hartekreet van leerlingen dat ze les wilden. Ik denk niet dat het gaat om lesgeven alleen maar meer over de rol van MBO'ers in de maatschappij.  Zij zitten op een sleutelpositie. Er is een tweedeling aan de gang tussen groepen die volledig meedraaien in de maatschappij en een groeiende groep die "niet aangehaakt is". Eerder schreef ik over de digitale kloof. De MBO-er speelt hierin een geweldig belangrijke rol. Zij kunnen als enige de brug slaan tussen de abstracte wereld van de HBO-ers en academici en de mensen in de maatschappij die het allemaal niet zo geweldig goed kunnen volgen. De aanpak van het ministerie is er op gericht om zoveel mogelijk leerlingen aan de goede kant van de kloof te krijgen. Ze eventueel door te laten stromen naar het HBO. 

Maar er ligt volgens mij een veel belangrijkere taak. De brug te slaan tussen de "aangehaakten" en de mensen die het allemaal niet meer kunnen volgen. Een taak die ligt bij de MBO-ers. Op allerlei gebied liggen daar taken. In de zorg zullen verplegend personeel om moeten kunnen gaan met toepassingen rond zorg op afstand, in de bouw met nieuwe methoden, kleinschalige retail kan alleen overleven als er ook iets met een webshop gedaan wordt, in de horeca zal gastvrijheid een onderscheidend iets worden nu de vergrijzing toeneemt. Dat zal een zware wissel trekken op leerkrachten. Naast het inhoudelijke vak van docent zal in toenemende mate een beroep gedaan worden op andere vaardigheden. Of dat bereikt wordt door Competentie gericht onderwijs kan ik niet inschatten. Het wordt anders. Maar eerst is het nodig dat er anders aangekeken wordt tegen de MBO-er. De handen met verstand in de maatschappij. Iets wat we niet hebben te verwachten van HBO of universitair opgeleiden. Want veel van hen zijn veel te druk met het bedenken van nieuwe methoden, richtlijnen, voorschriften, meldpunten en besturingsmethoden. Het liefst zo dat de klant het allemaal zelf doet: pinnen, on-line bankieren, on-line bestellen, digitale loketten, zelfzorg etc.

Maar wie gaan alles dat overblijft allemaal uitvoeren? Juist MBO-ers, praktisch, vaardig en klantgericht.

<

Een van de eerste vragen die je als zelfstandig ondernemer gesteld wordt na wie je bent en wat je doet is: "Hoe gaat het?" en dan wordt niet mijn gezondheid bedoeld maar hoe het businesswise gaat. Daar is maar een antwoord op mogelijk: "goed".

Want ieder ander antwoord:

– geweldig, levert opgetrokken wenkbrouwen op;
– kloten: schiet men vaak in de lach, is dus eigenlijk mijn favoriet voor als ik wat meer tijd heb;
– prima; krijgt vaak een reactie ja, ja;
– het kan wel wat beter, geeft de reactie "dat willen we allemaal wel".

Dus hou ik het maar op "goed". Tenminste als het zo’n vraag in het voorbijgaan is. Want er is natuurlijk meer over te vertellen dan "goed". Het hangt helemaal van mijn eigen verwachting af. En die wisselt wel eens. Ik kies er nu eenmaal voor om me niet te focussen. Iets dat me al tientallen keren is aangeraden: "je moet je focussen, anders wordt het niks". Maar in tegenstelling tot veel collega ZZP-ers heb ik liever veel kleine klussen dan één grote. Dat heeft wel tot gevolg dat je altijd aan het acquireren moet. Altijd op zoek naar een volgende klus. Laat ik dat nu leuk vinden op zoek naar kansen en nieuwe dingen. Je moet dan wel zo nu en dan een klus doen anders wordt het ook lastig om te blijven bestaan als bedrijfje. Vandaar dat ik me zelf ook wel neergezet heb als bedrijfskundig klussenbedrijf. Dat levert ook wel de nodige hilariteit op. Maar in de kern klopt dit ook wel. Geen grote complexe projecten, maar kleine klussen waar ik iets in kan betekenen. Dit om bij personen en organisatie een probleem op te lossen of om ze een volgende stap te laten zetten.

Wekelijk komen er kansen voorbij waar ik wel iets mee zou kunnen. Een Voip advies, een automatiseringsprojectje, vraagbundeling op een bedrijven terrein, invoeren van ICT in de zorg, energie verbruik in kaart brengen, het inrichten van een digitaal loket, het organsiseren van een excursie. . Niet dat dat al concrete opdrachten zijn er moet nog wel het nodige aan geschaafd worden maar de kans is er. Soms ligt er dik bovenop dat men graag gebruik wil maken van mijn netwerk en kennis zonder er voor te willen betalen. Toch ga ik er soms wel op in omdat er voor mij ook voordeel in zit.  

Het mooiste verzoek krijg ik deze week vanuit China. Daar hebben ze een applicatie ontworpen die met behulp van een Android Telefoon bulk SMS kan afhandelen en je kunt er een auto responder op instellen. Of je kunt een online onderzoek houden m.b.v. SMS die dat keurig in grafieken op internet bijhoud. Gebruik makend van je eigen SMS bundel mocht je daar altijd nog ruimte op over houden. Ik had eens eerder contact gehad met het bedrijf en ze benaderden me persoonlijk met de vraag of ik iets voor ze kon betekenen. Ze kunnen me niet in dienst nemen (alsof ik dat zou willen) Maar er is zeker te praten over een vergoeding.

Zo’n klus schuif ik ook graag door. Heb je iets met Android en ben je redelijk thuis in Google Apps en zie je een toepassing bel me dan even. Maar misschien ga ik het zelf ook wel eens gebruiken. Het bedrijf komt dit najaar met nog 2 nieuwe toepassingen waar ze veel van verwachten. Of ik daar ook naar wil kijken? Die vraag is natuurlijk simpel natuurlijk want daar ligt een kans. OK nog erg vaag maar als er een mailtje komt uit China zal ik het zeker met meer dan gewone belangstelling bekijken. (misschien toch een vorm van focussen.)

Gek wordt ik er van. Denk je dat we alle adressen inmiddels wel hebben aangepast komt er toch nog een stapel met folders, flyers, magazines andere onzin op het oude adres. De nieuwe bewoners hebben er nog niet veel last van want TNT stickert het nog steeds keurig maar ergens eind dit jaar is dat afgelopen en ik ben bang dat we dan nog lang niet alles hebben aangepast. Want wat we nu nog onaangepast binnenkrijgen, zou spam zijn als het mail was. Wel keurig op ons naam maar ontstaan door ergens een visitekaartje achter te hebben gelaten.En dan merk je pas hoe treurig het is gesteld met de doorsnee sites. Bij heel veel sites is het een zoektocht om je adreswijziging door te geven. OK dan maar een standaard mail naar het info adres.

Daar ligt volgens mij een kans. Ontwerp een Icoon maak dat niet te moeilijk. (Ik heb alvast een voorbeeld gemaakt). Plaats dat op de site en zorg dat de bezoeker informatie krijgt waarmee hij of zij de informatie kan wijzigen. Ik weet het, dat is net even te simpel gedacht. Want een klant kan op heel veel manieren geregistreerd staan. In Nederland lijkt me dat vrij simpel postcode en huisnummer zijn uniek. Dus in de simpelste vorm is dus Pietje Puk verhuist van 1234AB 10, naar 6789YZ nummer 68.Klik maar eens op het plaatje hierboven. Het geheel is binnen een half uur gemaakt. Dat is er ook wel aan te zien 🙂 Natuurlijk moet er nog iets langer over nagedacht worden, een controle dat de persoon is die hij is, bijvoorbeeld door een bevestiging te sturen. Maar dat is ook nodig als ik het telefonisch doorgeef of het stuur via het info@ mailadres.

Natuurlijk wil een bedrijf het beter aangereikt krijgen, het liefst zonder tussenkomst van menselijk handelen. Maar zoals het nu is, zijn bedrijven wel erg narcistisch. Heel veel bla bla over wat ze zijn wat ze doen. Maar simpel een pagina waar bezoekers simpele dingen als een adreswijziging doorgeven is er vaak niet. Laat staan een call me knop.

Het blijft een leuk mopper onderwerp bereikbaarheid van bedrijven. Laatst moest ik iets wijzigen bij Ziggo. Die zijn voor mij kampioen voice response gebruik. Je weet wel: Hebt u vragen over uw abonnement: toets 1. Hebt u een vraag over de werking: toets 2. enz Ik heb een teller in mijn toestel die bijhoudt hoelang ik aan het kiezen ben. Bij Ziggo was dat 4 minuten tot ik hoorde: U wordt zo spoedig mogelijk doorverbonden met een van onze medewerkers. Tussendoor kreeg ik steeds de hint dat ik meer informatie kon krijgen op www.ziggo.nl. Blijkbaar komt niemand daar op het idee dat het wel eens zou kunnen gaan over een internet storing. Dan wordt die boodschap pas echt belachelijk.

Na 42 minuten kreeg ik iemand aan de lijn die me vertelde dat ze een systeemstoring hadden en of hij mij mocht terug bellen. Nu 2 weken later is dat nog steeds niet het geval. Ik stop maar met wachten want ik denk niet dat ze nog bellen.

In het kader van netwerken was ik de afgelopen woensdag bij de Open Coffee Club Groningen. Deze bijeenkomst is iedere eerste woensdag van de maand van half 10 tot half 12 en dan op wisselende locaties. Deze keer was het in de Remonstrantse Kerk. Het was er erg druk, veel mensen die elkaar veel te vertellen hadden. De afgelopen woensdag was het voor de 19e keer. Ik zal niet zeggen dat het gelijk mijn laatste keer was maar in mijn vorige Blog schreef ik dat het in de Skybox in de Euroborg het net niet is. De Open Coffee Club in Groningen is het ook niet echt voor mij. Ik betrapte me erop dat ik onrustig was, veel mensen zag die ik al ken. Met als gevolg dat mijn ogen steeds afdwaalden naar al die mensen. Echt rustig met iemand praten was er niet bij. Voor mijn gevoel echt een kwestie van zien en gezien worden. Maar ik kan me goed voorstellen dat het echt in een behoefte voorziet. Ik kan het je aanraden als je veel contacten zoekt. Er zijn mensen die proberen iedereen in kaart te krijgen getuige de oproep op de linkedingroep "Op de OCC is het altijd zo gezellig, dat het voor mij niet mogelijk is met iedereen kennis te maken. Misschien is het een idee om hier een korte pitch te plaatsen in 3 regels, zodat we misschien van tevoren al ontmoetingen kunnen afspreken met iemand met dezelfde interesses of raakvlakken?" Het is gelijk de populairste discussie binnen die groep: wie ben je en wat doe je?

Misschien komt het door mijn leeftijd en mijn instelling maar als het nodig is dat ik iemand moet spreken om wat voor reden dan ook dat komt dat toch wel. Soms geholpen door een kennis, soms door een opdracht of gewoon omdat je in contact komt omdat iemand 50 cent wil lenen.

Het  was vast geen toeval dat het Netwerk Noorderlicht een dag later was. Ook heel erg druk bezocht maar minder hieper de pieper. Het Netwerk Noorderlicht is een groep zelfstandige ondernemers (ZZP-ers) met name uit het noorden van Nederland die op regelmatige basis bij elkaar te komen, om te netwerken, kennis te vergaren, en ook om gewoon gezellig samen te zijn. (bron www.netwerknoorderlicht.nl) Over het algemeen zijn de deelnemers organisatie adviseurs, tekstschrijvers, interim professionals of ICT-ers. Er is vaak een lezing (soms een noodzakelijk kwaad) , of een themabijeenkomst en daarna een hapje eten in een leuke setting
Een totaal andere sfeer, aandacht voor elkaar en ik betrap me erop dat ik die keren die ik geweest ben eigenlijk maar 2 of 3 personen sprak. Om in de termen van de Open Coffeeclub te spreken “Netwerken zoals Netwerken bedoeld is”. Een mooi voorbeeld: de afgelopen donderdag sprak ik met 2 mensen op Netwerk Noorderlicht die ik al een paar keer tegen was gekomen maar nooit rustig had gesproken. Dat gebeurde afgelopen donderdag We hadden het niet echt afgesproken maar zochten elkaar spontaan even op. Jammer voor al die andere Netwerk Noorderlichters dat ik ze een leuk gesprekspartner heb onthouden maar ik weet zeker dat die anderen zich ook hebben vermaakt. Ik sprak iemand die er voor het eerst was en die had zich vanaf het allereerste moment op zijn gemak had gevoeld wat hemzelf verbaasde.

 Soms heb je dingen die je altijd bij zullen blijven. Ik was nog maar net voorzitter van het ICT Platform toen ik de vraag kreeg: Wil je wel met Wubbo Ockels praten. Wat een vraag, natuurlijk! Het is meer de vraag of Wubbo wel met Jan Hut wil praten. Het bleek dat hij in Groningen was en een uurtje over had. Het bleek ook nog op zijn verjaardag te zijn dus de datum is eenvoudig te achterhalen, 28 maart 2003. Het was een leuk gesprek en Wubbo was vol van zijn plan rond de laddermolen en hij was op zoek naar sponsoren. We nodigden hem uit om zijn verhaal eens te doen op een ICT Platform bijeenkomst. dat deed hij later ook.

In datzelfde gesprek gaf hij aan een droom te hebben van een duurzaam zeilschip waar hij de wereld mee over wilde zeilen. Die wens had hij al sinds zijn ruimte reis waar hij onze kleine kwetsbare planeet had bewonderd. Ooit wilde hij veel van die plekken bezoeken met een zeilschip die duurzaam zou moeten zijn. Een dag zeilen moest voldoende energie opleveren voor een maand leven. Hij was er al een poosje mee bezig en stond voor de keus waar het schip gemaakt moest worden. Wilma Haket was bij het gesprek en ze opperde om het schip in Groningen te laten maken. Ze wist Wubbo te overtuigen om de Groninger bedrijven Marvis Jachtbouw en No Limit Ships te bezoeken. 

Dat bezoek was op 5 juli 2003 de dag na een bijeenkomst van Het ICT Platform en ook de dag dat het varend erfgoed in Groningen lag. We haalden Wubbo van de trein en brachten hem naar Marvis Jachtbouw waar hij gelijk met Bert van Kalsbeek de computer in dook om ontwerpen te bekijken. Er volgde een boeiende discussie over wand diktes, belijning en spant afstanden. Even later op de werf was Wubbo zichtbaar onder de indruk van de werkwijze en aanpak. In de auto op weg naar No Limit Ship aan de Friesestraatweg was hij er vol van want hij zocht geen groot gerenommeerd bedrijf maar een klein bedrijf (of bedrijven) met passie en deskundigheid om zijn droom te realiseren. Hij wilde zelf zich met de productie kunnen bemoeien. 

Later op de dag bezochten we No Limit Ships en daar werden we gastvrij ontvangen door Piet Wieringa en Albert Keizer. Ik herinner me dat de mannen het jammer vonden dat ze niet een afgebouwd schip hadden liggen. Ze waren op dat moment wel bezig met een af te bouwen. Mooier hadden ze het niet kunnen regelen want Wubbo kroop op handen en voeten door het half afgebouwde schip. Ook hier een gesprek vol techniek hier vooral over energie opwekking en bediening.

Terug in de auto vertelde Wubbo dat hij er wel uit was en dat de Ecolution in Groningen gebouwd zou gaan worden. Op de spiegel zou Groningen komen te staan. De mannen van Marvis en No Limit vertelden me later dat ze het zich nauwelijks konden voorstellen dat zij zo’n project zouden mogen realiseren.

7 jaar later is de Ecolution afgelopen vrijdag gedoopt. Wubbo zijn droom werd waarheid. Als ik het goed heb begrepen zijn veel van zijn wensen gerealiseerd. Mooi om te zien dat Bert, Piet en Albert vol trots deelden in de feestvreugde. Toevallig was ik in de buurt dus heb ik aan de overkant het mogen bekijken, de afvaart bij No-limits onderweg in het Reitdiep en de aankomst bij de Hunze.

Er is veel gebeurd sinds die eerste gesprekken maar mooi dat de 4 mannen (natuurlijk met nog heel veel anderen) de droom hebben kunnen realiseren.

Sinds jaar en dag heb ik al iets met techniek. Die fascinatie is al redelijk vroeg begonnen met lampjes en schakelaars en toen ik het relais ontdekte werd het nog leuker. Je zette ergens spanning op en er kwam iets in beweging. Later met elektronica werd het nog vreemder, een dood stukje materiaal kon een lamp laten knipperen of afhankelijk van de lichtsterkte schakelen.   Om mij heen zag ik klasgenoten die dit allemaal maar matig interesseerden. Op de MTS zag je een soortgelijke verdeling. Een deel had iets met het vak en anderen zaten er omdat ze nu eenmaal een beroep moesten kiezen.  Verderop in mijn loopbaan bleef ik verschil zien tussen mensen die iets hadden met techniek en mensen die er niets mee hadden. 

Door de komst van de computer en later Internet kregen de techneuten opeens gezelschap van intensieve gebruikers van computers. Vaak waren dit techneuten maar er kwam een nieuwe groep bij de mensen die met behulp van deze nieuwe technologie gelijk gestemden vonden. Opeens was de techniek van de computer ook het domein van de samenwerkende mens. Er ontstonden virtueel sociale netwerken en vaak waren dit afspiegelingen van wat er in de echte wereld plaats vond. Maar omdat tijd en plaats veel minder een beperking was ontstonden ook netwerken van mensen die elkaar nog nooit of nauwelijks hadden ontmoet.  Maar er blijft nog steeds een groep mensen ontstaan die niet aangehaakt is bij deze ontwikkeling. De groep die zich wel intensief bezig houd met sociale netwerken ontdekt steeds nieuwe manieren om met elkaar in contact te komen. Via bloggen, RSS, Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, Foursquare, Ning, MindZ en noem maar op worden netwerken geweven. Er zijn mensen die die netwerken aan het uitpluizen zijn. Ik zag een nieuw beroep ontstaan: Netwerkuitpluizer.

Blijft een grote groep die niets met dit alles doet. Vreemd genoeg zijn hieronder ook veel techneuten. Zij hebben nog steeds de liefde voor de techniek maar alles wat mensen er mee willen is niet aan hen besteed. De scheiding tussen de groep aangehaakten en de mensen die er niets mee doen wordt ook wel Digital Divide genoemd. Een paar jaar geleden werd dat voornamelijk veroorzaakt door mensen die zich geen computer konden veroorloven. In sommige gemeenten waren er zelfs projecten om de minima aan computers te helpen. Een andere oorzaak dat mensen niet aangehaakt waren was het feit dat lang niet overal breedband te krijgen is. Ook daar is de laatste jaren veel in veranderd. Zelfs in ontwikkelingslanden zijn er programma´s met OLPC (One Laptop Per Child). Maar ook in Europa is er nog steeds een grote kloof. Niet voor niets dat Neelie Kroes in haar Europees programma voor de komende jaren nog acties heeft staan tegen de digital divide.

Maar om mij heen zie ik de kloof steeds breder worden. Als je wel aangehaakt bent lijkt het wel of de hele wereld twittert en accounts heeft op sociale netwerken. Maar niets is minder waar. Hele groepen doen niets met al die nieuwe toepassingen. Docenten weten niet wat wiki’s zijn of hebben nog nooit van RSS gehoord. Laat staan dat ze een account hebben op linkedin of twitteren. Heel veel mensen hebben de startpagina van de browser nog steeds net zo staan als dat de fabrikant of computer leverancier het hebben ingesteld. Bestanden worden standaard geopend in Word. En een Docx bestand wordt als niet leesbaar teruggestuurd (een docx bestand komt uit Office 2007)

De kloof wordt groter en dat heeft weinig te maken met leeftijd want het aantal mensen dat aangesloten is bij senior web groeit nog steeds evenals de leeftijd van gebruikers. De vraag is natuurlijk hoe erg dat is dat de kloof breder wordt. De ontwikkelingen gaan gewoon door. Bij veel banken is het al niet meer mogelijk geld over te maken met een overschrijvingsformulier, je moet internet bankieren. Reden voor mijn moeder om weg te gaan bij de SNS bank. Daar liggen ze er echt niet wakker van want die klanten zijn ze blijkbaar liever kwijt dan rijk.

Het gaat steeds sneller en de kloof wordt steeds groter. Mobiele toepassingen verdringen zich op mijn Android telefoon en dat is bij de Iphone niet anders. Per maand komen er duizenden bij. Google gooit er maar eens weer een nieuwe layout tegenaan op de zoekpagina met afbeeldingen. Ik kan ook zoeken / filteren op kleuren en gezichten. Niets is meer voor langere periode hetzelfde. Maar als we met elkaar slimmer willen gaan werken is het wel handig dat we met hetzelfde gereedschap werken. Hoe krijgen we mensen zover dat ze documenten willen gaan delen anders dan ze steeds heen en weer te mailen. Laten we nog steeds de secretaresse afspraken plannen of hebben we al een gemeenschappelijke agenda. De tools zijn er in overvloed dat is ook gelijk het probleem. Er zijn er zoveel. 

Voor heel veel van de toepassingen wordt wel elementaire kennis van computer gebruik gevraagd. Iets dat je alleen leert door het te doen. Of het moet al zo simpel zijn dat je er gelijk mee aan de slag gaat. Voorlopig zie ik dat nog niet gebeuren. Het wachten is dus op een van de grote partijen die de standaard zet. Google heeft een voorsprong als het gaat om online werken. Microsoft zet er zwaar op in. Of misschien is er een nieuwkomer die de oplossing heeft. De tijd is er rijp voor om grote groepen mensen online te laten samenwerken. Alleen hoe?

Het gaat hard op het gebied van sociale netwerken. De groeicijfers zijn verpletterend en iemand die minder connecties heeft dan 200 doet niet echt mee. Ik heb veel connecties op Linked in maar die zijn zakelijk. Iets persoonlijker is Facebook en daar heb ik ook tientallen vrienden. Dat is na mijn uitglijder Oeps alleen nog maar gegroeid. Dat zijn er nu over de 200 vrienden. Alleen zijn dat natuurlijk geen echte vrienden dat houdt met een handjevol wel op.

Nu ben ik geen eenzaam tiepje maar het schijnt nu eenmaal zo te zijn dat een mens maar een handvol echte vrienden heeft en een hele hoop kennissen die dan ook nog allemaal vanuit verschillende achtergronden bij je horen: sport, kerk, school, buren, werk, hobby en ga zomaar door.Op internet word dit allemaal op een hoop gegooid. Daar kwettert iedereen over de wereld net als vogeltjes (alleen hebben die niet dat bereik).

Ik kreeg een presentatie (zie hieronder) door gestuurd waarin Paul Adams die namens Google hier verder op in gaat. Het is even bladeren want 216 slides heb je zo maar niet door geklikt.

Kern van de boodschap een mens heeft heel veel netwerken in het echte leven en social networking ondersteunt dit niet goed.  Er zijn wel al pogingen ondernomen om dit te ondervangen maar het blijft behelpen. Natuurlijk kan ik groepen aanmaken maar het blijft lastig want ik wil met mijn oud buurman wel naar een beurs of zijn verjaardag vieren maar of ik met naar een concert wil?  En wil ik eigenlijk die mensen wel zo indelen? Zo gaat het in het echte leven ook niet want als een vriend me voor iets vraagt waar ik normaal gesproken niets mee zou hebben, grote kans dat ik wel meedoe.

En wat misschien nog wel het grootste probleem is dat ik maar heel weinig contact heb via internet met vrienden. Nu ben ik niet representatief denk ik maar dit zou wel eens voor veel mensen kunnen gelden.  In mijn geval is mijn digitale leven maar een vage afspiegeling van mijn echte leven. Ik kom wel mensen voor het eerst tegen die me hebben gegoocheld en weten wie ik ben want ze hebben veel over me gelezen. Dat laat ik dan maar zo. Voorlopig zullen we het er mee moeten doen en dat is misschien ook maar goed.

Aan de andere kant blijft dat beeld misschien nog jaren zo bestaan zelfs lang nadat ik er niet meer ben. Ergens in de discussie kwam ik de term digital cemetry tegen en zoeken op de term levert veel informatie op over het ontsluiten van begraafplaatsen. (zoals het mooie initiatief www.graftombe.nl) Maar mijn eerste gedachte was: misschien is het goed om een digitale omgeving te hebben waar veel te vinden is over iemand (die er nu niet meer is). Een soort digitale biografie. Natuurlijk komen er allerlei aspecten naar boven maar het idee blijft wel bij me hangen. Vast dat daar wel initiatieven rond zijn ontplooid een wikipedia voor personen een Whokipedia. Digitale condoleance registers worden steeds meer gebruikt maar daarin staan vaak alleen korte boodschappen. Op zich jammer want het zou ook een mooi platform zijn om iemands leven digitaal te completeren. Dat zou iemand natuurlijk al tijdens zijn of haar leven moeten toestaan en inrichten. 

Het is vakantie, morgen naar Nijmegen waar ik weer een paar dagen ga wandelen met 40.000 vrienden in Facebook termen. Even kijken of daar ook wandelaars twitteren, zou haast wel moeten met die aantallen.  

Het gaat hard en dan doel ik niet op de TT die vorige week wel een beetje saai was. (hoewel de tocht er naar toe op motor leuk blijft). Nee ik doel op de ontwikkelingen op web en mobiele toepassingen. Sinds een aantal maanden beschik ik over een HTC Hero (Android telefoon van Google) en dat was al een stap in een wondere wereld van Widgets. Karrenvrachten toepassingen die je op je telefoon kan downloaden, proberen en net zo gemakkelijk weer verwijderen.  Van GPS toepassingen, barcode scannen en gelijk de informatei opzoeken op internet, Google maps, Foto toepassingen en Geo taggen (zie vorige post). Maar het was wel een beetje een teleurstelling dat ik met een verouderde softwareversie van Android moest werken. De HTC Hero werkte nog op versie 1.5 en al maanden was de upgrade naar 2.0 beloofd en later werd beloofd dat er gelijk overgestapt zou worden naar 2.1 

Afwachten dus. 2 weken geleden kreeg ik al de voorbereidende software aangereikt met de meededeling dat de upgrade hoogstens 2 weken op zich zou laten wachten. Vanmorgen maar eens geprobeerd en ja dus ik kreeg een melding dat de upgrade beschikbaar was. De upgrade verliep vlekkeloos dus vandaag een groot deel van de dag aan het spelen geweest. Veel toepassingen die leuk zijn en sommige echt een stap voorwaarts. Leuke toepassingen zijn nu dat ik rechtstreeks vanaf mijn mobiel kan printen op onze netwerkprinter, fotostitching werk nu ook, Navigatie met Googlemaps werk nu ook met spraak (voor zover ik het kon nagaan). Het schijnt dat de accu het wat langer volhoudt en nog veel meer dingen waar ik nog niet aan toe ben gekomen. Ik ben onder de indruk wat Android allemaal kan. Google was al machtig maar ook op mobiel gebied blazen ze een deuntje mee. Wat een verschil met een paar jaar geleden toen ik nog aan het klooien wat met Windows Mobile, ook Nokia mist de boot tussen het Iphone en Android geweld. Ze doen wel een schamele poging met Ovi maar wat is dat behelpen als je eenmaal van een Android (en Iphone) hebt geproefd.

 Leuk maar ook beangstigend hoe Google dat in elkaar heeft gezet. Op veel fronten zijn ze bezig. Gisteren wist ik oude Outlook mailbestanden uit 2000 weer tot leven te krijgen via Google. Iets wat me met Microsoft nog niet was gelukt. Moeiteloos haalde Google duizenden mailtjes binnen die ik eigenlijk al had afgeschreven. Ook wel vermakelijk en aandoenlijk  om te lezen waar ik me 10 jaar geleden mee bezig hield. Aan de andere kant staat het nu allemaal on-line. Wel in mijn mailbox maar toch als Google het wil ook openbaar, bijvoorbeeld na 40 jaar. Erg leuk maar aan de andere kant ook weer niet.

Des te langer ik er over na denk des te wranger ik de statement "[[wikipedia:do no Evil]]" van Google begint te vinden. 

Het in hokjes stoppen is een vaardigheid die we graag oefenen met elkaar. Elkaar een labeltje op plakken. Door de loop van de jaren en het wegvallen van grenzen is dat allemaal wat lastiger geworden want mensen kunnen in meerdere hokjes zitten. Internet heeft daar het nodige aan bij gedragen en Google heeft de wereld op de kop gezet door zoeken geen exacte uitkomst meer te geven maar ook suggesties aan te bieden. Zelfs als ik een tikfout maak krijg ik de suggestie bedoelde u….?

Daar naar kijkend is het vermakelijk om mensen te zien worstelen met hun E-mail. Die moet onderverdeeld worden in mapjes. Met als gevolg dat als je het in het verkeerde bakje stop het voor eeuwig weg is.  De laatste jaren laat ik al mijn mail binnenkomen in een webomgeving. En laat alles staan in de inbak. Daar staan op dit moment 35.000 mailtjes. Niet dat ik dat merk want ik zie alleen alleen de laatste 100. Het is even een knop omzetten maar het brengt veel rust. De mail waar je iets mee moet, moet je wel markeren want zin en onzin staan gewoon door elkaar. Het is echter simpel er een labeltje (of tag) aan te hangen. Een mail terug vinden is erg simpel want de zoekmachine technologie helpt hierbij, zelfs bij 35.000 stuks. En trouwens van de zoekresultaten worden de laatste het eerst getoond dus een mailtje van vorige week staat in de zoekresultaten redelijk bovenaan

Om foto’s vindbaar te maken is het nog wel noodzakelijk om er een labeltje aan te hangen. Want hoe kan je anders zoeken naar een onderwerp op een foto. Ergens moet iemand een labeltje aan de foto van bijvoorbeeld de Martini toren hebben gehangen. Maar tegenwoordig is het vaak ook mogelijk aan te geven wanneer de foto genomen is (als de klok in het toestel op tijd staat). En als het fototoestel (of het mobieltje) uitgerust is met een gps ontvanger kan er aangegeven worden waar de foto gemaakt is. Handig om te weten waar het geitenhokje is die hierlinksboven op foto staat. Op die foto staan geiten die een erbarmelijk onderdak hebben reden voor de Pvd Dieren om kamervragen te stellen. Waar  die foto is genomen is hier eenvoudig te achterhalen. Als er zo’n locatie labeltje (GEO-tag) aan hangt van een foto die op de Grote Markt in Groningen genomen is, grote kans dat de Martinitoren er op te vinden is. Natuurlijk kan ook later handmatig die locatie toegevoegd worden. Met die verzameling foto’s genomen op de grote Markt is er een heel mooi panorama te maken, gebruik makend van alle voorhanden zijnde foto’s op internet. Er zijn toepassingen die al die foto’s in een panorama of show zetten. Een extreem voorbeeld is hieronder te zien. Een aanrader.

Helemaal geen Streetview maar gewoon geuploade foto’s

Langzamerhand zet ik steeds meer informatie op internet handig want dan kan je het delen met andere mensen. Maar er zit ook een schaduwzijde aan. Welke informatie deel je wel en welke niet. En als ik het niet wil delen weet ik dan zeker dat het toch niet voor andere dingen gebruikt wordt? Een voorbeeld: Google heeft recentelijk een leuke toepassing: gezichtsherkenning. Ze kunnen in mijn webalbums gezichten herkennen. Ik label een gezicht met een naam en vervolgens kan ik in al mijn albums zoeken naar dat gezicht. Handig en leuk. Maar…. wie zegt niet dat als ik een keer een label heb toegevoegd aan de foto van een vriend deze foto ook vindbaar is in andere albums en zo gelijk ook met een tag erbij. Griezelig. Natuurlijk zou het ook voor nobele doelen gebruikt kunnen worden. Waar is Joran van de Sloot nog meer te zien geweest? Maar wil ik wel publiekelijk herkend worden? Ik denk dat ze het bij Google wel zullen laten maar aan de andere kant is met Streetview ook een grens gepasseerd.

Happy tagging.

Ik hou het voorlopig nog maar beperkt en ik geloof dat ik de paar tags die ik gemaakt heb ook maar weer weghaal. Maar Internet vergeet nooit iets dus is het kwaad al geschied, 

Voor mijn gevoel ben ik redelijk op de hoogte wat er web 2.0 en social media aan de hand is. Toch kwam ik de afgelopen week iets tegen wat me nog niet eerder was opgevallen. 23 dingen. Het is een traject waarbij je rond 21 items wordt bijgebracht wat met web 2.0  mogelijk is. Het is iets dat ontstaan is vanuit de bibliotheken. Maar er is inmiddels ook een 23dingen onderwijs, 23 dingen overheid en 23dingen politie. De allereerste vraag is natuurlijk waar komt die 23 vandaan en wat zijn dan die 23 dingen. Blijkbaar was ik niet op mijn scherpst want ik ben er tot nu toe nog niet echt achter en het werd me nog waziger toen er een verwijzing inzat naar de site www.43things.com. Ook nog nooit van gehoord. Nu kan ik me daar wel iets bij voorstellen op die site kan je 43 dingen neerzetten die je in je leven nog wilt doen. Anderen kunnen hier kennis van nemen en je aanmoedigen, aanvullen of verder helpen. Vervolgens zit ik wel met de vraag waar die 43 dan weer op gebaseerd is. Er is veel te vinden op wikipedia over 43things maar ook daar kon ik niet achterhalen waar die 43 op gebaseerd is Misschien komt het uit de hoek van numerology. daar was wel een verhaal over het 23 raadsel. Dus maar eens gekeken op de nederlandse versie en daar was vervolgens niets te vinden over 23. En al helemaal niet over 43. 

Hier blijf ik dus met een vraag zitten. Misschien een idee om het maar eens in het netwerk te gooien. In ieder geval heeft het me wel weer voldoende stof opgeleverd. www.23things.com:een mooi initiatief om mensen te helpen bij hun persoonlijke leerervaring volgens Wikipedia. De site is er al een jaar of 3. Blijkbaar hebben mijn antennes de andere kant op gestaan want hier had ik nog niet van gehoord. Maar ik mag ook de rest van mijn leven nog leren en zoals een goed Nederlands spreekwoord is: een mens is nooit te oud om te leren.