Blog van Jan Hut

Je komt ze soms nog tegen mensen die de uitdrukking gebruiken “What’s in it for me?”. De eerste keer dat ik er pukkeltjes van kreeg was toen een communicatiebureau erop bleef hameren dat iets alleen ging werken als duidelijk was dat de doelgroep antwoord kreeg op de vraag “What’s in it for me?

Nu 10 jaar verder hoor ik het soms nog wel eens. Gelukkig niet zo veel meer. Het is net alsof mensen beseffen dat het niet meer echt past om zoiets hardop te zeggen. Toch is het nog wel bij veel mensen aanwezig: “ik moet er wel beter van worden, mijn eigen bedrijf gaat voor. Ik wil best iets voor de gemeenschap doen als het mijzelf maar helpt”. Letterlijk hoorde ik iemand laatst zeggen: “Ik werk hier graag aan mee want dan ben ik de eerste en dat levert mij voordelen op”. En tegelijkertijd wil ik geen energie steken in het helpen van anderen daarna. Ergens onder water speelt nog steeds: Hoe kan ik er zelf beter van worden. We zien het nog op alle fronten. Het rijkelijk zichzelf belonen van topmanagers is er een voorbeeld van. De massa ontslagen in de thuiszorg en de hoge beloning van de top bijvoorbeeld. Het is gewoon niet uit te leggen. Toch schijnen de topmanagers oprecht te geloven dat ze een geweldige prestatie leveren die een dergelijke beloning rechtvaardig.

Ik moest er aan denken toen ik een blog las over het rendementsdenken. Het wordt nog steeds op scholen gedoceerd. Als je MBA hebt gestudeerd weet je precies hoe je met behulp van cijfers een bedrijf moet runnen. Je hoeft niets van het product of dienst te weten. Een busbedrijf runnen kan net zo gemakkelijk als een zorginstelling of school. Ook op het HBO kan je het leren. Daar is er een populaire studierichting MER. Daar leer je ook de kneepjes om via de rug van iemand anders hogerop te komen.  Ik hoorde eens van een docent die studenten letterlijk “de rattenstreek van de week” leerde.

Zelf merk ik dat ik het steeds eerder herken als iemand er berekend in zit. Zeker als iemand in de 2e zin begint met het vragen naar een Business case of het verdienmodel? Dat zijn bij mij signalen dat iemand redeneert vanuit een financieel perspectief. Begrijp me goed, ergens moet bij mij de schoorsteen ook roken en brood op de plank komen. Maar genoeg is genoeg. En ondernemen is voor mij meer dan geld verdienen. Het betekent voor mij: dingen in beweging brengen. Op wikipedia staat het mooi: Een ondernemer (ook: zakenman, zakenvrouw of entrepreneur) is een persoon die iets onderneemt, en daarmee een of andere maatschappelijke bijdrage levert. Verderop gaat het pas over geld.

Krijg jij ook pukkeltjes bij het horen van de zin: What’s in it for me?

Op uitnodiging van Thomasz zijn we deelnemer aan de conferentie Ecotourism Europe. Het is even wennen want wat is ecotoerisme? Al snel is duidelijk dat er geen eenduidige definitie is en het is vergeven van allerlei certificeringsmogelijkheden. Er is altijd wel een label te vinden die je als ondernemer zou kunnen gebruiken om je duurzaam te noemen. Het doet wat denken aan het scharrelei van jaren geleden. Of dat je een vegetarische kip kan aantreffen op het menu. Een beetje een wirwar van definities en begrippen.

In het programmaboekje van de conferentie staat er wel een mooie omschrijving. Het gaat om aandacht voor:

• de natuur,
• cultuur,
• de lokale bevolking.

Een aantal presentaties gaan over de natuur, cultuur en over certificeringsprogramma’s. Als je de verhalen uit de rest van Europa ziet dan blijkt dat we in Nederland niet zoveel natuur hebben. Natuurlijk hebben we wel stukjes groen maar natuur kennen we niet echt het is allemaal al minimaal 2 keer op de schop geweest. Toch heeft Nederland ruim 1.500 natuurgebieden, 20 van deze gebieden zijn een Nationaal Park

Terug naar de conferentie. Toerisme en natuur staan soms op gespannen voet. Eco toerisme heeft tot doel dat toerisme er voor zorgt dat de natuur baat heeft bij belangstelling van toeristen. Opeens krijgt het verhaal veel meer inhoud. Want vanuit dat perspectief laten toeristen geen spoor na. Een van de initiatieven heeft als naam “Without a trace”.

Maar dat is nog maar een deel van het verhaal want Anna Pollock had een presentatie die me erg raakte. Ze wist het verband te leggen tussen de overbelasting van de aarde en welke rol ecotoerisme hier iets tegen kan doen. Het was een oproep om ecotoerisme te zien als drager van de wereldwijde verandering die nodig is voor het voortbestaan van onze planeet. Ze had veel plaatjes metaangrijpende beelden. Maar wel met de titel “Feiten zijn niet voldoende en angst geen motivator”. Alleen redden we het niet. Toeristen zijn de mensen die het verhaal verder kunnen brengen maar dat vraagt wel om diepere inzichten, betere betrokkenheid en het stellen van de juiste vragen.

Toen we na haar presentatie haar opzochten, bleek dat ze op zoek was naar aansluiting bij de gemeenschap van Art of Hosting. Het voeren van gesprekken die er toe doen. Nu zijn wij al een poos bezig met “the Art of Hosting”. Zij zat met de vraag: “Hoe kan je toeristen op een goede wijze in contact brengen met lokale bewoners?” De bewoners kennen het gebied en de verhalen. Een mooie vraag om mee aan de slag te gaan. Wij willen dat gaan doen onder de naam Waddentrek (waddentrek.nl)

Sinds een aantal jaren ben ik aan het tennissen en wandel ik veel. Tennis is een leuk spelletje alleen het ballen oprapen vind ik niet het leukst. Eigenlijk vind ik tennis leuk als er veel slagenwisselingen zijn. Dus niks met een geweldige smash uit meppen. Maar ja de tegenstander denkt er anders over. Dus moet je wel mee in het competitieve. Anders blijf ik aan het ballen rapen aan mijn kant. Wandelen heeft dat niet. Daar lever je een prestatie voor jezelf. Hooguit kan de afstand een vorm van wedstrijd in zich hebben.

Ik moet er aan denken omdat ik de laatste tijd veel met breedband bezig ben. Voor een relatief kleine groep in de samenleving is internet een probleem. Dat geldt ruwweg voor alle mensen die buiten de bebouwde kom wonen. Daar levert KPN over de telefoonlijn de internet verbinding (soms via een andere dienstenleverancier zoals Tele2 of XS4All). Heb je het geluk dat je in de buurt woont van de telefooncentrale dan is de verbinding goed. Woon je op afstand dan is de verbinding slecht of je hebt helemaal niets. De overheid laat het over aan de markt en dus zitten mensen in het buitengebied vaak met de gebakken peren. Soms zijn er mensen in het buitengebied waar de nood erg hoog is en men bereid is er veel geld voor te betalen. Zo hoorde ik van een geval in Drenthe waar men € 70.000,- betaalde voor een goede verbinding.

Nu is er een competitie aan de gang waarbij bedrijven op zoek gaan naar mensen die grote problemen hebben en vervolgens wordt er een oplossing geboden voor veel geld. Even later komt de buurman met dezelfde vraag.  Vervolgens kan die ook tegen een gepeperd bedrag ook een aansluiting krijgen. Ik sprak mensen die er een gouden markt in zagen. De toch al slechte markt wordt op die manier verder afgeroomd.

Nu proberen we op een aantal plaatsen door middel van een coöperatieve aanpak het gelijk voor iedereen te regelen. Tegen zo laag mogelijk kosten. Daar ontstaat er wrijving want veel aanbieders vinden dat we hun markt kapot maken. Ziggo heeft zelfs een oorlogskas van vele miljoenen om bij een dergelijk initiatief waar ook een deel van een dorp bij is betrokken gelijk mooie aanbiedingen te maken (half geld of een tablet cadeau als men voor 2 jaar bijtekent) om zo de klanten aan zich te binden en ze te weerhouden mee te doen met het initiatief. Met veel geld proberen ze hun markt te beschermen. Een beetje raar want met dat geld kunnen ze ook klanten helpen en op die manier het initiatief laten groeien. Maar dat is niet hun houding. Ze kiezen de aanval. En ja ze willen wel meedoen bij het aanleggen op kosten van bewoners maar dan eisen ze dat ze het netwerk in eigendom krijgen. KPN heeft een soort gelijke houding.

Voor mij is het duidelijk. Met commerciële partijen is het slecht tennissen. Zij slaan alle ballen met veel geweld over het net. En de mensen met een coöperatieve aanpak mogen steeds ballen rapen. Ik ben er wel uit. Snel internet in het buitengebied kan alleen als de deelnemers met dezelfde insteek in het veld staan. Iedereen de beschikking geven over een goede betaalbare internet verbinding. Daar past geen winstmaximalisatie bij. En zeker geen competitieve houding. Ik hoop dat er hier en daar hapjes van de grote aanbieders wordt afgesnoept. En dat kan want bij een coöperatieve aanpak hoeft er niets afgedragen te worden aan de aandeelhouders en het hoeft zeker niet binnen 5 jaar te renderen. KPN en Ziggo mogen wat mij betreft een prachtige snoeiharde competitie voeren op het Centre Court. (Steden en grote dorpen) Wij gaan op ons eigen veldje rustig een balletje slaan en genieten van lange slagenwisselingen met zo weinig mogelijk ballen rapen. Iedereen in het buitengebied is uitgenodigd mee te doen.

Ik heb nooit de ambities gehad de politiek in te gaan. Al dat gelobby en gekonkel, niets voor mij. Eindeloos overleggen en dan de rijen sluiten zodat een meerderheid van stemmen gehaald kan worden. Uren heb ik doorgebracht op het gemeentehuis en om eerlijk te zijn….. ik ben er vaak gedesillusioneerd vandaan gekomen. Wat een stroperige manier van overleggen en wat was de uitkomst vaak een teleurstelling. .

De laatste tijd is het democratisch organiseren mij steeds meer tegen gaan staan. Het zorgen dat er een meerderheid kan worden behaald voor een bepaald standpunt. We zien het regelmatig in de eerste en 2e kamer. Er worden coalities gesmeed om de oppositie buiten de deur te zetten. Ook op lokaal gemeentelijk niveau heb ik ook bedenkelijke besluiten genomen zien worden. Maar ja wordt er dan triomfantelijk gezegd: het is een democratisch genomen besluit dus moet je je er bij neer leggen.

Een aantal weken geleden volgde ik een training rond sociocratische besluitvorming. Oftewel: er wordt een besluit genomen als iedereen het er mee eens is of minimaal “er mee kan leven”. Het is een andere manier dan de democratische manier van besluitvorming. In de democratische manier van handelen (de meerderheid van stemmen) zorgt er ook voor dat je gelijk je eigen oppositie organiseert. Door het op een sociocratische manier te organiseren is de oppositie niet aanwezig. Dat lijkt wel een utopie, toch is het iets waar internationaal steeds meer belangstelling voor is.

Vrij snel na de training sociocratie kreeg ik een mailtje uit een totaal andere hoek: “Jan dit vind jij vast leuk!” Er doet een nieuwe partij “Vrij Mandaat” mee aan de Provinciale Staten verkiezing. Ze gaan er van uit dat iedereen recht heeft op zijn eigen standpunt en dat ook in de politiek mag verkondigen. In het bedrijfsleven is het verboden om aan kartelvorming te doen. In de politiek mag dat allemaal wel gewoon. Door slim met elkaar afspraken te maken kan je mensen buitenspel zetten. Wat daar de dramatische gevolgen van zijn kunnen we iedere dag ervaren.

Om een lang verhaal kort te maken: ik sta op de lijst voor “Vrij mandaat”. Op 18 maart kan er op mij gestemd worden. De partij is niet de partij van extreme standpunten maar wil juist het luisterend oor zijn. Verwoorden wat er leeft. Dat in een tijd waar er erg veel aan de hand is. De schade door bodem bewegingen is een hot item in onze provincie. Het lijkt wel of er niets anders is. Toch zijn er ook andere thema’s die de aandacht vragen, windenergie, krimp, slechte voorzieningen in het buitengebied, de economische situatie, huizen onder wateren  te hard stijgende huurprijzen. Genoeg thema’s om het er met elkaar over te hebben.

Een stem op Vrij Mandaat zorgt er in ieder geval voor dat jouw stem niet gebruikt wordt om coalities te smeden maar juist ook jouw stem zo veel mogelijk te laten horen. Oh ja als je niet in de provincie Groningen woont kan je niet stemmen op Vrij Mandaat. Één advies stem nu niet eens voor een gevestigde partij. Stem op een nieuwkomer in jouw provincie, die zijn er meer dan genoeg.

Kerst is weer achter de rug en tijd om een blog te schrijven. De regelmaat is er wat uit. Het is geen gebrek aan onderwerpen maar meer gebrek aan tijd. Zo tussen kerst en oud en nieuw een mooi moment om een onderwerp aan te snijden over de toekomst. Waar willen we met elkaar naar toe?

Een paar weken geleden was ik bij een voorstelling “Door de bank genomen”. Een voorstelling over geld, hoe het wordt gemaakt en wat het tot gevolg heeft. Ontluisterend!! Helemaal nieuw is het onderwerp niet voor me. Het afgelopen jaar was ik ook al eens bij een voorstelling van Dette Glashouwer. Ze gaf een prachtige voorstelling ook over geld. En natuurlijk was ik ook nog bij een bijeenkomst over alternatieve betaalmiddelen. Één ding is me wel duidelijk geworden: geld is maar een illusie en het heeft heel veel te maken met schuld. Banken handelen in schuld. Als je een lening wilt kan dat, dan maken ze gewoon geld over. Geld wat ze zelf ook niet hebben. Ze zetten gewoon op je betaalrekening een bedrag achter je naam. En tegelkijkertijd heb je een schuld bij de bank. Ze vragen er rente voor en als je alles terug hebt betaald (met rente) is de rekening vereffend. Dat alles met geld wat ze niet hebben. Tegen dat creëren van geld door de banken is er een initiatief gestart. Er is meer over te lezen via www.onsgeld.nl. Daar kan je een oproep tekenen om een maatschappelijk gesprek te starten over geld creatie. Er is ook meer over te lezen via deze link

Al langer heb ik het gevoel dat al die schulden die in de wereld gemaakt worden ergens opgevraagd kunnen worden. We laten onze oren dus hangen naar een onbekende macht.

Kan het ook anders? Ja natuurlijk. Als we een nieuwe maatschappij maken waar geld waar rente over wordt geheven niet het centrale thema is. Een maatschappij die als het ware opnieuw vorm gegeven moet worden. Een soort Utopia maar dan zonder de camera’s die deel uitmaken van dat oude systeem. En dat kan want er zijn al een aantal plaatsen op de wereld die lijken te werken via dit systeem. Een van de bekendste is Sekem in Egypte. Maar ook in Spanje is er zo’n initiatief. In Nederland is er ook veel beweging rond dit thema..

Tijdens de kerst kwam ik in gesprek hoe een nieuwe maatschappij er uit zou moeten zien. We hadden het over een maatschappij waar iedereen mee doet en eventueel mensen uitnodigt om me te doen. Niet iedereen heeft dit ideaal beeld. Soms zijn mensen gehecht aan een eigen omgeving en het liefst zonder inmenging van anderen. Dan wordt het past echt interessant. Want als het minder gaat met zo iemand wordt wel verwacht dat de gemeenschap voor hem of haar zorgt. Als je veel geld hebt lijkt dat niet zo'n probleem. Maar wat als geld een andere rol krijgt? 

Wat dat betreft had de koning wel een mooie kersttoespraak: Eenheid in verscheidenheid. Binnenkort ga ik op bezoek in Sekem in Egypte en hoop daar te zien hoe het daar werkt.

Hieronder staan een paar Youtube filmpjes die nog wat achtergrond geven.  Mooi om het volgend jaar mee te beginnen.

Een mooie jaarwisseling!!!

We leven niet een tijd van veranderingen maar in een verandering van tijden. Deze uitdrukking komt van Jan Rotmans en veel van zijn volgelingen gebruiken deze kreet ook. Iedereen die een beetje volgt wat er in de maatschappij aan de hand is kan dat beamen. Het gaat niet meer om een verandering die we nog kunnen volgen, zoals een nieuwe wet, de aanpassing binnen het onderwijs, energievraagstukken of robotisering.

Alles is tegelijk in beweging. Ik kom  veel mensen tegen die zich kantelaars noemen. Wat doen die mensen? Heel vaak beschrijven hoe een verandering er uit ziet maar of ze echt kunnen laten kantelen?.

Laatst stelde ik tijdens een bijeenkomst aan een groep de vraag: wat versta jij onder kantelen? Heel veel noemden een verandering die ze hadden meegemaakt. Een nieuwe manier van werken, het aanpassen van een procedure of het invoeren van een nieuwe website waar mensen dingen kunnen delen.

Zonder een definitie te willen geven van kantelen, is het voor mij iets wat te maken heeft met de boel op zijn kant zetten. Gelijk komt dan bij me boven dat het een rommeltje wordt niets staat meer op zijn plaats, het is chaos. Vanuit de chaos ontstaan nieuwe situaties en mogelijkheden  waardoor gebouwd kan worden aan een nieuwe toekomst .

Zo te bekeken ken ik veel mensen die een kanteling in hun leven hebben meegemaakt: een ernstige ziekte, verlies van een dierbare, een ernstig ongeluk of een andere heftige gebeurtenis. Al deze mensen hebben gemeen dat ze anders naar het leven zijn gaan kijken. Ze zijn anders gaan leven. Als je met die mensen praat, weet je dat ze een verhaal te vertellen hebben en echt weten wat het is dingen los te laten. Zij weten als geen ander wat kantelen is. Vaak vertellen ze dat ze andere dingen zijn gaan waarderen.

De afgelopen week sprak ik iemand die 3 jaar lang heeft geleden aan een ernstige ziekte. Hij is er wel weer bovenop gekomen maar gaf ook aan dat hij anders naar het leven is gaan kijken. De idealen die hij ooit heeft gehad, staan hem weer helder op het netvlies. Hij had de periode van flower power meegemaakt en toen hij vertelde van die tijd begonnen zijn ogen weer te glimmen. Toen ik vroeg hoe hij daar nu naar kijkt vertelde hij dat zijn hart nog steeds bij die idealen ligt. Maar ja rationeel wordt hij gedwongen andere dingen te doen. Hij heeft het er vaak met zijn vrienden over. Maar ja dat was toen.

Zo kijkend naar de materie begint opeens er een beeld ontstaan van een betere maatschappij. Waar mensen die 50 jaar geleden zich sterk maakten voor een andere maatschappij  nu aan de slag gaan om dat te verwezenlijken. Het mooie is dat veel van die mensen nu op posities zitten om één en ander te realiseren. Veel van die mensen hebben nu een goede baan en kunnen ruimte geven aan de kanteling. De vraag of daar een ernstig ongeluk of ziekte voor nodig is. Ik denk het niet. Gewoon het gesprek aangaan en ze er aan herinneren. Vast dat de ogen ook gaan glimmen want wat is er mooier om te werken aan je ideaal ook nog na al die jaren.

Nou ik niet want ik heb vroeger nooit op de kleuterschool gezeten, een hiaat in mijn scholing. Toen ik in de 1e klas van de lagere school kwam, kenden een aantal kinderen elkaar al van de kleuterschool. Ik voelde me een beetje een buitenstaander. De opstelling in de eerste klas was met de bekende schoolbanken met een inktpot in de bank, uit die tijd ben ik.

Vanaf het moment dat ik ging werken kwam ik vaak in vergaderingen waar een vergadertafel was of in een grotere ruimte een carré opstelling met de docent of spreker voor de groep. Vaak staat de docent of spreker voor de groep en is er een duidelijk verschil tussen de spreker en zijn toehoorders. Het is duidelijk herkenbaar dat de spreker boven de groep staat.

De laatste tijd zit ik me te ergeren aan wat er in zo’n opstelling gebeurd. De spreker staat zijn wijsheid te verkondigen soms meer dan een half uur lang. Daarna mogen de toehoorders een vraag stellen in sommige situaties met een lang betoog vooraf. Een beetje uitstralend: kijk ik weet ook veel van het onderwerp af. Als ik dan de zaal rondkijk zie ik dat veel mensen ook best wel veel kennis hebben over het onderwerp wat ook logisch is want ze kwamen speciaal voor dit onderwerp.

Wat zou het mooi zijn als mensen echt met elkaar in gesprek zouden gaan over een onderwerp. Hoewel sommige mensen  een specialist zijn rond een bepaald thema, het blijkt dat ook anderen met ervaring hele nuttige dingen kunnen bijdragen.

Daar zit dan wel gelijk een drempel in de weg. Sommige mensen luisteren meer dan dat ze praten en juist die mensen zou je graag willen horen. Ik noem ze vaak de “stille Willies”. Ze hebben heel goed in de gaten of hun inbreng wat toevoegt. De oplossing zit in de uitgenodiging die je aan de stille Willies kunt geven om ze te stimuleren om wat te zeggen. In een sterk energiek debat zul je ze niet horen. Daar voeren de “haantjes de voorsten” het hoogste woord.

Een paar weken geleden zat ik op een opleiding “the Circle Way”. Christina Baldwin and Ann Linnea uit Amerika gaven de training. Wat een verademing. Communiceren op ooghoogte. Iedereen zit in een kring en wordt uitgenodigd deel te nemen aan het gesprek. Er is tijd voor een ieder om zijn of haar standpunt naar voren te brengen. Rustig wordt naar iedereen geluisterd. Wat een verschil met dat wat ik veel meemaak.

In het dagelijks leven hebben mensen verschillende manier van communiceren. Er is een methode om de uiteenlopende stijlen te benoemen, de DISC methode. DISC staat voor Dominant, Invloed, Stabiliteit en Conformiteit. Prachtig natuurlijk dat je de stijl van iemand herkend. Maar zou iemand met een Conformiteit stijl echt iemand met een Dominante stijl iets duidelijk kunnen maken? Ik denk het van niet.

Daar is rust voor nodig en de dominante persoon zal zich moeten aanpassen aan de rust van de groep. Dat is in de kern ook de kracht van The Circle Way. En dat leerden we al op school bij het kringgesprek. Waar is het misgegaan of zou iedereen de kleuterschool gemist hebben?

Er is een mooi Chinees gezegde “Te weten wat je niet weet, dat is kennis”. Ik moest er aan denken bij de uitzending van tegenlicht van vorige week. Het ging over fouten in software waardoor het mogelijk wordt in te breken in computers. Veel van die fouten zijn bekend. Daardoor kunnen virusscanners ook detecteren of er iets mis is met de computer. Het wordt lastiger als er fouten in programma’s staan die door mensen wel zijn ontdekt maar waar nog geen maatregelen voor zijn getroffen. Eigenlijk is het net alsof iemand een sleutel heeft verloren maar het niet heeft gemerkt. Het is dan maar de vraag wat degene die de sleutel heeft gevonden er mee doet.

Hackers lopen een beetje te zoeken naar de mogelijkheden of ze ergens binnen kunnen komen. Net zoals politiemensen dat ook wel eens doen. Ik las dat de burgemeester van Winsum ook mee was geweest op zo’n tocht met de politie en erg geschrokken was van waar je overal naar binnen kan lopen. Zo’n actie noemen ze een “witte voeten actie” las ik. Ze doen het met goede bedoelingen. Op zich wel grappig want je hebt “Black Hat Hackers en White Hat Hackers “de laatste hebben ook goede bedoelingen. De vraag is natuurlijk als iemand een opening heeft ontdekt na veel zoekwerk of hij of zij niet zwicht voor veel geld en dan verkoopt aan iemand met slechte bedoelingen..

Nu is er zeker een grote groep White Hat Hackers die tot doel hebben bedrijven te wijzen op deze openingen. Als bedrijven zelf geen actie nemen dan publiceren de White Hat Hackers het. (na verschillende verzoeken het aan te passen). Het bedrijf wordt dan gewongen maatregelen te nemen.

Nu zijn er een paar verschillen met het inbreken in de echte wereld. Voor inbreken in panden en woningen moet je als inbreker wel zelf aanwezig zijn. Dat beperkt het aantal inbrekers want hoeveel inbrekers wonen er in een straal van 100 kilometer van me? Ok er zijn verhalen van inbrekers uit Oost Europa maar die komen voorbij aan miljoenen andere mensen voor ze bij mijn huis zijn. Veel mensen weten het niet maar dagelijks wordt er aan de deur van de computer gerammeld. Als je kijkt hoeveel mensen proberen in je computer te komen, wat ongemerkt gaat. Als je een  speciaal  programma installeert kan je zien hoe vaak er even een poging gedaan wordt om er in te komen Soms wel honderden keren. Al die pogingen worden geautomatiseerd gedaan en het is te hopen dat de internet leverancier dat goed oppakt. En natuurlijk is er niets aan de hand als de computer uit staat maar ja je wilt de computer ook wel eens gebruiken.

Bij een inbraak nemen inbrekers iets mee, dat valt je onmiddellijk op. Bij een inbraak in een computersysteem nemen ze niets mee maken hooguit kopieën van de informatie of plaatsen ze een programma waarmee ze de computer kunnen overnemen. Ze kunnen ongemerkt de camera aanzetten of de microfoon aanzetten. Bij een goede hack merk je dat absoluut niet.

De afgelopen week luisterde ik na iemand die claimde er veel verstand van te hebben. tenminste hij riep op een gegeven moment: “ je moet me op mijn deskundigheid geloven”. Een van zijn beweringen was dat het wel veilig te maken is je moet alleen geen verbindingen naar buiten maken. Mooi bedacht maar de neiging is juist om alles met alles te verbinden. Een advies zoals de politie het ook zal adviseren “zo weinig deuren en ramen in huizen aanbrengen”. Vooral je niet bang laten praten, want hoe groot is de kans?

Er is een prachtig mooi boek over geschreven “De zwarte zwaan”. Zwarte zwanen zijn onvoorspelbaar, ze hebben een gigantische impact… en achteraf proberen we ze aannemelijk en voorspelbaar te maken.Zwarte Zwanen zijn toevallige gebeurtenissen die ons leven bepalen, van bestsellers tot wereldrampen. Harry Potter was een Zwarte Zwaan, het internet, 11 september was er een. Zwarte Zwanen liggen ten grondslag aan bijna alle belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis, politiek, wetenschap, in zaken en privé. Het boek gaat over alles wat we weten over wat we niet weten.

Ik ben geen doemdenken maar het is wel voor te stellen dat hackers op heel veel computers een programmaatje hebben geplaatst die vitale onderdelen van de maatschappij gaan aanvallen en platleggen: geen water, elektriciteit, gas, distributiebutie centra van winkels en noem maar op. Wereldwijd gebruiken grote bedrijven dezelfde software van Microsoft, SAP enz. Niet dat ik het direct verwacht maar…Het is wel mogelijk.  Dan is het wel prettig dat je in een gemeenschap woont die zelfvoorzienend is geen relatie en verbindingen naar buiten. Dat verklaart ook een beetje de opkomst van lokaal voedsel, woongemeenschappen, Coöperaties etc. Hmm die deskundige heeft toch wel een punt

Één ding is me wel duidelijk geworden, het is een complexe wereld en dat willen banken ook graag zo houden. Want door schimmige constructies hebben ze veel geld kunnen verdienen. Als je met een beetje afstand tot het geld systeem kijkt is het allemaal niet zo moeilijk.

Allereerst het betaal systeem. Ik heb een hamer en jij hebt en pan en we kunnen ruilen. Of ik kan een schaap scheren en jij kan eens voor me koken. Waarom niet? Het wordt lastiger als we het gevoel hebben dat die ruil niet echt gelijkwaardig is. Ik heb iedere dag brood nodig maar jij niet iedere dag een fiets. Dus hebben we bedacht dat geld een tussenstap is. Maar om geld zelf veel in een sok te bewaren is gevaarlijk dus hebben we banken waar we het geld kunnen deponeren. Bij het kopen van een fiets zeggen we tegen de bank wil je geld overmaken van mijn tegoed naar de fietsenhandelaar? Zo werkt het betaalsysteem al jaren en de bank zit er tussen.

Er is een ontwikkeling bezig dat we de bank hiervoor niet meer echt nodig hebben. Er zijn al elektronische beurzen. Die kan je installeren op je computer of smartphone. Zo’n beurs is goed beveiligd en je stuurt via internet geld over naar de beurs van iemand anders. Zonder dat er iemand tussen zit. Dat geld hoeft niet in Euro’s te zijn dat kunnen ook hutjes of gelres (die bestaan echt) zijn Dit is ook het principe van de Bitcoin, dat is maar één voorbeeldsysteem er zijn veel meer van die digitale munten. Je hebt het geld niet meer staan bij een organisatie die niemand meer echt vertrouwd, de bank.

Banken zijn er ook om geld van te lenen. Tenminste dat was altijd zo maar die functie staat ook zwaar onder druk. Banken lenen nog wel geld voor bijvoorbeeld een hypotheek of voor een investering. Maar ze schroeven steeds meer en meer de eisen op. Bij de aanvraag van een hypotheek kijken ze mee of je wel voldoende inkomsten hebt. Dat is ook logisch. Maar als die hypotheek eenmaal afgesloten is, veranderd de toon en bij twijfel krijg je een verzoek versneld af te lossen. Bij een investering verhogen ze desnoods de rente vanwege verhoogd risico. Ik hoorde van iemand die net een gesprek had gehad bij de bank over de hypotheek dat de medewerker zich verschool achter de zorgplicht die een bank heeft. Dat is wel heel mooi omdraaien van de situatie. Zorgplicht voor de de bank om goed voor zichzelf te zorgen. De medewerker eiste versnelde aflossing terwijl er niet echt een reden voor was. Het was een uitermate vervelend gesprek. Hij vroeg nog: “vind je dit wel een leuk gesprek?” waarbij hij als antwoord kreeg: “Wat voor een indruk heb je zelf van dit gesprek? Ik kan me voorstellen dat er heel veel van die gesprekken gevoerd worden.

Banken beschouwen een woning waar ze een hypotheek voor hebben verstrekt als hun bezit. Ze gaan zover in het beschermen van hun vordering, dat ze eigenaren van woningen het gevoel geven bijna slaaf te zijn van de bank. Je moet allerlei dingen melden die mogelijk van invloed kunnen zijn op de waardedaling van de woningen. Ik ben wel benieuwd hoeveel van  die uiterst onprettige gesprekken gevoerd worden. Het kan niet anders dan dat het heel veel spanning oplevert bij de mensen die het moeten ondergaan. Het lijkt me trouwens ook dat de medewerker van de bank het niet als leuk werk ervaart. En langzamerhand moeten ze ook wel het gevoel hebben dat klanten ze zien als onmenselijke technocraten.

Daarom is crowdfunding erg populair aan het worden. Zo groeit www.geldvoorelkaar.nl enorm. Je hebt niet meer met onmenselijke robots te maken die koel je zaak analyseren maar je kunt mensen treffen die belangstelling hebben voor jouw zaken en er geld in willen steken. Tegelijkertijd krijg je mogelijk ook ambassadeurs. Zo hoorde ik van iemand die een restaurant had gefinancierd met crowdfunding dat een van de eerste deelnemers al heel vaak bij hem in de zaak was geweest en ook vaak mensen doorverwijst.

Door de bank genomen gaat het niet goed met de rol van de bank. Ze zullen wel nooit verdwijnen maar dat ze een lastige tijd tegemoet gaan lijkt wel duidelijk.

“Wisdom of the crowds” oftewel de wijsheid van een groep of meute, deze week werd ik er een aantal keren mee geconfronteerd. Allereerst was er een bijeenkomst met een groep vernieuwers, tenminste zo werden we genoemd. Die bijeenkomst ontaarde in een geroep door elkaar heen. Op zich ook wel logisch want als je benoemd wordt als vernieuwer en het gevoel hebt dat je tot een select gezelschap behoort moet je natuurlijk ook wel laten blijken dat je er niet voor niets bent. Mijn boodschap is het beluisteren waard. Toch kwam er niet echt iets uit en dat kwam omdat we niet naar elkaar luisterden. Bijna de helft van de groep kwam niet of nauwelijks aan het woord.

Vrijdag was er weer een bijeenkomst van Rijnlands organiseren. Deze keer bij de Veiligheidsregio Drenthe. Een mooie bijeenkomst waar we werden uitgenodigd om mee te denken. Toen we later in kleinere groepen bijeen zaten ontstond er bij mij aan de tafel een vraag: Hoever kan je de verantwoordelijkheid bij een groep leggen? Volgens één van mijn tafelgenoten moet er altijd iemand de eindverantwoordelijkheid hebben. De leider zijn om te controleren of alles wel goed gaat. Mensen die mij kennen weten dat ik daar hartgrondig mee oneens ben. Volgens mij kan een groep, met gelijkwaardige deelnemers en zonder hiërarchie prima zelfstandig beslissingen nemen.

Op zaterdag was ik bij een bijeenkomst over geld voor de toekomst. Natuurlijk ging het over Bitcoins maar het was breder. Als er een boodschap duidelijk was is dat het huidige systeem op instorten staat.. Oftewel zoals Heidi Leenaarts het zo mooi vertelde: het huis is gebouwd op een slecht fundament en zit vol scheuren. Je zul het aan alle kanten moeten repareren. Vooral het fundament want alleen de scheuren dicht smeren helpt niet.  Daarnaast is het ook tijd om met nieuwe huizen aan de slag te gaan. Zoals Lex Hoogduin aan gaf aan het eind van zijn presentatie geld gaat vooral over vertrouwen. Als mensen voldoende vertrouwen hebben (in de toekomst) dan zijn ze ook bereid voor langere tijd verplichtingen aan te gaan. Is dat vertrouwen er niet dan zal eerder worden gespaard voor minderen tijden.

Bitcoin is electronisch geld wat je kunt overmaken zonder een centrale organisatie. Het is vergelijkbaar met peer to peer muziek uitwisselen. Er is veel te doen over Bitcoin vooral vanuit de bestaande geld instanties. Het zou gebruikt kunnen worden voor criminele zaken. Een van de sprekers had een mooi antwoord daarop. Oh ja bedankt bitcoins kan inderdaad gebruikt worden voor criminelen. Laten we maar weer terug gaan naar de Euro Of Dollard want die worden nooit gebruikt door criminelen. Oftewel niet geld of bitcoins zijn fout maar het gebruik ervan.

Een van de sprekers droomde van een wereld waar je alle sociale netwerken koppelt en ook het gebruik van bitcoins met als doel de betrouwbaarheid van een persoon vast te stellen. Want als je kunt zien wat mijn sociale netwerk over mij verteld en ook degene waarmee ik financiële transacties doe scoort mij, dan blijkt al snel hoe betrouwbaar ik ben. Dat gaat natuurlijk alleen op als degene die me scoren gelijkwaardig zijn. Als er veel scores zijn, geeft dit een heel mooi beeld.  

Wat me terug brengt bij gesprekken eerder deze week: vertrouw jij de wijsheid van de groep?

Het dieptepunt is wat mij betreft nu wel bereikt. Gisteren was er een aankondiging van een nieuw product van Apple en tientallen miljoenen hebben zich achter internet gezet om al verlangend te kijken wat zo’n nieuwe hebbedingetje wel gaat brengen. Het is nog maar de aankondiging en tot mijn grote verbazing zijn er zelfs bijeenkomsten waar de echte liefhebbers samen kunnen kijken naar de aankondiging. Op de site van Permanent Bèta: Op 9 september zal Apple de nieuwe iPhone 6 presenteren en wij gaan dit live met elkaar kijken tijdens onze viewing party.  In mijn ogen het toppunt van massa consumptie, de natte droom van iedere marketeer. Consumenten die naar bijeenkomsten gaan om met elkaar een video te bekijken van de aankondiging van een nieuw product. En als er iets niet permanent bèta is dan is het wel Apple.

Zelf kwam ik gisteren terug uit Kosovo waar ik samen met 23 mensen uit 7 verschillende landen aan het bouwen ben geweest met een aardhuis. Een eeuwenoude vaardigheid die we met veel moeite weer kunnen repliceren. Er worden trainingen gegeven in Californië (juist ja ook de bakermat van Apple). Doelstelling van het project Unavision is om in een regio een nieuwe manier van werkgelegenheid te creëren. Niet alleen technologische hoogstandjes die we met veel tamtam aankondigen om het tegen belachelijk lage bedragen laten maken in fabrieken zoals Foxconn, Daar worden door miljoenen arbeiders, die er voor het platteland hebben verlaten de apparaten in elkaar gezet.  Onder erbarmelijke omstandigheden worden de apparaatjes gemaakt om tegen gigantische winsten verkocht te worden aan gebrainwashte consumenten. Er duiken nog steeds verhalen op over zelfdodingen door arbeiders. Maar er is nu een oplossing voorhanden. De werkers worden vervangen door robots 

Wat is het dan anders om stil te staan bij oude technieken en kennis. Hoe bouw je een huis zonder noemenswaardige hulpmiddelen. Duidelijk met de visie om jonge mensen de kans te geven weer werk te vinden wat dicht bij de natuur staat. Die visie zit duidelijk achter het project Unavision. De 4 M’s Moving, Meeting, Making, en Multiplying. Vanuit de gedachte dat als je jezelf verplaatst in de problematiek van de wereld, je anderen ontmoet die er ook zo over denken en vervolgens iets gaat maken wat je ook kan vermeerderen. Dat maken is dan niet een nieuwe mobiele toepassing of technologisch hoogstandje wat in het verre oosten laat maken. Maar juist iets wat lokaal bijdraagt aan een betere wereld. Misschien wel een beetje wereldvreemd nog. Het onderstaande filmpje maakt het duidelijk waarom het wel nodig is.

Ik ben een boek aan het lezen over Ghandi, indrukwekkend. Ik schafte het aan toen ik een aanbod kreeg om  9 boeken over leiderschap te kopen. Aangezien ik regelmatig blog over leiderschap leek het me handig die boeken te lezen. Één ging over Diep Leiderschap geschreven door Gerrit Broekstra. Een pittig boek. Voor mijn niveau net even te moeilijk maar door zo nu en dan op de tenen te staan heb ik het wel uitgelezen. Dat ga ik nog wel eens weer doen want de ervaring leert dat het dan duidelijker wordt.Omdat ik dan meer gelezen heb en meer meegemaakt. Want daar gaat het wel om wat kan je er mee in het dagelijks leven, daarover later meer.

Het boek gaat over het verschil tussen diep leiderschap en oppervlakkig leiderschap. Oppervlakkig leiderschap kom je tegen als binnen een organisatie financiën en korte termijn erg belangrijk zijn. Diep leiderschap gaat meer over hoe een organisatie door de loop van de jaren complexe  samenwerkingsverbanden hebben ontwikkeld. Een beetje als een mieren kolonie werkt. Niemand heeft de echte leiding en iedereen in de organisatie weet wat er moet gebeuren.

Mooi maar wat kan ik er in de werkelijkheid van alle dag er mee? Eigenlijk zijn de verhalen wel om je heen. De feestweek bij ons op het dorp is weer over en voor het eerst in 6 jaar was er weer een grote feesttent. Honderden jongeren van buiten het dorp zwierven weer over het dorp. Overigens ook mensen uit het dorp. Het was een feest zoals jaren geleden. Maar het heeft ook een schaduwkant. diep in de nacht als de meeste jongeren het allemaal niet meer zo helder zien word er van alles vernield. Vaak feest verlichting die door inwoners van het dorp is gemaakt. Dat motiveert niet echt om het volgend jaar er weer aan te beginnen. Moet je de ondernemer die de feesttent heeft geplaatst dat verwijten?  Hij had een prima feestweek stond in de krant. Lastig verhaal want het zijn de vernielers die het doen.

Een ander boek ging ook deels over Ghandi. Daarin stond dat een betere maatschappij alleen van onderaf veranderd kan worden.. Dan wordt het leuk. Want iedereen komt wel eens in een situatie waarbij je op de proef gesteld wordt. Je bent in een winkel en krijgt € 20,- teveel wisselgeld terug. Ben je dan zo dat je dat teruggeeft of denk je dan had de winkelier maar beter moeten opletten.

Ik hoorde een ander voorbeeld van iemand die ergens een hoop spul zag liggen en vroeg de eigenaar of hij dat kon overnemen. Natuurlijk was het antwoord wat geef je er voor. € 10,- was het antwoord. Trots vertelde de opkoper dat hij waardevolle spullen had gezien en het voor € 300,- weer kon verkopen. Een mooie zakelijke deal toch?

Toch is  het laatste voorbeeld aan de orde van de dag want de echte kostprijs van een mobiel is maar een vijfde tot een kwart van de verkoopprijs. Logisch dat er in de maatschappij iets ontstaat waarom mag ik niet eens een meevaller hebben.

De afgelopen week las ik van een Internetvriendin uit Amerika de volgende melding op Facebook: Sooooooo…that was work??? I Love my new job! Omgs, I don't think I've ever said that?  I got paid to make a 12 inch great white shark in wax. KAri heeft dus werk gevonden. Ik ken KAri uit mijn eerste internetjaren en ze altijd aan het worstelen geweest met het vinden van werk. Ze heeft gestudeerd aan de University of California, Los Angeles. Ze heeft klompen beschilderd, workshops gegeven en recentelijk een eigen bakkerijtje begonnen onder de naam Pink Box Pie company. Taart,  Roze Doos. Ik moest er wel om lachten omdat Kari ooit voor mij het “blije eikeltje” had gemaakt. Ook iets met een knipoog.

Nu heeft ze dus werk waar ze zo te horen altijd van heeft gedroomd. Ze gaat modellen maken:  I can't even believe it, I get to spend my day modeling and casting giant sharks and stuff. trembling with disbelief here, but secretly thrilled

Ze heeft dus werk gevonden waar ze haar talent  in kwijt kan en dat is iets wat je mensen gunt. De afgelopen week had ik contact me een aantal mensen die ook op zoek zijn naar werk. Een paar hebben inmiddels geen werkloosheidsuitkering meer en komen nu in de bureaucratie terecht van de bijstand en als je die verhalen hoort wordt je spontaan depressief. Mensonterend soms.

Ik schreef al een poos geleden een blog over verdwijnt eenvoudig werk? Die discussie loopt nog steeds op linked in en Herma reageerde met de volgende tekst:

Uit rapportage over de arbeidsmarkt op werk.nl : UWV constateert dat door verdergaande innovatie en automatisering het door werkgevers gevraagde opleidingsniveau geleidelijk aan verschuift van lagere naar de hogere mbo-niveaus en naar hbo-niveau."

"Van de 111.000 vacatures die in principe door ongeschoold personeel vervuld konden worden, werden er slechts 20.000 vervuld door personen met hooguit een basisopleiding. Dit betekent dat 90.000 mogelijkheden voor ongeschoolden niet werden benut, omdat werkgevers bij het aannemen van personeel, zeker bij de huidige ruime arbeidsmarkt, de voorkeur geven aan geschoold personeel.

De verdringing van ongeschoold personeel door geschoold personeel treedt vooral op in

de horeca (55%),

de agrarische sector (48%)

en de detailhandel (31%)

waar voor het grootste deel van de vacatures hooguit basisonderwijs werd vereist, terwijl het aangenomen personeel grotendeels bestond uit MBO’ers.

Vacatures in deze sectoren werden meer dan gemiddeld als bijbaantje vervuld door studenten/scholieren."

"Eenvoudig werk" verdwijnt dus niet volledig, maar wordt uitgevoerd door MBO-ers en HBO-ers die op eigen niveau niet aan de slag komen.

Ook op Z24 was er een artikel te lezen over het verdwijnen van werk.

Conclusie we moeten stoppen met het opleiden van mensen voor werk wat er niet meer is. Waar moeten we dan mensen voor opleiden? Een goede vraag. Misschien is dat wel een mooi onderwerp om er eens met een groep over te hebben. Hoe zit toekomstig leren er uit?  Stel ik regel een zaal en koffie wie gaat er met mij in gesprek?

De 4-daagse zit er weer op. Wat een bijzonder gebeurtenis dit jaar die aan het eind werd overschaduwd door de vliegtuigramp. De wandeling zelf was prachtig als vanouds. Er waren weer veel bekende gezichten en  bekende locaties. Sinds een aantal jaren is er een energieke jonge dame langs de route koffie, thee bananen aan het verkopen. Met een heel luide heldere stem is ze bij wandelaars een bekend iets van de vierdaagse. Ik heb even met haar staan praten en ze is klaar met de HBO studie en gaat nu rechten studeren.  Hmm lastig haar voor te stellen in een toga.

Prachtig wandelweer en voor het eerst bij mij geen regen en geen noemenswaardige blaren. Het liep erg lekker. Maar het werd overschaduwd door de vliegtuigramp. Het nieuws drong maar langzaam door bij de wandelaars. Je bent ook bezig met het halen van de eindstreep. Op donderdag middag was het nog volop feest bij de aankomst één grote gezellige menigte. Dat werd in de loop van vrijdag anders. In Cuijk werd er nog volop feest gevierd. Hoewel… er was een gezin omgekomen uit Cuijk en er werd een minuut stilte gehouden en de vlaggen halfstok gehangen  Toch was er ook volop muziek en gezelligheid.

Bij het oversteken van de Maas kwamen we weer in Gelderland en daar was er afgesproken dat er geen muziek gespeeld of gedraaid zou worden bij de intocht. Eigenlijk heb ik amper een wandelaar gehoord die daar bezwaar tegen had. Wel veel begrip  Langs de kant was het wel te merken want veel mensen kwamen voor een een feestje en er was geen feestje. Hier en daar was er nog wel muziek te horen. Vaak kon je dan de vertwijfeling zien bij mensen, ga ik er op dansen en swingen of niet.Sommige mensen begonnen er wel aan maar voelden zich toch niet op hun gemak en stopten dan weer. Hele lege stukken langs de kant en het werd al snel duidelijk dat de Via Gladiola er iets anders uit zou zien dan andere jaren. De korpsen liepen met stille trom en het was een erg ingetogen intocht. Toch konden sommigen het niet laten en bij hun duur ingerichte feestlocatie werd er volop gefeest. Een heel raar gebeuren. Waarschijnlijk hebben ze zelf niet in de gaten gehad dat ze een dissonant waren.

Veel studenten hadden hun eigen feestje op hun eigen manier om te uiten dat ze student zijn. Dat is ‘s morgens ook te zien bij de start als ze de wandelaars aanmoedigen vaak nog redelijk in de olie van het feest van de nacht daar voor. Bij de Intocht waren ze ook luidruchtig aanwezig toch was dat niet al te storend. Je moet er de humor er van in zien.

Terug op de wedren was het ook anders dan anders. Geen dweilorkesten of op het hoofdpodium een swingende act. Wel veel mensen met elkaar in gesprek. Over de wandeling en hier en daar ook over  de ramp. De 98e vierdaagse zal altijd verbonden zijn met de vliegramp. Het is een moment van bezinning te beseffen dat de militaire korpsen uit diverse landen in vrede en harmonie nu nog meelopen. We leven in woelige tijden, we mogen nog frank en vrij in Nederland leven. Elders op de wereld is geweld aan de orde van de dag. Het moet voor lopers uit Israël ook wel erg bijzonder zijn om mensen hier zo onbezorgd te zien wandelen. De aanslag op MH17 is voor hun waarschijnlijk meer vertrouwd. Om dan maar niet te spreken over alle mensen in landen zoals Syrië of andere brandhaarden in de wereld waar wandelen van levensbelang is, Op de vlucht of op zoek naar water.

Je wilt er liever niet over nadenken welke gevolgen dit kan hebben. Grote vliegtuigen als een “Sitting Duck” (een eenvoudig doelwit) voor aanslagen. Op de camping zei iemand: “dat doe je toch niet” een burgervliegtuig neerschieten. Nee, maar de wereld begint een onveiliger oord te worden. Moderne wapentechnologie komt steeds meer beschikbaar en tegelijkertijd mensen die zich meer opwinden over de ongelijkheid in de wereld en het macht van het geld. Natuurlijk kunnen we wapenschilden bouwen of vliegtuigen uitrusten met antiraket systemen. Maar daar neem je de oorzaak niet mee weg. Het is hooguit big business voor leveranciers en de aandeelhouders van banken die flink mee investeren in de verkoop van wapens. En dan begint het allemaal wat onduidelijk te wordenwat is waar en wat niet? Worden we als Europa meegesleept in een nieuwe koude oorlog?  Wat speelt er allemaal nog meer in mee?

Een wel wat vreemd spandoek over Luchtverdedigingscommando

Vorige week was er geen blog. Sommige mensen hebben dat gemist…. ik ook 🙂 Vorige week was ik wandelen en de dagen erna had ik niet echt tijd om een blog te schrijven. Maar de wandeling bracht ook gelijk weer inspiratie.Dus hier gaan we weer.

Ina is de boosdoener ze wilde graag een etappe van het Pieterpad met me wandelen. Ze nodigde me uit om de eerste etappen van het transformatiepad te wandelen. Ze was geïnspireerd door mijn Pieterpad Experience, het Pieterpad wandelen met iedere etappe iemand anders. Ina gaat dat ook doen met als doel Linkedin contacten beter te leren kennen met als gespreksonderwerp transformatie. Nu was dat ook het onderwerp van mijn laatste blogs. Gelijk maar even kijken of we hetzelfde bedoelen met Transformatie. Ja dus Ina en ik zitten redelijk op een lijn. We zitten als maatschappij in een overgang, Dingen worden anders, het wordt nooit meer hetzelfde. De vraag is of die verandering via geleidelijke stappen gaat die we zelf in gang kunnen zetten of dat het ons “overkomt”, we kunnen het alleen ondergaan.

Natuurlijk kunnen we er ons wel op voor bereiden maar de ondergang van veel grote bedrijven zullen we wel meemaken. De afgelopen week veel gehoord over Crowd funding. Hoe banken langzamerhand minder invloed krijgen. Ik hoorde verhalen over de nog steeds dominante rol van banken. Mensen gaan weglopen als er een alternatief is. Er zijn voorbeelden van Lokaal geld. Dat gaat niet in weken of maanden maar dat er steeds meer mensen alternatieven zoeken is duidelijk.

Je hoeft het nieuws maar te volgen en je ziet scheuren bij grote bedrijven ontstaan. Laatst zei me iemand maar dat wordt chaos dat wil je toch niet? Nee eigenlijk wil je dat niet maar om daarom de maatschappij te laten regeren door mensen/bedrijven die zich boven de wet verheven voelen, lijkt me ook geen leuke gedachte.

Het is al langer dat ik er in mijn blog over schrijf. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor in de media. Zo zag ik vanmiddag een prachtige uitzending van het Filosofisch Kwintet.. Prachtig zoals het wordt verwoord. Gelukkig hebben ze het steeds over transformatie  Werk wordt anders, We gaan misschien weer toe naar een meent, kleine zelfvoorziendende gemeenschappen. Daar blogde ik al eens eerder over. Alle seinen wijzen er op. Hoe we dat gaan inrichten? Niet meer op de manier zoals het was. Laten we het daar eens over hebben.

Een prachtige uitzending absoluut het bekijken waard.

De afgelopen week was er een presentatie van Jan Rotmans bij Seats 2 Meet in Groningen. Deze keer met als onderwerp "Stad en Ommeland in transitie". Prachtig om zijn verhaal eens in het echt te horen. Ik was tegelijkertijd ook wel een beetje nieuwsgierig of zijn verhaal ook elementen bevat van “hoe nu verder?”. Want de boodschap is duidelijk. Er gaan dingen veranderen en niet een beetje ook. Het gaat dus niet meer over tijden verandering maar over "veranderingen van tijd". Mooi uitgedrukt! Grote organisaties zullen het zwaar krijgen en onaantastbare lijkende instituties zullen omvallen. In mijn ogen een goede analyse, maar hoe verder?

Het verhaal van Jan Rotmans is als een grammofoonplaat, Volgens hemzelf houdt hij al 10 jaar hetzelfde praatje.. Het was een redelijk kopie van het verhaal in tegenlicht of op internet. Hij geeft aan dat er een verandering in de lucht hangt. Iedereen voelt het volgens hem. We zullen te maken krijgen met een aantal structurele veranderingen die ons gaan raken. Het zal nooit meer worden zoals het was. Er ontstaat een beweging van friskijkers en dwarsdenkers. Zo noemt hij het. En dan denkt hij aan een groepje mensen die de verandering in gang kunnen zetten.5 mensen kunnen volgens hem de kanteling in gang zetten.Dat ben ik dus niet met hem eens. De verandering is er volgens mij al lang. 

Om eerlijk te zijn brengt hij in mijn ogen zijn verhaal op een manier uit de oude tijd. Gewoon voor de groep een praatje en een plaatje in abstracte termen waar je eindeloos over kan kletsen. Daarna in 3 subgroepen voorbeelden inventariseren.. Flappen met statements verzamelen, mensen die door elkaar heen dingen roepen. Daar is volgens mij meer van te maken. Gewoon gesprekken voeren die er toe doen vooral luisteren naar de wijsheid van de groep.

De dag erna was "de dag van de ondernemer" in Martiniplaza. Veel, heel veel mannen in pakken. Veel sessies over ondernemen. Ik kwam terecht in een sessie waar het ging over hoe lastig het is voor arbeidsloze  55 plussers  om weer aan de slag te komen. Er waren drie 55 plussers gevonden die hun pitch mochten vertellen voor de zaal. Op een bepaalde manier was het gewoon mensonterend. Ik had het gevoel dat ze werden tentoongesteld. Volwassen mensen die ingestudeerde zinnen opdreunden. Ingestudeert met behulp van de werkcoach van het UWV denk ik dan maar. Van die prachtige zinnen die iedereen gebruikt. En dan een zaal vol met weldenkende mensen die daar ook gewoon met het volle verstand naar zitten te luisteren. Wat zijn we als maatschappij afgegleden.

Die avond mocht we in een relatief klein dorp een bijeenkomst faciliteren waar de bewoners met elkaar in gesprek gaan over de dorpswiinkel van de toekomst. We waren gevraagd om dat gesprek te faciliteren om zo de exploitanten van de winkel te helpen bij het doorvoeren van veranderingen zodat er ook in de toekomst ook nog een bestaan is voor de dorpswinkel. Niet dat ik verstand heb van winkels of retail. Maar we faciliteren wel veel groepen. We bemoeien ons niet met de inhoud maar zorgen er wel voor dat er iets uit de bijeenkomst komt wat gedragen wordt door de deelnemers. zie ook www.uitdeinhoud.nl Het werd een fantastische avond de jongste deelnemer was 12 en de oudste over de 80. Tal van erg bruikbare ideeën kwamen naar voren. Het allermooiste moment was toen de beheerder van het dorpshuis aanbood om de winkel een week te runnen. De zomermaanden waren voor hem erg rustig. Hij heeft dan de tijd en wil wel helpen. Spontaan viel een andere dame bij. Ze had 20 jaar ervaring bij een grote supermarktketen en was nu werkeloos. De jongen van 12 bood aan om met zijn klasgenoten vrijwilligerswerk te doen. Daarnaast was er een mooie lange lijst met bruikbare ideeën. 

Wat een mooie week. Ik twijfel er niet aan waar de verandering plaats aan het vinden is, Ik ben benieuwd hoe jij daar tegen aan kijkt.

Het stond gisteren op de voorkant van het dagblad: “Eenvoudig werk verdwijnt”. Het is steeds vaker te horen. door het automatiseren verdwijnen er zoveel banen dat er straks geen genoeg werk meer is voor iedereen. Het overtikken van formulieren in computersystemen is daar wel het bekendste voorbeeld van. Maar op de iets langere termijn zullen autonome auto’s er voor zorgen dat waar nu nog veel chauffeurs werk vinden dat ook gaat verdwijnen. Het eenvoudig werk in de techniek, zorg en het leger zal door robots worden overgenomen. Het lijkt soms ver weg maar toch is het al realiteit aan het worden.

De afgelopen week  zat ik in een gesprek over MBO opleidingen en wat  leerlingen zouden moeten leren. Nu is het onderwijs in Nederland een beetje uit de bocht gevlogen alles wordt vast gelegd in profielen. Er is precies omschreven wat er geleerd moet worden. Het lijkt er op dat leerlingen in een bepaalde mal moeten passen ze worden zo bijgeschaafd dat het past. We hadden het over een Groningse jongen die gastvrij zijn klanten hielp maar bij het afscheid “Moi” bleef zeggen. Heel erg op zijn eigen hartelijke manier. Terwijl natuurlijk “goedemiddag” in het protocol staat. Een mooi voorbeeld want eigenlijk telt die hartelijke manier zwaarder. Het gevoel wat hij er mee overbrengt kan veel meer gastvrijheid uitstralen dan het “goedenmiddag”.

Toen ontstond er even de discussie is die hartelijkheid wel aan te leren? We kennen allemaal wel die ene ober die onbeschoft was of juist erg hartelijk. Zelf herinner ik me nog heel goed de ober die in overleg met de kok met een oplossing kwam over iets wat niet op de kaart stond. Oprecht belangstellend vragen en meedenken. Het voelt gelijk anders. Het aanvoelen wat een klant wil en contact maken. Is dat aan te leren? Dat gaat veel verder dan het dagmenu uit het hoofd leren en het opdreunen. Of het foutloos 5 borden kunnen opdienen.  Of in de zorg het aanbrengen van zwachtels, verband  of het wassen. Dat is een vaardigheid maar ook hier is de ervaring niet alleen afhankelijk van de handeling.

De banen die zullen verdwijnen zijn de banen die ook met een apparaat kunnen worden uitgevoerd. Wat er over blijft zijn de werkzaamheden waar mens zijn een belangrijke rol speelt. Zorg, recreatie en toerisme, onderwijs, En misschien zal daar ook het eenvoudige  werk verdwijnen. Wat overblijft is werk wat (volgens het gesprek eerder deze week) niet is aan te leren. Daar ben ik het niet mee eens. Want ergens heeft dat te maken met mens zijn. En hoeveel aandacht wordt daar aan besteed in het onderwijs? Eerder deze week zette ik al de video over een Empathische Samenleving online (zie hieronder). Want misschien gaat eenvoudig werk wel verdwijnen maar er blijft nog veel over, We zullen kinderen op een andere manier moeten opleiden. Niet voor een baan die toch gaat verdwijnen. Maar meer voor een toekomst waar het aankomt op hoe we met elkaar de wereld vorm geven als mens. Dat is niet eenvoudig. Aandacht voor elkaar en dan kunnen we gelijk de opleidingsmallen vergeten en een hoop andere overbodige regelgeving.

Kijkend naar mieren of naar bijen wat zijn wij mensen dan stumpers. Mieren die van die prachtige bouwwerken kunnen maken of een bijenvolk wat ook prachtige bouwwerken kunnen maken. Ze hebben een collectieve wijsheid waar we met verwondering naar kunnen kijken. Ze hebben geen briljante CEO of een visionaire leider.

Het gebeurt niet zo vaak dat wij als mensen bewust gebruik maken van de collectieve intelligentie. (ik denk eigenlijk nooit, hoe zou dat moeten?) We hebben als mensen iets ontwikkeld wat meer gebaseerd is op een competitiemodel. En dan ook nog op gebieden die er het minst toe doen. Wie kan het hardst lopen, Wie is er het sterkst of slimst, wie kan er het meeste geld verdienen. Vaak komen uit dit soort competities leiders voort. Die leiders krijgen aanzien en hun mening en visie wordt al snel overgedragen. Ergens hebben we bedacht dat in veel gevallen meerderheid van stemmen het beste resultaat oplevert. Er zijn ook andere manieren die toch vaak gebaseerd zijn op stemmen. Bijvoorbeeld dat iemand een veto kan uitspreken. Bijvoorbeeld bij de sociocratisch organiseren. Toch is er zoiets als slimme menigten, “The wisdom of the crowds”. Collectieve intelligentie.Maar hoe werkt dat?

Gisteren was ik bij de bijeenkomst van de Dali Lama. Een happening in Rotterdam waar 10.000 mensen kwamen luisteren naar de wijsheid van de geestelijk leider van Tibet. Heel veel wijze woorden. Mooi was de oproep toe te werken naar een seculiere maatschappij. Niet een maatschappij anti religie maar een maatschappij waarin er niet één zaligmakende religie is. En zeker niet waar de religieuze instituties macht hebben. Meer uitgaand van universele waarden die in iedere religie terug te vinden zijn liefde, verbondenheid, compassie etc.  

Zijne heiligheid is ook maar mens want hoe hij Erica Terpstra neerzette en ook de vertaalster toesprak was niet echt respectvol. Het duidelijkst kwam het aan de orde toen de vertaalster de opmerkingen van de Dalai Lama over het postuur van Erica Terpstra moest vertalen en er zichtbaar door van haar stuk was. Het werd overduidelijk voor mij wie daar het best meester over zichzelf was. Dat was niet de Dalai Lama. Bewonderenswaardig was hoe ze de vertaling gedurende de hele dag deed.

Er was de mogelijkheid om vragen te stellen. Een vraag was als we nu met 10.000 mensen tegelijkertijd mediteren en bidden om wereldvrede zou dat helpen? Het antwoord was “het zal vast iets bijdragen en we kunnen na afloop wel even een mediteren”. Hmm Jammer want ik ben er van overtuigd dat als we met 10.000 mensen respectvol met elkaar in gesprek gaan vertrouwend op de collectieve wijsheid, dan ligt daar een sleutel voor een echte verandering. Maar dat is niet de wereld van de geestelijk leider die met een groot gevolg en onder politie bewaking naar Ahoy werd gebracht. Er stonden wel 100 mensen te protesteren op de stoep tegen de Dalai Lama. Toch bijzonder.

Ik hoor de mensen van Occupy nog roepen: “No Hero’s”. Occupy was zo raar nog niet.

Zo op de avond van 4 mei wordt je met de neus op de feiten gedrukt wat mensen elkaar kunnen aandoen. Natuurlijk het staat in het teken van dodenherdenking. De slachtoffers die gevallen zijn in de 2e wereld oorlog. Door de loop van de jaren is het verbreed. Sinds 1961 wordt officieel een ruimere definitie gehanteerd die alle oorlogsslachtoffers of omgekomenen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog omvat.

Sinds een paar jaar is de viering op ons dorp weer meer onder de aandacht bij de bewoners en worden de basisschoolkinderen er actief bij betrokken. Een aantal kinderen droegen een gedicht voor. Het waren gedichten over de oorlog.  Soms denk ik wel eens dat er zo ook een eenzijdig beeld gegeven wordt van een oorlog. Soms gaat het over goed en fout zijn in een oorlog. Maar wat is goed en wat is fout.

Als ik zie wat er ergens anders op de wereld zich afspeelt. Het westen vindt hun opvatting vaak superieur aan anders denkende volken. We maken tegenwoordig als “het westen” gebruik van zeer ingenieuze wapens. De drones die tegenwoordig worden gebruikt zijn ook onmenselijke wapens. Voor de tegenstanders nauwelijks waar te nemen. Opeens worden mensen met een druk op de knop van de andere kant van de wereld omgebracht. En dat alles omdat wij als het westen het  “het beste met de wereld voor hebben”.

Eigenlijk begint het bij de situatie dat de ene mens zich beter dan een ander mens voelt. En dat begint al in gesprekken van mens tot mens. Soms hoor je dat iemand zich superieur zich opstelt tegenover iemand anders. Dit omdat hij of zij meer geleerd heeft of gewoon beter uit zijn of haar woorden kan komen. Soms ook omdat hij of zij het vanwege een hogere positie in een bedrijf kan afdwingen. Soms geeft geld aanleiding om je boven iemand anders te stellen. Of het kan ook zijn omdat iemand anders fysiek sterker is. Maar als het gaat om mens zijn, is iedereen gelijkwaardig. We komen allemaal op dezelfde manier op de wereld, met niets. En we vertrekken ook weer met lege handen.

De 4 mei viering is een groot goed. Opdat wij niet vergeten, 2 minuten stilstaan bij mens zijn.

In het gewone taalgebruik heeft het woord passie  een betekenis van:L zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [?p?si] Verbuigingen:   passie|s (meerv.) sterk gevoel van liefde Voorbeeld:   `een passie voor waterskiën`Synoniem:   hartstocht …

Passie in de meer Bijbelse zin gaat over het lijden van Christus. Door de eeuwen heen is dat op verschillende manieren vertolkt. De afgelopen week was het spektakel “the passion” in Groningen. Ik ben er wezen kijken. Wat een belangstelling. De Vismarkt was al vol toen ik er naar toe liep, dat is het lot van een treuzelaar. Ik belande hierdoor op de grote Markt waar ik het spektakel  meer van afstand kon bekijken. Ik hoorde de gesprekken om me heen. Hier en daar werd gesproken over het lijdensverhaal. (maar ook gewoon over voetbal.)  Op het scherm kon ik de uitzending goed volgen. Maar iets liet me dwalen door de stad. Ik liep het verlichte kruis tegemoet. Het duurde een poos voor het in zicht was en de grote stoet die meeliepen stopte regelmatig. De ingetogenheid stond een beetje in contrast met wat er zich op de grote markt afspeelde. Het was duidelijk dat het verlichte kruis en de mensen die meeliepen maar een ondergeschikte rol hadden.

We kwamen aan het eind op de grote markt en daar kon ik het laatste stuk nog mooi volgen op het grote scherm. Ik was er bij en toch ook weer niet. Ik heb alleen de laatste 10 minuten gezien. Het verhaal heb ik niet kunnen volgen en kreeg alleen maar flarden mee. Het laatste lied bleef wel hangen en zeker toen bij “Kijk omhoog” de Martinitoren werd verlicht kreeg ik in de gaten dat er van alles aan werd gedaan om het spektakel compleet te maken met schijnwerpers die de lucht in schenen vanaf de vismarkt.

Maar het echte kippenvel moment kreeg ik toen ik een paar dagen later regisseur David Griffhorst aan het werk zag. Ik kan je aanbevelen het filmpje te bekijken. Wat een passie. Tegelijkertijd bedenk ik me dat er tientallen mensen bezig zijn geweest vol passie  om het in beeld te brengen. Symbool voor mij staat de man op de voorgrond in het filmpje die aan het schakelen is. Super geconcentreerd. Volgens mij schakelt hij soms al eerder voor de regisseur het roept. Dan niet te vergeten dat de cameramensen (en die daar nog meer bij zijn) geweldige shots leveren mooi in en uitzoomen. De dame op de achtergrond die het overall plaatje bewaakt. Wat een passie en betrokkenheid.

Tienduizenden mensen in Groningen miljoenen aan de TV. Consumeren wat heel erg knap is bedacht en gebracht, wat een vakwerk!  Maar het leidt ook af. Want wat als al die mensen nu eens me elkaar in gesprek gingen. Over het lijdensverhaal, over wat er in de wereld aan de hand is. Hoe we met elkaar om gaan. Dagelijks komen we ook voor de keuze te staan Barabas of Jezus. Die vraag werd toen gesteld. Nu roepen leiders “Willen we meer of minder….”

Maar die leiders weten het ook niet meer. Want er is echt wel een probleem en dat zullen we met elkaar op moeten lossen. Dat gaat niet gebeuren met grotere mooi geregisseerde evenementen maar door met elkaar het gesprek aan te gaan. Occupy was zo raar nog niet. Het was alleen te vroeg. Daarover ging Tegenlicht afgelopen zondag van 13 april. Daarin wordt mooi uitgelegd wat hoe we een nieuwe manier van omgaan met elkaar aan het uitvinden zijn. Een echte aanrader.

Komende woensdag is er ook een meetup in Groningen om met elkaar te praten over de uitzending. Ik ben daarbij

Maar eerst : Prettige Paasdagen

Er is een heel mooie uitdrukking die de afgelopen week erg op mij van toepassing was: een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Er was een stuk van mijn kies / vulling gebroken en moest naar de tandarts. Nu had ik dat recentelijk eerder gehad en dat werd toen een pijnlijke ingreep. Dus met lood in de schoenen en pijn in de buik ging ik er naar toe. Maar het viel mee. Binnen 20 minuten stond ik weer buiten een mooie witte vulling zat op de plek waar daarvoor een lelijke amalgaam vulling had gezeten. Dat alles zonder verdoving en pijn. Het kan dus wel.

Het overkomt ons denk ik allemaal wel een ergens als een berg tegenop zien en dan achteraf blijkt het erg mee te vallen. Het voeren van de administratie als ZZP-er is ook zo’n lijdensweg voor me. Als het eenmaal achter de rug is viel het eigenlijk wel mee. Maar om er eerst mee aan de slag te gaan…

Omgekeerd overkomt het me eigenlijk ook wel vaak. Even iets doen voor iemand is snel toegezegd maar dan opeens blijkt er meer werk in te zitten dan ik eerst dacht. Maar ja ik heb het toegezegd dus toch maar door de zure appel heen bijten. En het wordt natuurlijk erg zuur als achteraf blijkt dat dat de degene waarvoor de vriendendienst wordt verricht zelf ook wel wist dat het eigenlijk een k…. klus was. Met dat gevoel wordt het er allemaal niet beter op. Je hebt het gevoel genaaid te zijn. Al dan niet bewust.

Zo ben ik jaren geleden begonnen met de site van het dorp waar ik veel plezier aan heb. Regelmatig krijg ik het verzoek om een artikel te plaatsen en daar voel ik me niet te goed voor. Maar als het enigszins kan probeer ik de persoon die iets wil plaatsen zo ver te krijgen dat hij of zij het artikel zelf plaatst want anders blijf ik aan de gang. En dan komen er allerlei argumenten naar boven waarom iemand het niet zou kunnen. Vaak ingegeven dat het te moeilijk is en dan blijkt achteraf dat ook die persoon ook zit te lijden aan het lijden dat hij vreest. In sommige gevallen strijk ik met mijn hand over het hart en doe het toch weer even zelf. maar op het moment dat ik het zelf doe denk ik vaak: “Als ik weer iets te snel beloof voel ik me achteraf soms een echte sloof”.

Daar is ook een mooi Nederlands spreekwoord voor: Al te goed is buurmans gek. Ooit zei een buurman over mijn vader: "hij is zo goed dat hij eerst de buurman helpt het hooi binnen te halen voor hij aan zijn eigen hooi begint". Het klinkt raar, maar wat was ik trots op mijn vader. Hij is veel te vroeg overleden op zijn 49e. (volgende week 35 jaar geleden)  Maar ik moet er nog vaak aan denken. Wat zit de maatschappij nu op zo’n instelling te wachten. Ik mis hem.

Als je links en rechts met mensen praat hoor je veel dat mensen voelen dat het allemaal niet goed komt. Vanmorgen las ik dat mijn eigen gemeente Leek € 4814,- per inwoner in de schuld staat. (x 20.000 inwoners is ongeveer € 100.000.000,-) Er staan er maar 5 gemeenten slechter voor volgens Deloitte. Wilders roept iets en een groot deel het land staat op zijn kop. Rusland annexeert de Krim, we vervuilen de aarde in een moordend tempo. The rich get richer en hebben geen oog voor wat er aan de hand is.

Ik ben al een poos het boek Macro Shift aan het lezen. Stevige kost. Het geeft me veel inspiratie. Het schildert een nieuwe wereld waar ik me wel in kan vinden. We zijn aan het transformeren van een wereld waar verovering, kolonialisering en consumptie centraal staan naar een andere wereld. Daarover straks meer.

Verovering en kolonialisering, Actueler kan het niet zijn. Gelet op Rusland en de Krim.Centraal is het bezit en dat gaat over landen, grondstoffen maar ook mensen. Naast grondstoffen en machines zijn mensen productie-eenheden. Die kan je volgens sommige mensen gewoon vervangen. Mensen koop je door bonussen, leg je vast met gouden kettingen. Maar het aller lastige uit te bannen is de consumptie. Vorige week was ik bij een bijeenkomst waar men het kwaad zocht in het Christendom. Daar waren we totaal door misvormt volgens veel aanwezigen. Hmm, raar dat niemand de vinger op een andere plek legt. We zijn ook totaal misvormd door de technologieën die behoefte van de mens aanwakkeren. Kunstmatige vraag weet te creëren en consumptiepatronen weet te veranderen: de technologie van public relations en reclame. We leven in een wereld waar vraag stimulerende beelden de behoeften van de mens aanwakkeren en met subtiele of minder subtiele middelende leveranciers van producten en diensten hun wil opleggen aan klanten. Daarmee zeg ik volgens mij geen schokkende dingen mee. Marketing gaat over het veroveren van markten.

Die andere wereld dan? Contouren daarvan zijn volgens sommige mensen al zichtbaar. Er zijn verschillende bewegingen zichtbaar. Bijvoorbeeld bij the Cultural Creativers. Daar is er veel over te lezen en te zien. In die nieuwe wereld gaat het over verbinding, communicatie en bewustzijn.

Verbinding en communicatie  lijken tegenwoordig te gaan over social media maar dat is wel te kort door de bocht. Het gaat er vooral om wat er zich tussen mensen afspeelt. Iets buiten onze eigen waarneming om is er iets wat ons bindt.  Dat klinkt misschien zweverig maar het is ook wel concreet te maken. Gisteren was het NL Doet waar duizenden mensen zich inzetten voor de eigen buurt. Zo zijn er veel acties in de maatschappij die maken dat mensen elkaar weer meer opzoeken.

Deze acties gebeuren gecoördineerd, belangrijker is dat wij als gemeenschap er naar toe groeien het belangeloos te doen. Het besef is er dat we dingen anders moeten gaan doen, zo gaat het niet goed. Die zorg verbindt ons en ja we hebben de middelen om met elkaar te communiceren. Toch roepen we vaak alleen maar, Omdat we dat zo langzamerhand gewend zijn. Gisteren zat ik in een vergadering waar  vooral mannen elkaar steeds het woord ontnamen. Het lijkt wel of het steeds moeilijker wordt een gesprek te voeren waar iedereen gewoon zijn zegje kan doen terwijl anderen luisteren

Gelukkig kunnen we ons als mens ook boven een gesprek of situatie zetten We zijn soms bij machte ons niet alleen door emoties te laten leiden.  Dat is niet gemakkelijk voor je het weet heb je hete hoofden en koude harten.Waar zijn we mee bezig…. is dit wel leuk of nuttig? Zijn we er ons bewust van dat we iets doen op de automatische piloot, Kunnen we ons uit een emotioneel gesprek losweken. Zijn we ons er bewust van dat we deel uitmaken van een groter geheel dat we verbonden zijn met andere mensen in de straat, in de gemeente, in ons land of in de wereld. Beseffen we dat we kleding dragen die aan de andere kant van de wereld gemaakt is onder andere omstandigheden? Beseffen we ons dat bijvoorbeeld eieren van de andere kant van de wereld worden geïmporteerd omdat daar legbatterijen nog gewoon mogen.

Willen we dit allemaal?

Het is inmiddels al een poos geleden dat ik via mijn blog mijn ongenoegen uitte over de dienstverlening van bedrijven. Het is weer eens zo ver. Deze keer 3 voorvallen. Dus ga er maar even voor zitten want het blijven lessen uit het dagelijks leven:

Mijn moeder was afgelopen week jarig (inmiddels 85) en daar kreeg ik de vraag of ik even een brief wilde bekijken die ze van de verzekering hadden gekregen. Het ging om de inboedelverzekering. De contactpersoon stond onaangekondigd op de stoep en had de gegevens met hun doorgenomen. Niets mis mee, hoewel onaangekondigd? Hij had zijn bevindingen in een brief bevestigd.

Nu stond er iets in de brief wat hilarisch is. 18 jaar geleden had mijn moeder voor ons als kinderen een videocamera gekocht die we om de beurt konden lenen. Hoogstwaarschijnlijk in die tijd werd ook de verzekering geëvalueerd met de vraag of ze nog kostbaarheden hadden. Ja dus de videocamera. En aangezien die ook wel uitgeleend werd werd daar een extra verzekering voor afgesloten die nu nog 18 jaar later voor € 21,76 per jaar op de polis staat. Er is dus een kleine € 400,- betaald. voor iets wat het al lang niet meer doet. Toch nog netjes om te vragen of het er echt af moet. Kijk daar plukken zij de vruchten van.

En dan mijn dagblad….. Een poos geleden was de krant te laat en daar maakte ik melding van en gaf als E-mail dvhn@janhut.nl op. Dat kan bij mij want alles waar @janhut.nl in staat komt bij mij binnen. Wat schetst mijn verbazing sinds een maand krijg ik via dat E-mail adres krijg ik opeens allerlei aanbiedingen van  www.elkedagietsleuks.nl of www.homeandlive.nl. Die hebben dus mijn E-mail van het dagblad gekocht of gekregen. Ik kan nergens vinden waar ik me ergens voor aangemeld heb. Ik heb net een berichtje gestuurd aan het dagblad.met de vraag hoe dat kan. Het is gewoon strafbaar volgens mij. Wordt vervolgd.

2 weken geleden had Ziggo op zaterdagavond een storing en alles (TV en Internet) was weg bij ons in de buurt. Even gekeken maar de site (via mijn mobiel) en er was geen mogelijkheid om een storingsmelding te doen op zaterdagavond voor zover ik het kon nagaan. Dus maar even getwitterd dat we een storing hadden met naam en adres. Een paar uur later  toen we thuis kwamen van een visite was het er weer. Helemaal goed dus. Alleen de volgende morgen kreeg ik om 10.53 een reactie op mijn tweet.

Een beetje laat. En waarom moet ik mijn tweet verwijderen vanwege privacy? Tik eens Jan Hut in bij Google en zo prive is mijn adres niet. “Ze” bedoelen waarschijnlijk dat ik mijn tweet moet verwijderen omdat het een negatieve tweet is voor Ziggo.

Het wordt steeds leuker in ons land. Of verbeeld ik me dat?

?Een koningsdrama. Het komt regelmatig voor: het koningsdrama van een oude koning, een te vroeg aangewezen troonopvolger, onzekerheid onder de hovelingen en ten slotte verlies aan vertrouwen en zelfs openlijk gemor van het gewone volk. Wie daarvan de schuld te geven: de oude koning, zijn troonopvolger, de hovelingen, of desnoods het ontevreden volk dan maar?

Misschien niet in de vorm van bovenstaand verhaal maar rond de opvolging van een leider / initiatiefnemer is vaak een hoop te doen. De laatste tijd is de zeehonden crèche in Pieterburen regelmatig in het nieuws. Lenie de oprichtster, Het boegbeeld die zoveel energie en passie er in heeft gestopt en de mensen die geprobeerd hebben het roer over te nemen. Steeds stuiten ze op de nog steeds zeer betrokken Lenie die nog steeds geen afstand kan nemen.

Het scenario is heel goed te schilderen. Iemand heeft een mooi idee vanuit zijn of haar betrokkenheid. (laten we op haar houden) Opvang van manke marmotten.

Ze begint er thuis mee en voor ze het weet is de garage vol met manke marmotten en in de kamer beginnen er ook al kooien te komen. Iemand helpt haar en er komt zowaar een opvangcentrum “de Manke Marmot” . Het initiatief krijgt allerlei donaties en het begint serieus te worden. Te groot voor één persoon. Dus komt er een stichting waar er echte bestuurders in komen. De initiatiefneemster wordt beloond en ze krijgt een uitkering uit de stichting. Maar kan gewoon verder met de dagelijkse leiding.  Nu begint het een beetje te schuren want de initiatiefneemster neemt ook zieke marmotten onder haar hoede en ze wil graag uitbreiden. Er komt verschil van inzicht want de bestuurders vinden dat dat niet kan en vinden dat eerder manke cavia’s moeten worden opgevangen. De initiatiefneemster wordt oogkleppengedrag verweten en er is een conflict ontstaan. Formeel is het bestuur de baas en bemoeit zich met de gang van zaken. Ze hebben alleen geen verwantschap met Marmotten en het initiatief gaat roemloos ten onder.

Het is een voorbeeld waarvan er veel dagelijks om ons heen te zien zijn. Iemand met een idealistisch doel gaat aan de slag. Bij groei moet het professioneel worden opgezet. Er komen mensen die kunnen besturen. En gelijk zetten ze zich boven een initiatiefnemer. Ooit in het verleden heb ik het ook mee gemaakt. Jan geloof me. Je moet stoppen je blokkeert de ontwikkeling. Met jouw aanpak wordt het nooit wat.  Het initiatief ging nog een half jaar door en het was toen over. (misschien als ik er bij betrokken was gebleven was dat nog wel eerder geweest ;-). Het voelt wel kloten. Toen ik er met iemand over had vond hij dat ook een normale gang van zaken. Een initiatiefnemer moest volgens hem het veld ruimen voor professionele krachten. Iets waar ik het absoluut niet mee eens ben. De initiatiefnemer en bestuur moeten op basis van gelijkwaardigheid kunnen optrekken. Het één kan niet zonder het ander.   En als het dan toch op kiezen aan komt dan heb ik een grote sympathie voor de initiatiefnemer / neemster. Ik weet hoe het voelt als anderen aan de haal gaan met jou project.

Deze week vielen er een aantal kwartjes bij mij op zijn plek. Je zit met iemand te praten en opeens valt er een woord wat precies mijn gevoel weer geeft. Zelf kon ik het niet in de juiste woorden samenvatten.

Mijn gesprekspartner was er verbaast over. Heb ik iets bijzonders gezegd? Nou misschien niet maar toch voelde het als een doorbraak.Ik las ergens dat een uitvinding ook niet opeens ontstaat maar dat het soms een proces is van jaren! Op een zeker moment komt alles bij elkaar en dan lijkt het net als een plotselinge ingeving.

Volgens mij heb ik het er wel vaker over dat we weer terug gaan naar vroeger. Hier bedoel ik mee teruggaan naar de socialere omgangsvormen en niet naar de plaggenhutten. Dit denkt men vaak als men mij dat hoort zeggen. Het is niet nieuw. In de maatschappij is het ook te zien dat we meer doen met vormen van samenwerken en coöperaties. Bezit van iets wordt steeds minder belangrijk maar het kunnen gebruiken wel. Je wilt geen boormachine maar een gat in de muur.

Deze week benoemde iemand dat door al die online verkopen we minder impulsaankopen uitvoeren. Iemand die helemaal niets met reclame of marketing te maken heeft. We zaten in een vergadering en zij vertelde me het verhaal over de kruidenier die vroeger op ons dorp de boodschappen kwam brengen. Hij dreunde een rijtje op en begon bij de Koffie, Thee, koekjes, suiker, stroop. enz. Hij noteerde dat in een boekje. Handig want als de klant eens niet thuis was bezorgde hij de boodschappen die de klant waarschijnlijk nodig had. Hij kon immers zien wat de afgelopen weken was aangeschaft. Eigenlijk was die Kruidenier een soort “Google”. Hij leverde wat er nodig was, geen impuls aankopen.Google of Facebook kunnen al aangeven dat we ziek worden / zijn terwijl we het zelf nog niet weten ( dat hoorde ik laatst).Het gaat nog een stuk verder, Als alle spullen online worden besteld kan ook worden aangegeven dat er nog iets mist. Juist doordat de kruidenier werd genoemd ontstond er bij mij een klik. Eigenlijk terug naar vroeger. Google en de kruidenier Gosse van vroeger. Ik had het zo niet verzonnen.

Deze klik ontstaat ook tussen mensen Deze week had ik een gesprek met 2 andere personen en er was overduidelijk een klik. Het gesprek golfde tussen ons 3. Niet door elkaar te overtuigen maar aanvullen, doorvragen en kijken wat we gemeenschappelijk hadden. De tijd vloog om. De klik was er niet alleen voor het onderwerp “leiderschap”. De klik ontstond er juist in  een erg open sfeer. Voor mijn gevoel had het overal over kunnen gaan. Misschien is dat wel een mooie voorwaarde om een klik ergens mee te hebben of met iemand te hebben. Open belangstelling hebben, oordeelloos.

Dat is niet eenvoudig. Want we leven in een wereld waar het normaal is overal gelijk een mening over te hebben en dat ook gelijk maar te uiten. Ik vraag me af of je dan ook een klik met iemand kan hebben. Ik denk dat dat alleen kan met luisteren en aandacht voor elkaar