Blog van Jan Hut

De afgelopen week was ik te gast bij Sensor Universe en mocht ik een presentatie houden bij het Open Innovatie Festival in Groningen (OIF050). Mijn presentatie ging over hoe je het leukste dorp van Groningen wordt. Misschien geen juiste titel. Want het ging over leiderschap en zelforganisatie, het Rijnlands organiseren. Er was niet veel belangstelling. Voor de workshops over hoe je slimmer met je mail kan omgaan en social media was veel meer belangstelling.

Maar eerst over Sensor Universe. Sensor Universe haalt de spelers rond sensortechnologie bij elkaar, organiseert en ondersteunt het innovatieproces. De achtste netwerkbijeenkomst kan een groot succes worden genoemd volgen de eigen site. De Commisarie van de Koningin in Drenthe Jacques Tichelaar erkende dat er door overheden ruim baan gegeven moet worden aan de andere partners. Hij had het over loslaten. En het grappige is dat hij het deed op een wijze alsof hij daarmee de opdracht aan de overheden gaf. Sterk aan de teugels trekkend. Zo kwam het bij mij over. Het leek wel of hij tegen zichzelf stond te praten.

Daarna een presentatie van Fons Trompenaars en daarna Martijn Aslander. Op een bepaalde manier ging het over dezelfde dingen. Fons heel erg over modellen hoog abstractie niveau en Martijn onnavolgbaar over hoe de maatschappij aan het kantelen is. “The man in the middle” is aan het verdwijnen. De tussenhandel is aan het verdwijnen. De voorbeelden zijn er genoeg, muziekindustrie, reisbureaus. Even doordenkend gaat de overheid er dus ook aan. Via belastingen wordt er geld opgehaald die met veel omhaal weer terug te krijgen is via subsidies. Laat het geld dus daar waar het nodig is. Ik denk dat Sensor Universe over 5 jaar niet meer bestaat. Hoe goed ze het ook zelf vinden dat ze het doen.

En dan het Open Innovatie Festival 050. 24 sessies van 1,5 uur door goede inleiders, een voorrecht dat ik ook iets mocht presenteren. Mijn verhaal gaat over loslaten. Geef de omgeving terug aan de inwoners. Er is ontzettend veel kennis buiten de overheid. Het OIF050 nodigt mensen van buiten uit die voor niet de overheid mogen bijpraten over onderwerpen die al tijden bekend zijn. Woensdag had ik een boeiende discussie met de overbuurvrouw over de toekomst van haar bedrijf, een meubel import bedrijf. Zij is beter op de hoogte van onwikkelingen in de maatschappij dan menig medewerker bij de overheid.

Mooi waren de vragen die ik kreeg over de aanpak van krimp. Hoe doe je dat nu? We stellen geld ter beschikking maar dat werkt niet. Precies goed gesteld. Er is geen oplossing voor te verzinnen. Die oplossing is er allang, bij de inwoners! The man in the middle (overheid) moet er gewoon afblijven. Het komt allemaal goed. Zoek naar de voorbeelden, identificeer de informele leiders en geef ze de ruimte. Maak van die leiders geen lijders door ze op te zadelen met overheids jargon. Probeer ze niet in structuren te drukken van overheidssteun met belachelijke voorwaarden. Geef ze de ruimte.

Hoe vind je die leiders? Dat is niet moeilijk, vraag maar eens in een dorp of wijk wie goed zicht hebben over hoe de hazen lopen. Al vrij snel komen namen boven drijven. Daarvan zijn er 2 typen, in Asterix termen: Abraracourcix die zich op een schild door het dorp laat voeren en Panoramix de Druide.
Panorama letterlijk: (Grieks: παν (pan) = alles, ?ραμα (horama) = schouwspel), en figuurlijk: alles zien, breed kijken. Misschien is hij wel de echte leider. Ook in iedere gemeenschap zijn deze typen te herkennen.

Er gebeurt de laatste tijd te veel om er allemaal over te bloggen. Het Plattelands Parlement, de nationale IT dagen, bijeenkomsten over Rijnlands organiseren en Lokale energie voorwaarts. Meer dan voldoende om over ieder onderwerp een blog te schrijven. Dat lukt allemaal niet meer dus zo nu en dan maar een samenvatting.

Deze keer onder de noemer bundeling. Want eigenlijk is er wel een rode draad in te ontdekken. Het gaat over bundelen van krachten. En het anders inrichten van de maatschappij. De overheid heeft het vaak over burgerparticipatie. Een verschrikkelijk fout woord wat mij betreft. Zeker als het gaat over het betrekken van burgers bij het maken van beleid. Net zoals de enquête van de provincie Groningen over het verbeteren van het klachten afhandelingsproces. Als slotvraag stond er letterlijk: “hebt u nog suggesties om de klachten te verbeteren”. Ik mag hopen dat ze bedoelden of ik nog suggesties had om de afhandeling van klachten te verbeteren. Maar het stond er echt.
Het gaat er wat mij betreft over het beter luisteren naar burgers, de signalen zijn er wel maar niemand is zo doof als hij die niet wil horen. Laatst sprak ik met een raadslid en die vond dat de burgers maar vaker moesten komen bij raadsvergaderingen. Om eerlijk te zijn adviseer ik dat niemand, ik ben er nog niet vandaan gekomen met het gevoel dat er serieus geluisterd wordt. Des meer mensen op de tribune des te breedsprakiger de politici. Dus doe de maatschappij een plezier en ga er niet naar toe. Krijgen we misschien een slagvaardiger overheid die op stap moet om meningen te horen. Nu horen ze alleen mensen die nog vertrouwen hebben in het systeem en ook die politieke wartaal spreken en dat is absoluut niet meer de meerderheid van de bevolking.

Het gaat dus over krachten bundeling. Bijvoorbeeld bundeling van mensen zie zich betrokken voelen bij de energie van de toekomst. Dat zijn zeker niet de mega centrales zoals ze nu gebouwd worden. De bundeling van krachten in dorpen en de bundeling van krachten van consumenten. Ik zag een prachtige presentatie op TED over collaborative consumtion.

Daar is de rode draad ook mooi te zien. Prachtige voorbeelden van hoe samengewerkt wordt op allerlei gebied. Het gaat over het gebruik van in plaats van het bezit. Het delen van bezittingen. De afgelopen week was ik bij een bijeenkomst over Lokale energie voorwaarts. Een mooie presentatie over Grunneger Power. Een initiatief om projecten te doen rond energie. Er is een krachtig team opgestaan ondersteund door een doetank (geen denktank) er wordt gewerkt aan een sluitende business case want zonder echte ondernemer wordt het geen succes volgens de spreker.

Mooi om het contrast te zien in Reduzum een dorpje in Friesland waar al sinds 1995 een grote Windturbine staat voor het dorp. Niks business case, gewoon krachten bundelen. Dit illustreert mooi het complexe vraagstuk waar we voorstaan. Natuurlijk iedereen ziet de mogelijkheden van vraagbundeling maar hoe gaan we dat financieren zeker als we dat zoals Rachel Botsman het voorspiegelt ook nog eens zoveel mogelijk met gesloten beurzen doen.Waar worden dan de mensen die het allemaal coördineren en besturen van betaald? Of is dat misschien maar een overbodige tussenlaag. Wat is dan de business case?

Volgens wikipedia is een business case een projectmanagement-term waarin de zakelijke afweging om een project of taak te beginnen beschreven wordt. In de business case worden de kosten tegen de baten afgewogen. Vaak wordt aan de hand van de business case besloten om wel of niet te starten en/of verder te gaan met een project. Bij grotere projecten zoals de Betuweroute worden vaak business cases gevraagd en gemaakt.

En daar zit het grote verschil. Al de akties die gaan over bundeling hebben het heel vaak niet alleen over kosten en baten maar hebben ook een ideologische inslag. What’s in in for me is dan niet de vraag maar meer: worden we er allemaal beter van ook op de lange duur? OK misschien gaat het ten koste van de dominante marktpartijen die schuiven hooguit aan om het proces te frustreren. Immers die partijen hebben wel wat te verliezen, en schermen vaak met kreten dat er geen garantie is over de uitkomst. Doemscenario’s worden geschetst. Maar volgens mij is het alleen maar uit gaan van  een skuitende business case een failliet model.
 

Het lijkt weer een leuke week te gaan worden, dinsdag en woensdag de promotiedagen voor het bedrijfsleven van Noord Nederland, een aantal bijeenkomsten over het Rijnlandse organiseren en tot slot zaterdag het plattelands parlement in de Tweede Kamer in Den Haag.

Deze keer heb ik een gedeelde stand op de promotiedagen, niet dat ik veel kan laten zien maar ik heb wel veel te vertellen. Het verhaal is nog niet helemaal klaar maar het Rijnlandse organiseren zal er zeker centraal in staan. En daarbij natuurlijk welke zaken je kunt gebruiken om mensen met elkaar te laten samenwerken. Dan gaat het niet om een trucje meer om hoe je met elkaar informatie deelt en zoveel mogelijk mensen bij te betrekken. Dat lijkt eenvoudig maar toch is het lastig om mensen zover te krijgen dat ze van deze eenvoudige middelen gebruik gaan maken. 

Daarover gaan op de workshops die ik de komende tijd op verschillende plekken ga gegeven, de eerste is volgende week dinsdagmiddag in de pudding in Groningen.
Maar mocht je nu al meer van willen weten schiet me even aan opstand 8000 bij de promotiedagen. En je geen toegangskaart stuur me even een berichtje, dan kan je die van mij nog wel krijgen.
Deze keer een wat kortere weblog, volgende week is het boek klaar. (hoop ik)

De wereld is in beroering. Aan de ene kant pogen landen in Europa het financiële stelsel overeind te houden. Dat gebeurt met een garantiefonds van een duizelingwekkende gatal. € 2000000000000,- Aan de andere kant lopen mensen in de occupy beweging te hoop tegen zelfverrijking en bonuscultuur.  Het zijn de uitersten die de publiciteit krijgen.

Naast het verschillend denken over geld is er ook een fundamenteel verschil in opvattingen over een aanpak. Frankrijk en Duitsland moeten samen het voortouw nemen om de crisis te bezweren ze moeten Leiderschap tonen. De beide presidenten zijn veel en vaak in beeld.
De occupy beweging kent geen leiders. Regelmatig wordt daar naar gezocht. Wie is de leider, wie is woordvoerder? Het is mooi om te zien dat de beweging mensen aantrekt voor wie het blijkbaar logisch is dat er niet één leider is.Natuurlijk zijn er wel mensen die het woord voeren.  En die zorgen er wel voor dat het ook een beetje het verhaal van de groep is. Er wordt ook erg veel  gediscussieerd op de occupy locaties las ik ergens.  Het zou erg goed zijn te kijken hoe er gediscussieerd wordt en wie dan uit zo’n groep het woord mag voeren. Mijn vermoeden is dat het diegene is die het best de mening van de groep kan verwoorden. Misschien ben ik nu wel erg idealistisch en ik weet er zeker niet voldoende van af maar het past prima in mijn beeld hoe het loopt.

Ik moest er aan denken toen ik in een artikel zag dat Wikileaks voorman Julian Assange bij Occupy london verscheen met een Masker op. Gelijk werd hij door de politie ontdaan van het masker want gezichtsbedekking in London is verboden.  Dat was ook het statement van Assange. Zolang Zwitserland nog het bankgeheim heeft waar superrijken geld kunnen opbergen vind ik dat ik het recht heb mij anoniem op straat te begeven. Hij heeft wat mij betreft een goed punt op een logische plaats. Toen hij het woord wilde nemen begon een deel van de Occupy groep te roepen “let Jesus speak”. Anderen riepen” Booo”  en “No Heroes”.

Mijn vorige blogs gingen over Rijnlands organiseren. Misschien is “No heroos” wel de kenmerkende overeenkomst tussen Occupy en Rijnlands organiseren.  Natuurlijk komen er mensen boven drijven die door de groep gezien worden als Inspirator of  voorbeeld. De Geschiedenis kent een aantal voorbeelden: Moeder Theresa, Mahadma Gandhi, Nelson Mandela of Jezus van Nazareth. Voorbeelden waar de uitdrukking Held niet past.

Toen ik even informatie opzocht over Gandhi trof ik een mooie uitdrukking van hem: "De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.". Die uitdrukking sluit geweldig mooi aan bij de Occupy beweging. En natuurlijk sluit het verhaal van de Meent ook mooi aan.

De kwartjes vallen, niet een, niet 2, maar bakken vol. In mijn vorige blog schreef ik al dat  het verhaal van "het leukste dorp" vaker verteld moest worden. Dus gisteren deed ik dat en werd bedolven onder de complimenten. Het was bij een bijeenkomst over "Rijnlands organiseren". Eerder deze week zat ik bij een bijeenkomst "krachtige dorpen" en later deze week hadden we bestuursvergadering van de vereniging Groninger Dorpen. Oh ja en gistermorgen gesproken over ontwikkelingen in ons dorp. Het gaat allemaal over hetzelfde. En het leidt er toe dat er binnenkort een beweging in Groningen is "Occupy de Grote markt". En het zou zomaar kunnen dat de bouw van het forum gigantisch vertraagd wordt en misschien wel helemaal afgeblazen. En het is ook voor te stellen dat er beweging komt Occupy Mondriaanplein (in Emmen) en waarom laat zich raden.

Waar gaat het om?

Onze maatschappij is de laatste jaren ingericht volgens een een aanpak die jarenlang ons heel veel goeds heeft gebracht. Uniformering van zaken, producten diensten en organisaties. Hierdoor zijn dingen super efficient geworden. Daar zijn we allemaal beter van geworden. De terminologie die daar bij hoort is:Netwerksamenleving, Schaalvergroting, Efficiente dienstverlening en Unifomiteit. Mensen die hier goed mee om konden gaan, konden wachten op grote beloningen want als iets efficienter gemaakt wordt dan is het toch logisch dat iemand die "dat doet" (hum) ook een stukje van de opbrengst krijgt. Daar ligt een kern van de bonuscultuur. Overal op de wereld heeft men deze aanpak ingevoerd. Grote bedrijven laten fuseren,  levert schaalvoordelen op. De functies kunnen nog specialistischer worden. Anders is het niet meer te behappen. In organisatie wereld wordt dit ook wel het Angelsaksische model genoemd.

Daar tegenover staan de verlangens van mensen. die willen graag in gemeenschappen leven, zoeken de menselijke maat, zijn op zoek naar betekenisvolle symboliek en willen juist niet als eenheidsworst behandeld worden maar onderscheiden worden als consument. Dit sluit aan bij wat we ook wel het Rijnlands organiseren noemen.

Occupy  is een gevoel

Achter de occupy beweging zit een gevoel. Het is niet alleen een "tegen beweging". Het geeft ook uiting aan een verlangen om het anders te doen. "Hoe dan?" is een logische vraag. En dan wordt het meestal stil want daar is geen eensluidend antwoord op te geven. Geef het land terug aan de bevolking. zeker als het gaat om onze directe omgeving. We willen trots zijn op wie we zijn. Dat heeft niets te maken met schaalvergroting en efficiency. Niet voor niks klonk zo nu en dan tijdens de verkiezing van het leukste dorp "proud to be a Zeuvmhuuster". Niet voor niets ging de vlag altijd mee, de vlag is misschien niet mooi, hard rood wit en zwart. Maar net als de vlag van Jemen of Egypte staat de vlag inmiddels voor gemeenschapszin. Ik zie de vlag wapperen op totaal onverwachtse plaatsen. Een liejde "Zeuvmhuuzen ik hol van dij" zal nooit buiten Zevenhuizen een hit worden. Maar door veel dorpsgenoten wordt het uit volle borst meegezongen.  

Een liedje wat me als kind al aansprak was van de Olle Grieze. Symbool voor mijn Groninger zijn. Niet voor niets is het lied "het gras van het Noorderplantsoen" geweldig populair bij de studenten in de stad. En opeens is er een plan om een forum te bouwen. Pal naast de Olle Grieze. Een vorig plan rond een ondergrondse parkeergarage werd succesvol afgeschoten omdat de tegenstanders succesvol verwezen naar een scheefzakkende Martinitoren. Nu gaan ze een "bijzonder Ontwerp" Pal naast de Martinikerk zetten. De olle Grieze schuilt achter dit gebouw als je uit het zuidoosten komt aanrijden.

Iedereen die iets met de stad heeft, weet dat het forum niet klopt. Een compromis waar zelfs een kabelbaan het plan moet redden. Bakken geld gaat het kosten en tegelijkertijd gaan bibliotheken dicht, musea verliezen subsidie. Het klopt niet. Dat voelen mensen. Occupy de Grote Markt heeft mijn sympathie. En als de beweging er komt zou het wel een van de hardnekkigste van het land kunnen zijn.

Mijn verhaal gaat over de verkiezing van het leukste dorp, zelforganisatie, rijnlandsorganiseren, scrum aanpak en krachtige dorpen. Oh ja er is ook aandacht voor nieuwe media en hoe dit kan helpen. Ben je benieuwd? Bel of mail gerust want nu werd het me bijna opgedragen "het verhaal vaker te vertellen". Een van de deelnemers gisteren vroeg me: hoe vaak moet je dat nog verteld worden voor je begrijpt dat je een gouden verhaal hebt? (en toen hadden we alleen koffie gehad).

De dagelijkse gedachte gisteren was: "Pas als je de moed toont je weg te gaan ,toont de weg zich aan jou.

Dus" Rugzakje om, op weg!

Het grote woord is er uit de provincie gaat werk maken van de gemeentelijke herindeling. Het hing al een poos in de lucht en toch kwam het vrij plotseling. Het is wel iets waar we als dorp met belangstelling naar kijken. Want hoewel we als dorp een prima relatie hebben, merken we ook wel dat het knarst en kraakt bij onze gemeente. En dan hebben zijn we nog niet eens de kleinste gemeente in de provincie. De allerkleinsten geven al een poos aan dat het niet houdbaar is. De iets grotere houden zich nog stoer maar ook daar is wel te merken dat er te weinig capaciteit is om mee te draaien in de moderne maatschappij. Zeker nu er nog meer taken naar de lagere overheid overgeheveld worden. Het is me al een paar keer verteld door bestuurders en medewerkers van kleine gemeenten. We kunnen het niet allemaal volgen. Maar dat zijn individuen. Hardop dat zeggen doen ze niet dat is griezelig want iedereen voelt dat bij een herindeling ook een herijking van taken komt. 

Begrijp me goed, ik ben geen voorstander van grootschaligheid. Sterker nog de innovatiekracht en leefbaarheid komen voor uit de kleinschaligheid.Daar waar men nog passie heeft en direct betrokken is. Maar het lijkt me ondoenlijk om alle wet en regelgeving te volgen en uit te voeren die er van bovenaf neerdaalt op het lokale bestuur. Laat staan dat er ook nog  een eigen invulling aan gegeven moet worden. 

Op de vraag hoe ik daar met een dorpspet op tegenaan kijk heb ik geen eenduidig antwoord. Voor veel kleine dorpen die een nauwe band hebben met een kleine gemeente kan het een verarming betekenen. De gemeente komt op grotere afstand te staan. Voor een dorp met een hoge mate van zelfstandigheid kan het een zegen zijn dat een gemeente meer op afstand komt en alleen op hoofdlijnen te maken krijgt met de gemeente. Geen geneuzel meer over een stoeptegel of weerbarstige tak. In de toekomst zal een gemeente ook niet alle dorpen op dezelfde manier benaderen. Het ene dorp heeft een dorpsbelangen die eens per jaar een feest organiseert een ander dorp is bezig met leefbaarheid en neemt taken van de gemeente over. (een mooi voorbeeld is Elsendorp waar we met een paar mensen op bezoek waren deze week). Dat vraagt  ook een verandering in denken bij de gemeente. 

Dorpen verschillen, dat is een historisch gegeven. Mijn mondhygiëniste vertelde me dat ze in een dorp woont waar een paar jaar geleden nog werd gezegd: Zevenhuizen? Daar komen de dienstmeiden toch vandaan! Logisch dat Zevenhuizen een eigen identiteit heeft ontwikkeld waar zelfwerkzaamheid een groot goed is. Niet dat we gebukt gaan onder een minderwaardigheidscomplex. Integendeel sinds we de meeste stemmen kregen in de verkiezing van "het leukste dorp van Groningen" is het enthousiasme en zelfbewustzijn ongekend groot.

Ik volg de ingezette ontwikkeling van herindeling met belangstelling. Jammer genoeg kan de interne verbouwing bij de gemeente wel eens tot gevolg hebben dat er veel energie intern besteed gaat worden. Onze plannen zijn ook nog niet concreet. Het zou wel eens mooi in elkaar kunnen passen.

Inmiddels is het ruim een week geleden dat we als Zevenhuizen "het Leukste dorp van Groningen" werden. We zijn er in geslaagd de meeste stemmen te krijgen. Daarmee werden we "het leukste dorp". Eigenlijk is de titel "dorp dat de meeste stemmen wist te verzamelen". Want dat is waar het om ging. Zoveel mogelijk mensen te vragen on Zevenhuizen te stemmen.

Daarnaast zijn er heel veel dingen gebeurd in het dorp die er voor zorgden dat  het herkenbaar was dat we een actief dorp zijn. En dat zijn we. Mooi is ons dorp niet. Daar kunnen we eerlijk in zijn. 

Maar Zevenhuizen is wel een dorp waar veel gebeurd en waar mensen betrokken zijn. Na ruim een week komen nog steeds de felicitaties binnen en talloze malen ben ik er op aangesproken: gefeliciteerd. Als het een dorpsgenoot was is het steevaste antwoord: dank je en jij ook!  De felicitaties van iemand van buiten het dorp voelen ongemakkelijker want ja ik heb er veel aan gedaan maar misschien nog wel meer gelaten. 

Heel veel initiatieven zijn uitgevoerd door mensen die het plan hadden bedacht. Monique en ik als ambassadeurs hebben ons daar niet mee bemoeid. Eigenlijk hebben niets gedaan. En toch hadden we het druk met mensen te woord staan en zo nu en dan informatie te verstrekken. Geen informatie vanuit een masterplan (dat er niet was) maar informatie over wie waar mee bezig was. 

Dat geeft je wel een ongemakkelijk gevoel, eigenlijk heb je niets gedaan en toch wordt je gefeliciteerd alsof je een grote prestatie hebt verricht. En als iemand het heeft verdiend dan zijn het alle mensen die zich ergens hebben voor ingezet. Soms op de voorgrond en heel veel op de achtergrond.  Dat voert te ver om dat steeds uit te leggen en dus neem je de felicitaties maar in ontvangst.

We hebben dus veel dingen daar gelaten waar ook de initiatiefnemers waren. Steeds uitleggen dat mensen de ruime hadden om het zelf te doen: het versieren van de straat. het opruimen van de straat, de catering, entertainment voor de webcam, het invullen van de wensen. We hebben ons er nauwelijks mee bemoeid. Aan dat principe hebben we vastgehouden. We zagen op 24 juni al dat het leefde bij de inwoners die kwamen spontaan bij de uitreiking van het certificaat van de finaleprijs en er was een leuke sfeer. We zagen dat het goed kwam. OK we zijn als dorp wel altijd heel erg laat. Op het allerlaatst komen de bewoners in actie. Daar wordt je erg onrustig van komt dit wel goed? Het komt altijd goed! De opbouw en versieren van de tent de avond voor het bezoek van RTV Noord was zo'n voorbeeld. Om 7 uur stonden we met 2 man te kijken.  We hadden een paar mensen gevraagd om te helpen. Later op die avond liepen er wel 40 rond. Met hun eigen spullen en ideeen. Loslaten, het komt altijd goed.

We zitten als dorp Zevenhuizen in de eindstrijd van de verkiezing van het leukste dorp van Groningen. Een geweldig leuke verkiezing. 167 dorpen deden in de 1e ronde mee. Een groot succes. De organisatie (Dagblad van het Noorden en RTV Noord hadden nooit verwacht dat zoveel dorpen zich zouden aanmelden. En meer nog, ze hadden nooit verwacht dat het zo zou gaan leven. Inmiddels is de finale ronde gaande waar 14 dorpen op gaan voor de titel: "leukste dorp". Net als zoveel dingen zijn er 2 benaderingswijzen (en natuurlijk een mengvorm) Je gaat voor het doel, zoveel mogelijk stemmen halen koste wat kost. Andere dorpen kiezen voor de opvatting dat de weg het doel is. Oftewel de verkiezing en alles wat er mee verbonden is is een mooie gelegenheid om je als dorp te tonen en tegelijkertijd heeft dat tot effect dat men gaat samenwerken er ontstaat trots op het dorp (meer nog dan voorheen). En daarbij komt dat veel dorpen zich de rug rechten omdat veel gemeenten het mes zetten in de voorzieningen. Iets wat absoluut meespeelt. Door die bril gekeken gaat het om veel meer dan de simpele verkiezing.

Inmiddels is het al zover gekomen dat een dorp voor €145,- aan waardebonnen uitgeeft als er maar op dat dorp wordt gestemd. Met behulp van een pagina grote advertentie in de huis aan huis bladen word deze ruil aangekondigd. Aangekondigd want de bonnen kunnen pas worden ingewisseld na de finale verkiezing op 9 september. Dat is trouwens nergens te lezen. Er waren al geuiden te lezen op de verkiezingssite "Maar wat gebeurt er als jullie gediskwalificeerd worden. (wat ik trouwens niet hoop met deze geweldige actie?"  Een goeie vraag. Het antwoord is er niet te lezen en de vraag is inmiddels van de site gehaald. 

Marketing technisch is het een geweldige vondst, knap bedacht. Er is veel bewondering voor de actie. Maar er zijn ook andere geluiden te horen. Het is maar een verkiezing van het leukste dorp en dat doe je toch niet zo? Nog iets formeler: het is niet ethisch het is het kopen van stemmen. Het lijken wel 2 werelden. Het dorp Spijk bijvoorbeeld was als eerste aan de beurt om RTV Noord te ontvangen. Ze hadden er veel werk van gehad het zag er allemaal keurig uit, Spijkerbroeken rond de kerk en een gezamenlijke maaltijd gemaakt door dorpsbewoners. Het was te zien dat de bewoners er werk op hadden gedaan. Het was te merken dat een heel groot deel van Spijk zich had ingezet. Spijk met recht een leuk dorp.  En zo volgden nog veel meer dorpen.

Maar de stemmen koop actie heeft het aardig verstoord. Veel van de overige dorpen vinden het maar niks (is mijn voorzichtige conclusie).  Het doet me een beetje denken aan een groep kinderen die zich moeten vermaken in de zandbak, Ze gaan druk aan de gang om huisjes te maken wegen aan te leggen. Opeens komt een van de kinderen op het idee met zijn crossfiets dwars door alles heen te crossen en hij weet ook nog mooie jumps te maken. Hij heeft er zichtbaar plezier van. Uiteindelijk voldeed hij keurig aan het verzoek zich te vermaken in de zandbak. 

Ik moet er aan denken omdat de drijvende krachten achter de acties van het dorp in kwestie zich ook profileren als kwajongens. Ze geven zelf aan de grenzen op te zoeken. Dat ze minder populair bij andere dorpen zijn schijnt hun niet te deren. Hoewel er uit hun eigen dorp ook geluiden komen het absoluut niet eens te zijn met de acties. Boeiend om te zien hoe zich dit verder ontwikkelt.

Ik blijf wel zitten met één vraag / zorg. De komende vrijdag is de uitslag van de verkiezing van het leukste dorp tijdens een live uitzending van RTV Noord. Daar zijn een kleine 800 mensen uit de 14 dorpen bij aanwezig. Als ik de stemming goed peil komt er zeker geen applaus als het dorp van "de kwajongens" wint. Er zou best wel een afkeurend geluid kunnen klinken. Daar sta je dan als leuk dorp. Op zich zou dat een smet zijn op een verder fantastisch traject waar duizenden mensen zich voor hebben ingezet en daarvan hebben genoten. Het is ook nog eens een rechtstreekse uitzending. Ik denk dat RTV noord kromme tenen krijgt bij zo'n scenario. Het gaat niet alleen om de registratie maar ook nog eens om de organisatie van het geheel en die ligt bij dezelfde RTV Noord en het Dagblad van he Noorden.

We zullen het allemaal meemaken komende vrijdag.

"Je ziet het pas als je het door hebt" is een bekende uitspraak van Johan Cruijff. Het is een waarheid als een koe. Als je eens een goochel truck "door hebt gekregen" merk je pas hoe waar het is.  En dan zijn er ook nog de plaatjes waar je meerdere uitleggen aan kan geven. Zo staat hiernaast niet alleen een vaas maar kan je er ook de silhouetten van 2 gezichten in zien.

Vaak komt het omdat we maar iets vanaf een punt bekijken, 1 standpunt innemen. Zo zou je een ei ook kunnen tekenen als volmaakte cirkel. Ook dat is waar. Want bekijk een ei maar eens van de bovenkant het is maar net hoe je er tegen aan kijkt.

Hetzelfde is er aan de hand in onze maatschappij. De overheid heeft de laatste jaren een houding aan genomen dat ze voor de zwakkeren zorgt. En nog veel mensen zijn die mening toegedaan. Maar er is iets aan het veranderen. In een heel hoog tempo. Steeds meer mensen zien de machteloosheid bij de overheid. Dat komt steeds meer tot uiting door verwaarlozing van de openbare ruimte. Gewoon omdat er geen geld meer voor is. In veel gemeenten wordt nog wel gras gemaaid maar dat is het dan ook. Ergens las ik dat een gemeente de afgelopen jaren een rapportcijfer 4 (op een schaal van 10) had gehanteerd. Dat is daar ook te zien. Het onkruid staat hoger dan de planten. Maar nog steeds wordt er gesproken over het beleid maken rond groenonderhoud. Overal staan plantenbakken in betere jaren aangeschaft, maar bloemetjes bloeien er al jaren niet meer.

In zorg en onderwijs is hetzelfde aan de hand. Ook daar moeten dingen worden geherijkt. Er moet anders gekeken worden naar de problematiek.Dat vraagt een verandering van standpunt. Daar zit nu net de kneep. In veel gevallen is een overheidsorganisatie een redelijk veilige haven. Men kan zich daar redelijk goed in verschuilen omdat de regelgeving daar bij helpt. Mensen die het doorhebben vertrekken als eerste, die zien de kansen van de nieuwe werkelijkheid. Die is niet direct beter of slechter dan de oude, wel anders. Als je de mening hebt dat de overheid voor de zwakkere moet zorgen wordt het wel slechter. Als je de mening hebt dat mensen zelf moeten kunnen beslissen over hun eigen situatie en daar ook verantwoordelijk voor zijn dan wordt het beter.  

Dat vraagt ook dat mensen hun zekerheden durven loslaten, zekerheden die al lang geen zekerheden meer zijn. Als je bij het UWV werkt weet je hoe zeker zeker is. Of bij organisaties als Syntens of de Kamer van Koophandel. Daar wordt het de komende tijd anders. 

Veel standpunten zullen de komende jaren veranderen. Het is maar de vraag of veel grote organisaties zo zullen blijven bestaan. De bedrijfsmatige aanpak die in veel organisaties is doorgevoerd zou best eens kunnen veranderen. Top down zou best eens kunnen veranderen in zelforganisatie. Inmiddels zijn er prachtige voorbeelden van te zien. Maar om met Cruijff te spreken dat zie je pas als je het door hebt.    

Na 7 jaar kost het me nog geen enkele moeite om mijn weblog te schrijven. Dagelijks worden me de onderwerpen aangereikt.
Een aantal weken kregen we opeens post van de gemeente waar ik in woon. Een formele brief die was ondertekend door de burgemeester en gemeentesecretaris waarin ons werd meegedeeld dat ons huis geplaatst was op de lijst van gemeentelijke monumenten. Binnen 6 weken kon ik bezwaar maken en ze hoopten me hiermee op de juiste wijze te hebben geïnformeerd. Nou nee dus, even een telefoontje vooraf was wel prettig geweest. Dus maar bezwaar gemaakt. Dat kon met behulp van een Digid code volgens de bijlage. Dus hup maar eens naar de site. Nergens de mogelijkheid voor DigiD te vinden. Nou ja zeg…. daar dan eerst maar een klacht over maken via het klachten formulier. Al vrij snel kreeg ik daarover antwoord. U heeft gelijk: het kan niet (meer). Onze website is vorig jaar vernieuwd en sindsdien is het niet meer mogelijk een bezwaarschrift elektronisch in te dienen. De tekst in de brochure is verouderd. Ik heb meteen gevraagd om de tekst aan te passen en de oude brochures te vernietigen. Uhm…. website vernieuwd en nu kan het niet meer?

Dus maar gewoon even een brief met bezwaar afgegeven bij de balie. Daar kwam heel degelijk een stempel van binnenkomst op. En inmiddels heb ik antwoord. Het besluit is teruggedraaid en binnenkort wordt er contact met me opgenomen. 

In dezelfde periode zat ik in een samenwerkingsverband tussen allerlei partijen waar ook een aantal gemeenten bij was betrokken. We besloten dat we naast de vergaderingen informatie gingen delen via Linkedin. Dus snel een linkedin groep aangemaakt en mensen uitgenodigd. Gelijk viel al op dat veel mensen binnen de overheid geen linkedin account hebben. Er was zelfs iemand die reageerde op mijn verzoek met de volgende tekst: Ik heb totaal geen affiniteit met het vakgebied ict. Tijdens mijn opleiding in een ver verleden waren dit ook altijd al de struikelvakken. Mijn interesses liggen hier ook al helemaal niet. Ik zou zo zeggen regel maar zo'n linkedin profiel voor mij. Zelf ga ik er niet te veel tijd en energie in steken ook omdat ik het daar veel te druk voor heb.
Ik schrok mij een hoedje van deze reactie ook al omdat deze persoon een beleidsmedewerker was. Op mijn aandringen toch een profiel aan te maken kreeg ik de volgende reactie: Laat mij er eerst nog maar even buiten. Volgens mij is het gebruik van alle sociale media sowieso geblokkeerd in onze organisatie. Ik ben verder goed bereikbaar per mail en ook per telefoon .  Wat mij betreft hoeft hier geen computersysteem bij.

Dit schrijf ik niet om iemand of een gemeente een hak te zetten. Maar blijkbaar wordt er door overheidsmedewerkers niet beseft dat het voor buitenstaanders vreemd overkomt dat mensen die werken bij de overheid zich afsluiten van de maatschappij. Inmiddels heb ik 2 vergaderingen bijgewoond als bestuurslid van de vereniging Groninger Dorpen. Vrijwilligerswerk dus, liefdewerk oud papier.  Vergaderen met veel overheidsmensen die er ambtshalve zitten. En vervolgens weigeren contacten naar buiten te leggen op een manier die hun niet past.

Het laat me niet los. Het lijkt wel of de overheid steeds meer met zichzelf bezig is steeds introverter word. Dus maar even gekeken of dat wat inzichtelijk gemaakt kan worden. Ik trof een overzicht aan met gemeenten en het aantal inwoners. Het mooist was natuurlijk geweest het aantal medewerkers maar die kon ik zo niet vinden. Dus in het onderstaande overzicht de gemeenten, het aantal inwoners en het aantal medewerkers op Linkedin, De op een na laatste kolom geeft aan of de gemeente ook gebruik maakt van twitter (in mijn ogen minder belangrijk). De laatste kolom geeft aan of B&W ook een direct mailadres hebben. Dat lijkt mij wel een indicatie van openheid.

Ik vind het schokkend! Een steekproef bij andere provincies gaf eenzelfde beeld.

Het beeld is nog erger want van de medewerkers op linkedin zijn er ook nog vaak leden van de raad, politiek dus die vaak een andere functie in de maatschappij hebben. Dus in de lagere regionen is het aantal nog lager dan het toch al lage getal.. 

Ik zou wel eens willen weten hoe die cijfers landelijk liggen. Wie wil kan de cijfers aanvullen in het volgende document.  https://spreadsheets.google.com/spreadsheet/ccc?key=0An_y6zhnXwgAdDljYzlVb2pWazduN0hEamVPaDNtLVE&hl=nl

Het is niet moeilijk: inloggen op linkedin, zoek bij company de gemeente en vervolgens staan daar het aantal Medewerkers. Het gegeven van E-mail van B&W is gewoon te vinden op de gemeente. Wie kan me helpen?

Wat leven we toch in een boeiende tijd. De strijd om de dominantie van social media en de verkiezing van het leukste dorp van Groningen. Van wereldwijd tot super lokaal. Niets lijkt zeker. of toch wel?

Tot voor kort moest iedereen op Facebook. Want dat was het netwerk van de toekomst, de meeste gebruikers. Nu heb ik wel een Facebook account maar om te zeggen dat ik er veel mee doe? Oh ja ik heb eens een blunder begaan. zie mijn post oeps. Ik ben al heel vaak uitgenodigd om een enquete in te vullen of iets met Farmville te doen. Of nog erger: van die berichten om er achter te komen hoe iemand over mij denkt.

OK mijn kinderen hebben een Facebook account en een aantal kennissen doen er veel mee. Dus is het wel handig daar ook zo nu en dan te kijken. Maar echt tot nu toe heeft het me niet gegrepen.

Opeens heeft Facebook iets met Branchout. Voor mij een beetje een vage toepassing. Het schijnt dat ze daarmee een zakelijk segment willen aanboren. Ze zijn bij Facebook een soort Linkedin aan het maken. Ziet er niet uit. Een soort subpagina onder Facebook. Het kan me nog niet bekoren.

Ik kreeg vanmorgen een artikel onder ogen dat me aan het denken zette. Het schijnt lastig te zijn de gegevens van mijn contacten te exporteren uit Facebook. Het schijnt als ik daar een poging tot onderneem met een truckje die gegevens te halen, mijn facebookaccount wordt geblokkeerd. Lekkere jongens (en meiden) bij Facebook. Het gaat om mijn gegevens, daar wil ik bij kunnen.

Toch maar even gezocht naar exporteren op Facebook. Hmmm daar staat hoe ik gegevens vanuit outlook Gmail, Yahoo en nog veel meer kan exporteren naar Facebook. Slim slim slim. Beste Facebook: dat heet importeren. Zo kan je de wereld altijd mooi omdraaien.   Oh ja ik kan verjaardagen exporteren naar een andere kalender. Daar heet het dan wel weer exporteren Dat is het dan ook ongeveer. Nu is er wel een indirecte manier om de contacten te exporteren. Yahoo heeft de mogelijkheid de contacten van Facebook te importeren. (Let wel dit is geen exporteren vanuit Facebook). Vanuit Yahoo kan ik er verder alles mee doen wat ik wil.

En dan naar de Nieuwkomer Google+ Daar kan ik kort over zijn daar zit gewoon een knop export op. Dat is niet om af te zetten tegen Facebook want die functie zit ook al een poos, misschien wel altijd al, in Gmail. Je bent voor dat soort dingen aardig of niet. Nu is Google wel dominant omdat ze zo groot zijn. Die schaalgrootte hebben ze omdat ze een aantal sympathieke dingen nastreven. "Do no Evil" is een van hun credo's. Concurrenten van Google hebben zo hun eigen idee daar over  want op een aantal terreinen is hun dominantie erg groot. Ook is het beangstigend om te beseffen wat google allemaal van mij weet. 

Het is wel wennen op Google plus want opeens schreeuw je het niet meer de wereld in maar je deelt informatie in kringen. Niet iedere boodschap is voor iedereen in je contactenlijst. Als je Google+ op dezelfde manier gaat gebruiken als Facebook of Twitter zal je merken dat  dat niet goed gaat. Zeker als je veel berichten de wereld in slingert.  

Bij linkedin kan ik ook groepen maken maar daar is er één  groepseigenaar. Google+ probeert er een meer natuurlijke indeling van te maken. Dat is complex en toch ook weer niet.
Het is erg simpel als je niet het wereldbeeld hebt dat je alles moet controleren en dat er één de baas is.
Het wordt pas echt complex als je Google+ wilt gebruiken om te domineren. Want iemand kan besluiten mij niet in hun kringen op te nemen. Ik ken een paar mensen die dat ook absoluut niet gaan doen 🙂

Zo bekeken ondersteunt Google+ natuurlijk leiderschap. Maar dominante figuren zullen het lastiger krijgen. Ik maak gewoon een kring aan met dominante ego's en plaats daarin iedereen die ik wel wil volgen maar verder niets mee wil. (bijvoorbeeld omdat ze op macht posities zitten) Die persoon weet dat hij bij mij in een kring zit (alleen niet welke)  Natuurlijk bouw ik kringen met mensen waar ik graag mee samenwerk. De tijd om connectie verzoeken domweg te accepteren is daarmee over. Van ieder contact moet ik nadenken wat mijn relatie met iemand is. En of ik informatie met iemand wil delen of dat ik ze gewoon in het netwerk wil houden. Op deze manier is Google+ meer een bedreiging voor Linkedin. Het is in mijn ogen ook een perfecte tool voor zelforganisatie.

En de relatie met het leukste dorp van Groningen? Dat is een verkiezing die tot 2 september loopt.  Die relatie is er overduidelijk. Wij in Zevenhuizen vinden zelf dat we een leuk dorp zijn. We hebben heel veel kringen die allemaal los van elkaar opereren. Sport, kerk, buurtverenigingen, muziek, school en noem maar op. Natuurlijk is er een gigantische overlap. Toen kwam de verkiezing voor "Het leukste dorp van Groningen" en daar is de gemeenschap mee aan de slag gegaan. Er is niet een leider of coördinator. Iedereen doet maar wat lijkt het wel. Toch staan we als Zevenhuizen op dit moment op 1. Omdat iedereen voelt dat we een leuk dorp zijn. De leukste? Ach, dat was veel minder belangrijk dan meedoen. Opeens kregen we uit een buurdorp een bijzondere reactie. Ze wilden ons van de troon stoten. Net alsof je daar een leuker dorp van wordt. Met allerlei aanbiedingen gingen ze mensen omkopen. Kom voor een gratis krentenbol, kleding of knipbeurt bij de kapper en stem op ons. Ik heb daar heel veel reacties op gehoord bij ons in het dorp. "Dat doe je toch niet". 

In het dorp Zevenhuizen is in het echte leven te zien wat Google+ in de virtuele wereld wil bereiken. Ik herken hoe krachtig dat kan zijn. Tot nu toe hebben we veel stemmen gekregen van mensen die het ons gunnen. En dat is misschien in de samenleving wel de duurzaamste oplossing. Ergens las ik dat de competitie het beste  in de dorpen naar boven brengt. (maar ook het slechtste denk ik dan maar…   ) Bij ons is dat saamhorigheid en dat maakt ons een erg leuk dorp. Het leukste??? We zullen zien op 9 september. 

Oh ja als je meer van het bovenstaande wilt weten, schroom niet om me te bellen of mailen. 

Een poosje geleden kreeg ik een tip van Gerrit Visser: Jan je moet eens bloggen over Content Curator. Nu had ik nog nooit van content curator gehoord. Gelukkig stuurde Gerrit ook gelijk een paar links en wees met op de complete guide Daar is veel achtergrond te lezen. 

Het begrip Content Curator gaat over hoe informatie rond een bepaald thema gegroepeerd wordt. Dat gaat over het verzamelen, filteren en aanvullen van informatie. Dat is dus mensenwerk. En dat verzamelen, filteren en aanvullen doet iemand met kennis van de materie. Waarom is het onderwerp zo hot? Omdat we langzamerhand verzuipen in nieuws maar aan de andere kant is het ook vaak hetzelfde nieuws. Radio, TV en de dagbladen maken gebruik van dezelfde bronnen. Ze zitten het te herschrijven of soms gewoon letterlijk overnemen van andere nieuwsbronnen. Er is nog nooit zoveel nieuws geweest maar aan de andere kant is er ook nog nooit zo weinig nieuws geweest. 

Rond dat thema speelt Content Curator een rol. Dat daar behoefte aan is zien we bij de dagbladen. De oplages kelderen nog steeds bij het Dagblad van het Noorden. En dat komt omdat ze volgens mij de verkeerde keuzes maken. Ik lees er veel landelijk nieuws wat eigenlijk geen nieuws is omdat ik het allang ergens heb gehoord en gelezen. Nieuws uit de regio waar ze juist corebusiness van moeten maken wordt steeds minder, in hoeveelheid en kwaliteit. Terwijl er nog nooit zoveel nieuws uit de regio beschikbaar is via websites, blogs en Twitter. Typisch een rol voor een Content Curator. Hoe de media er mee worstelen was te horen en zien op de bijeenkomst van de Noordelijke perssocieteit. Ik ben er niet geweest maar dat is in het verslag te lezen.  http://www.noorderperssocieteit.nl/events/20110627/

Waarom ik hier over schrijf? Omdat ik in deze weblog eigenlijk ook een beetje Content Curator ben. Ik haal onderwerpen aan breng ze in verband met elkaar en voeg er wat aan toe vanuit mijn perspectief. Dat doe ik één keer per week. Veel te weinig om een echte Content Curator te zijn lijkt me. Maar wel al 7 jaar. Die verhaaltjes zijn inmiddels gebundeld in een boek van 285 pagina's en te koop op deze site  De fullcolor versie is wel prijzig. (52 euro)  De zwart wit uitvoering is aanmerkelijk goedkoper. 285 pagina's voor 16 euro. Niet dat ik denk er wat van te verkopen want het is ook gewoon hier nog online te lezen. Toch is het wel leuk die 240.000 woorden eens is een boek terug te zien.

Blijf ik wel een beetje zitten met één vraag. Ik ging op zoek naar de betekenis van curator en stuitte toen op de vertaling van curate: namelijk Hulppredikant. Ergens dekt dat voor mijn gevoel de lading wel aardig. Alleen hulppredikant van wie?

Er zijn van die spreekwoorden die heel mooi iets aangeven. De één mag een koe stelen, de ander mag nog niet over het hek kijken! is er wat mijn betreft zo een. Tot voor kort gebruikte ik het in een iets andere vorm: de een mag een koe uit de wei halen, de ander mag nog niet over het hek kijken. Waarschijnlijk omdat ik stelen en mogen niet in een zin wil gebruiken. Stelen mag in mijn ogen sowieso niet. Maar dit terzijde.

Wat de één mag hoeft de ander nog niet eens aan te denken. Het is oneerlijk verdeeld in de wereld. Over het algemeen krijg je als vrouw simpeler iets voor elkaar als je knap en blond bent, langbenig en goed geproportioneerd. Bij mannen in ieder geval. Bij vrouwen ligt dat wat complexer. Maar mensen doen graag zaken met succesvolle mensen. Daar geldt ook de wet "The rich get richer". Een erg oneerlijk principe.

Je ziet het overal in terugkomen. De trek naar de steden. Mensen willen graag zijn daar waar "het gebeurt". Auto- en meubel boulevards zijn succesvol omdat dat mensen trekt. Meer dan de optelsoms van de individuele zaken zou doen. Aan de andere kant hebben kleinere zaken in dorpen het moeilijk. En ook kleinere winkels in de wijken van grote steden.

Grote bedrijven mogen klanten "mishandelen". Ze op afstand zetten door middel van Voice Reponse (kies 1 voor vragen over de nota, kies 2 voor storingen). Krijg je een mail van zo'n bedrijf dan is het vaak een noreply@arrogantbedrijf.nl. En als je al mail krijgt dat is het van de afdeling customer support heel vaak zonder een naam erbij. En als je dan een klacht hebt, moet je wel heel erg doorpakken wil je gehoord worden.

Mijn weblog heeft inmiddels voorbeelden van Dell, Canal digitaal (of Canal-digital), VNU media en Q-park. Allemaal bedrijven die denken dat ze het kunnen maken niet te reageren op klantklachten. Zodra er aandacht aan besteed wordt op deze weblog, komen snel de excuses en soms lang aandringen wordt het toch opgelost. Maar ook hier geldt, mij lukt het tot nu toe redelijk omdat ik een stok achter de deur heb. Andere mensen kloppen aan bij Kassa of andere consumenten programma's. Volgens mij is dit maar een topje van de ijsberg want als ik al 4 gevallen heb dan moet het wel heel erg slecht gesteld zijn. En dan tel ik maar voor het gemak niet de strubbelingen met gemeente Leek en Provincie Groningen mee. Ben ik een notoire klager? Dat moeten anderen maar zeggen. Ik voel me in ieder geval in goed gezelschap van Youp.

Voorlopig lijkt het er op dat "De een van een klant mag stelen (vaak grote bedrijven), de ander mag nog niet  eens een week op vakantie.

Naar aanleiding van de vorige blog kwam Harry met de volgende opmerking: Misschien moet er maar eens een website komen waar centraal allerlei klachten over dienstverlening gedropt kunnen worden. Lijkt me een goed idee. Om direct een site te maken lijkt me net even te vroeg. Voorlopig wil ik ze hier wel verzamelen in een aparte rubriek. Dus heb je een misstand die niet naar behoren is opgelost, mail me dat.  (natuurlijk trekken we het nog wel even na zodat we de eventuele kwaadsprekerij over concurrenten er uit filteren)

Het wordt tijd dat we het eens gaan hebben over "Parkeren in Stad". De afgelopen jaren ben ik groot verbruiker geweest van parkeren in de stad. Ik heb wel eens het gevoel dat ik in mijn eentje het Forum moet gaan bekostigen. Gelukkig gaan ze de kabelbaan aanleggen. Dat moet het forum redden. Komen er in ieder geval meer parkeer plaatsen vrij. Hmm bijzonder. De kabelbaan gaat er voor zorgen dat het Forum populair wordt. Daardoor wordt parkeren buiten de stad aantrekkelijker er is dus minder behoefte aan parkeer ruimte in de stad. 
Nu is het met parkeerruimte luxe gesteld. Zelden zijn ze lang vol en ik was laatst in de Boterdiep garage. Ik hoop dat de prognoses daar uit zijn gegaan van een vulling van 5% anders moet daar wel erg veel geld bij. Wat een lege ruimte. Over niet al te lange tijd gaat de garage onder het Damsterdiep eindelijk open, nog meer ruimte en nu dus de kabelbaan die er voor zorgt dat er minder parkeerruimte nodig is in de binnenstad. Dat worden dus sombere tijden voor de exploitanten.

Q-park heeft er iets op gevonden. Een maandje terug moest ik even op de Westerhaven zijn en even de auto gestald in de parkeergarage. Binnen het kwartier was ik weer terug en ik begrijp dat een exploitant daar niet van kan leven. Maar om mij daarvoor € 66,- in rekening te brengen is wel wat bont. Nu is het vaak wel zo als je veel van iets af neemt het goedkoper wordt. Dus als ik er een dag had gestaan was het misschien wel goedkoper geweest. Maar   € 66,- voor 11 minuten???

Ik kwam er achter toen ik de boekhouding aan het doen was. Eens kijken en nog eens kijken ja het klopt 11 minuten na binnenkomst betaal ik en er wordt  € 66,- van mijn creditcard afgeschreven. Dat is dus inmiddels ook te zien op mijn creditcard afschrift.

Het hele verhaal maar eens opgestuurd naar Q-park.Gelijk een keurige bevestiging gekregen. 

Geachte heer / mevrouw,

Wij hebben uw vraag / opmerking ontvangen. U ontvangt zo spoedig mogelijk een reactie van ons.

Heeft u vragen n.a.v. uw email of de afhandeling daarvan? Vermeld dan altijd onderstaand nummer, dat uniek is toegekend aan uw verzoek in de onderwerpregel van uw email. Daarmee kunnen wij uw vraag sneller beantwoorden.

Gelukkig heb ik een nummer want dan kan het sneller beantwoord worden. Het mailtje is van 17 april. Nu is het 1 juni volgens mij heb ik nu lang genoeg gewacht want ik kom niet graag als drammer over.

Wat is hier aan de hand geweest? Zijn er meer mensen met zo'n ervaring? Vermoedelijk zal Q-park me vragen het bonnetje op te sturen. Dat doe ik maar niet want dan ben ik het bewijs ook kwijt. Ze mogen hem komen bekijken in Zevenhuizen en me gelijk 60 euro terug betalen. Over die paar euro doe ik niet moeilijk.

En terwijl de discussies woeden over het wel of niet steunen van Griekenland blijven bedrijven streven naar winstmaximalisatie: "Hoe kan ik zoveel mogelijk uit de markt persen en zorgen dat er in ieder geval zoveel mogelijk voor Bassie is". ehm ik bedoel voor de aandeelhouder. Ik mag die dingen niet aan elkaar koppelen maar in mijn beleving is het een nauw verbonden met het ander. Het gaat allemaal over greed, hebzucht in goed Nederlands. Ik schreef al eerder over de tragedie van de meent. Het verhaal waar iemand meer neemt van de gemeenschap dan strikt voor eigen gebruik nodig is. Natuurlijk kan je mooie verhalen ophangen waarom je moet streven naar winstmaximalisatie maar bij mij wil dat er niet in.

Voor deze weblog was ik op zoek naar wat achtergronden van DPI (Deep Packet Inspection) het inhoudelijk bekijken van internetverkeer. Want mocht je de illusie hebben dat dingen afgeschermd worden, nee dus. Als je geen maatregelen neemt is het net een briefkaart. Iedereen, die het voorbij ziet komen, kan het lezen. Dat is niet nieuw want in het verleden met analoge telefonie hoefde je ook geen slimmerik te zijn, een koptelefoon met 2 klemmetjes was genoeg je zette het over de 2 draadjes van een verbinding en voila je hoorde stemmen. In mijn eerste baan als onderhoudsmedewerker heb ik dat heel vaak moeten doen. We kregen soms klachten over krakende verbindingen en daar kon je alleen maar achter komen door in te luisteren. Natuurlijk hoorde flarden van gesprekken en in het begin was dat een bijzondere ervaring. Maar dat is net als werken in de snoepjesfabriek dat went snel. Ik moest een veiligheids onderzoek van de (toenmalige) binnenlandse veiligheidsdienst ondergaan en als rijksambtenaar moest je de eed afleggen  dus je paste er wel voor op er verder niet over te vertellen mocht je eens iets bijzonders horen.

Nog steeds is KPN in staat telefoon gesprek in te luisteren (en justitie om het ook op te nemen voor onderzoek). Maar opeens komt er een ander fenomeen om de hoek. KPN heeft last van teruglopend SMS verkeer en ook telefoongesprekken nemen af. Langzamerhand begint internet zo betrouwbaar te worden dat je net zo goed een directe tweet kan sturen. Skype is ook al en poos populair. Ik heb een telefoon met Internet verbinding dus een direct twitterbericht kan in veel gevallen een sms vervangen.  Ook heb ik al een VOIP client op mijn mobiel. De laatste tijd is Whatsapp erg populair aan het worden. Honderden van mijn contacten zitten er al op. Logisch dat KPN zich zorgen maakt over teruglopende inkomsten. Nu hebben ze bedacht dat ze dat maar gaan verbieden. Maar ja hoe doe je dat? Dan moeten ze in de internetpakketjes kijken. En daar gaan ze net een stap te ver.  

Ik moet steeds denken aan een vergelijking met de pakketdienst van PTT Post (Ja ik weet dat ze nu anders heten) die verstuurt iedere dag pakketjes voor me en ik kom op het idee om dagelijks een bundel brieven in een pakketje mee te sturen. PTT Post komen erachter door structureel de inhoud van dozen te bekijken en die waar brieven inzitten te weigeren, immers die horen met de gewone post en dat bedrijfsonderdeel heeft last van teruglopende inkomsten.

Het zijn achterhoede gevechten. De echte strijd wordt aan de voorkant gestreden met de kabelaars. Immers daar gaat het om de toegang tot de woning of het bedrijf. In de oude situatie waren er 2 instanties die toegang hadden tot de woning: de telefoonmaatschappij die had voor iedere klant een vaste tweeweg verbinding met zeer beperkte bandbreedte tussen klant en centrale en de kabelmaatschappij had een bredere bandbreedte maar eigenlijk eenrichting en die ook nog eens gedeeld werd. Beide organisaties zijn aan het innoveren geslagen qua techniek en treffen elkaar halverwege. Maar om echt snelheid te leveren is eigenlijk glasvezel nodig alleen daar is veel geld voor nodig. KPN bouwt zelf geen glasvezelnetwerken naar woningen maar dat doet partner Reggefiber.  Maar ook de oude infrastructuur kan nog verder benut worden. Immer heeft ieder pand 4 draadjes gekregen in het verleden terwijl er maar 2 gebruikt worden. Nieuwe technieken zorgen er voor dat door het slim gebruik maken van de andere 2 draadjes de snelheden nog verder omhoog kunnen, naast dat de snelheden over 2 draadjes ook nog toenemen. 

Even terug naar winstmaximalisatie. Ik stuitte op een registratie van de aandeelhoudersvergadering van KPN op 11 mei jl. Nu ben ik nog nooit bij zo'n bijeenkomst geweest. Ik heb het een poosje gevolgd en om eerlijk te zijn het valt me niet mee. Nu weet ik een aandeelhoudersvergadering gaat over of de bedrijfsleiding wel voldoende zorgt dat het geld rendeert. De bedrijfsleiding moet daadkracht uitstralen en getuigen van een heldere boodschap wat de toekomst gaat worden. Ik ben blij dat de registratie van de aandeelhoudersvergadering nog gewoon te zien is.

Voor KPN kan hier ook T-mobile of Vodafone gelezen worden, maar die ken ik niet zo goed. Ik heb niet het vermoeden dat het daar anders is.

Kijk, luister en trek de conclusies.

Soms hoor je uitdrukkingen die blijven hangen. Daar zit een wereld achter. Deze week mailde Ina me de uitdrukking  "flexibele rolvastheid" en dit in relatie tot een complexe netwerksamenleving. Ina is bezig met een studie en doet onderzoek naar hoe informele netwerken  eigen werken. Ze had me al eerder op het spoor gezet van de verbinder. Een rol die er voor zorgt dat een boodschap snel verspreid wordt en tot gevolg heeft dat vernieuwingen snel geaccepteerd en ingevoerd kunnen worden.

Een abstract gebeuren dus. Ergens kwam bij mij een uitdrukking van mijn moeder naar boven. Die had een mooie uitdrukking als ik als kind eens ruzie had en bij haar kwam. Dan had ze de uitdrukking: "wees jij dan de verstandigste". Dat is misschien wel iets wat op een tegeltje past. Want regelmatig tref ik schermutselingen aan die nergens over gaan. Lekker belangrijk. Vaak is het een uiting van een stuk frustratie wat eerder is opgelopen. Of binnen een vereniging waar onderling er al langer spanning is. Want dat is nu eenmaal zo, niet iedereen kan met iedereen opschieten. Op zich is dat jammer want vaak heb je als vereniging of stichting een hoger liggend doel. Opkomen voor een wijk of dorp, samen muziek maken of sport bedrijven. En opeens is er iets aan de orde wat ogenschijnlijk de moeite niet waard is. Wie knipt het lintje, wie overhandigt het cadeau, wat moet de kleur zijn van, de prijs van een attentie aan een vrijwilliger, een klus die eigenlijk iemand anders had moeten doen (maar verzuimde). Legio voorbeelden die eigenlijk allemaal niets te maken hebben met het hogere doel. Maar waar oneindig lang over kan worden gekletst.

Dan is het prettig als iemand over zijn eigen schaduw heen stapt. (geweldig mooie uitdrukking) Gewoon het initiatief neemt en een knoop door hakt. Of juist niet het initiatief neemt en anderen laat samenwerken zodat er meer begrip voor elkaar ontstaat. Soms pakt diegene de klus op en voert het gewoon uit. Dat wordt door sommigen vertaald als over zich heen laten lopen of te snel toe te geven. Maar vaak zit daar wel een diepere gedachtegang achter. Immers als je gaat voor het hogere doel zijn al die kleine schermutselingen echt niet belangrijk. Je wilt toch die bloeiende vereniging, dat levendige dorp of wijk? Misschien is het nog hoger liggende doel een iets betere wereld. En die begint bij jezelf.

Maar dat houdt ook in dat er ergens een bodem is, een rotsvaste ondergrond. Dit kan niet, hier houdt het op. Dan is het nodig dat er iemand is dit aangeeft dat de grens is bereikt. Die dan ook stellig durf te nemen maar dat is dan niet een stelling voor een van de partijen maar altijd een stelling die een andere weg biedt uit het conflict. 

Ik kom erachter dat Ina een boeiend onderzoek heeft. Want het waarom loopt het bij de ene vereniging organisatie  wel en bij een andere niet. Waarom staat het ene dorp bol van de activiteiten en is een ander dorp een slaapdorp? Dat heeft vaak maar weinig te maken met formele organisaties maar vaak met mensen die van nature voelen wat het hogere doel is zonder het altijd te kunnen benoemen. Die mensen zullen niet zo vaak gaan voor het eigen gelijk. zullen vak de verstandigste zijn. Het gaat er bij die mensen niet om hoe het gedaan wordt, als het maar gedaan wordt. 

Het schijnt dat de gemiddelde gebruikstijd van een boormachine gedurende de levensduur maar een paar minuten is. Je zou oneindig kunnen kissebissen over welke boormachine je moet aanschaffen. vermogen, merk, type. Maar als puntje bij paaltje komt wil je natuurlijk niet een boormachine je wilt ergens een gat in. Dus er is vast wel in de buurt een boormachine die niets ligt te doen.

Het eind der tijden is al vaak aangekondigd en de afgelopen weken stonden ook weer bol van allerlei ontwikkelingen in de wereld. Japan, Noord Afrika en dat terwijl de wereld verkeerd in grote verwarring rond de financiele crisis. Het journaal is wel eens saaier geweest.  

We wonen in Nederland redelijk beschermd de echte kracht van de natuur kennen we eigenlijk niet. Natuurlijk kennen we de watersnood maar dat staat in geen verhouding met een Tsunami, een zware aardbeving of een vulkaanuitbarsting.

We zijn een paar dagen op vakantie op Isla Bonita, La Palma en dat is een vulkaaneiland. Lava overal waar je bent en zwarte stranden. Als je dan over het lava loopt of staat aan de rand van een krater besef je pas wat voor kracht de natuur heeft. We beseffen ons het gelukkig lang niet altijd maar als de aarde echt eens tekeer gaat is de ramp in Japan maar een rimpel. In de bestaans geschiedenis van de aarde heeft dat al meerdere keren plaats  gevonden.

Als je leest op wikipedia wat er zou kunnen gebeuren met la Palma:

Op het eiland ligt de vulkanische bergketen Cumbre Vieja. In 2001 schreven de Engelsman Simon Day en de Amerikaan Steven Ward in het vooraanstaande wetenschappelijke tijdschrift Geophysical Research Letters (28, 17:3397-3400) in een artikel dat een volgende uitbarsting een enorme aardverschuiving zou kunnen veroorzaken, waarbij een deel van het eiland in zee schuift. Indien dit daadwerkelijk gebeurt zal het een reusachtige tsunami, een zogenaamde megatsunami, tot gevolg hebben (tot 90 meter hoog) die zich over de Atlantische Oceaan zal verplaatsen, richting oostkust van de Verenigde Staten. De tsunami zal daar acht uur later aankomen, en zal alle steden aan de Amerikaanse oostkust vernietigen.

Vandaag waaide het hier redelijk hard en dan klotst de oceaan stevig tegen de rotsen. Hoe moet het zijn als er een muur van water op je af komt. Het maakt ons mensen maar nietige wezens.

Er is een beweging op linkedin om als je lid bent van een groep ook je gelijk maar te verbinden met alle andere groepsleden.  Er zijn steevast mensen die de oproep doen: Als je reageert op deze "discussie" geef je daarmee aan dat je openstaat voor uitnodigingen van andere leden van deze groep, ook als je deze leden (nog) niet persoonlijk kent!  Op zich lijkt dit een mooie actie want door in zo'n groep te gaan zitten heb je opeens een hoop connecties.

Maar het is een niet zoals het ooit bedoeld was. Linked in ging er altijd vanuit dat je met elkaar connect als je elkaar kent. Het principe van elkaar aanbevelen is hier een mooi voorbeeld van. Je beveelt geen wildvreemde aan.

Sterker nog als je te vaak een uitnodiging verstuurde aan iemand die weigerde werd je geblokkeerd. Het schijnt dat Linkedin dat deed na 6 afwijzingen. Nu is er dus het hek van de dam. Je opent een groep en vraagt iedereen iedereen te accepteren.  Linkedin is dus een site met CV's aan het worden  en al die linken zeggen dus helemaal niet meer. Het groeit toe naar een twitter omgeving waar mensen met duizenden anderen verbonden kunnen worden. Het connecten met iemand is ook al verweven met Follow. Ik kan iemand in een groep blijkbaar volgen zonder dat ik met hem of haar verbonden ben. Ik kan het langzamerhand niet meer volgen want kan ik ook ergens zien wie mij volgt (zoals bij twitter)?

Waar is de tijd gebleven dat ik kon zien wie het met wie deed in het echte leven 🙂 Voor mijn gevoel is daarmee ook de kracht van Linkedin verdwenen. Ik hoor de laatste tijd steeds meer mensen positief over Plaxo. Want Plaxo heeft het over adressbook for life. En dat is net wat ik zoek. Vaak zie ik daar ook de verjaardagen staan. Leuk want ik krijg een seintje als iemand jarig wordt en zo nu en dan stuur ik een kaartje. Niet naar iedereen maar juist naar die mensen die langzamerhand buiten beeld raken en waar ik even wil laten weten dat ze nog niet uit mijn geheugen zijn. Naar iemand die ik ken maar meer ook niet een kaartje sturen lijkt me niet zo handig. 

Ik zoek dus een omgeving waar ik mijn kennissen kan vinden. Niet mijn vrienden want die kom ik in het echte leven wel tegen. Nee juist die mensen die ik graag nog wel eens wil spreken en dat hoeft niet vandaag of morgen. Dat mag ook volgend jaar, of als ik hem of haar wil ontmoeten moet dat 1 klik verwijderd zijn. Linkedin is steeds minder die omgeving. 

Het heeft even geduurd maar ik durf het nu te zeggen ik doe iets meer aan netwerken dan de gemiddelde mens. Oftewel ik ken een paar mensen en iets meer mensen kennen mij.Door de loop van de jaren is dat gegroeid en op een of andere manier kan ik me veel mensen herinneren. Omgekeerd blijken veel mensen mij ook te kennen en dat brengt me soms in ongemakkelijke situaties. Iemand spreekt mij aan met Ha Jan hoe is het? En ik? Ik heb een enkele keer geen flauw idee wie me aanspreekt! Een tip: als je dat ooit overkomt, wacht niet met zeggen dat je iemand niet herkend. Niets is zo beschamend dan na 5 minuten nog te moeten vragen: "wie ben je eigenlijk?". Tenminste, het is me ook wel eens overkomen dat ik werd aangesproken en als ik het dan niet gelijk zeg blijft het steeds in mijn hoofd spoken: "met wie spreek ik ook alweer?". Hoe langer je wacht, hoe ongemakkelijker het gesprek. Want of je het wilt of niet je blijft graven in je geheugen.

Het is waarschijnlijk erg natuurlijk om dat moment uit te stellen want je hoopt er achter te komen wie het eigenlijk is. Een tip, niet doen!! Het is in netwerk relaties soms oneerlijk verdeeld. Als je bijvoorbeeld trainer bent heb je waarschijnlijk veel mensen gesproken die jou herkennen maar.. omgekeerd ben je wel erg goed in je vak als je al die cursisten nog herkend. Recruiter ook zo'n vak. Iemand die ooit op sollicitatiegesprek is geweest bij je, kent je vast nog wel. Omgekeerd is dat wat lastiger.

Nu ben ik recruiter geweest en trainer/opleider en daarnaast ook nog voorzitter van een organisatie met veel leden. Dat levert een mooie wolk op van mensen die ik ken. Linkedinmaps kan daar een mooie wolk van maken.  Je kunt zelf ook zo'n wolk maken met jouw contacten uit linkedin. In mijn geval zijn dat allemaal mensen die ik ken. Mensen die ik ooit bij de hand heb gehad. Anders hoor je niet in mijn linkedin te staan. Leuk om te zien dat daar clusters in zijn te herkennen. Als je ook zo'n wolk van je netwerk hebt gemaakt zie je gelijk de grote bolletjes, Dat zijn mensen met een groot netwerk, die moet je hebben als je op zoek bent naar een baan of een een opdracht. Dan is het wel te hopen dat het ook iemand is die wil delen. Want er zijn ook mensen die alleen contacten verzamelen. Zonder de persoon ooit te hebben ontmoet. Maar daar kom je snel achter, knoop maar eens een gesprekje aan. Wil je daar meer van weten? Kijk dan even bij een eerdere weblog, die ging over verbindend netwerken.

Ooit wel een aan het zakelijk speeddaten geweest?  in één uur 35 nieuwe zakelijke contacten opdoen. Ik wel, gisteravond nog. Ok  gisteravond kregen we 3 minuten om elkaar over en weer te bevragen. En dat dan 5 keer. Om eerlijk te zijn het zou verboden moeten worden. Het gaat 2 keer nergens over. En zeker als het gaat onder het mom van "leren netwerken". Want met netwerken heeft het helemaal niets te maken in mijn ogen. En als je er nog een paar tips bij krijgt hoe je op non verbale signalen moet letten gaat het licht bij mij helemaal uit. Soms krijg je er nog tips bij zoals vertel een ander wat je voor hem of haar kan betekenen of vraag een ander  wat hij of zij voor jou kan betekenen. 

Psychologie van de koude grond in een snelkookpan. Wat een contrast met het gesprek dat ik vandaag had en dat ging over verbindend netwerken.  Dat zou je ook slow daten kunnen noemen. In ieder geval zorgt dat ervoor dat je iets meer van iemand komt te weten dan dat wat er op iemands kaartje staat met daarbij nog de elevatorpitch opgedrongen krijgt.  Zo'n Elevatorpitch staat meestal bol van de algemene abstracte begrippen.

Bij netwerken gaat het bij mij om iets meer van iemand te weten te komen en zoeken naar een klik, een passie. Dat kost meestal wel wat tijd. En ja dan komen de nonverbale signalen vanzelf. Die herken je niet met het hoofd maar dat voelt als een leuk warm gesprek. Tenminste zo werkt dat bij mij. Maar je kunt het ook nuchter bekijken en dan is al dat aftasten maar verspilde tijd: Oftewel "tijdverknoeien" zo hoorde ik vorige week. Waarom vraag je niet op de man of vrouw af: "heb je een klus voor me?" Ik opperde dat netwerken wel iets lijkt op verleiden. Toen kreeg ik als antwoord :"ook zo'n verspilling, ik vraag liever gelijk hoe denk je er over zullen we maar…" Ik denk trouwens dat dat laatste een beetje met een knipoog was, want die vraag is mij nog nooit gesteld bij een eerste ontmoeting. (maar dat kan ook een andere oorzaak hebben)

Nu is het met opdrachten zo dat timing ook belangrijk is. Soms zit er tijd tussen een gesprek en het moment dat er zich een klus aan dient en dan is het nog maar de vraag of je dan nog iemand kan herinneren waarmee je een speeddate hebt gehad. Maar iemand waarmee je een leuk warm gesprek hebt gehad weet je vast nog wel te herinneren. En dan is het ook zo dat je het ook gunt aan iemand die je wat beter kent. Verbindend netwerken dus. En dat kan je leren. Niet met een handigheidje maar op een manier die bij jou past. Want netwerken is niet "one size fits all" maar maatwerk. Het hangt erg af van wie jij bent en wat jij leuk vindt. En moet je netwerken met iedereen? Nee natuurlijk niet. Maar hoe kom je dan aan de juiste partner. Ook dat is te leren. Vraag het een verbinder. Want de juiste persoon is vaak eenvoudig, via een tussenpersoon, een verbinder, te bereiken. Een verbinder is vaak niet moeilijk te vinden vraag maar eens aan mensen om je heen: ken jij iemand die veel mensen kent? Vast dat je de naam van iemand krijgt. En die persoon vindt het vast leuk om je te koppelen aan iemand anders. Want dat doen verbinders vaak.

Hoe ik aan die wijsheid kom? Uit het boek "the tipping point". Met dank aan Ina.

Na het schrijven van mijn blog zoek ik altijd nog een plaatje die er wat bij past. De blog van deze week gaat over de overheid en het vinden van een plaatje is dit keer een makkie. Duizenden cartoons over de overheid. Het vinden van moppen en anekdotes is net zo eenvoudig. Nu schrijf ik mijn blog vanuit mijn eigen leefwereld en ook daar kan ik putten uit een reeks voorvallen. En met name hoe de overheid worstelt met  teruglopende financien, een mondig wordende burger en de steeds complexer wordende wereld.

Ik moest er aan denken toen ik de afgelopen week de eerste correspondentie onder ogen kreeg naar aanleiding van een klacht van me bij de provincie. Het is inmiddels jaren geleden dat ik zo'n formele brief heb gekregen. Nu is de provincie nog een van die instituten waar de wind wel eens door heen mag. Een klacht indienen is misschien wel de beste manier om er achter te komen hoe klantgericht (of burgergericht) een organisatie is. Eigenlijk is het ook niet eerlijk dat ik een klacht indien want ergens in mijn loopbaan was ik manager van een klachtenafdeling en weet redelijk goed hoe een klachtenafhandeling  niet moet. De eerste tip. ga nooit als eerste een intern onderzoek opstarten. Verspilde tijd want de betrokken medewerker zal altijd zijn/haar versie vertellen en vaak ook nog met de nodige emotie want over hem of haar is een klacht geuit. 

In dit geval kreeg ik als eerste reactie (nadat ik al een bevestigingsbrief had gekregen) een rapport van de betreffende ambtenaar. Die volgens mij ook nog een externe is want hij was niet te vinden bij het klachteninvulformulier op de site van de provincie. Niet dat ik hem wilde noemen maar het was een verplicht veld in het klachtenformulier: betreft medewerker, raar. Ik kreeg een rapport 2,5 kantje A4 waarom hij het goed had gedaan en hij schrijft dat er bij mij (Jan Hut dus) veel onvrede en frustratie leeft. Goed om te weten want dat heb ik zelf niet zo door. Hij suggereert dat er mogelijk andere oorzaken zijn die tot mijn klacht hebben geleid.

Het was 1993 dat ik op de klachtenafdeling van KPN  werkte en dit soort verweren heb ik tientallen van gezien. Het is alleen niet handig om die zo door te zetten naar de klant. Het helpt niet om tot een oplossing te komen. Op de klacht zelf ga ik verder maar niet in want ten eerste loopt dat nog en ten tweede is dat misschien wel aanleiding voor een weblog in de toekomst. Is dit een dreigement? Nee, integendeel om dit  soort verhalen naar buiten te brengen wordt de dienstverlening hopelijk beter. Want of je het wilt of niet de (machts) verhoudingen liggen nu eenmaal scheef. De Provincie tegen Jan met de korte achternaam 🙂  Door er over te communiceren kan dit iets meer in evenwicht komen. En met een Weblog kan dat tegenwoordig. De krant was in het verleden ook zo'n medium maar die laat de vogel over het net vliegen. 

Ruim een jaar geleden had ik ook een kleine schermutseling met een uitvoerend onderdeel van de 3 noordelijke de provincies. Ik had een andere woning gekocht en wilde gaan verbouwen en ook gelijk de isolatie aanpakken. Daar wilde ik subsidie voor aanvragen. Nu stond er in de voorwaarden dat ik ook moest wonen in dat huis. Beetje lastig want het was een ingrijpende verbouwing voor we er in trokken. Dat was dan helaas, want formeel moest ik er ook in wonen volgens de voorwaarden. Ik moest ingeschreven staan bij de gemeente als woonachtig op dat adres. Nu dat zou pas gebeuren na de verhuizing. Toen kreeg ik de tip om die formele verhuizing maar eerder te doen en eerst gewoon op het oude adres te blijven wonen. Volgens mij is dat de boel belazeren maar ik waardeerde de creativiteit. Uiteindelijk gingen ze overstag toen bleek dat ik wel al post op het nieuwe adres kon ontvangen. Pffft…. opluchting Vraag dan toch maar aan. Inmiddels is het aangevraagd toegekend, uitgevoerd en keurig betaald. 

Waar gaat het om? Om een overheid die allerlei taken heeft gekregen om samen met de bevolking een leefbare maatschappij te creëren. Die overheid moeten we met elkaar betalen, daar betalen we belasting en heffingen voor. In het bedrijfsleven zou je het staf kunnen noemen (op de uitvoerende delen na). Dat wordt in het bedrijfsleven ook wel overhead genoemd. Bij bezuiniging liggen die vaak het eerst onder vuur. Allerlei taken die eerst door staf afdelingen werden uitgevoerd komen terug in de lijn zoals dat zo mooi heet. Eigenlijk is dat er ook in de maatschappij aan de hand. Steeds meer en meer taken worden doorgeschoven naar de samenleving. Dat doet pijn bij mensen die zich bij de overheid in de luwte zich nauwgezet hebben ingezet voor maatschappelijke vraagstukken. Maar er zijn ook hobby horses ontstaan. 

Op veel fronten is er naast "het organiseren van", ook "het zorgen voor ingeslopen". Dat wordt de komende jaren teruggedraaid. Dat zal gaan met de nodige frustratie en verlies bij betrokkenen. Want teruggaan in formatie, afstoten van taken is nooit leuk. Ik kan uit ervaring spreken. Voor een ieder die in dat proces zit of komt te zitten, kan ik het boekje "Kun je een rups leren vliegen" aanbevelen. Er komt een nieuwe werkelijkheid met nieuwe inzichten. Het is er een van meer invloed van burgers en een terug tredende overheid. Nieuwe initiatieven worden niet meer bedacht door de overheid, maar ontstaan buttom up. Ooit zat ik eens in een vergadering waar iemand van de provincie riep: het is niet zo dat de overheid er voor het bedrijfsleven is, het bedrijfsleven is er voor de overheid. En hij meende het!. Nu geloof ik niet in het bedrijfsleven alleen. Waar dat toe leidt ervaren we nu dagelijks. En in een almachtige overheid die weet wat goed is voor de maatschappij geloof ik al helemaal niet. Terug naar de menselijke maat. De inwoners van een dorp weten echt wel wat goed is voor het dorp. Daar zet ik me samen met anderen graag voor in. Ik zou niet graag willen dat iemand anders voor ons ging bepalen wat goed is voor ons. Brrr.

Er zijn van die dingen waar je je een mening over vormt zonder dat je van de hoed en de rand weet. De afgelopen week mochten we weer stemmen en dat in misschien wel het mooiste voorbeeld waar het gaat om beslissingen nemen zonder dat het hele plaatje duidelijk is. Ook niet kan zijn. want er worden projecten aangehaald waar een sterveling ook al is hij of zij nog zo slim, nooit alle ins en outs kan bevatten. Het Forum als het er ooit komt gaat gebouwd worden op drijfzand. De exploitatie rust voor een groot deel op de opbrengsten van de parkeergarage hoorde ik eens. De aantallen die gehaald moeten worden kan je zo al met een zak zout nemen zeker omdat er de afgelopen weken te lezen was dat de opbrengsten van alle parkeer garages terug lopen. Dat zou wel eens structureel kunnen zijn want parkeren in garages in de binnenstad is geen grap meer. Om dan maar niet te praten over windenergie daar hoor ik ook veel tegenstrijdige geluiden over. De waarheid ligt vaak in het midden. CO2 opslag ook zo'n verhaal waar ik geen uitspraak over durf te doen niet anders dat de stemming bij de bevolking niet goed is.

Terugbrengen van natuur, ook zo'n onderwerp. Vooropgesteld we hebben in Nederland geen natuur. Alle goed bedoelde hobby's ten spijt. Nederland is gemiddeld al 3 keer op de schop geweest. Natuur is daar allang geen natuur meer maar landschap. Natuur is in mijn ogen de omgeving zoals het was, zonder menselijke bemoeienis. Nou en laten we dat in Nederland door de eeuwen volop hebben gedaan en gelukkig blijven doen. Anders waren we al een aantal keren grotendeels verzopen. Maar noem het geen natuur. Landschap dus.

Ik las een artikel waarom me het nog eens heel duidelijk werd hoe er maar aangerommeld wordt zeker als je dat in de tijd bekijkt. Het artikel was van het Groninger Landschap. (een zeer correcte naam dus). In het artikel was te lezen: 

Zonnedauw terug in Nanninga's Bosch?
LEEK – Het Groninger Landschap heeft vandaag bij het ven in het Nanninga's Bosch de bovenste laag met humus weggehaald. De bedoeling is om een geschiktere biotoop te krijgen voor planten zoals heide en zonnedauw.
Zonnedauw is een vleesetend plantje dat vijf jaar geleden nog voorkwam in het Nanninga's Bosch, daardoor is de kans groot dat er nog zaden in de grond zitten. Zonnedauw heeft een kale bodem en veel zonlicht nodig. Met deze werkzaamheden wordt dit gecreëerd. De grond wordt in de omgeving verwerkt. Het Groninger Landschap verwacht dat de zonnedauw snel weer terug is in het Nanninga's Bosch.  (Bron http://www.groningerlandschap.nl/Nieuws/februari2011/1/Zonnedauw_terug_in_Nanninga) 

Allereerst ligt het Nanninga'sbos in Zevenhuizen maar dit terzijde. Jaren geleden liep ik eens door dat bos en toen was er een paar hectare bomen gekapt en die lagen er nog deels op hopen geschoven. Nu dus het afplaggen om heide en de Zonnedauw terug te krijgen. En daar gaat het helemaal mis. Want even terug in de geschiedenis. Ergens voor 1400 was dit gebied een groot meer het Nijenoorder Meer. Honderden hectares groot. Door het graven van het Hoofddiep tussen Leek en Zevenhuizen kwam dat immense gebied droog te vallen en bleven er eerst nog wat kleinere meren over. Het Langemeer, het Wasemeer en het Bolmeer. Over dit laatste meer zijn nog spannende verhalen van te vertellen. Met als hoogtepunt de slag om Bolmeer. 

Gelukkig zijn er goede kadasterkaarten waar het meer op te zien is. Die kunnen mooi over de huidige kaarten gelegd worden en wat blijkt? Het huidige Nanninga's bos was in 1835 grotendeels nog een meer. (zie hieronder)  Door verdere ontginning en door de loop van de jaren regulering van de waterstanden is het nu wat het is. In een mooie bijzin staat dat de de grond in de omgeving verwerkt wordt. Later zal blijken dat door dit verwerken het unieke kleine gestippelde  boomschorskever met een te kort linker achterpootje is verdwenen. Nogmaals ik weet er inhoudelijk te weinig van maar kan het wel in de tijd zetten zoals hierboven. En dan lijken me dit soort acties een beetje uit de hand te lopen. 

Met dit in het achterhoofd mag je je een mening vormen over het al dan niet stopzetten van de aanleg van de Ecologische Hoofdstructuur en de gevolgen van deze beslissing. Echt ondoenlijk en gebaseerd op drijfzand. Soms heb ik wel het gevoel dat al die mannen (en wederom ook vrouwen) er net zo druk mee zijn als kinderen die met een emmertje en schepje op het strand langs het water mooie landschappen maken. De natuur corrigeert het door de vloed vanzelf.  

Ik kan m nog herinneren dat een collega bij KPN Opleidingen (25 jaar geleden) het volgende verhaaltje vaak vertelde: Een moeder vroeg aan haar zoontje waarom hij zijn zusje met een stok sloeg. Ze kreeg als antwoord: ik vond die stok en daar moest ik iets mee doen. 

Ik moet er de laatste tijd vaak aan denken want ik zie op een hele hoop plekken in de maatschappij dingen die worden gebruikt omdat ze er toch eenmaal zijn. En laten we wel wezen, een hoop van de consumenten wordt verleid tot impuls aankopen. Dingen aan te schaffen die je een moment ervoor nog niet van plan was te kopen. 

Maar op veel  ander fronten gebeurt hetzelfde. Managers bijvoorbeeld. Ik kan er over meepraten want ik ben zelf een kleine 15 jaar manager geweest. Soms ook als een soort van meewerkend voorman .En dan moet ik al snel erkennen dat ik niet de beste prestaties leverde, collega's waren vaak veel beter in de uitvoering. Maar als manager had ik ook de rol de afdeling naar buiten te vertegenwoordigen en dan was het handig dat je ook dingen uitvoerde want dan wist je waar je over praatte. In ander functies had ik vaak het gevoel dat ik manager mocht zijn omdat de medewerkers liever aan het werk waren dan te vergaderen waar managers het vaak zo druk mee hebben. (over cijfers, begrotingen, jaarplannen, ontwikkelen van medewerkers en allerlei andere abstracte zaken). Vaak had ik het gevoel als we nu eens al die managers ontsloegen dan ging het bedrijf gewoon door. De slimme medewerkers zouden het er vast wel gewoon er even bij doen. Maar ja die managers waren er nu eenmaal dan moesten ze ook maar wat doen. Alle dagen heel druk.

En het voordeel van manager zijn is dat je anderen mag vertellen wat ze moeten doen. Zelf hoef je dan niet meer aan de bak. Bijkomend voordeel is dat je in veel gevallen ook meer verdient. Al jaren staat een manager hoger in aanzien dan een prima uitvoerend vakman. En als je dan manager bent dan blijven er natuurlijk vervelende klussen. Bijvoorbeeld direct uitvoerend personeel onder je. Die hebben zo allemaal hun eigen aardigheden. En je wordt dagelijks geconfronteerd met de problemen van de uitvoering. Tijd om er een coordinator aan te stellen.  En een nieuwe leidinggevende is ontstaan.

Vrijdag waren we bij de bouwmarkt om verf te kopen en om het te laten mengen. Niemand kwam opdagen en (ik vermoed) de manager kwam ons uitgebreid vertellen dat het wel al 5 jaar geleden was dat hij dat had gedaan. Maar hij zou ons helpen want hoe moeilijk kon het zijn. Het resultaat was dat hij de pot verf verkeerd in de "schudder" stopte. De bus met verf schoot open en gelukkig zat het in een afgesloten ruimte. Die was dus in een ogenblik keurig gebroken wit van binnen. Gelukkig was het op waterbasis. Het was een lekkere knoeiboel. Gelet op de rest van het personeel dat kwam kijken had de man wel een bijzondere positie want er was het nodige leedvermaak. Het sierde hem dat hij dat zelf opruimde en ik hoop dat het tot gevolg heeft dat hij wat vaker bijspringt. 

Hetzelfde is te bespeuren bij de overheid. In het dorp organiseren we regelmatig activiteiten en de laatste jaren worden de eisen aan er organisatie steeds hoger. Een wandeltocht bijvoorbeeld heeft EHBO-ers en Verkeersregelaars nodig. (EHBO-ers spreekt voor zich om blaren te prikken of voor andere ongemakken) Verkeersregelaars komen te staan op gevaarlijke plaatsen. Ons dorp kent intussen tientallen verkeersregelaars. Die moeten allemaal een opleiding volgen bij de politie. Nu wandel ik wel vaker en ik doe soms aan tochten mee waar het aantal deelnemers ongeveer even groot is (of meer)  en …… geen verkeersregelaar te zien.  Ik mocht eens aanschuiven bij een overleg bij de gemeente over de feestweek. Het draaiboek telt ondertussen meer dan 100 bladzijden. (stand 2 jaar geleden). Er zaten minimaal 6 mensen aan de overkant van de tafel. Allemaal op grond van hun functie erg belangrijk te zijn.

Ook in de zorg zijn er van die situaties te bespeuren. Ik sprak laatst met een ouder iemand en dit vertelde mij dat hij jarenlang in de veronderstelling was geweest dat als hij 65 was hij naar het bejaardentehuis kon en dan niets meer hoefde te doen. Een soort Zwitserleven gevoel: er wordt hele dagen voor je gezorgd. Nu is voor iemand zorgen vanuit een Zwitserleven gevoel totaal iets anders dan Zorg verlenen aan iemand die niet meer in staat is voor zichzelf te zorgen.  De laatste tijd hoor ik steeds vaker het begrip Leisure, vertaal is dit: vrij, zonder verplichting, ontspannen. Ergens ligt dit begrip heel mooi in een klimmende reeks: Leisure, Welzijn en Zorg.

– Leisure: vrij je hoeft niets je mag van alles
– Welzijn: In het woordenboek staat : goede gezondheid. Voor mij gaat het verder: het zich goed voelen.
– Zorg: toewijding, behartiging.

Raar genoeg wordt er bij leisure zelden gesproken over welzijn. Hier ligt nog een wereld te winnen. Immer hoe besteed je je vrije tijd? Vermaak je je of laat je je vermaken omdat het er immers toch is. Ik zie dan steeds de hofnar voor me die de koning moet vermaken maar de koning ergert zich steeds meer aan de hofnar. Maar ja die was er nu eenmaal. Volstrekt overbodig.

Nog een volstrekt overbodig bord, voor meer nutteloze borden staan op http://www.bannedinhollywood.com/23-completely-useless-signs/

Op mijn weblog heb ik al eens eerder het verhaal van [[wikipedia:de tragedie van de Meent]] aangehaald. Het voorbeeld dat vaak gebruikt wordt om dit proces te illustreren, is het volgende.

Op een meent, een gemeenschappelijk stuk weidegrond, grazen melkkoeien, die toebehoren aan verschillende boeren. Elke boer wil zo veel mogelijk verdienen aan zijn melkvee. Als hij een koe toevoegt aan zijn kudde, heeft dat twee economische effecten.
positief: de kudde van de boer geeft met een extra koe in totaal meer melk, welke meeropbrengst volledig ten goede komt aan de eigenaar;
negatief: de koe eet gras van de meent, dus per koe komt minder gras beschikbaar (overbegrazing). Minder grasconsumptie betekent minder melk en dus minder opbrengst. Dit nadeel wordt echter verdeeld over alle koeien, en dus over alle veehouders.
Een boer ontvangt dus de volledige opbrengst van een nieuwe koe, terwijl de kosten worden gedeeld. Het is voor een boer dus lucratief om een nieuwe koe toe te voegen zolang zijn deel van de kosten lager zijn dan de opbrengst. Omdat de totale opbrengst slechts groter hoeft te zijn dan één gedeelte van de kosten, komt er een moment dat er een koe wordt toegevoegd die de overige boeren meer kost dan zij de eigenaar oplevert. Omdat alle boeren op dezelfde wijze redeneren zullen zij net zoveel koeien toevoegen, totdat toevoeging van nog een koe zelfs geen voordeel meer oplevert voor de eigenaar. Overbegrazing is het gevolg.

De meent staat symbool voor veel situaties waar overuitnutting aan de hand is. Je hoeft maar even anders naar de wereld te kijken en je ziet het overal: landbouw, Visserij, Milieu, Financiele wereld, machtspolitiek, intensieve menshouderij. De voorbeelden zijn onuitputtelijk. Daar waar mensen zich het recht toe eigenen overmatig meer te nemen van wat van ons allemaal is gaat de tragedie van de Meent op. Ieder weldenkend mens voelt dat ook. Vandaar dat maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaam zo vaak genoemd worden dat de begrippen aan het eroderen zijn. Prachtig mooie modellen zijn opgezet. Nieuwe kreten ontstaan. Cadle to cradle, people profit planet enzovoort. Maar waar het omgaat is de License to Operate. De vergunning om actief te zijn in de maatschappij. Wat maakt dat grote maatschappijen, topmanagers zo ongelofelijk veel uit de maatschappij (de meent) mogen halen dat de maatschappij er onder lijdt.

Zelfs de overheid, die eigenlijk toezicht zou moeten hebben op de meent, doet er aan mee. Gemeenten (afgeleid van het woord meent als ik het goed heb begrepen) schieten zwaar tekort. Door grote projecten, geldverslindende initiatieven worden rekeningen bij de maatschappij neergelegd waar relevantie ver te zoeken is. De overheid gaat ondernemer spelen. We moeten aantrekkelijk zijn voor toeristen en bedrijven aantrekken, Het economisch belang staat vaak voorop. En als het al gaat om cultuur dan worden bezoekersaantallen aangehaald voor het meten van het succes.

Door de bril van "de meent" gekeken is vaak heel snel het kaf van het koren te scheiden. Soms is er geen directe relatie tussen iemands handelen en de overuitnutting. Soms is het ook redelijk eenvoudig. Bijvoorbeeld Windenergie. Op zich een prima initiatief om te investeren in schone technologie maar….. Als het gaat om grootschalige parken waar veel overheidsgeld bij moet en de lasten komen te liggen bij omwonenden begint het allemaal wat smoezeliger te worden. Daar zijn de contouren van de meent zichtbaar. Zeker als er ook nog eens commerciele beursgentoeerde bedrijven mee bezig houden.  

De provinciale verkiezingen staan voor de deur. Ik zag gisteren een lijsttrekkersdebat. Ik kan het een ieder aanbevelen er eens naar te kijken met de Meent in het achterhoofd. Gemeenten en provincie hebben tot taak de Meent leefbaar te houden. Zeker nu de krimp in volle hevigheid zichtbaar wordt. Stop het geld maar in grote centrale voorzieningen is de reflex. Van de 67 bibliotheken kan de helft wel dicht want dan kunnen we de overgebleven vestigingen efficienter maken. Klopt helemaal, maar. Het gaat ook om de leefbaarheid van dorpen en gemeenschappen. De bibliotheek is een beetje de huiskamer van een dorp. Kinderen en ouderen komen er vaak. Juist de groepen die lastiger verder gaan reizen.

Veel mensen van de oude garde uit de politiek hebben het niet in de gaten maar burgers hebben het steeds beter door hoe er omgegaan wordt met hun Meent. Het wachten is op iemand die het goed weet te verwoorden. Het zouden wel eens heel bijzondere verkiezingen kunnen worden. Burgers in Tunesie en Egypte hadden genoeg van de overuitnutting van hun Meent.  In mijn provincie Groningen is het gelukkig iets minder extreem maar een aantal voorbeelden zijn moeiteloos te noemen. Hoewel de politiek saai is, veel plezier de komende tijd en één verzoek: stem eens wat anders. Traditioneel of nieuwe stroming maakt niet uit maar maak een statement.

Ik ben op zoek naar actuele voorbeelden van "de tragedie van de Meent" Dus heb je een voorbeeld reageer dan even op dit blog. Twiteren mag ook voeg dan de hashtag #meent toe.