Blog van Jan Hut

De afgelopen week stuitte ik op een uitzending waarin Rijkman Groenink te gast was bij College Tour. De oud bestuursvoorzitter van ABN AMRO keek  tegenover 200 studenten terug op zijn loopbaan. En om eerlijk te zijn het viel me niet mee. Wat een kille man. Het was een prachtige uitzending waar Rijkman Groenink zichzelf neerzette als iemand die nauwelijks enige vorm van zelfreflectie heeft. Een kille persoonlijkheid die weet dat hij geen empathisch vermogen heeft. Hij is er erg helder over als je het niet hebt kan je het ook niet leren. Natuurlijk kan je er wel wat trucjes voor leren maar echt empathisch wordt je niet.  De video geeft aan wat voor type leider hij is. Bekijk gerust de hele uitzending. Verplichte kost op school lijkt me.

http://collegetour.ntr.nl/page/detail/790296

Wel kan hij goed relativeren en daarmee heeft hij  ook de woeste perioden overleefd.  Dat is in de uitzending ook mooi te zien hij kan prima aangeven waarom hij recht heeft op een groot bedrag wat hij in de jaren heeft gekregen in de vorm van aandelen. Maar als er door gevraagd wordt op zijn rol wil hij niet reageren. Hij weigert gewoon en gebruikt daar het argument discretie voor. Wat me wel opvalt is dat de 200 studenten hem daar mee laten wegkomen. Een student vraagt nog wel of Rijkman Groenink niet zijn kant van het verhaal wil vertellen. Dat weigert hij. Dat is jammer want daar ligt wel de kern van de oplossing van de economische problemen waar we inzitten. Daar kunnen we veel van leren.

Terug in de tijd. Jack Welch was CEO van General Electric. Wat jarenlang te boek stond als beste geleide bedrijf ter wereld. Jack schetst een model dat uitgaat van 4 type leiders. De extremen: sturen op waarden andere extremen op getallen en resultaat. Hierboven staan ze in het figuur.  Type 2 moet je gelijk ontslaan volgens Jack, ze dragen niets bij. Type 3 moet je de kans geven je kunt ze bijleren dat resultaten belangrijk zijn naat de warden waar dit type leider op stuurt. Type 1 zoek je dus. Jack is helder over type 4: gelijk ontslaan. Geef ze ook geen 2e kans als ze geen gevoel hebben voor de waarden van het bedrijf. Ze zullen het ook niet meer krijgen.

Als ik het langs deze meetlat leg dan had Rijkman Groenink nooit op de positie moeten komen waar hij heeft gezeten. In een ander interview geeft Jack Welch aan waar een goed bedrijf aan moet voldoen.  En dan met name waar medewerkers aan moet voldoen. Hij geeft aan dat medewerkers moeten dromen en zweten voor het bedrijf. In andere woorden ze moeten betrokken zijn bij het bedrijf. Het bedrijf moet ook van hen zijn.

Inspirerende woorden. In veel gevallen hebben we nog een lange weg te gaan. De laatste tijd kom ik veel in aanraking met studenten en scholen. Als er een ding duidelijk is de mensen die nu het onderwijs verlaten worden allemaal opgeleid tot type 4 managers en medewerkers. Hoog tijd dat er meer aandacht komt voor de waarden, wat bindt je aan een bedrijf, waar wil je je voor inzetten.

Natuurlijk is Jack Welsh ook geen softy. Hij heeft ook bedrijven gesloten of verplaatst naar lagelonen landen. Duizenden mensen zonder werk laten zitten. Snoeihard. Maar wat een verschil hoe beide mannen terugkijken op hun loopbaan.

Hier nog een video over GE en Jack Welch.

Mijn voorstel voor docenten. Laat studenten de video van Jack Welch zien en daarna de uitzending van Rijkman Groenink en zoek de verschillen.

Vorige week mocht ik te gast zijn bij het programma Noordmannen op de regionale omroep. Ook daar werd ik weer bescheiden genoemd, te bescheiden. Daarover schreef ik al eerder je kunt volgens mij niet te bescheiden zijn. Het werd een erg leuke morgen. Trouwens de hele week was een leuke week. Aan de slag bij ILS om daar mee te helpen slimme lessenaars te maken. Op bezoek bij de gemeente om daar te praten over het groenonderhoud dat we als dorp zelf voor een deel willen doen. Nu is het ook maar een rommeltje.

Donderdag een vergadering bij Groninger dorpen. Later op de dag een bijeenkomst over krimp. Daarna mocht ik zitting nemen in de raad van Commissarissen bij een management game op de Hanze Hogeschool. Ongeveer 80 studenten van Technische bedrijfskunde hebben de afgelopen maanden een game gespeeld in 2 werelden. De studenten strak in het pak aan de slag met het sluiten van leningen, het betreden van nieuwe markten, investeren in Marketing en nieuwe producten. Daarnaast waren ze elkaar voor de rechter aan het slepen bij vermeende wanprestaties en prijsafspraken. Kortom erg Angelsactisch. Het bedrijf waar ik commissaris van mocht zijn, stond al vanaf het begin voor en won de game. Ik mag in vredesnaam hopen dat alle studenten zich beseffen dat het maar een game is die mijlenver afstaat van de praktijk. Maar er is ze wel bijgebracht dat ze strak in het pak met miljoenen moeten goochelen. Er was een heuse juriste om al de claims te beoordelen. 80 studenten die met een compleet verkeerd beeld worden losgelaten in de maatschappij. Ik stelde de vraag of er ook ruimte is voor maatschappelijk verantwoord ondernemen. Dat wordt nu opgenomen bij de eerste jaars. Oftewel het duurt nog 4 jaar voor die lichting het bedrijfsleven ingaat. Ik mag hopen dat de Hanze Hogeschool jaren achter loopt want ik moet er niet aan denken dat nog jarenlang studenten van de hogescholen afkomen met dit soort waanbeelden.

Ter compensatie was er vrijdagmiddag een bijeenkomst van het Rijnlands denken. De bijeenkomst die me een paar maand geleden veel heeft opgebracht. Op de weg naar Oldehove waar de bijeenkomst was had ik weer een mooi voorbeeld van synchroniciteit een opmaat voor een leuke middag. Er was een verhaal van Martin Disberg die een verhaal had over Socratie. Het werd een mooi verhaal waar Marten zijn zoektocht naar het besturen van zijn bedrijf beschrijft. Aan het eind van zijn verhaal werd de zaal gepakt door de persoonlijke wending die het verhaal kreeg. Weer een prachtige bijeenkomst.

Leiderschap: er is veel over te vertellen en hoe meer er over wordt gesproken des te meer het een mythe wordt. Tijd om dat terug te brengen naar de menselijke maat. Leiderschap toon je als je een verschil maakt op het leven van iemand anders en dat kan in hele kleine dingen zitten. Ik zag een prachtige presentatie op TED. Mij uit het hart gegrepen.

Het is net als dat verhaal van de sneeuwvlok. Iedere stem telt en als we maar met voldoende mensen zijn kunnen we echt het verschil maken. De voorbeelden zijn dagelijks te zien in het nieuws.

Soms zeg je ja tegen iets waarvan je achteraf spijt van hebt dat je je hebt toegezegd dat je aan iets wil meewerken. De verkiezing van "Groninger van het jaar" was zoiets. En achteraf blijkt het mee te vallen en had je het niet willen missen. Het TV intervieuw voor de verkiezing van Groninger van het jaar viel achteraf ook reuze mee. Ik mocht mijn verhaal vertellen over de kracht van dorpen. Morgenvroeg ben ik te gast in het programma Noordmannen van Radio Noord (vandaar dat ik nu blog op zaterdag). En ook nu kriebelt het weer en ben ik zenuwachtig. Waarom heb ik eigenlijk ja gezegd op de vraag?

Bij de verkiezing kon ik me verschuilen achter de verkiezing van het leukste dorp. Nu gaat het echt over mijn blik op de wereld. Jarenlang heb ik op deze blog mogen schrijven in alle rust. Soms heb ik een complete blog gewist omdat het in mijn ogen nergens op sloeg. In de ogen van anderen had ik misschien wel meer mogen wissen. Maar het zijn stukjes die ik altijd nog eens lees op inhoud (spelling en taal hebben wat minder mijn belangstelling). Soms pas ik nog even een zin aan die te kwetsend is. Morgen bij Noordmannen kan dat niet. Het wordt rechtstreeks de lucht ingeslingerd en later nog weer terug te beluisteren via gemist op intenet.

Morgenvroeg in Noordmannen dus. Ergens tussen 8 en 11. Tussen 8 en 10 zijn 2 dorpsgenoten te gast en na 10 uur wordt er met mij uitgebreid gekletst over van alles en nog wat.  De aanleiding om me te vragen was toen Okki Smit te gast op het dorp was voor van de onthuldiging van het bord van het leukste dorp. We raakten aan de praat en plotseling vorg hij me of ik wel de gast wilde zijn in de rugzag. Toen zei ik ja maar het kriebelt wel. Ik zal me er wel doorheenslaan, Vluchten kan niet meer.

Het viel mee de fragmenten zijn te hier te beluisteren

Inleiding

Rijnlands_organiseren

Meer_rijnlands

Over_Amerika

Het_DerdeWereldFonds

Het lastige van internet is dat het me zo onzeker maakt. Net als je dacht dat je iets van een onderwerp af weet, stuit je op verhalen en sites die nog veel meer over dat zelfde onderwerp vertellen. En dan blijkt dat er hele volksstammen al lang mee bezig zijn. Het afgelopen weekend was het weer vogelteldag. Nu ken ik iemand die fanatiek vogelaar is dus ik had er wel al iets van gehoord. Er zijn dit weekend zijn in Nederland 7000 mensen aan het tellen geweest.  En de huismus is weer terug op nummer 1 op de eerste teldag. Een paar jaar geleden was dat een regelmatig voorkomende vraag: waar is de huismus gebleven? Voor mij een minder boeiende vraag maar hele volksstammen hieden zich er mee bezig.

Zo stuitte ik de afgelopen tijd ook op de kreet "Het lege midden" Ik kwam het tegen in een boek toen ik me aan het verdiepen was in het Rijnlands denken. Ik vond het een prachtige uitdrukking. Het symboliseert voor mij dat je open naar de wereld kijkt en niet gelijk een mening over van alles en nog wat hebt. In principe is alles goed en je gaat daar naartoe waar de meeste positieve energie is. Je neemt er ook gemakkelijk weer afscheid van als de positieve energie ergens anders ontstaat. OK het klinkt allemaal een beetje vaag. Toen ben ik maar eens op zoek gegaan  naar "Het Lege Midden" Er bleek dat er veel te doen is over dat begrip. Zoveel dat ik er bijna niet meer over durf te schrijven. Nou ja er is een streek in Friesland die ook zo heet. Dat begrijp ik dan weer wel.

Het lege midden…. vaag dus.Nu komt het CDA ook met de kreet Het radicale midden. Ik denk te begrijpen wat ze er mee bedoelen. Ze kiezen bewust voor het midden. Niet omdat ze niet kunnen kiezen maar omdat vanuit dat midden eenvoudiger verbindingen gemaakt kunnen worden. Aart Jan de Geus heeft het zelfs over het Rijnlands model. Prompt kreeg ik een mailtje van iemand die gelijk de conclusie trok dat het Rijnlands dus erg CDA is. Die conclusie gaat me wat ver want dan zou Rijnlands iets met politiek te maken hebben. En dat is het laatste dat ik hoop want de politiek en de overheid maken meer kapot dan je lief is las ik ergens en daar kan ik me soms wel in vinden.

Zoekend naar wat meer informatie over het lege midden vond ik de documentaire Zeitgeist Moving Forward. Je moet er wel even voor gaan zitten want het duurt ruim 2½ uur. En gelijk had ik het gevoel: wat weet ik maar weinig van dit soort dingen. Het begin over het Monopoliespel was wel pakkend. Misschien is dat wel de oplossing in de wereld. Het spel is gespeeld we pakken het in de doos en gaan met elkaar gewoon verder door. Geen geld meer gebruiken maar andere natuurlijke bronnen. Ik kwam de afkorting RBE (Resource Based Economie) tegen. Klinkt interessant  maar wat weet ik eigenlijk weinig van dit soort dingen.

Dan zoek je nog verder en dan blijkt dat er ook een leuk nederlandse site is over slimme financieringhttp://www.slimmefinanciering.nl/ Daar wordt het boek besproken: " The end of money and the future of civilization", geschreven door Thomas H Greco. Ook staan er voorbeelden iover hoe de maatschappij anders ingericht zou kunnen worden door allerlei slimmigheden op lokaal niveau Kijk nu ben ik weer op vertrouwd terrein.

De afgelopen jaren is er op allerlei fronten een sterke centralisatie ingevoerd: gezondheidszorg, KPN, banken en vervoer. Overal sloten kleine lokale vestigingen en ontstonden grote hoofkantoren. Organisaties worden bestuurd door managers, vaak op basis van cijfers. Vaak met als doel de bedrijfsvoering efficienter te maken. Dit heeft in veel gevallen ook tot gevolg gehad dat men boven in de organisatie geen binding meer heeft met de uitvoering. Manager is een beroep geworden en je kunt manager zijn in de zorg, op een scheepswerf of bij eeen supermarktketen. De management sturing gebeurt door middel van een Business Balance Score Card. En vaak wordt de uitvoering ook centraal geregeld.

Dit heeft wel tot gevolg dat er een grote afstand is tussen centrale sturing en werkvloer. Terwijl juist op de werkvloer het eerst wordt onderkend als er iets mis gaat. Gaat het goed dan is het super efficient. Maar als er iets mis gaat is het leed vaak niet te overzien.

In maart 2008 hadden de spoorwegen te kampen met grote vertragingen terwijl ze juist hadden aangekondigd dat dat nooit weer zou gebeuren. Toen gevraagd werd naar de oorzaak was de reactie: er was de verkeerde sneeuw gevallen. Zo'n opmerking zou jaren ervoor waarschijnlijk niet gemaakt zijn. Toen waren er nog stationschefs en die wisten hoe te handelen bij sneeuwval. (welke sneeuw er ook viel)*

Iets dergelijks was er volgens mij afgelopen week aan de hand. Groningen had watersnood en met name de overlast in Tolberter Petten verbaasde me. Want hoger op (bij ons in Zevenhuizen) stond het water laag (misschien zelfs wel  lager dan normaal). Het had minstens nog 50 centimeter kunnen stijgen. Jaren geleden hadden we op sommige plaatsen duikers waar balkjes voorgezet konden worden om zo water te keren. Echter die duikers zijn vervangen, waterwegen zijn aangepast en sommige dukers zijn verkleind om zo doorstroming te vertragen. Er zijn met heel erg veel geld waterbergingen gemaakt rond het Leekstermeer. Er is heel erg  veel geinvesteerd in de Onlanden bij Peize. Ergens las ik dat het niet bracht wat men hoopte. Vroeger werd het water geregeld met lokaal bekende mensen. Nu werden kantoormensen ingezet. Natuurlijk erg betrokken en nobel. Toch kreeg ik een beetje het gevoel dat het ook een PR gehalte had. Mooi was het dat inwoners van Winschoten zelf constateerden dat een dijk zwak was.

In de gezondheidszorg liggen de huisartsen een beetje onder vuur. Terwijl die net als de perronchefs het best weten wat de lokale situatie is. Die kunnen het best inschatten wat de effecten zijn. Alle huisartsen kunnen grote aantallen mensen aan. Je moet er niet aan denken dat die mensen zich melden bij ziekenhuizen. Dat geeft een overstroming van patienten. 

Eigenlijk is het zo simpel terug naar gezond verstand. Ik heb tientallen dikke rapporten gevonden over waterhuishouding.Sommige erg uitgebreid met gevolgen voor waterkwaliteit, flora en fauna. Maar als het dan mis gaat blijven er vragen over. Want wie zegt me niet dat er dingen over het hoofd zijn gezien. De reacties van de bewoners uit de Tolberter Petten waren erg nuchter en in groot contrast met de aanpak.  Natuurlijk moeten de maatregelen genomen worden die genomen zijn. Daar kan je niet mee gokken. Maar misschien lagen de oorzaken wel ergens anders, bij het ontwerp. Want er is wel heel veel op de schop geweest de laatste jaren. De vraag is of het niet te veel vanuit een "centrale organisatie" is aangestuurd. Waren er wel stationschefs bij betrokken?

* Met dank aan Jaap Peters die kwam met de hulde aan de stationschefs.

Voor alle bezoekers aan mijn weblog: een heel gelukkig en gezond 2012. We hebben in dit schrikkeljaar jaar een dag extra. Dat is alvast mooi meegenomen. Op de eerste dag van het jaar is het goed gebruik om de wensen en verwachtingen uit te spreken. Bovenaan staat met afstand gezondheid en daarna dat alle positief gedachte zaken mogen uitkomen. De negatieve komen toch wel op ons pad. 🙂

Ja wat is er te verwachten van 2012? Allemaal een tandje terug, iets meer voor ons zelf zorgen en afbraak van centrale voorzieningen. Een nog transparantere wereld. Een wereld waar gezag een groter aanzien krijgt dan macht. Met als gevolg dat dictateuren het moeilijk krijgen en grote bedrijven ook beter moeten aangeven waarom ze zoveel geld uit de maatschappij mogen halen. (The licence to operate). Verder afbrokkelen van de invloed van de babyboom generatie. Met pensioen gaan op je 58e? Is bijna niet meer uit te leggen aan de jonge generaties die torenhoge schulden voor zich zien ontstaan.

Inmiddels heb ik meerdere collega's ergens zien werken die al met pensioen waren. Bij een bezinepomp of in een restaurant in de bediening, gewoon omdat ze zich nuttig willen maken. En ik ken voorbeelden van mensen die als vrachtauto chauffeur aan de slag zijn gegaan. Wat een enthousiasme en energie straalt daarvan af. In schril contrast daarmee stond een artikel dat ik las van iemand die met een luxe catamaran door de Middelandse zee aan het varen was. Hij was nog geen 60, met pensioen en erg aan het mopperen op al die zuideuropeanen die zo geprofiteerd hebben.   

Ergens zegt me dat 2012 dat verschil nog duidelijker maakt. Wat geeft iemand het recht om een heel groot stuk van de taart te nemen en er niets voor terug te doen? 

Ik verwacht dat 2012 het jaar wordt van nog meer transparantie.

Gelukkig 2012

Vorige week kreeg ik een telefoontje van RTV Noord dat me in grote verlegenheid bracht. Ik ben genomineerd voor “Groninger van het Jaar”. Eerst dacht ik aan een 1 april grap en vervolgens was mijn eerste reactie “dit wil ik helemaal niet”.

Het schijnt dat ik een aantal voordrachten heb gekregen omdat men in mij een gemiddelde dorpsbewoner van Groningen ziet. Dit natuurlijk omdat ik ambassadeur was van Zevenhuizen bij de verkiezing van het leukste dorp Dorp waar we eerste werden. 

Beetje raar om daarom voor de titel genomineerd te zijn. Henk Spaan en Harry Vermeegen waren jaren geleden in het programma Pisa op zoek naar “de gewone man”. Die reed in een Kadett, maatje 42 en heeft een dochter en een zoon. Kijk, ik kom een eind: rij in een redelijk oude franse Katdett 307, heb maatje 41 en een zoon en een dochter.

Het wordt helemaal raar omdat ik overal verkondig dat we gewonnen hebben omdat er niemand echt de leiding had en dat het erg bottum up geregeld werd. Mijn grootste verdienste was dat ik op 27 mei ons dorp opgaf en vervolgens 8 mensen erover mailde. Daarna liep het vanzelf. Veel mensen deden veel meer dan ik.

Er waren heel veel mensen bij betrokken. Dat was niet uniek want in veel dorpen leefde het enorm. Het was bij ons een beetje een bijzonder traject omdat dingen als vanzelf liepen. In een eerdere blog schreef ik over een bio team. Veel kenmerken van een bio team herkende ik achteraf. Een van de kenmerken is
Zelf verantwoordelijkheid nemen
Teamleden vragen geen toestemming behalve waar het gaat om onderwerpen die verband houden met de instandhouding van de groep. In andere gevallen beslissen zij zelf met inzet van hun reputatie binnen de groep.
Het staat er zo mooi “de inzet van hun reputatie”. En zo voel ik het ook. Die dingen doen die ik altijd al doe, niks bijzonder.

De verkiezing van Groninger van het jaar is een mooie gelegenheid om mijn boodschap te brengen over der kracht van dorpen, de institutionele arrogantie van overheden, de mooie kanten van onze provincie. En natuurlijk de boodschap “Om dingen te organiseren met betrokkenen” en geen “vreemd volk van buiten” dingen laten voorschrijven. Ik vertel het verhaal met de titel Rijnlands Organiseren, toepassen van zelforgnisatie.

Logisch dat de streek die ik het beste ken, mij ook het dierbaarst is. Het dorp, het Westerkwartier en de Provincie Groningen. Ik mag mijn trots uiten en de boodschap verkondigen. Maar wel een beetje me de handrem er op, daarvoor ben ik te veel een echte Groninger.

En de verkiezing van “de Groninger van het jaar”? Ach ik doe wel mee maar heb nog steeds het gevoel dat ik in een quiz ben beland met als vraag: Wie hoort er in dit rijtje niet thuis? Het is wel een eer om genomineerd te zijn. En het is wel een hele rare verkiezing, het is kiezen uit appels en peren. Leuk, maar gelukkig is het 30 december weer achter de rug.
 

Soms krijg je boeken in handen die je tot nieuwe inzichten brengen of soms bevestigen ze iets wat je al langer hebt gevoeld. Vorige week kreeg ik een boek van Anita dat dat laatste tot gevolg had.

Regelmatig geef ik presentaties over goed functionerende groepen. Bij de verkiezing van het leukste dorp leek het wel of alles vanzelf ging. (wat natuulijk niet zo was, er is een hoop werk verzet.) Het ging op een natuurlijke manier. Ik heb legio voorbeelden hoe dat liep. Er was geen centrale sturing, geen werkgroep of masterplan. Kan dat eigenlijk wel? Ja want we hebben het meegemaakt.  

Het boek van Anita heet "De wereld breekt open" van Wim de Ridder. Leuk boek om te lezen en je wordt er gewoon een beetje blij van. Het gaat over de nieuwe wereld die er aan staat te komen (volgens Wim). Na de geweldige chaos waar we eerst nog doorheen moeten. Duidelijk wordt omschreven dat de overheid en maatschappelijke organisaties zich anders moeten gaan organiseren. Hij schetst het einde van het grootbedrijf. We gaan veel veel meer toe naar niet resultaatgerichte teams die het functioneren van het team centraal stellen. Klinkt wat vaag maar toen ik de regels lag waar die teams aan voldoen, viel er een hand vol kwartjes. Het begrip Bioteams werd werd geintroduceert door Ken Thompson en Robin Good. Ze legden het vast in het Bioteaming Manifesto. 

De regels waar een bioteam aan voldoet zijn de volgende :

1. Geen toezicht
De teamleden zijn getraind om zelf te beoordelen wat goed is voor de groep.
2. Kennis delen
De teamleden zoeken zelf naar potentiële kansen en bedreigingen en delen die informatie met elkaar.
3. Zelf verantwoordelijkheid nemen
Teamleden vragen geen toestemming behalve waar het gaat om onderwerpen die verband houden met de instandhouding van de groep. In andere gevallen beslissen zij zelf met inzet van hun reputatie binnen de groep.
4. Altijd beschikbaar
Teamleden zijn altijd, 24 uur per dag, zeven dagen in de week, bereikbaar om belangrijke berichten te ontvangen.
5. Symbiose
Teamleden vertrouwen externe en interne collega's volledig en verschaffen hen alle noodzakelijke informatie.
6. Zorg voor de groep
De teamleden hebben ook aandacht voor weak ties in de onderlinge relaties. 
7. Consistent gedrag
De teamleden ontwikkelen consistent autonoom gedrag waardoor reacties binnen de groep voorspelbaar zijn.
8. Win-win
Groepsleden vragen zich steeds af of ook anderen in de groep van hun handelen profiteren.
9. Genetische algoritmen
De groepsleden besteden weinig aandacht aan het analyseren van vraagstukken maar kiezen bij voorkeur voor het experimenteren met mogelijkheden om zodoende de beste oplossing te vinden.
10. Zelforganisatie
Het bioteam definieert zijn doelstellingen niet in termen van output maar als veranderingen die voor de mensen van het team moeten worden gerealiseerd.
11. Eenzijdig doorlaatbare membranen
Het team is toegankelijk voor mensen die energie brengen en houdt storende invloeden op afstand.
12. Groei
Bioteams kiezen niet voor maximale groei maar voor het gebruikmaken van de ‘natuurlijke’ mogelijkheden die zich aandienen.

Als ik deze regels loslaat op de aanpak van de verkiezing van het Leukst dorp dan sluiten ze heel mooi aan. Volgens de opstellers van het Manifesto moet het de basis zijn van iedere arbeidsorganisatie. Ik durf wel te beweren dat de regels gelden voor alle organisaties. 

Een paar van de regels zijn me uit het hart gegrepen. Alle reden om in een volgende bijdrage er eens een paar uit te lichten.

Deze week was het weer eens zover ik zat in een vergadering met een stuk of 20 deelnemers. 1 iemand was 60% van de tijd aan het woord en een aantal aanwezigen hebben niets ingebracht. De grootste bijdrage was dat ze niets hadden voor de rondvraag.

Ter afsluiting was er een hapje en wat te drinken en gelijk waren een aantal mensen weg. Grotendeels de mensen die ook niets vertelden tijdens de vergadering. De aanwezigen waren in dat laatse half uur 10 keer zo productief dan tijdens de hele vergadering. Gelukkig komt het niet meer zo vaak voor dat ik in dat soort vergaderingen zit. Maar toch hoor ik om me heen dat mensen nog hele dagen in vergadering door brengen. Ik hoop dat het effectiever is dan de vergadering van afgelopen week maar ik maak me weinig illusies.

Dit weekend zag ik een artikel over het oude werken. Dat werd afgesloten met de zinnen: De aanwezigheid op kantoor heeft dus veel “verborgen” voordelen. Werknemers willen “gewoon het type Jiskefetkantoor” heeft eerder onderzoek al uitgewezen.
Het was een pleidooi tegen het Nieuwe werken. Met stijgende verbazing las ik het. Totdat ik het blad dicht sloeg en zag dat ik aan het lezen was in het weekblad Facilitair. Dat verklaarde een hoop want er zijn heel veel leegstaande kantoorgebouwen en deze week hoorde ik dat zelfs bij kantoren die in gebruik zijn 40% leegstand is. Voorlopig heeft het nog geen enkel effect op de verhuur prijs hoorde ik laatst. Er is wel iets te regelen met inrichtingskosten maar er wordt vrij stevig vast gehouden aan de verhuurprijzen. Logisch dat dat blad geen warm pleitbezorger is van het Nieuwe Werken. Het blad had zelfs strips over hoe vervelend thuiswerken is. Met dikke letters stond eronder Nederlanders werken het liefst op kantoor.

Het is bijna nostalgisch zoals het kantoorwerk werd omschreven in het weekbald facilitair. Inclusief katoorhumor en samen koffie drinken. Ik moet wel heel ver terug in de tijd dat ik dat nog heb meegemaakt. Ergens in 1990 werkte ik op een afdeling waar dat nog gebruilkelijk was. En er rustte toen een verbod op het over het werk praten in de pauze. Daarna had ik functies waar er natuurlijk ook pauzes waren en voldoende koffie maar niet op vastgestelde momenten. Gewoon als het je uit kwam.

Nu ik zelfstandig ben is het het andere uiterste. Je hoort eigenlijk nergens bij. Ik heb heel veel contacten en sommige zijn warmer dan anderen en om eerlijk te zijn mis ik de collega’s ook wel. De kantoorhumor, het weg kunnen duiken in een grote organisatie. Even een paar dagen op de automatische piloot.
Als Zelfstandig Ondernemer is dat wat lastiger. Toch weet ik dat het kantoor van vroeger er ook niet meer is. Vaak zijn het kantoortuinen waar je ‘s morgen een plekje moet zoeken. ‘s Avonds laat je een leeg bureau achter die een volgende morgen waarschijnlijk bezet is door iemand anders.

Maar ik kom nu wel veel mensen tegen die ook zelfstandig zijn en bijna allemaal een passie hebben voor iets. Hoogst zelden een saaie dag. Ik hoef niet zo nodig een “Jiskefet kantoor” 

Ieder jaar is het begin november in het Martiniplaza weer een groot feest voor zakelijk Noord Nederland: de promotiedagen . 1300 standhouders verwelkomen daar 30.000 bezoekers. Het is een groot netwerkfeest en daarbij blijft het voor mij de vraag of daar wel zoveel direct zaken gedaan worden. Het is vooral het ontmoeten van oude bekenden, huidige partners en in contact komen met nieuwe mensen en initiatieven.

Dit jaar had ik met twee andere partijen op het allerlaatste moment een standje gehuurd. Ik had verwacht dat het op een onmogelijke plek zou zijn vanwege het late tijdstip van boeking. Maar het tegendeel was waar, het was een stand naast de trap, volledig in het zicht. Bij die eerste drie gesprekken was het gelijk bingo, een paar mensen die ik lang niet had gesproken maar inmiddels bezig zijn met projecten waar ik grote raakvlakken mee heb. Ook het einde van de 2 dagen bracht nog een leuk contact. Natuurlijk ook tussendoor met nog tientallen mensen gesproken.

Het is leuk om te zien hoe anders je een beurs beleeft als je er alleen voor het netwerken staat. Traditioneel staan bedrijven op een beurs om zoveel mogelijk leads te genereren en zoveel mogelijk mensen te spreken. In mijn geval geldt hetzelfde alleen zit ik niet te wachten op een grote hoeveelheid contacten maar juist om de juiste contacten. En hoe vind je die? Dat is meer afhankelijk van toeval. Een normale week bevat voor mij altijd netwerkmomenten, de promotiedagen zijn niet meer dan dat ,maar dan in een ingedikte vorm. Het grote voordeel is dat tientallen mensen je daar zien en je zo even weer zichtbaar bent. Dat heeft tot gevolg dat mensen die je zien staan, je opeens aanspreken. Soms met overmerking: “nu ik je toch zie”. En dan komen de mooie verhalen en kansen. Natuurlijk gebeurd dat ook bij alle andere uitingen via deze web log of tiwtter maar in het echte leven is het toch leuker.

Helemaal nieuw is dit netwerken niet want de laatste jaren is het ook al de mogelijkheid een tafel te krijgen op het netwerkplein Noord en ook is er te stand van Business and Bubbles die ook alleen tot doel heeft mensen met elkaar in contact te brengen. Alles verandert, dus ook de promotiedagen. Voor mij was het erg handig om samen een stand te hebben, niet op een netwerk plein maar bij juist op een andere plaats waar wel veel mensen voorbijkwamen.

Het gaf mij volop de kans om te vertellen over Rijnlands organiseren en de relatie naar participatie en de inzet van Social Media. De onderwerpen waar ik me de laatste weken intensief mee bezig hou. De komende week mag ik twee keer het verhaal vertellen over de relatie tussen het Rijnlandse organiseren en de verkiezing van “Het leukste dorp van Groningen. Inmiddels heb ik daar een boekje over geschreven die de komende weken gedrukt wordt. Het is nog een boek in bèta versie, versie 0.8 in softwaretermen. Ik hoop dat net voor de kerst versie 1.0 gereed is en ik hoop dat door alle opmerkingen en commentaren versie een 1.5, 2.0 enz. elkaar snel zullen opvolgen. Het gaat uitgegeven worden door middel van Printing on Demand. Ze worden gedrukt naar behoefte dus een nieuwe versie is niet meer dan het uploaden van een nieuwe versie. Wie weet verschijnt ooit de versie 10.0.

Het lijkt wel of er verschillende regels gelden voor managers en medewerkers. Natuurlijk hoop je dat iedereen loon naar werken verdient. Maar voor mijn gevoel zijn de salarissen aan de top met daarbij de bonus niet meer in de relatie tot de geleverde prestatie.

Jaren geleden werkte ik bij PTT (ver voor 2000) en  was als hoofd beveliging betrokken bij een project over normen en waarden.

Om wat gevoel te krijgen voor de materie stelden we eerst een lijst op met allerlei voorbeelden van situaties waar je een mening over kon hebben. Het gebruik van een mobiele telefoon, "lenen" van spullen van het bedrijf, gebruikt dienstauto, declaratiegedrag, verstrekken van informatie en het gebruik van bedrijfshulpmiddelen. Die zaken legden we eens aan een paar  managers voor en we waren verbaasd over de verscheidenheid van opvattingen. Blijkbaar was het allemaal niet zo duidelijk. Opeens kregen we het idee om het uitgebreide vragenlijst te verspreiden onder alle direct leidinggevenden. Het werd een uitputtende lijst waarbij we van de managers vroegen om aan te geven of ze het geaccepteerd gedrag vonden of dat er een sanctie op zijn plaats was. De sanctie kon bestaan uit verschillende acties:
1. er wat van zeggen;
2. een schriftelijke berisping;
3. opnemen in de beoordeling;
4. tijdelijke schorsing;
5. inhouden van een periodiek;
6. terug setting en salaris schaal;
7. ontslag.

Na verloop van tijd kregen we de ingevulde lijsten terug en zaten we te worstelen met een methode om het zichtbaar te maken.We plaatsten het in een matrix en als er geen sanctie getroffen werd uit het vakje grijs gemaakt en bij een sanctie werd er in het vakje het bijbehorende cijfer geplaatst. Dat gaf een heel mooi beeld want we hadden de lijst gegroepeerd rond thema's. Bijvoorbeeld omgaan met informatie, gebruikt bedrijfsauto, enzovoorts.

Zo viel ogenblikkelijk op dat bij het onderwerp declaratiegedrag bijna niets werd getolereerd. Er waren nauwelijks grijze vakjes te zien. En heel veel vlakjes bevatten het cijfer zeven ontslag.

Matrix “Declareren niet gemaakte kosten: vertikaal het voorval, horizontaal de scores van een manager.

Daarnaast gaf het overzicht Aannemen van giften een ander beeld.

Het verschil tussen kolom 9c en 9 d was geschenk aannemen kleiner dan 50 gulden of een geschenk grote dan 50 gulden.

In een oogopslag zijn ook de strenge managers te herkennen.
Een volgende stap in onze aanpak was dezelfde vragenlijsten voor te leggen aan managers van leidinggevenden. Tot onze grote verbazing scoorden deze vragenlijsten amper grijze vlakjes niets werd getolereerd zelfs niet het kopiëren van het belastingformulier. Bij direct leidinggevenden aan medewerkers op de werkvloer werd dat over het algemeen wel getolereerd. We hadden er stiekem ook tussen gezet "Het kopiëren van een kleurboek voor de kinderen". Want het was publiek geheim dat de Directeur ooit was overlopen bij het kopieerapparaat met een kleurboek van een van zijn kinderen.
Bij de presentatie van de resultaten in het managementteam ontstond er een stevige discussie over het vervolg. Immers er was een groot verschil in opvatting over wat wel kon en wat niet. Het district’s managementteam reageerde eerst met het verzoek om een cultuurprogramma op te zetten zodat hun score zou gaan gelden voor de hele organisatie. Dus geen kopiëren van belastingformulieren geen gebruik van mobiele telefoons voor privé. Toen ik voorzichtig opperde hoe ze zelf met het mobiel omgingen ontstond er rumoer want dat was namelijk een totaal andere situatie.

Die overzichten zijn niet gemaakt en bewaard, achteraf vonden ze het ook wel genant.

Vervolgens ontstond er een levendige situatie over voorbeeldgedrag en dat het allemaal toch niet zo simpel was. Als ze de regels strenger gingen maken zouden ze zelf ook een aantal zaken moeten laten. Ik vraag me wel eens af wat dat traject nu op zou leveren. De aanpak heb ik nog liggen. Wie heeft belangstelling. Het liefst een beursgenoteerde onderneming. 

Normaal gesproken schrijf ik eens in de week mijn weblog. De afgelopen week gebeurde er zoveel dat ik er nog maar eens voor ga zitten. Er is over het "Rijnlands organiseren" namelijk veel meer te vertellen dan dat het niet gaat over planning en control en de organisatie als moneymaking machine. (het Angelsaksische model)

Wat is Rijnlands dan wel? Natuurlijk is er wel planning en ook control. En ook is geld er niet onbelangrijk. Het grote verschil zit in de wijze waarop plannen worden gemaakt en hoe de voortgang wordt bewaakt. Bij Angelsaksisch is de markt leidend. Er wordt ook uit gegaan van een kleine overheid. In het Rijnlands is er een grotere overheid maar die zijn de laatste jaren in Nederland meer Angelsaksisch gaan werken. Overheid, onderwijs en gezondheidszorg hebben managers gekregen die volgens het Angelsaksische model gingen werken met planning en control, Schaalvergroting, efficiency, beloning door middel van bonussen. Aan de top algemeen managers die eenvoudig over kunnen stappen naar een andere branche immers besturen is overal hetzelfde. Rijnlands gaat uit van zelforganisatie, gedeelde verantwoordelijkheid, betrokkenheid en symboliek. 

In Nederland zitten we dus met een dubbel probleem: het failliet van het angelsaksische model. Te veel macht bij een te kleine groep vandaar dat Occupy Wallstreet zich tegen de verdeling van de welvaart richt. zie dit artikel (bedankt Mark). Daarnaast hebben we in Nederland ook nog te maken met een overheid die uit de bocht vliegt. Ergens las ik over occupy Amsterdam De één is tegen kernenergie, de ander heeft een dementerende tante die 24 uur per dag in een luier loopt, weer een ander is boos op de banken of op Geert Wilders. Veel meer de algemene onvrede want echt superverrijking hebben we niet in Nederland. Maar wel mensen in de publieke sector die doen alsof ze een beursgeleide organisatie managen maar dan op kosten van de belastingbetaler. Een beetje een Angelsaksische aanpak in een rijnlands jasje. Natuurlijk mag je meedenken wordt zelfs van je verwacht als je het maar op een bepaalde manier doet. Dus middelmanagement gaat ook denken in targets, sturen op getallen. En tegelijkertijd wordt een beroep gedaan op de medewerkers vooral te denken aan de maatschappij. Campagnes als "werken bij de overheid" deed een beroep op de maatschappelijk betrokkenheid. Ik sprak laatst een ambtenaar die vanuit ons dorp een SMART voorstel wilde. Een voorbeeld dat het turbo jargon ook al op de werkvloer bij de gemeente is beland.

Hoe kan je Rijnlands werken in een Angelsaksische omgeving? Alleen als de leiding er de ruimte voor geeft. Bewust noem ik het hier leiding en geen management. Daar zijn inmiddels al boeken vol over geschreven. In een strakke efficiënte organisatie is er niet de ruimte om veel mensen te betrekken. Zeker niet in een omgeving waar de processen uniform zijn ingericht. Maar al te ver doorgevoerde uniformiteit en efficiency leidt tot rare situaties en hoge foutkosten. En als dat dan ook nog eens gaat op kosten van de belastingbetaler is er een voedingsbodem ontstaan voor een occupy beweging. Eigenlijk is er een grote behoefte aan leiders die dit doorzien. Die gevoel hebben voor de waarden, de cultuur en symboliek binnen een organisatie. Het probleem is dat degelijke leiders niet snel zullen kiezen in een Angelsaksische omgeving te werken. Of ze moeten al een grote mate van authentiek leiderschap hebben en er plezier in hebben van binnenuit veranderingen door te voeren. Het zou me niet verbazen dat die leiders ook aanwezig zijn bij de occupy beweging.

Het zijn boeiende tijden. Er komt een nieuwe werkelijkheid dat is wel zeker. Hoe het er uit komt te zien? Geen flauw idee maar wel een waar schaalvergroting en de menselijke maat, efficiency en betekenisvolle symboliek hand in hand gaan. Rijnlands met Angelsaksische accenten. 

Wil je meer weten ga dan ook naar de website van mijn bedrijfje.

Ik hoor de laatste tijd regelmatig: "wat is dat een leuk verhaal daar moet je iets mee". Dan ging het over de verkiezing van het leukste dorp die we als dorp Zevenhuizen wonnen. Ik vertel het verhaal dan vaak vanuit een aanpak van zelforganisatie. Daar vertel ik dan bij dat er geen centrale sturing was, geen werkgroep of team die dingen bedacht maar dat het spontaan ontstond. Toch is dat maar een deel van de waarheid want natuurlijk was er overleg en communicatie en ja er waren een aantal mensen drukker mee dan anderen. En die groep wisselde van grootte en samenstelling. En dan kom je dus op de vraag kan je zelforganisatie organiseren? Eigenlijk is het net als met een plant kan je die laten groeien? Nee dus, maar je kunt er wel voor zorgen dat de omstandigheden optimaal zijn. Je moet ook wel een zaadje hebben en die planten in vruchtbare grond, zorgen voor voldoende licht en water. Je kunt het in ieder geval niet harder laten groeien door er aan te trekken. 

Toen ik het verhaal laatst voor de zoveelste keer vertelde zuchtte een van de toehoorders "kon dat bij mij in de organisatie ook maar zo". Dat zette me aan het denken en ik stuitte op een aanpak in de software ontwikkeling. Daar moeten ook grote groepen aan de slag om te komen te een eindproduct. Vaak wordt er een plan gemaakt opgedeeld in fasen en traditioneel wordt er ontwikkeld met behulp van een [[wikipedia: waterfall model]]. Het plan bevat honderden pagina's en er wordt een fase gestart als een voorgaande goed is afgerond. Alles is goed gedocumenteerd. Groot voordeel is dat de voortgang kan worden gevolgd en taken eenvoudiger overgedragen kunnen worden want alles is beschreven en gedocumenteerd. Het grote nadeel: erg kostbaar en een lange doorlooptijd.

Toen ik een presentatie over [[wikipedia: scrum]], een ander manier van software ontwikkelen zag vielen me de overeenkomsten op met onze aanpak van het leukste dorp op. Het is een totaal andere manier van werken. Het gaat meerdere trajecten met korte duur. Het is de verantwoordelijkheid van het team. Mensen buiten het team mogen zich er niet mee bemoeien. (die hebben hun eigen traject) Er is een sfeer van even met elkaar de schouders eronder. Wij van het team kunnen dat met elkaar. Het is voor mensen die traditioneel werken vaak een schok. Want er wordt niet lang meer vergadert, geen verslagen en lijstjes waar op afgevinkt wordt wat er moet gebeuren (door anderen). Natuurlijk kent de scrum methode overlegvormen maar die zijn staande en duren niet langer dan 15 minuten.

Terug naar de verkiezing van het leukste dorp. Daar werkten we ook met groepen mensen die delen oppakten. Vaak ook in een erg kort tijdsbestek. Iedereen wist wat er moest gebeuren en er is nauwelijks iets op papier gezet. Wel is er gewerkt met overzichten waar iedereen toegang toe heeft. Het was een team verantwoordelijkheid. natuurlijk waren er ook onderdelen die traditioneel werden opgepakt. Toen ik de video bekeek zag ik dat dat ook in software ontwikkeling vaak gebeurd. Maar een deel van de activiteiten wordt uitgevoerd met Scrum. 

Wat me opviel is dat mensen die werken met scrum eigenlijk niet anders meer willen. Dat hoorde ik ook tijdens de verkiezing van het leukste dorp. wat was dit leuk wat ging dit natuurlijk zo heb ik dit nog nooit meegemaakt. Terug kijkend zijn er een aantal principes die er voor zorgen dat dat gevoel ontstond. Gemeenschappelijk doel, groepsverantwoordelijkheid, maximaal informatie delen, werken met korte doorlooptijden, geen centrale sturing, volwassen team, onevenwichtige inbreng en veel plezier zijn daarvan elementen.

Inmiddels heb ik er een workshop van 3 uur voor ontwikkeld. (ik moest er immers iet mee doen). 

Wil je ervaren hoe het anders kan. Neem gerust contact op. Oh ja de video staat hieronder. Geen gelikte presentatie en veel te lang maar de overeenkomsten en uitgangspunten zijn opvallend.

Rond 21 maart of 21 september krijg ik van Kari uit Amerika altijd een mailtje: Happy Equinox. Sein voor mij dat er iets bijzonders aan de hand is. Op Equinox staat de zon loodrecht op de evenaar en schieten we de herfst in. Overal op de aarde is dag en nacht even lang. En de zon komt precies op en het oosten. Mensen hebben altijd vaste gelegenheden om te markeren dat er dingen gaan veranderen. Mijn ouders vertelden dat er na de Roder- of Zuidlaarder-, (dat  vergeet ik steeds) markt de kachel weer in de kamer geplaatst werd. Dieuwke vertelde me dat als zij weer sokken aan trek naar het werk voor haar de herfst was aangebroken en de sokken had ze laatst aan. Met seizoenen is het simpel: ieder jaar weten we wat na de zomer de herfst komt, daarna de winter. Het is alleen de vraag wat voor soort winter. 

Met de economie of stemming van mensen is dat wat anders. Iedereen voelt dat dingen aan het veranderen zijn. Op 11 september 2001  was er een kenmerkende gebeurtenis die het nodige veranderde. De onschuldige maatschappij van voor die tijd veranderde op een aantal punten.De wereld is ook platter geworden en in Afrika komen mensen op voor hun eigen toekomst. De overheid probeert Europa te redden en verstrekt leningen om schulden af te betalen. Ik heb vroeger geleerd dat je nooit moet lenen om je schulden af te betalen. 

Gemeenten krijgen meer taken maar niet het geld dat er voor nodig is. De verkoop van ontwikkelde huizenkavels en bedrijfsterreinen stagneert. Maar als de markt weer aantrekt…… hoor je wel eens. Ondertussen moeten gemeenten wel bezuinigen. Bibliotheken sluiten en musea gaan dicht. Toch worden er nog steeds grootse projecten opgestart. Het Forum, herinrichting van Dorpscentra of de aanleg van bouwterreinen het gebeurt nog steeds. De voorbeelden zijn legio. Bijna iedere gemeente heeft wel zo'n project en sommige zelfs meerdere. Het zal allemaal wel kunnen en het geld is er voor geleend en beschikbaar. Alleen is het voor eenvoudige burger niet te bevatten. De gemiddelde Nederlander voelt dat het niet klopt. De politiek draait er om heen. Mensen in de politiek die goed weten te verwoorden wat er aan schort, verlaten de politiek, moegestreden. Komende woensdag mag ik naar zo'n afscheid. Zelden heb ik iemand zo goed horen verwoorden wat er speelt. Maar de persoon kiest ervoor minder energie te stoppen in het energie slurpende apparaat dat politiek heet. Wat blijft erover na deze aderlating?

Het wachten is op het kind uit "het Kleed van de Keizer". Tot die tijd mogen de slimme kleermakers onzichtbare kleden maken. Kleden die alleen door slimme mensen gezien kunnen worden. Het kind in me zegt dat de keizer in z'n blootje loopt.

Ben ik somber of pessimistisch? Nee want er is een nieuwe maatschappij aan het ontstaan. Als we het niet meer te verwachten hebben van de overheid gaan mensen het meer en meer zelf doen. Er is meer dan voldoende energie bleek wel uit de verkiezing van het leukste dorp van Groningen. Iets wat bij alle 14 finalisten speelde. Daar ligt de kracht. Want waarom zou dat in de rest van de dorpen ontbreken die zaten misschien niet in de finale maar ook daar wonen betrokken mensen.

Het zit erop, de verkiezing tot "Het leukste dorp van Groningen". Ons dorp mag die titel sinds vrijdag voeren. Wat een verschrikkelijk leuk traject. We hebben 13 andere leuke dorpen leren kennen en we zijn als dorp nog hechter geworden. Het was geen verkiezing van mooiste dorp want dat zijn we niet. Dus al die bussen met Duitse toeristen zullen vertwijfelt weer vertrekken. Want "Alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar." Een citaat uit de kleine prins is hier echt op zijn plaats. De schoonheid zit van binnen. Het gaat over mensen. Niet dat die beter of slechter zijn maar om hoe ze elkaar weten te vinden. Dat is niet iets van de laatste jaren. Ik kwam een citaat tegen uit een boekje van meester Reijntjes die veel goeds voor Zevenhuizen heeft gedaan. Hij schrijft in 1901 in zijn boekje "Voorheen en Thans.: De bevolking van ons dorp is tweeerlei. De veenarbeiders vormen het kenmerkende, de landbouwers echter het voornaamste deel van ons dorp. Wij willen terstond opmerken, dat er vermoedelijk in onze geheele provincie geen dorp is waar minder verschil van stand is te bespeuren

Ruim 100 jaar later geldt dat nog steeds en ik denk dat daar ook een kern van het succes in zit. De spontaniteit waarmee dingen werden opgepakt. Het barstte van de groepjes die dingen oppakten. Van promoclip tot de wensdag voor ouderen, de klompenlopers voor 7huizen Zuid-Holland, de promotieteams, het promotie koor die een nieuwe versie van "Zeuvmhuzen ik hol van dij"opnamen, de versier ploegen, de catering club. En dan nog al die mensen die onzichtbaar voor het oog  dingen deden. Mensen die spontaan een dag vrij namen om even te helpen, de oudere mensen die met een soort van vasthoudendheid stemmen verzamelden. 

Er was geen centrale commissie. Er is nooit vergaderd over de aanpak de strategie. Iedereen deed maar wat zo leek het wel. Vaak op het allerlaatste moment. Als het dan gebeurde dan ging het vanzelf. Degenen die die klus oppakten waren overtuigd van het nut en de urgentie en het kwam altijd goed. Misschien anders dan als men tijd had gehad of er iets langer over had nagedacht. Niet iedereen was hier gelukkig mee. Er zijn mensen die graag met duidelijke afspraken werken en houden van overzicht en een gestructureerde aanpak. En soms is dat ook absolute noodzaak. De promoclip kon alleen zo succesvol zijn omdat er een strakke planning aan ten grondslag lag. Dat was met "go with the flow aanpak" nooit gelukt. Ook de wensdag voor ouderen werd gedegen aangepakt. Daar werkten we met gedeelde documenten via Google Docs. Evenals het tellen van de stemmen die werden ook geteld via Google docs. Een groep is druk aan het tellen geslagen en zo hadden we op de finaledag 26.000 stemmen in beeld. Monnikenwerk. Maar wel representatief voor het verloop van de verkiezing. We wisten dat we een goede kans maakten. Geweldig als dat dan uitkomt. De ontlading. Het feest erna. We hebben als dorp met 2800 inwoners in totaal 7600 stemmen verzameld. Dat kan je alleen bereiken met veel geld en slimme marketing technieken of je laat het over aan de inwoners en vertrouwt op de betrokkenheid en passie van de inwoners en oud inwoners. Dat waren de ambassadeurs. Zonder het te beseffen hebben we een vorm van crowd sourcing toegepast.

Zelforganisatie past prima in Zevenhuizen dat had meester Reijntjes in 1901 al in de gaten toen hij schreef in Voorheen en Thans: Ondertusschen waren de bewoners van Zevenhuizen mannen van "Selfhelp". Misschien moet daar nog wel één toevoeging bij komen: vlak de vrouwen ook niet uit.

Een aardig overzicht is nog te vinden op de site van de verkiezing van het leukste dorp: http://www.ldvg.nl

Vorige week is het er niet van gekomen. Voor het eerst in lange tijd geen nieuwe weblog in het weekend. Niet dat ik geen inspiratie had maar  het ontbrak me gewoon aan tijd. Want een blog schrijven kost me al snel een paar uur. Ik heb met mezelf afgesproken een keer per week te bloggen. Maar een van mijn credo´s is: "Je moet nooit slachtoffer worden van je eigen beleid". Dus een keer overslaan is niet zo erg, want ik blog ook wel eens tussendoor. 

Wat was de reden van die drukte? De verkiezing van het leukste dorp van Groningen! Die verkiezing is met afstand een van de leukste dingen die ik heb meegemaakt. Er komen allerlei dingen bij elkaar die ik graag doe en belangrijk vind. De leefbaarheid op het platteland, het betrekken van bewoners bij het dorp. Het is een internet verkiezing dus is de dorpssite www.7huizen.nl speelt er een rol in net als Google docs fantastisch om te merken hoe we samenwerken zonder ook maar een keer te vergaderen.

We deelden online documenten alsof we dat al jaren deden. Niets is minder waar. Voor veel mensen was het voor de eerste keer. Maar blijkbaar is Googledocs zo gebruikersvriendelijk dat het nu op doorbreken staat. Ook google forms en natuurlijk Picasa en Youtube spelen een rol. Het draait nog steeds om samenwerking tussen mensen maar  de gereedschappen om dat te faciliteren zijn er. Zodra de informatie voor iedereen online beschikbaar is, is het ook mogelijk met elkaar de voorgang te bewaken. Niks een leider of trekker. Gewoon met elkaar. Een klein jaar geleden maakte ik kennis met Zelforganisatie. Het is al een paar keer in mijn blogs voorbij gekomen. De afgelopen weken heb ik gemerkt hoe dat in de praktijk gaat. En met geweldig succes. Het kwam tot uiting tijdens de presentatie van ons dorp voor de regionale omroep. 

Maar tegelijkertijd was er een dorpsbewoner in de slag me zijn camera die maakte er een verslag van waar ik kippenvel van kreeg. Forever Young. We hadden de dag in het teken gesteld van een wensdag voor ouderen. Het hoogtepunt was de ballonvaart van 5 seniore dorpsbewoners. 

En om dan maar te laten zien hoe eenvoudig samenwerken kan zijn….. hieronder staat een document. Daar kan je je commentaar kwijt. Ga naar het document https://docs.google.com/document/d/1cvEKBhJbNAqVy8qklrGkd7G-MDGK2hO9i0iclPmOhsY/edit?hl=nl. Inloggen niet nodig.  Het resultaat wordt gelijk hieronder gepubliceerd zodra je het window van het document sluit. Have Fun!

Wil je meer weten over hoe de zelforganisatie verliep. Neem dan even contact op.

Ze zijn er een beetje aarzelend aan begonnen bij RTV-Noord en het dagblad. De verkiezing van het leukste dorp van Groningen. Ze verwachtten er niet te veel van. Maar als er 20 dorpen aan mee zouden doen was het geslaagd. Tot hun stomme verbazing storten zich ruim 160 dorpen op de verkiezing. De voorronde duurde tot 22 juli en inmiddels zitten er 14 dorpen in de finale.

De verkiezing duurt nog tot 9 september, een ware uitputtingsslag dus.Maar er zijn wel al wat lijnen te ontdekken. Allereerst de strijd lijkt zich af te spelen tussen de middelgrote dorpen rond de 3000 inwoners. Is het dorp kleiner dan heeft het moeite om stemmen te verzamelen. Is het dorp groter dan is er minder binding met de plaats. De uitslag van de voorronde is hier te lezen

Het Westerkwartier is goed vertegenwoordigd in de top 5 van de voorronde. De 3 dorpen Tolbert, Niekerk en Zevenhuizen lijken goede kansen te maken op een toppositie. De reden hiervan laat zich nog raden. Is het bereik van het Westerkwartier groter dan noord Groningen. Dat wordt immers begrenst door de Waddenzee. Of Oost-Groningen waar Duitsland sociale banden met de omgeving beperken. Maar misschien is de vergrijzing en ontgroening ook van invloed want het is wel een internet stemming. Dus lastiger voor ouderen.

Wat verder opvalt in de top 14 is dat het gaat om dorpen die niet de hoofdplaats van een gemeente zijn. Uitzondering zijn Appingedam, 10e (is een stad maar ze mochten meedoen) en Haren 11e.

In de dorpen worden allerlei acties ontplooid om in de picture te komen. Vanaf begin volgende week komt RTV Noord iedere dag op bezoek bij een van de finalisten. Ik ben benieuwd wat dat voor gevolg heeft. Veel dorpen waren gelukkig dat ze aan het eind van die serie zaten. Maar nadeel is wel dat als mensen een keer gestemd hebben er niet nog een keer op een 2e dorp gestemd kan worden.

En dan de strategie. Hoe kom je aan stemmen? Daar zijn 2 modellen in te ontdekken. Dorpen die het halen uit hun sociale netwerk. Dus complete dorpen die familie en kennissen aansporen te stemmen. Via hyves, facebook, twitter worden oproepen gedaan. Via deze methode wordt zichtbaar welk dorp de hechtste gemeenschap is. De meeste sociale samenhang. Andere dorpen kiezen voor marketing achtige technieken. Via spullen weggeven opzetten van loterijen en ludieke acties worden zo stemmen vergaard. In het extreemste geval komen plaatselijke ondernemers met de plannen en stoppen er veel geld in. En natuurlijk is er een mix te ontdekken want de laatste categorie heeft natuurlijk ook een sociale samenhang. Die gemeenschap kan zich niet altijd vinden in de bedrijfsmatige aanpak. Want maken die slimme acties een dorp er wel leuker op?

Ik hoorde laatst iemand zeggen die verkiezing gaat twee keer nergens over. Ja en Nee. Want oppervlakkig gezien is het een losse flodder van de Omroep en het Dagblad die in de komkommertijd een aanpak overnamen uit Limburg. De aanpak is knullig en rammelt aan alle kanten. En de vraag is of de winnaar van het leukste dorp wel het leukste dorp is. Want het dorp die het best mensen weet te mobiliseren om te stemmen, handig is met internet  of met de beste marketingaanpak en meeste geld komen het verst. Maar er is ook nog iets anders aan de hand. De echte waarde ontstaat tijdens de verkiezing. Het bruist in de dorpen. Er worden dingen georganiseerd. Er ontstaat trots, Liedjes worden geschreven de saamhorigheid krijgt een enorme impuls. In ieder geval bij de 14 finalisten is dit niet zonder gevolgen. Hoe de stand ook wordt ,er zijn al minimaal 14 winnaars.

En ik kan eigenlijk alleen voor ons eigen dorp Zevenhuizen spreken maar niet te onderschatten wat daar gebeurt. Er zijn weer allerlei nieuwe contacten en verbanden ontstaan. Kwaliteiten van mensen worden (her)ontdekt. Wij kiezen heel erg voor de sociale aanpak. Dat zal ook wel duidelijk worden op 25 augustus als RTV Noord op bezoek komt. Mensen die mij kennen weten dat dat voor mij de enige duurzame manier is. We gaan hoog eindigen dat is zeker. Of we 1 worden hangt erg af van of we stemmen kunnen krijgen met onze aanpak. Ik denk het wel en deze weblog maakt natuurlijk een klein onderdeel uit van het geheel. Ik hoop dat je stemt. En dan het liefst op een leuk dorp en niet omdat je graag die goodies wilt.

Oh ja en als je op Zevenhuizen wilt stemmen daar kom je door op www.stemopzevenhuizen.nl te klikken.

De 4-daagse van Nijmegen is weer achter de rug en het 3e kruisje is binnen. De Voorbereiding had wat beter gekund maar ik ben nu eenmaal iemand van "go with the flow". En het gaat echt wel om de flow. Op het juiste moment even de pas erin maar ook even een kop koffie en broodje op zijn tijd. Even genieten van wat er te zien valt. Op een zeker moment moest ik erg de pas inhouden omdat ik in een gesprek raakte met iemand die het erg zwaar had. Wonderwel ontstond er een heel leuk gesprek terwijl ze verging van de pijn aan haar voeten. Samen zijn we naar de finnish geschuiveld. Het werd me snel duidelijk hulp aanbieden werd niet echt op prijs gesteld want het ging hierbij om een persoonlijke overwinning. Dat geldt denk ik voor het overgrote deel van de wandelaars. Het was op de 3e dag en ik weet zeker dat ze hem uit heeft gelopen. Hoewel ik het niet heb gezien. Ik heb ook verder geen naam etc. Maar uit het gesprek bleek dat het om meer ging dan zo maar een wandeling. Dat maakt de 4 daagse zo leuk.

Wat het niet leuk maakt?
Een deel van het publiek. Die wil vermaakt worden. Het is de wereld op zijn kop. Het was al de eerste dag, tijdens 2e helft van de route op een saai stuk. Iedereen zat een beetje met zichzelf te worstelen. Langs de kant zat een teleurgestelde man. Hij had meer jolijt verwacht blijkbaar want opeens riep hij boos. "Kom op nou, ik zit hier toch ook voor jullie!" Omdat hij het niet voor elkaar kreeg dat we een wave voor hem wilden doen.  De wereld op zijn kop.

Ook niet leuk vind ik de protserige podia van gemeenten waar dan een burgemeester met ketting als een soort keizer zich laat toejuichen. Het ergst dit jaar was Wijchen. Daar had men het podium tot op de rijbaan gebouwd. Andere gemeenten doen dat op gepaste afstand. Op een gegeven moment stonden we gewoon vast. Heel erg vervelend als je 40 kilometer aan het lopen bent. Laat staan 50. Het was er beangstigend druk, veel te eng opgezet. Als daar iets was gebeurd waren de gevolgen niet te overzien geweest. Wie moet er eigenlijk voor zorgen dat de veiligheid in de gaten word gehouden? Bij ons is dat de gemeente. Dikke draaiboeken moeten we inleveren voor de feestweek. Minimaal 2 meter ruimte buiten het parcours voor de hulpdiensten. Nu zijn ze bij ons in de gemeente wel een beetje erg doorgeschoten. Maar het vereren van een burgemeester is blijkbaar nog belangrijker in Wijchen.

Oh ja en toen gelijk door naar huis want we (Zevenhuizen) zitten in de finale van de verkiezing van het leukste dorp van Groningen. Geweldig wat hebben we ons van de beste kant laten zien. Niet goed voorbereid maar "go with the flow" en die was er. We hebben staan swingen op “de Post-its” en iedereen stond te glunderen. Als ik de beelden zo terugzie waren bij ons ook de meeste mensen uitgelopen. Er kan weer gestemd worden want de tellers gingen vannacht weer op 0.

Als je veel doet met internet dan kan het je bijna niet ontgaan zijn dat Google met iets nieuws bezig is. Google+ Nu zijn ze dat altijd wel, want er er gaat geen week voorbij of ik zie aanpassingen. Dat doen ze zelden met een grote klap veel meer via de weg van de geleidelijke verandering. Ik ben fan van Gmail en daar zie je ook steeds van die kleine aanpassingen. En het wordt steeds een stukje beter. Tot voor kort was er een knop "vernieuwen" een poosje geleden is dat vervangen door het alombekende draaiende pijltje.  

Geen revolutie maar iedere week zie ik wel weer iets veranderen. Soms wordt het aangekondigd soms ook niet. Ik gebruik Google Docs ook veel. Niet dat de tekstverwerker of spreadsheet beter is dan de Office pakketten van Microsoft. Sterker nog daar kan Google Docs niet aan tippen. Toch gebruik ik het veel want je kunt namelijk de documenten online delen en samen aan een document werken. Nee niet downloaden, bewerken en dan weer uploaden. Je kunt gewoon samen in het document aan de gang en je ziet gewoon onder je handen het document veranderen. Het lijkt wel magie :-). Laatst kreeg ik weer een lijst toegestuurd of ik die wilde bijwerken en terugsturen. Dat kan veel handiger. Maak een document in Google Docs zet het online en ieder voegt toe aan het document wat hij of zij wil. Je kunt de revisies tot aan het begin weer terughalen en ieder kan zien wie wat heeft bijgedragen.

Niet nieuw dat kon 3 jaar gelden ook al. Toen was het nog erg knullig je moest een enter geven voor je input aan de andere kant verscheen. Steeds moest de pagina opnieuw opgemaakt worden dus de cursor sprong steeds naar het begin van het document. Die tijd is allang voorbij het gaat nu een stuk soepeler. Als deze verbeteringen zijn door de tijd ingevoerd. Google begrijpt het verhaal van de gekookte kikker als geen ander. Stop je een kikker in een pan kokend water en hij springt eruit. Stop je hem in koud water en warmt het langzaam op dan zal hij blijven zitten. Met als eindresultaat een gekookte kikker. Tot voor kort moest je ook een account hebben bij Gmail om te kunnen bewerken maar dat is inmiddels ook niet meer nodig.

En dan nu Google+ of Google Plus. Het zingt al een poos rond en de laatste tijd worden stapje voor stapje mensen toegelaten op plus.google.com. Tot nu toe is het op uitnodiging, dus de vraag die steeds harder rond zingt "Wie heeft een invite voor me?" Ik trof de afgelopen week Astrid en zij was zo vriendelijk om me uit te nodigen. Google plus zit op dit moment in een overgangsfase. Omdat nog maar weinig mensen toegang hebben kan je niet ten volle de mogelijkheden benutten. Wel is duidelijk dat Google onze manier van omgaan met online relaties wil veranderen. Het moet beter gaan aansluiten bij ons echte leven. 

Zo kun je de contacten indelen in kringen. zo kan iemand naast een persoonlijke vriend ook een collega zijn en ook nog deel uitmaken van je voetbalteam. Google probeert dat handig in te delen. Natuurlijk is er wel een Timeline, de meldingen van je contacten maar die zijn ook simpel te filteren op vrienden of werk gerelateerd. Het werkt soepel en overzichtelijk. Het wachten is op het moment dat ik mijn linkedin of facebook kontakten kan importeren. Er is ook een hangout, daar kan je eenvoudig clusters van mensen treffen en met ze video chatten. Iets wat in Nederland nog niet echt goed van de grond komt volgens mij.

Opeens valt het kwartje, in Gmail zie ik ook al een poosje een verticale balk waar ik eenvoudig een groepschat kan beginnen. Vast dat dat straks naadloos gaat werken met de hangouts? De komende tijd zal het verder groeien en het zou zo maar kunnen dat Google de standaard gaat zetten voor online samenwerken. Griezelig zoals de dingen lijken samen te vallen. Wil ik dit wel? Voorlopig wel. Niet meer terug naar het klei tablet of recentelijker vastlopende exchange servers, crachende oulook mailclients en blauwe schermen waar ik gisteren nog iemand over hoorde.

Maar Google+ gaat ook over direct uploaden van je foto's, Sparks, Huddle en Circles. Het is nog even afwachten wat het allemaal brengt. 

Wil je meer weten van Google+ kijk dan de onderstaande Video. En wil je een invite, gewoon even mailen naar info@janhut.com 

26 juni! Het is vandaag 26 jaar geleden dat Nieko onze zoon werd geboren. Ons eerste kind en natuurlijk waren we er op voorbereid. Voorlichtingsbijeenkomsten bezocht en boeken gelezen. Ook met anderen er over gepraat hoewel we de eersten van onze generatie waren in onze familie en kennissenkring  die vader en moeder werden. Het werd vanaf het allereerste moment duidelijk: het was anders dan we ons hadden voorgesteld en het was veel omvattend. Opeens was hij er en opeens draaide ons leven om hem. Mochten we nog een voorstelling hebben gehad van ons gewone leventje door te leven, nee dus. Opeens was er een nieuwe wereld. Een kleine 26 jaar later vertrokken Nieko en Gemma beiden uit huis. (ze zijn dus niet echt zo snel mogelijk gevlucht). Toch komt die oude wereld niet meer terug daarvoor is er teveel voor veranderd. Met ons, older and wiser, maar ook met de omgeving.  

Ik zie wel een parallel met de maatschappij. We weten dat er iets gaat veranderen, de bezuinigingen komen eraan. Er wordt veel over gepraat en geschreven. En als we dachten dat ons leventje gewoon doorgaat. Nee dus, de veranderingen zullen gevolgen hebben voor veel onderdelen in de maatschappij. Met name alles wat met overheid te maken heeft. En zeker als je werkt bij een gemeente of in de zorg. De veranderingen zullen veelomvattend zijn.

De laatste tijd kom ik wel eens op gemeentehuizen en bespeur dat er verschil is in het omgaan met de veranderingen. Sommige gemeenten zijn druk bezig met de omslag te maken naar de burger. Bij andere bestuurders bespeur ik nog de neiging het te willen regelen. Wij weten wat goed is voor de bevolking. Daarbij vergeten ze dat veel inwoners een beter beeld hebben van de toekomst dan binnen de muren van een gemeentehuis. Omdat die bewoners al eens een keer een privatisering hebben meegemaakt of veel in het buitenland hebben gezeten. Een beetje als een toekomstig ouder wil vertellen aan mensen met kinderen hoe je de dag met kinderen in moet indelen.  

Verzin ik dit? Nou niet helemaal. ik heb deze wijsheid uit het boek "dappere nieuwe wereld". Een kort citaat over dit boek: Wat zijn de uitdagingen waar Nederland de komende jaren voor staat? Wat zijn de grote thema’s van deze tijd? Zijn er nog idealen om voor te vechten – en hebben overheid en politiek daar nog een rol in? In deze bundel bespreken 21 jonge denkers problemen, dilemma’s en oplossingen van een samenleving die zich sneller ontwikkelt dan ooit tevoren. <einde citaat> Sommigen voorspellen dat de overheid de "license to operate" gaat verliezen. Dat was voor mij het kernpunt. De overheid heeft jarenlang een houding gehad de maatschappij te kunnen besturen met allerlei regeltjes. Soms lachwekkend.

Maar als we om ons heen kijken zien we dat de overheid er in veel gevallen een puinhoop van heeft gemaakt. Ze zijn in projecten gestapt, soms veel grond aangekocht en met veel geld infrastructuur aangelegd in de verwachting dit met hoog rendement  weer te kunnen verkopen. Om vervolgens met dat geld leuke dingen te doen. Ik hoef de A7 maar af te rijden van Duitsland tot Lemmer. Ik maak niet meer mee dat al die hectaren bedrijventerrein ooit bebouwd gaan worden. En onze kinderen ook niet. Tegelijkertijd zie ik zaken verpauperen. Het groen wordt minimaal of niet onderhouden. Toch bemoeien gemeenten zich wel met burgers die iets in de eigen omgeving willen doen. Maar op het gebied van Groenvoorziening zullen ze als eerste de "license to operate" verliezen dat gaat namelijk om de directe leefomgeving van burgers. Zorg lijkt mij ook zo'n gebied. Dat willen we toch zelf regelen en niet afhandelen via zorgloketten bij gemeenten hoe mooi de naam ook is die ze er op plakken. 

Krijgen we een sombere toekomst? Als je in de wereld zit van overheidsgeld, afhankelijk bent van subsidie, je manager bent in de zorg. Ja dan zou ik heel snel het boekje "wie heeft mijn kaas gepikt" gaan lezen. Er komt een nieuwe werkelijkheid. Net als toen Nieko werd geboren. Je bent een hoop vrijheid kwijt en dat zou je somber kunnen maken. Maar er is een nieuwe wereld ontstaan waarin je gelijk vanaf het allereerste moment de verantwoordelijkheid voelt maar ook de verbondenheid. Maar ik hoor nooit dat ouders weer terug willen. Ja ze missen het vrije leventje.  En diep in hun hart zouden ze het misschien wel willen maar dan weten ze ook dat ze iets anders zouden missen. Je zult wel door de periodes heen moeten van luiers, veel plannen, zorgen over gezondheid, prestaties op school of  liefdesverdriet. Dat wat er tegen over staat  laat zich niet in woorden vatten. Verbondenheid omschrijft het misschien wel het best. 

Eerder schreef ik eens over onze dorpsvlag en hoe die ontstaan is. Op die blog kreeg ik een reactie van Gelkinghe: Mijn excuses voor het doorbreken van de unanieme euforie, maar ik vind die vlag wel een beetje Irakkerig. 

Natuurlijk heb ik direct de vlag van Irak opgezocht en ja dezelfde kleuren. Dat is even balen want heb je een vlag waar je blij mee bent en waarvan de symboliek overduidelijk is. Waar veel dorpsbewoners trots op zijn. Bij een aantal huizen wappert de vlag dagelijks aan de mast. Mooi gezicht en opeens is er een link met Irak. Nou niet een land om trots mee vergeleken te worden.

Inmiddels is dat helemaal weg want de afgelopen maanden zijn bewoners van een aantal landen in opstand gekomen. Het begon in Tunesie. En al snel volgde Egypte. De beelden van het Tahrirpein waren dagelijks te zien en met stijgende verbazing zag ik "onze vlag" steeds door het beeld. Iedereen leefde mee met de moedige strijd voor de eigen toekomst. 

En daar bleef het niet bij. Er kwamen geruchten uit Jemen waar men ook de straat op ging op in opstand te komen tegen de gevestigde orde. Regelmatig waren hier ook beelden te zien van mensen die meer openheid eisten.  Eerst viel het me niet op want op een gegeven moment borrelde het in een aantal landen. Maar opeen zag ik de vlag van Jemen en tot mijn verbazing datzelfde rode witte en zwarte.

Toch maar even beter opletten. De verbazing wordt steeds groter. Want er zijn ongeregeldheden in Syrie. en ja hoor weer die vertrouwde rode witte zwarte banen. Soms zit er een symbool bij maar altijd rood wit zwart.  

Het lijkt wel of die opstanden ontstaan daar waar de vlag die kleuren heeft. Toch maar eens kijken welke landen nog meer die kleuren voeren. Irak, dat wist ik al en het is te hopen dat over niet al te lange tijd daar ook veranderingen komen. En Soedan heeft ook een vlag rood wit en zwart (wel met een groen driehoekje). Wacht eens…. natuurlijk Soedan is ook erg onrustig ook daar is de bevolking in opstand.

En de bewoners van Zevenhuizen? Die zijn door de loop van de jaren ook zelfstandig geweest. En door recentelijke  de bezuinigingen bij de gemeente Leek is het actueler dan ooit. Toen de dorpsvlag werd gemaakt hadden we niet kunnen weten dat de drie banen rood wit en zwart zo prominent in het nieuws zou zijn. 

Harry, bedankt voor je commentaar op mijn weblog. Ja het is een beetje Irakkerig maar voor mij staat het veel meer symbool voor mensen die opkomen voor hun eigen toekomst. Iets om trots op te zijn.

Kom, laat me weer eens gaan zitten op de stoel van een klant die zich verwonderd over de dienstverlening van grote bedrijven. Canal Digitaal is deze keer aan bod. We zijn vorig jaar verhuist en we kregen nog post op het oude adres. Nu wil ik geen post meer van Canaldigital (of Canaldigitaal?) Dus maar eens naar de site en daar trof ik geen E-mail adres maar een soort Voice Response Systeem voor Email. Je weet wel, als je belt, krijg je een ellenlange keuze mogelijkheid. Bedrijven die hun klanten echt willen mishandelen doen dat ook op de digitale manier.

Het werkt als volgt: Zorg ervoor dat je nergens op de site een E-mail vermeld. Verwijs de klanten naar de Veel gestelde vragen (FAQ) De klant kan daar zijn vraag stellen en als het antwoord er niet staat krijgt de klant als beloning een envelopje waar als het goed is de klacht kan worden geuit. Slim bedacht want zo komt de vraag in het juiste bakje een soort E-mail voice response. De klant doet het werk maakt niet uit of dat belemmeringen opwerpt.

Alleen krijg ik dat **&&%&^$ envelopje niet (sorry voor het taal gebruik). De vraag maar eens op twitter gesteld hoe ik post van Canal digital kan stoppen. En zowaar kreeg ik een reactie van WebCareCD. Ik denk dat mensen twitter scannen bij CanalDigitaal. Dat werd een boeiende conversatie via twitter. 

JanHut 
Weet iemand hoe ik post van @CanalDigitaal kan stoppen wat een arrogante organisatie #durftevragen

CanalDigitaalWebcare
@janhut U kunt bij onze klantenservice aangeven dat u geen post van ons wilt ontvangen. Dit kunt u zowel telefonisch, schriftelijk of via email doen. (en daar zat een link bij die een foutmelding gaf)

JanHut
@WebCareCD Ik heb de hele site van #canaldigital doorgespit nergens een E-mail te vinden. wel een heeel nare FAQ. Bellen en dan VRS? Slecht!   

(OK ik ben niet echt aardig maar ik kon echt niets vinden en het was toen 22.45 dus bellen was ook geen optie)

CanalDigitaalWebcare
@janhut Het werkt als volgt, u stelt een vraag bij meest gestelde vragen, uw antwoord zit er niet bij, dan klikt u op de antwoordenvelop onderaan. De uitleg over dit principe staat als eerste meeste gestelde vragen startpagina als eerste optie. 

Nou ja zeg, krijg ik uit een annonieme bron wel heel erg hooghartige berichtjes. Ik kon het niet laten en er toch maar een tweet eraan gewijd.

JanHut 
@WebCareCD #arrogant van #canaldigital waarom niet een E-mail adres? Wat een hooghartig toontje: het werkt als volgt: Ik ben geen kleuter. 

WebCareCD 
@janhut #Excuses.160 karakers via Twitter dwingt tot korte berichten. Uitleg via FAQ is blijkbaar niet duidelijk genoeg.

(ja, als je denkt dat je 160 karakters via twitter kan versturen heb je altijd te kort, het zijn er maar 140).

CanalDigitaalWebcare
@janhut Email functie werkt prima, verwijzing naar email staat onderaan het antwoord veld in de vorm van een envelop. Het klopt dat dit niet bij uitleg over email is, overige antwoorden wel.

JanHut 
@WebCareCD Waardeloos #Canaldigitaal werkt niet blijf in rondjes klikken LEZEN!!! dit werkt niet. Mail me of bel me!!! het zijn 140 tekens!!

WebCareCD
@janhut U wordt gebeld door een van onze medewerkers. #CanalDigitaal belt met een afgeschermd nummer .

WebCareCD 
@janhut U bent lastig telefonisch te bereiken helaas.

Samengevat. Ik wil een mail sturen naar CanalDigitaal. Ik krijg de uitleg dat ik een vraag moet stellen bij FAQ. Ik krijg dan een aantal antwoorden en als mijn antwoord er niet bij zit krijg ik een envelopje waarmee ik een reactie in kan vullen. Behalve als ik de vraag stel: "hoe kan ik een email sturen?" Dan krijg ik dat envelopje niet. Ben ik nou gek of hebben ze daar een steekje los? Misschien had ik die vraag moeten stellen dan had ik dat envelopje wel gekregen

En dat laatste verwijt is hilarisch: ik ben slecht te bereiken. Gevoel voor humor hebben ze wel. Ik ben alleen bang dat ze het zelf niet eens door hebben.

CanalDigitaal bedankt ik heb weer veel plezier beleefd aan deze weblog. Oh ja, willen jullie de post naar ons oude adres Dwarshaspel 10,9354 VS Zevenhuizen stoppen?

Nagekomen bericht: vanmorgen 20 mei ben ik gebeld met een medewerker van CD hij wilde de postcode en huisnummer weten. Ik wordt uit het bestand gehaald. Het eerste bericht was van 2 mei. En nog vreemder is dat diezelfde middag Aukje werd gebeld door Canal Digital of we geen belangstelling hebben voor een CD Pakket. Maandag gaan ze weer bellen. Zo komen we er nooit af.

Het is zo mooi bedacht, laat mensen het zelf regelen en zet overheid en uitvoerende onderdelen van de overheid op afstand. Want als die iets moeten doen is het altijd niet goed, te langzaam en de kosten zijn te hoog. In de zorg zijn daar mooie voorbeelden van en er is zelfs een woord die daar wat mij betreft synoniem voor is: Mantelzorg Op wikipedia: Mantelzorg is de zorg voor chronisch zieken, gehandicapten en hulpbehoevenden door naasten: familieleden, vrienden, kennissen en buren. Kenmerkend is de reeds bestaande persoonlijke band tussen de mantelzorger en zijn of haar naaste. Daarnaast gaat het om langdurige zorg die onbetaald is. 

Het waren 2 verschillende werelden. Maar ergens is hulp aan familie en kennissen komen te vallen onder het domein van de overheid. Immers die heeft het vaak over mantelzorgers. Het is zelfs mogelijk een mantelzorger een schouderklopje te geven. Per jaar mag er 250 euro vrij gegeven worden uit het PersoonsGebonden Budget. De gedachte erachter is natuurlijk prachtig. Maar ergens voelt het als onnodig bemoeien met dingen die van nature goed lopen.

In mijn eigen omgeving zie ik het ook ontstaan. De overheid bemoeit zich met kleinigheden die prima door burgen kunnen worden gedaan. Maar verzaakt de hoofdlijnen zelf goed te regelen. Dat fenomeen zal alleen maar toenemen want de overheid krijgt steeds minder geld te besteden en heeft nu ontdekt dat het meer betrekken van burgers wel eens een besparing op kan leveren. En daar gaat het juist mis want dat is het probleem van de verkeerde kant benaderen.
Persoonsgebonden budget, dorpsbudgetten en meer vergoedingen voor zelfwerkzaamheid zijn prima om meer vrijheid en betrokkenheid te creëren. Door die betrokkenheid te stimuleren zijn burgers ook vaak bereid meer verantwoordelijkheid te nemen. Waardoor het eenvoudiger wordt dingen lokaal te regelen. Maar dit wordt vaak niet begrepen door overijverige ambtenaren en gaan ze zich bemoeien met de gang van zaken. Het probleem van een ambtenaar is dat hij of zij geen flauw benul hebben dat ze zelf ook geld kosten. Dat moet wel door de maatschappij worden opgebracht.

In mijn ogen is er een herijking nodig van de overheidstaken. De overheid zal veel meer in de rol moeten komen van het zo organiseren dat burgers zich zelf kunnen regelen. Maar dan ook zich er niet mee bemoeien. In de gesprekken met de gemeente hadden we laatst een mooi voorbeeld. De gemeente had besloten dat er geen vergunning voor een buurt barbecue meer hoefde worden aangevraagd. Toen ze dat bij ons op het dorp trots in een bijeenkomst kwamen vertellen schoot de zaal in een lach. Van de 24 buurtverenigingen die allemaal jaarlijks een buurt barbecue houden had nog nooit een die vergunning aangevraagd.
Het mag duidelijk zijn, ik ben voorstander van zelforganisatie.

Vanmorgen een bijzonder artikel in het Dagblad, een vechtpartij in het nieuwste opvallende Groninger kantoorpand van DUO en de belastingdienst.  "Het Cruiseschip" in de volksmond. Het zou komen omdat daar "het nieuwe werken" is ingevoerd. Medewerkers hebben geen vaste werkplek meer maar halen een laptop uit een locker en gaan naar een werkplek die vrij is. Waarom? Omdat het goedkoper is. Immer als iedereen een eigen werkplek zou hebben zou maar maximaal 75% bezet zijn. Er zijn veel deeltijdwerkers, mensen die weg zijn voor een vergadering of gewoon verlof. Die lege bureaus kosten klauwen vol geld dus we gaan aan "het nieuwe werken".  Zelf heb ik het ook mogen ervaren en het is prachtig om met collega's in een ruimte te zitten met 24 werkplekken en dan iedere morgen de opstelling van de dag te bekijken. Grotere afdelingen hadden soms nog meer werkplekken Sommige mensen hebben het gemakkelijk want die beginnen vroeg. En die zitten altijd op de zelfde plek. Anderen beginnen laat vanwege hun biologische klok of omdat kroost naar school gebracht moet worden. Dat kan dus blijkbaar uitmonden in een knokpartij. 

We hadden thuis vroeger een varkensbedrijf en de zeugen die geen biggen hadden (maar wel drachtig hoopten we) gingen naar buiten om van de zwangerschap te genieten of of drachtig te worden. Dikke pret voor de beer. Als het voertijd was, werden ze naar binnen gelaten naar een rij met kooien Het was leuk om te zien dat daar ook een soort hiërarchie was. Meestal kwamen ze redelijk op volgorde binnen en ieder had zo zijn eigen kooi. Vermakelijk te zien dat sommige vakens wel een per ongeluk de verkeerde kooi in liep. Die kwam er dan achter en probeerde dan achteruit er weer uit te gaan maar de rechtmatige bewoner wilde soms naar binnen dat leverde een gedrang op wat ik soms bij treinen nog wel eens zie. De een moet nodig naar binnen maar de mensen die eruit willen staan in de weg.
Vaak ging het erg gedisciplineerd. Regelmatig moesten de hoog drachtige zeugen naar de kraamafdeling en kwamen er nieuwe zeugen, die net gescheiden waren van de biggen, weer in de poule om naar buiten te mogen. Die nieuwelingen kozen dan maar een kooi die vrij was niet wetende of dat een vrije kooi was. Altijd een paar dagen onrustig. En als ik me het goed herinner waren er ook altijd varkens die het niet zoveel uit maakte. Die liepen gewoon als laatste de kooien bijlangs en namen gewoon een vrije kooi. Dat waren de varkens die gewend waren aan "het nieuwe eten".

Of al dit nieuwe werken een zegen is? Soms wel soms niet. Een bedrijf wordt er opener door. Je krijgt meer van collega's mee en dat kan handig zijn als je met dezelfde dingen bezig ben, maar het kan ook erg storen. Vandaar dat "het nieuwe werken" ook tot gevolg heeft dat mensen ergens anders gaan werken (bijvoorbeeld thuis). Maar het nieuwe werken is meer dan flexplekken en thuiswerken volgens mij. Het is wel wennen en je creëert zo een zakelijke werkomgeving. Tenminste volgens managers die maar een hekel hebben aan kindertekeningen en familie foto's op het bureau. Dat die behoefte er wel is zag ik eens in een Amerikaans kantoor met cubicals. Half hoge scheidings wanden die behangen waren met persoonlijke dingen en daar waren zelfs medewerkers die magnetrons meenamen om leftovers op te warmen. Dat zie ik in Nederland nog niet gebeuren.

Maar wat wat het ook doet: de beleving van een veilige werkomgeving komt in het gedrang. Collega's kunnen weken verdwijnen zonder dat mensen het merken. Het wordt onpersoonlijker. Toen ik in 1995 eens op een security training mocht in Chicago vroeg de trainer aan het begin wie er wel een een schietpartij op het werk had meegemaakt. Het waren er maar een paar die dat niet hadden ervaren. In ieder geval mijn 4 mede Nederlander en nog maar een paar Amerikanen niet. 90% wel dus. Is dat de volgende uiting van geweld in Nederland? Ik hoop het niet maar de omstandigheden worden er wel steeds meer voor geschapen.

Hoe kan het toch dat de uitdrukking intensieve menshouderij mij steeds door het hoofd speelt.