Blog van Jan Hut

Kunnen ogenschijnlijke tegenstellingen worden verenigd? Op dit moment lijkt het er op dat het in de politiek gaat lukken. Links en rechts samen.  Terwijl ze voor de verkiezingen elkaar nog in de haren zaten. Het zou wel eens het beste voor Nederland kunnen zijn. Beide partijen op zoek naar wat elkaar bindt meer dan wat elkaar scheidt. Geen zachte gepolderde compromissen maar echt op zoek naar een nieuwe maatschappij. Misschien is het niet handig om het zo te benoemen want dan lijkt het net of er iets groots staat gebeuren. En voorlopig is dat niet zo want we zullen nog door een moeilijke periode gaan. Want hopen op de groei die alles weer "gewoon maakt" is een illusie. Evenzo gaat de overheid niet een dicht vangnet spannen en komen met oplossingen waarbij er voor iedereen een oplossing is.

De afgelopen periode heb ik het boek "Pauperparadijs" gelezen, een boek van Suzanna Jansen over Veenhuizen  waar landlopers en wezen ondergebracht werden in een bedelaars kolonie. De maatschappij van de weldadigheid werd het genoemd.  Indrukwekkend om te zien hoe door de loop van de afgelopen eeuw de overheid heeft geworsteld met de vraag hoe om te gaan met zwervers en paupers. Heel erg herkenbaar want ons dorp Zevenhuizen is ook een veenkolonie en de veenarbeiders leefden ook onder miserabele omstandigheden. Heel kenmerkend is het dat het bijna niet mogelijk was uit de onderste lagen van de bevolking te ontsnappen . Een huwelijk tussen de verschillende lagen in de bevolking was uit den boze. Maar als één ding me duidelijk is geworden dan is het het onvermogen van de overheid om blijvende verandering aan te brengen in de leefomstandigheden van mensen. Op een of andere manier moet ik denkend aan de Vogelaars wijken.  We hebben in Nederland families waarvan de 2e of 3e generatie werkloos is. Ook onder de "nieuwe Nederlanders"  zijn families die niet gemakkelijk meekomen in onze maatschappij. Het is verleidelijk om veel voor de groepen aan de onderkant van de samenleving te doen. Voor die mensen die dat zouden willen adviseer ik het boek Pauperparadijs te lezen.

Samsom en Rutte zijn bezig er samen uit te komen en ik hoop ook dat ze de "keuze van het individu" weten te combineren voor de zorg voor de zwakkeren in de samenleving. Maar wel een maatschappij waarin iedereen meedoet . Een maatschappij waarin de burger maximaal invloed heeft op de handel en wandel van de overheid. Dat vraagt een andere overheid dan de huidige. Één die luistert en het handelen laat afhangen van de mening van de burger en ook ruimte geeft aan initiatieven van burgers. En dan niet een samenleving die de zwakkere in de watten legt maar een samenleving die met respect voor ieders talenten een te behappen uitdaging heeft. Want als één ding me duidelijk is geworden na het lezen van "het Pauperparadijs" is dat mensen aan de onderkant van de samenleving het liefst leven in een voor hun vertrouwde omgeving. 

Suzanne besluit haar boek met een ervaring die ze heeft tijdens de opening van het huidge gevangenismuseum. 

Maar het zijn de slaapkooi- en die mij de pas doen inhouden. Zes witte alkoven van gevlochten bandstaai op een rij – 90 cm breed, 1 meter 85 lang. Ze zijn net zo dicht opeen geplaatst als vroeger, toen elke zaal er honderd- twintig telde, en dat maakt dat ze er nog krapper uitzien dan die ene losse kooi, die ik tijdens mijn eerste bezoek aan Veenhuizen had gezien. Een van de alkoven staat uitnodigend open. Terwijl ik naar binnen kijk, komen er twee dames in mijn richting aangelo pen. Boven het geklikklak van hun hakken uit hoor ik ze praten over projectindicaties en programmatyperingen.

'Ach, wat schattig,' laat een van hen zich met een blik op de kooien spontaan ontvallen. 'Kijk nou toch, dit was vast en zeker voor de kleine crimineeltjes.'

Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. Ik wil ze inwrijven hoezeer ze ernaast zitten, maar in plaats daarvan stap ik de kooi binnen, bij wijze van onopgemerkt statement. Tot mijn verbazing is het daarbinnen niet eens onaangenaam. Het voelt zelfs veilig, alsof je je op een eilandje hebt teruggetrokken, op een plek waar niemandje kan raken.

In slechte tijden hebben we vaak de neiging om in ons holletje te kruipen. Stil wachten tot het over waait. Gewoon ons eigen ding blijven doen. Ook al weten we dat dat gaat veranderen of zelfs dat het over is. In zo'n tijd leven we nu ook. Zo nu en dan horen we: straks als het allemaal weer beter gaat….  En steeds vaker hoor ik dan mensen zeggen: dit gaat niet weer over hou er maar rekening mee dat het erger wordt. Vaak wordt er dan niet duidelijk wat er allemaal erger wordt. Maar met een beetje logisch nadenken zijn er wel wat dingen te verzinnen.

De huizenmarkt: iedere maand horen en lezen we dat de huizenprijzen dalen en dat er weer minder huizen zijn verkocht. Mensen die van die verhuizingen moeten leven, hopen dat het weer snel aantrekt. Maar de huizen zijn te duur en de banken mogen niet meer zo ruimhartig hypotheek verstrekken omdat hun balans niet goed is. De hypotheekrente aftrek wordt op termijn afgeschaft en dan zullen we terecht komen op de huizenprijs zoals die in Duitsland is. 50 jaar geleden was er leegloop op het Groningerland en toen werden de huizen zo goedkoop dat veel Duitsers de huizen kochten als 2e woning. Die zijn inmiddels weer vertrokken en in sommige dorpen zijn er weer gezinnen komen wonen.Maar hoe het ook wordt, de huizenprijzen hebben nog lang niet het dieptepunt bereikt. Dat kan heel heftig worden voor mensen die met een restschuld zitten. (De waarde van het huis is lager dan de hypotheek) Inmiddels zijn er al heel veel gezinnen die daar mee worstelen en dat zal alleen maar erger worden. Wachten tot het weer aantrekt lijkt me op dit moment niet de beste optie maar als je al klem zit is dit mooi kl**ten.

Een andere baan: Je werkt bij een baas en ziet om je heen dat collega's worden ontslagen, het werk neemt af en zelf heb je ook niet veel te doen. Als je in de 50 bent heb je al eens serieus nagedacht over je pensioen maar die datum schuift alleen maar op. Een natuurlijke reactie is, gewoon iedere dag trouw naar het werk gaan hopen dat het jou niet raakt. Maar weinig mensen gaan op die leeftijd actief aan het netwerken en houden alle opties open. Maar als je ooit dacht voor je 60e te kunnen stoppen dan schuift de datum nu wel heel hard op.

Energie: Nederland liep altijd voorop bij ontwikkelingen. Maar als je over de grens komst merk je dat duurzame energie daar echt leeft. Zonnepanelen waar je ook maar kijkt. Wij Nederlanders stellen nog vaak de vraag, kan dat wel uit? Bij ons is er ook een sterke toename maar we lopen echt achter. De energie prijzen blijven stijgen en een duidelijke duurzame oplossing is er nog niet. Wel zien we meer en meer hoe stinkend rijke oliemaatschappijen in de wereld opereren. 

Gezondheidszorg: de gemiddelde leeftijd wordt steeds hoger. Maar die laatste jaren zijn niet allemaal meer glorieus. De gezondheidszorg wordt steeds beter. Op hoge leeftijd kan er nog van alles worden vervangen en gerepareerd. Maar wanneer is het moment dat "het goed is". De vraag hoe een goede oude  dag er uit ziet wordt te weinig gesteld. We kennen allemaal de reclame van het "Zwitserleven gevoel". Hoe reëel is dat nog? Kan je nog genieten van een welverdiende pensioen na 40 jaar hard werken terwijl de generaties ervoor er 50 jaar of langer voor moesten werken en de generaties erna ook veel langer voor moeten werken. Dat "40 jaar hard werken" begint steeds minder heftig te klinken. Komende generaties zullen hier zo hun eigen gedachten over hebben. Zullen zij de kosten nog willen opbrengen voor de mensen die op zoek waren naar het "Zwitserleven gevoel"?

Onderwijs: Jarenlang kon men studeren en hiervoor ook nog een beurs krijgen die je geschonken werd als je met goed gevolg afstudeerde.  Daarnaast kon je ook nog bijlenen. Maar als het je niet lukt om af te studeren dan blijf je zitten met een schuld en ook de prestatiebeurs mag je nog terugbetalen. Ik las ergens dat er studenten zijn met € 100.000,- schuld die in 15 jaar moet worden terugbetaald. Ergens las ik de volgende passage

 Lenen loont 
Hoe hoger de opleiding, hoe hoger het inkomen. Hbo’ers (36.000 euro) verdienen gemiddeld 10.000 euro meer dan mbo’ers (25.000) (CBS). lenen voor een studie is dus een prima investering. 
Maar als je de studie niet haalt ben je de Griek onder de studenten. 

Alle bovenstaande onderwerpen hebben het in zich dat er iets gaat veranderen waar voorlopig het eind nog niet van in zicht is. Dat één en ander nog wel eens vervelend kan uitpakken zien we nu in Griekenland. Ook bij ons is dat voorstelbaar. Stel je voor dat er opeens een stemming ontstaat tegen een oliemaatschappij, de studiefinanciering of een bank en tel daarbij op de snelle opkomst van een massa zoals in Haren. Dan kan ook in ons land zomaar de vlam in de pan slaan.  Zeker als je beseft dat we er nog lang niet zijn. De huizenmarkt gaat echt niet aantrekken omdat veel mensen ook de bovenstaande punten wel herkennen en voorlopig geen avonturen aangaan met hypotheken in een markt met dalende huizenprijzen.

Ja we zullen nog een tandje terug moeten. Het mooie is wel dat de eerste tekenen van een nieuwe maatschappij zichtbaar worden. Minder geld gedreven, meer lokale initiatieven door samenwerken.  Grote bedrijven nemen duurzaamheid steeds serieuzer. In plaats van alleen overal een "duurzaamheid sticker" op te plakken gaan ze zich er ook meer en meer naar gedragen. Zie ook een aflevering van tegenlicht. Ze zullen wel moeten want net zoals bij mensen is het stil wachten tot het overgaat geen handige strategie. De luiken open. Kijken wat er in de wereld aan de hand is. Gelukkig hoor ik steeds meer mensen ook verwoorden dat het nog wel even zal duren. Maar degene die dit zegt is vaak niet pessimistisch. Integendeel juist niet omdat hij of zij ook weet dat de enige remedie is: de luiken open de realiteit onder ogen zien en er naar handelen hoe vervelend ook. 

En toen was opeens het weekend weer voorbij. Het laatste weekend van September staat voor mij altijd in het teken van Tocht om de Noord. Een wandeling van Lauwerszee tot Dollard tou. Naar de eerste regel van het Gronings Volkslied.En natuurlijk met een knipoog naar de barre "Tocht om de Noord". Natuurlijk is de wandeling  niet echt bar. Hoewel je na 2 dagen wandelen in Delfzijl aan komt en dan 80 kilometer hebt gewandeld je voeten wel signalen afgeven dit was niet "leuk"voor ons.  

En om eerlijk te zijn stap ik bij thuiskomst niet soepel en elegant uit de auto. Het is echt wel lopen op karakter hoorden ik van een mede wandelaar die in het dagelijks leven masseur is die nu zelf naar een massage verlangde.

Waarom het toch erg leuk is? Er is van alles te zien en beleven. Je loopt letterlijk door de geschiedenis van onze provincie. Dwars door musea, Kerken Galeries, bakkerijen, de kaasfabriek in Bedum, zelfbediening winkels, Buurthuizen Dorpshuizen en boerenschuren en stallen. Je proeft de geschiedenis en streekprodukten.

Het is voor mij een feest om te zien dat de dorpen steeds meer energie steken in iets te organiseren. Dit wordt erg door de organisatie van TodN gestimuleerd maar het is ook zichtbaar dat de dorpen zelf hier ook plezier aan beleven. Wat een promotie van Groninger Dorpen. Ik heb veel mensen van buiten de regio gesproken en allemaal waren ze enthousiast en met name verbaasd wat ze zagen en beleefden.

Prachtige voorbeelden van levende dorpsgemeenschappen die zich presenteerden. Maar tegelijkertijd is het merkbaar dat het ook iets met die dorpen doet. Het begon zaterdag in Grijpskerk en nog maar net op stap of de wandelaars kwamen tot hun stomme verbazing dwars door een zelfbediening.   Daarna door een slagerij. Al wandelend oor het noorden van Het Westerkwartier gingen we richting Bedum. Absoluut onvergetelijk was de actie in Garnwerd waar we een nieuw been konden krijgen. Er waren al veel gestekt en we waren getuigen van de "bloederige taferelen"die dat met zich meebrengt. Het enthousiasme straalde eraf. Wat moet dat een voorpret opgeleverd hebben in dat kleine dorp en ik hoorde ook van een leuke afterpartie in een dorp die toen de wandelaars weg waren nog door gingtot de kleine uurtjes.  

Zaterdag waren er schitterende luchten te zien. soms met prachtige gouden randen tegen een wit wolkendek of een erg blauwe lucht. Het regende zo nu en dan maar dat mocht de pret niet drukken.

Zondag begon met een prachtige zonsopkomst en schitterend weer de rest van de dag. Ook nu weer prachtige evenementen,  De dorpstuin van Stedum, de jonkvrouw in Lellens die zich erg zorgen maakte over het gepeupel dat steeds meer te zeggen krijgt. (zie foto) Garrelsweer met een hele serie van vertellers. Eigenlijk zijn de 40 kilometer het ondankbaarste publiek. Die hebben weinig tijd om al dat moois te bekijken Dat is dan gelijk het dilemma. Als je alleen een deel van de route loopt, heb je wel tijd voor al dat moois maar je mist onderdelen en om eerlijk te zijn voor een geoefende lopen moet er ook wel een beetje uitdaging in zitten anders is het geen Tocht om de Noord.

De organisatie en natuurlijk ook alle vrijwilligers onderweg in de dorpen of bij boerderijen. Geweldig bedankt. 't was GOUD!!!  

De kiezer heeft gesproken. links en rechts hebben gewonnen. Wat overblijft is het lege midden. De plek waar ik me het beste thuis voel. De aanloop naar de verkiezingen werd bepaald door de strijd tussen VVD en PvdA. Nuchter bekeken is de uitslag niet eens zo vreemd. 

De socialistische gedachte vermengt met het liberalisme.  De zorg voor elkaar maar degene die de grootste inspanning levert of het slimst is krijgt meer (OK misschien wel het meest). De afgelopen week kreeg ik een leuk verhaaltje onder ogen waar ik even over moest nadenken

De 10 vrienden en hun stamkroeg "Nederland"

Tien vrienden gaan elke dag samen naar hun stamkroeg "Nederland" om een paar biertjes te drinken. De rekening bedraagt iedere dag € 100. Normaal gesproken zou iedereen € 10 moeten afrekenen, maar de vrienden hebben uiteenlopende inkomsten en besluiten de rekening volgens de verdeelsleutel van de Nederlandse belastingen te betalen. Dat geeft de volgende verdeling: De eerste twee (de armste) betalen niets. De 3de betaalt € 1 De 4de betaalt € 2 De 5de betaalt € 3 De 6de betaalt € 5 De 7de betaalt € 7 De 8ste betaalt € 10 De 9de betaalt € 16 De 10de betaalt € 56 Hoewel de rijkste meer betaalt dan de andere negen bij elkaar is iedereen tevreden met de oplossing en treffen ze elkaar dag in dag uit in de stamkroeg. Totdat de uitbater op een dag besluit de groep korting te geven. "Omdat jullie al jaren goede klanten zijn en hier iedere dag komen, geef ik jullie vanaf vandaag € 20 korting per dag. Ik zal dus nog maar € 80 per dag berekenen voor de gedronken biertjes.

Op advies van de kroegbaas besluiten de vrienden de 20% korting door te berekenen op de bedragen die ieder betaalt. Die avond rekenen de mannen als volgt af: De eerste twee betalen nog steeds niets De 3de betaalt € 0,80 in plaats van € 1 De 4de betaalt € 1,60 in plaats van € 2 De 5de betaalt € 2,40 in plaats van € 3 De 6de betaalt € 4 in plaats van € 5 De 7de betaalt € 5,60 in plaats van € 7 De 8ste betaalt € 8 in plaats van € 10 De 9de betaalt € 12,80 in plaats van € 16 De 10de betaalt € 44,80 in plaats van € 56 Het lijkt een oplossing waarmee iedereen tevreden moet zijn: de twee armste vrienden drinken nog steeds voor niks en iedereen is die avond goedkoper uit. Wie zou er kunnen klagen?

Eenmaal buiten, begint iedereen te rekenen. "Ik heb maar 20 cent van de korting gekregen!" roept de 3de vriend. De 4de zegt: "Ik krijg ook maar 40 cent van de 20 euro korting, terwijl de 10de er € 11,20 van krijgt!". "Dat is waar," zegt de 5de, "waarom moet hij € 11,20 krijgen, terwijl ik maar 60 cent krijg? De rijkste krijgt het grootste gedeelte van de korting!". "Ho even," roepen de eerste twee. "Wij twee hebben helemaal niets gekregen. Dit systeem buit de armen uit!" De negen mannen omringen de 10de, intimideren hem en noemen hem asociaal.

De volgende avond is de 10de man niet aanwezig. De negen andere nemen plaats en drinken hun biertje zoals altijd. Alles gaat goed tot op het moment dat er betaald moet worden. Ze ontdekken dan iets interessants: ze hebben niet genoeg geld om te betalen, zelfs niet om de helft van de rekening te betalen!

Het verhaal trof ik op Facebook en de moraal van het verhaal we moeten oppassen dat de rijkste mensen niet uit Nederland vertrekken. Het mag duidelijk zijn dat dit verhaaltje niet afkomstig is van iemand met weinig of geen inkomen. Ergens had ik ook nog een verhaaltje liggen over het rijk worden aan een luchtbel. Die gaat als volgt:
 

Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij verklaarde eikels te willen kopen en wilde daar een Euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de dorpsgenoten snel eikels te verzamelen. De man kocht een week later duizenden eikels voor een Euro per stuk. De man verklaarde dat hij een week later zou terugkomen en twee Euro per stuk zou betalen per eikel. Opnieuw begonnen de dorpsgenoten eikels te verzamelen, alhoewel er veel minder eikels over waren. De man verscheen een week later, betaalde twee Euro per stuk en verklaarde een week later opnieuw te verschijnen en vijf Euro per eikel te betalen.De voorraad eikels was vrijwel opgeraakt en de dorpsbewoners zetten alles op alles om maar nieuwe eikels te vinden. Ze vonden er toch nog een paar. De man verscheen precies op tijd een week later, betaalde vijf Euro per eikel en verklaarde een week later terug te komen en twintig Euro per eikel te betalen.De dorpsbewoners konden echter geen eikels meer vinden. Toen verscheen er een dag later een tweede man met een grote zak eikels op zijn rug. De dorpsbewoners vroegen of ze de eikels van de man konden kopen, maar de man vroeg er 15 Euro per stuk voor. De dorpsbewoners verzamelden al het geld wat ze konden vinden. Al het spaargeld wat ze hadden legden ze bij elkaar en ze kochten de grote zak eikels. Een week later verscheen de man echter niet meer. Ze zagen de man nooit meer. Ze waren al hun geld kwijt en het enige wat er achter bleef was een grote hoeveelheid eikels.

Opeens wordt het me duidelijk de "eikeltjeskoopman" ging regelmatig met zijn vrienden naar de kroeg. En als we dan het verhaal even doortrekken dan lijkt het me niet onredelijk dat hij een deel van de eikeltjes terugkoopt (of misschien alle). En dan hopen we dat hij zo snel mogelijk naar het buitenland gaat.

Oneindige groei…. degene  die daar nog in gelooft is niet meer van deze wereld. De afgelopen weken is me één ding duidelijk geworden: de wereld is op te delen in 2en. Niet (alleen) links of rechts maar zij die geloven in dat het allemaal wel weer "normaal" zal worden en degene die weten / voelen / geloven dat er dingen radicaal gaan veranderen. Dat de wereld er anders uit gaat zien. Natuurlijk een grote groep mensen zal nog jaren kunnen doorleven zoals het nu gaat misschien iets minder uitbundig en een enkeling juist nog uitbundiger dan nu het geval is. (de superrijken) Maar voor een snel groeiende groep betekent het ingrijpende veranderingen in levensstijl.
 

Gewoon even wat voorvallen die me aan het denken zetten:

1e voorbeeld: Ben Verwaayen was bij Zomergasten op TV. Ben (zo moesten we hem toen noemen)  was ooit directeur bij PTT Telecom. Ik heb hem een paar keer horen spreken en hij had het vermogen je op het puntje van de stoel te krijgen. Een mooie uitzending, die jammer genoeg niet meer te zien is bij Uitzending gemist. Ben vertelde van zijn ambitie, dat hij zich geen leider vindt, zijn fascinatie voor darten, zijn bewondering voor de toespraak van Steve Jobs maar ook zijn betrokkenheid als vrijwilliger bij de Nederlandse politiek. Een super optimistich mens maar ook met een duidelijke boodschap: denk nu niet dat in Nederland / Europa alles bij hetzelfde blijft. We moeten een stapje terug, veel stapjes. We zullen moeten delen met opkomende landen die gaan bepalen wat er in de wereld gebeurt of we het leuk vinden of niet. Je doet mee of niet.
 

Een 2e voorbeeld: Rikus stuurde me een artikel van het DvhN. Unilever bereidt zich voor op armoede in Europa. Unilever wil volgens Zijderveld leren van Azië, waar het winst maakt ondanks zeer lage prijzen. "In Indonesië verkopen wij flessen shampoo voor 2 tot 3 cent, en verdienen wij desondanks behoorlijk geld. Wij weten hoe dat moet, maar in Europa zijn wij het in de jaren voor de crisis verleerd."

3e voorbeeld: de daling van de huizenprijzen het afgelopen jaar. (zie hiernaast) En daar zit je dan met je top hypotheek, een aantal jaren geleden afgesloten bij de bank. Het leek zo mooi de maandelijkse lasten van de hypotheek gingen naar beneden, en je kreeg € 40.000,- op je rekening overgemaakt. OK het was een aflossingsvrijehypotheek maar wat gaf dat, de prijzen bleven toch stijgen. Begrijp me goed, ik kan het me goed indenken, wie kan er zo'n aanlokkelijk aanbod afslaan. Wij hebben dat aanbod ook gehad alleen hadden we (gelukkig) op dat moment geen behoefte aan € 40.000,- extra. Het is wel extra zuur dat diezelfde bank nu opeens niet meer thuis geeft. Zeker niet als je starter op de woningmarkt bent.
 

 4e voorbeeld: Douwe Egberts is weer een Nederlands bedrijf. Er moest nog even een vuiltje worden weggewerkt de winst was gehalveerd tot 118 Miljoen Euro (Ai ai wat erg) door het stijgen van de koffieprijs en fraude in Brazilie. Maar het bedrijf straalt van de ambitie en op de vraag wat we er van zullen merken vertelde de baas: Allerlei nieuwe dingen: Nieuwe verpakkingen, Nieuwe Senseo, meer smaken. Toch wel een groot verschil met de uitspraak van Unilever. Oh ja, ik was de afgelopen week ergens op bezoek en op de vraag of ik koffie wilde kreeg ik de keus uit 8 verschillende smaken. Gewone koffie graag was mijn antwoord… juist die was er niet. Ik denk dat Unilever het beter begrijpt dan DE Master Blenders.  
 

5e Voorbeeld Mijn gemeente Leek moet bezuinigen (what's new) Ook daar durven ze niet door te pakken. Bovenop de maatregelen van het vorig jaar gaan ze de sportverenigingen verder uitkleden. Er moet huur betaald worden voor de sportvelden en de kleedkamers worden geprivatiseerd. Zo  nog 10-tallen andere onderwerpen. Het ambtelijk apparaat blijft wel in tact.   Raar eigenlijk nu er op veel gebieden steeds minder is uit te voeren binnen de gemeente. Oh ja vacatures ontstaan door pensioen worden niet opgevuld. Ja ja net nu de pensioenleeftijd is opgetrokken.Komt de vraag naar boven: is de gemeente er voor de bevolking of de bevolking voor de gemeente. In Leek duidelijk het laatste. Oh ja de kavels in Leek gaan in de aanbieding 15% korting en er is keus genoeg. Nu vanaf € 243.900 vrij op naam voor een kavel: koopje en dan moet er nog wel even een woning op die past in de omgeving. (in een andere buurt zijn de kavels iets groter en de prijzen iets lager daar vanaf € 217.800 vrij op naam.)

6e Voorbeeld Vanavond was er op 1Vandaag een discussie met Betty de Boer (uut Grunn) en een dame van de CU. Het schijnt dat de VVD uitgaat van weer een groei van de huizenprijzen. 1Vandaag peilt altijd de meningen van de kijkers en die verwoorden precies wat ik ook voel. Rond de 70 % wilde de hypotheek rente aftrek afschaffen zo snel mogelijk. Door het opnemen van de overwaarde zitten ze nu door de daling van de huizenprijzen met een restschuld. Door deze en andere oorzaken zitten nu 800.000 mensen  in de problemen met een schuld die veel hoger is dan de waarde van het huis. Natuurlijk is het stijgen van het consumentenvertrouwen en het groeien van de economie een mogelijk scenario. 
 

Toch geloof ik niet in zo'n scenario want 800.000 Nederlanders is veel. Meer dan het aantal werklozen. Meer dan een miljoen Nederlanders zitten dus in een lastige situatie. Ik denk dat het overgrote deel van de Nederlanders de ernst voelt. There is no easy way out. Dat was ook de boodschap van Ben Verwaayen. De situatie accepteren en handen uit de mouwen en er het beste van maken. Niet alles van de overheid verwachten (die zijn veel te druk met zichzelf) maar situatie accepteren en schouders er onder. De rest van de wereld wacht echt niet op Nederland. Na verloop van tijd ontstaat er wel een nieuwe werkelijkheid. Misschien wel een waar de zeep in Nederland maar een paar cent kost en de koffie een paar centen meer dan de boer in Zuidamerika of Afrika er voor kreeg. Gewone koffie. 
 

Natuurlijk zullen er nog lang mensen in benzine slurpende 4-wheel drives rijden en met mega jachten over de wereld trekken. Maar de gemiddelde Nederlander zal meer en meer te maken krijgen met nog meer de zorg voor alle dag. De eerste politicus die dit alles klip en klaar kan verwoorden zonder te beloven dat koopkracht gelijk blijft, zorg goed geregeld is en dat Nederland alles gewoon op peil blijft, die de ballon van oneindige groei doorprikt, die doorziet het ook en die krijgt mijn stem.

Zie ook http://www.janhut.nl/wordpress/2012/08/04/zzp-er-en-de-voedselbank/

of 

De feestweek zit er weer op. Voor de 50e keer braderie op het dorp. Rond die braderie is de feestweek ontstaan. Jarenlang was die feestweek een mega evenement waar de Disco Pruim een behoorlijke duit in het zakje deed. Inmiddels is Pruim er niet meer en wat overblijft is een dorpsfeest.. Tijdens de hoogtijdagen werd het dorp overspoeld door duizenden mensen van buiten het dorp die kwamen voor de bekende artiesten. De laatste paar jaren zijn er spelletjes, boeren dagen, tochten op de fiets, motor, auto of hardlopend.

Het zet ons dorp Zevenhuizen er door minder op de kaart maar juist de interne banden worden sterker. In de massale opkomst voor topacts gingen de dorpsbewoners een beetje kopje onder. Natuurlijk kropen we wel bij elkaar ergens in een hoek van de gigantische feesttent maar het had weinig te maken met het dorp. Dat is nu wel anders.

Zelf vind ik het leuk om door een andere bril naar alles te kijken. Waar gebeuren de bijzondere dingen waar zie je nieuwe initiatieven ontstaan die bijdragen tot een "leuker dorp"? De braderie is een bevestiging van bestaande contacten. Een heel hoog reünie gehalte.  Sommige mensen spreek je maar eens per jaar en dat is dan op de braderie. De middag voor ouderen voorziet ook wel in een behoefte. gezellig bij elkaar zijn. De wedstrijden, hardlopen, fietsen of volleyballen wordt georganiseerd door mensen die die hobby toch al hebben maar er zijn ook veel die de gelegenheid gebruiken om kennis te maken met die hobby. Of het is gewoon vermaak met het vijver spektakel met Fiets 'm d'r in, Buikschuiven, kruiwagenrace of paalgevecht. Zeuv'mhuzen Got Talent had een wat aarzelende start maar kan leuk worden als het echte talent zich toont. Dat dat er is, is wel duidelijk want een poosje geleden had een van de buurtverenigingen een avondvullend programma met alleen al de inwoners van de straat. En natuurlijk heeft ons dorp een rijke pophistorie dat is te zien op het 7huuster popdossier.

We hadden bedacht dat een dorpsbrunch op de zondag na de feestweek een leuke toevoeging zou zijn. Mooi bedacht maar er was te weinig belangstelling. Opeens was er wel op vrijdagavond een gezellig samenzijn bij de organisatoren van de agridag. Op het festivalterrein met een vuurkorf en trekzak muziek. De mensen die er bij waren hebben daar super van genoten. Het was niet georganiseerd ontstond spontaan. Maar geeft wel inspiratie om volgend jaar het misschien iets uit te breiden met nog wat vuurkorven en akoestische muziek. 

Het zit er weer op, back to normal. De scholen beginnen over een paar weken weer het verenigingsleven wordt weer opgestart. Het dorps gevoel heeft weer een boost gekregen. Dat allemaal in een wereld die steeds complexer wordt en waar het moeilijk te voorspellen is waar het allemaal naar toe gaat. Dan is het een geruststellende gedachte dat je in de directe omgeving een hoop mensen kent die zich belangeloos in willen zetten. De afgelopen week was dat voor de feestweek. Maar als er echt iets serieus moet gebeuren dan is het voorstelbaar dat dat ook zo georganiseerd kan worden want  de banden zijn er en je kent ieders "eigen aardigheden".  

Over het algemeen kom je alleen maar positieve uitingen tegen op de social media. Vaak berichten van: kijk mij eens, kijk eens waar  ik nu (mee bezig) ben. Berichten over leuke uitjes, foto’s van nieuwe aanwinsten, het gezin of huisdieren.

Aan de andere kant veel verhalen over dingen die frustreren. Klachten over bedrijven, dingen die in de maatschappij niet deugen. Maar heel zelden kom je verhalen tegen die openhartig gaan over problemen waar iemand mee kampt. Natuurlijk zijn er blogs over ziekten en alles wat daarmee te maken heeft. Maar verhalen over hoe iemand probeert het hoofd boven water te houden kom ik maar zelden tegen. Toch moeten er inmiddels veel zijn want we komen uit een periode waar de groei niet leek te stoppen. Huizen bleven maar stijgen in prijs. Dus een stevige hypotheek was geen probleem want na verloop van tijd was het huis (veel) meer waard dan de hoogte van de hypotheek.

Banken werkten hier graag aan mee. Je werd voor gek verklaard als je niet de overwaarde op je huis verzilverde want wat daar kon je leuke dingen mee doen. Hoe anders is het gelopen. Het kan niet anders dat hele grote groepen mensen worstelen met een te hoge hypotheek terwijl het huis moeilijk verkoopbaar is. En dat wordt erger als er dan ook nog andere omstandigheden niet meewerken. Verlies van een baan, ziekte, als zelfstandige het opdrogen van opdrachten of het ineenstorten van een markt. Dan kan je in een kort ogenblik opeens aan de verkeerde kant van de streep zitten. Het kan ons allemaal overkomen.   

Een poos geleden stuitte ik op de weblog van Emile hij schreef over dat hij als hoogopgeleide ZZP-er naar de voedselbank ging. Een erg openhartig verhaal en daar wilde ik graag eens met hem over praten. Dat was de afgelopen week. Het werd een erg fijn gesprek in Wildervank. Emile is de afgelopen periode noodgedwongen gestopt met zijn coachingsactiviteten. Daar zit een heel verhaal achter dat goed staat beschreven op de weblog van Emile. Nu is hij bezig met Barbera met de productie en verkoop van de Waddntas. Een prachtig mooi concept. Van oude De Waard tenten maken ze tassen in allerlei vormen, soorten en maten. De tenten krijgen op deze manier een nieuwe bestemming een nieuw leven. Het lijkt wel op het leven van Emile en Barbera. Ze wonen nog maar pas in Wildervank en leren de omgeving steeds meer waarderen. Dat was ook een onderwerp van het gesprek: het dorpsleven. Daar moeten ze nog wel wat aan wennen.

Natuurlijk ging het ook over de zakelijke kant en hoe lastig het is om de eindjes aan elkaar te knopen. Hoewel het verhaal niet vaak van anderen te horen is, moet het op heel veel plaatsen spelen. Emile weet het verhaal goed te vertellen zonder wrok en met een duidelijk beeld van de situatie. Ik kan me voorstellen dat hij goed is als coach. Maar die activiteiten heeft hij “losgelaten”. Hij heeft bewust gekozen “het verhaal” te vertellen en dat levert allerlei reacties op.

Dat zo’n verhaal verder de wereld in trekt werd me afgelopen week duidelijk toen ik op Linkedin de volgende opmerking kreeg:

Hello Jan, a friend of you picked me up on monday on hitchhiking. (didn't ask for his name, he's a fotographer grown up in Venlo, studied in Groeningen) . We talked about social networking tools for real world change, which is my passion and he mentioned you and a project you did (7huizen?)
Florian

Florian heeft dus met iemand gesproken over veranderingen in de wereld en daarbij werd mijn naam genoemd in relatie tot de verkiezing tot leukste dorp van 7huizen. Ik vraag me nu natuurlijk af wie die “friend” geweest is.

Ik hoop dat deze blog over Emile, de Waddntas ook zo’n verhaal is die de wereld in gaat. Mijn vraag: lees het verhaal van Emile, kijk eens op de site van de Waddntas en help het verhaal verder.

Het zit er weer op: voor de 4e keer de vierdaagse in Nijmegen gelopen en de reacties zijn hartverwarmend. Het was wel weer een beetje afzien. Mijn voeten hebben nog niet de normale afmetingen ze zijn nog wat opgezet. Natuurlijk doe je Nijmegen niet zo maar even, aan de andere kant is het voor de meeste mensen  die gezond zijn denk ik wel te te doen. Je moet er alleen wel wat voor over hebben. Het "trainen"vooraf vergt veel tijd. En dat doe je niet door zo nu en dan een blokje om te lopen. Vooraf moet je echt wel een paar keer de afstand gelopen hebben. En dat kost tijd. 40 kilometer (ben je man en  jonger dan 50 dan moet je 4x50km) lopen ben je toch al snel een dag onderweg. Natuurlijk zijn er natuurtalenten die nauwelijks hoeven oefenen of het in 6 uur en minder lopen maar dat zijn uitzonderingen. 

Het merendeel van de lopers moet het hebben van doorzettingsvermogen. Want dat heb je wel nodig. Dat maakt Nijmegen zo leuk. Je zit met elkaar in hetzelfde schuitje. Om je heen zie je dat mensen het zwaar hebben. Maar de wil om het te halen straalt er van af.  De spontane gesprekken onderweg zijn voor mij ook pareltjes. Soms als "ships in the night" spreek je iemand en even later is die weer weg om elkaar nooit weer te treffen. Anderen tref je juist regelmatig. Heel vaak hoor je ook dat er gestart is met een groep maar dat er maar 1 iemand door heeft gezet en vast besloten is om de streep te halen, de rest is afgevallen. 

Ook heel vaak lopen mensen voor een goed doel, voor een ziek of overleden iemand. Ieder heeft zo zijn of haar verhaal. Soms in een groep en soms alleen. Ieder beleeft het ook op zijn of haar eigen manier. Sommigen vinden de start fantastisch. Voor mij is dat het saaist, de dronken studenten zijn over het algemeen vervelend., zelden leuk. Nijmegen zelf is saai, veel nieuwbouw en soms ook grote stukken dezelfde route. Maar buiten Nijmegen wordt het leuker, veel stukken zonder publiek en dan opeens een dorp dat helemaal op de kop staat. Voor mij als dorps mens natuurlijk geweldig. Extra leuk om dan onderweg Hans Verheijen te treffen de voorzitter van de Landelijke Vereniging van Kleine Kernen. Dan weer de ruimte en opeens een streekje waar mensen iets hebben georganiseerd. Maar ook de dorpen waar nauwelijks doorkomen aan is zo druk. Bij de terugkomst in Nijmegen hebben sommige straten dat ook wel. Ik kan me vergissen maar het is toch net even anders dan in de dorpen.

De dinsdag is voor mij het zwaarst (maar ook het kortst) de donderdag het leukst. Hoewel deze keer ook de donderdag weer erg nat was. Aan de andere kant geeft dat nog meer verbondenheid. De laatste dag op de Via Gladiola. Voor veel mensen het hoogtepunt. Persoonlijk ervaar ik dat anders, te veel mensen en te weinig sfeer. Dit jaar was het bij de intocht gelukkig mooi weer en dan komt voor mij het punt wat me het meest raakt, de patiënten van het Radboud ziekenhuis in hun bedden langs de kant. Dat doet je gelijk alle ongemakken vergeten. Veel van de patiënten leveren ook een topprestatie, ze knokken voor hun gezondheid. Dat relativeert gelijk de inspanning van de 4daagse.

Blij dat ik hem kan en mag lopen, bij leven en gezondheid volgend jaar weer!  

Mijn vorige blog ging al over "het laten gebeuren". (proces regie noemde ik dat). En zoals zo vaak komt het onderwerp ook in de week erna nog wel eens ter sprake. Het werd dezelfde dag nog besproken op de omroep Zuidplas in Zevenhuizen Zuidholland. (zie en luister onderaan de vorige blog) Ook de rest van de week kwam het regelmatig aan de orde. Want burgers en inwoners moeten meer zelf doen en dat leidt tot vermakelijke situaties. Ik las dat in de gemeente Borger Odoorn een wethouder de opdracht van de raad heeft om te bezuinigen op groenonderhoud en hij kreeg de tip de bevolking in te schakelen. Dat idee komt van de PvdA. De maakbare samenleving nog in volle glorie, zo fout. Niet dat ik tegen ben om het zelf doen, integendeel, er is geen groter goed. Maar de gedachte dat een gemeente dat kan regelen door het te roepen is helemaal fout gedacht.

Het begint bij de bewoner. Die ergert zich aan de omgeving en wil er wel iets aan doen maar trof jarenlang een overheid die dat dwarsboomde met voorschriften en verboden. Bij ons op het dorp kregen bewoners letterlijk te horen dat het niet mocht. En dan heb ik het over vrij recent. Ook onze gemeente komt nu op het idee dat het goedkoper en opeens krijgen we de vraag of we het niet willen. Nee dus,  niet alleen omdat het goedkoper is voor de gemeente.

Toch zijn we wel bezig met onze eigen leefomgeving we hadden een opruimactie in het kader van NlDoet en daar was ook de wethouder bij. Er zijn veel meer initiatieven om ons dorp netjes te houden. We zouden zelf zand aanbrengen in het park en een bank repareren. De gemeente zou het materiaal bezorgen. Alleen daar stokt het dan weer even. En wat mij betreft draait het om dit soort zaken als ik het heb over proces regie. Natuurlijk kan je dagelijks of wekelijk bellen met het gemeentehuis. Via de wethouder of burgemeester is er vaak wel wat meer mogelijk. Maar het gaat niet alleen om dat zand of planken. Het gaat erom dat de gemeentelijke organisatie ook ziet dat dit is wat ze kan helpen in tijden van bezuinigingen.  Het gaat om het proces van loslaten als gemeente en de bewoners het zelf laten doen. Dat vraagt een andere houding. Dit proces is nog niet echt op gang bij onze gemeente anders hoefden we niet zo lang te wachten.

Maar het brengt het dorp ook een hoop als we het zelf doen. Ja het kost tijd en energie van mensen die het vaak al druk hebben. Maar tegelijkertijd wordt het dorp, straat of wijk ook weer een beetje van onszelf. Een mooi voorbeeld is de kabelkast bij ons voor de deur. Die wordt regelmatig beplakt met posters. Sinds enige tijd houden we die schoon van posters. En langzamerhand blijft hij langer schoon. Zodra er weer één hangt wordt hij weer verwijderd. (dat wil het best als de lijm nog nat is). Een bestaande poster nodigt uit tot het plakken van een volgende. En een discussie met een plakker levert alleen maar stress op, want hij heeft een doel posters plakken. Even wachten tot hij of zij weg is en hup in de container.

Oh ja en het met elkaar iets doen heeft vaak een leuk bijeffect. Je raakt met elkaar aan de praat en voor je het weet is er weer een plan, idee of actie gestart. Want daar gaat het om mensen ontmoeten in een plezierige sfeer. Dat kan tijdens een vergadering in een dorpshuis of Multifunctioneel centrum. Maar als je dat niet hebt, zijn er nog mogelijkheden te over. Ik kreeg een mooie tweet uit Laag-Soeren. Daar gaan ze met een dorpscaravan, straat voor straat bij langs en nodigen mensen uit voor een gesprek. Leuk idee. Ergens anders doen ze het aan de keukentafel. Maar het kan ook tijdens het schoonmaken van een wegwijzer. Het gaat om de ontmoeting. En soms lijkt het daarna wel als vanzelf te gebeuren

Soms vraag ik me af "waarom doe ik dit?". Wandelen is leuk om te doen 10, 20 kilometer is prima te doen. 25 gaat voor mij ook nog wel maar boven de 30 moet er een knop om, dan is het even doorzetten.  Dan komt er altijd wel een moment van waarom ben ik hier weer aan begonnen?" Gisteren war er weer de jaarlijkse Billie Turftocht bij ons op het (leukste) dorp en de belangstelling was groter dan ooit. Het was een prachtige wandeling in onze achtertuin. De omgeving waar ik al mijn hele leven woon en voor mij zo gewoon.   

Heeft het wel iets: de sfeer vooraf waar iedereen vol verwachting nog even een kopje koffie drinkt, de ontmoetingen onderweg,  de reacties van mensen aan de kant die het een geweldige prestatie vinden en de finish waar je de laatste kilometers naar verlangt. Het zit er weer op en thuis is het bijkomen van een inspannende prestatie. Het grappige is dat een wandeltocht geen verliezers kent. Iedereen levert een prestatie naar kunnen. Of het 15, 25 of 40 kilometer is. En voor de echte "die hards" kunnen nog een Kennedymars lopen (80 kilometer).  

De afgelopen week mocht ik weer 3 keer het verhaal vertellen over wat we beleefden als "leukste dorp van Groningen". Hoe we met elkaar een geweldig leuke periode beleefden zonder dat er een plan was. Met elkaar! Dinsdag 2 keer in Zuidhorn en zowaar woensdag een optreden in den vreemde in Harderwijk. Ik mocht op de kwaliteitsdag een verhaal houden over zelforganisatie. Het voordeel is dat je ook gelijk een stuk meekrijgt van de andere presentaties. Zo mocht ik een verhaal horen van Bob Hutten over hoe hij zijn bedrijf ziet. Hij noemde in zijn verhaal dat de afgelopen tijd "zingeving"opeens verscheen op plaats 2 als eis voor een aantrekkelijke werkgever. Salaris staat op 1. Daar sta je dan als bedrijf als "money making machine". Willen nieuwe medewerkers opeens weten waarom je de dingen doet die je doet. En als je daar geen goed antwoord op hebt, krijg je het lastig in de toekomst om goed personeel te vinden volgens Bob.

Je komt dan als bedrijf niet weg om het lijstje van People, Profit, Planet  in te vullen. Door overal een stickertje "groen" of "duurzaam" er op te plakken. Je zult als bedrijf geconfronteerd worden met de vraag waarom je de dingen doet. En die vraag is al zo oud als de weg naar Rome "waartoe zijn wij op aard".

De "waaromvraag wordt gesteld door medewerkers en klanten. Zo kan ik me voorstellen dat lang niet iedereen bij een tabaksfabriek klant wil zijn bij of daar wil gaan werken. Hetzelfde geldt voor een casino. Terwijl de beloning er prima is.

Er zo over denkend zie ik opeens een 2-deling in de maatschappij ontstaan. Een grote kloof tussen arm en rijk. En dan niet in termen van geld maar in termen van zingeving. Buurtzorg is een organisatie waar rijke mensen werken. Daar kom je snel achter als je eens met iemand van Buurtzorg spreekt. De medewerkers bij banken zijn straatarm. Niet dat banken allemaal slecht zijn maar het is maar net hoe ze met de waaromvraag om gaan. 

De laatste presentatie woensdag was van Martijn Aslander. Al jarenlang komen Martijn en ik elkaar tegen. We kijken redelijk op dezelfde manier naar de wereld. Zijn presentatie was als vanouds onnavolgbaar. Hij weet als geen ander de mogelijkheden van de nieuwe maatschappij te schetsen. Hoe we al (online) samenwerkend de wereld een beetje beter kunnen maken. Maar ook hier is er volgens mij een tweedeling. Want natuurlijk is het mogelijk mensen te mobiliseren, ze te laten bijdragen aan een groter geheel. Door middel van crowdsourcing geld te regelen, eenvoudig complexe vragen op te lossen. Aan de ander kant blijven er altijd mensen die dagelijks gewoon dingen realiseren in de bouw industrie, op boorlocaties, aan de weg. Die weten als geen ander waarom ze dingen doen. 

Zo bekeken is is de maatschappij een wandeltocht, je kunt meedoen. Het doet er niet toe of je 5 of 50 kilometer loopt. (er zijn zelfs tegenwoordig scootmobiel tochten of rollatortochten) Als je onderweg bent en het wordt wat lastig dan vraag je je vanzelf af waarom doe ik eigenlijk?  

Een eigen boek uitgeven ligt nu binnen de mogelijkheden van een ieder. Je maakt een document aan, laadt het op naar een online uitgever en even later ligt het in de bus. Met foto albums is dat al heel gebruikelijk maar weinig mensen weten dat dat ook met boeken goed te doen is. Zo is deze weblog ook in boekvorm verschenen vorig jaar. 7 Jaar webloggen. Tijd om begin juni een nieuwe uitgave te maken met als titel 8 jaar webloggen. Ik denk dat ik wacht tot 10 jaar maar dan is het inmiddels wel een pil geworden van 400 pagina's.

Ondertussen is het in mijn omgeving bekend dat ik wel eens een boek maak. Een poosje geleden hebben we een boek uitgebracht over de streek waar ik ben geboren en getogen. Melle Postema was de schrijver en had al een een document klaar en we moesten alleen nog de opmaak wat aanpassen. Hoewel even… want dat is nog best een klus. Maar zo verscheen het boek "van Breemhaar tot Nij Bremen". 

 Zo is ook een oudere dame bij ons op het dorp (91 jaar) bezig met het schrijven van haar belevenissen. Dat doet ze met behulp van Speech to text. Ze spreekt in en gelijk verschijnt de tekst voor haar ogen. Ook niet helemaal nieuw want toen ik ergens in 2003 met een bouwproject bezig was op de Dominicaanse Republiek. was daar een mede reiziger die daar ook gebruik van maakte. Dit  omdat hij een lichamelijke beperking had. Dat was toen een kostbare zaak maar tegenwoordig heb je voor een paar tientjes ook de mogelijkheid. Die oude mevrouw is daar druk mee bezig en zo nu en dan loopt ze vast met de computer en dan is een oud buurman die haar helpt. Maar als die er niet is mag ik op komen draven. Ze wil over 2 weken klaar zijn want dan moet ze nodig met de schoonmaak aan de gang want daar is ze al veel te laat mee.

Ik ben ook begonnen met de grote schoonmaak want ik kwam erachter dat ik door de loop van de jaren wel heel veel abonnementen heb verzameld. Dus laatst maar eens een hoop fysieke post opgezegd en toen aan de slag met mijn abonnementen via mail.En om eerlijk te zijn: dat gaat in veel gevallen heel erg soepel. De meeste bedrijven begrijpen het prima. Onderaan de mail staat vaak een zinnetje Stelt u geen prijs meer op toezending van deze informatie. klik dan hier. En zo is mijn mailstoorm mooi een stuk kleiner geworden.

**** Onderstaande tekst is aangepast naar aanleiding van een reactie van opdrachten.nl. Lees even door tot het eind*******

Maar sommige bedrijven hebben het nog totaal niet begrepen. Het lastigste maakte de site www.opdrachten.nl het me. In het verleden had ik me er eens ingeschreven. Juist bij deze site omdat die het meest aansloot bij mijn werkgebied. En volgens mij heb ik er ook eens geprobeerd een opdracht uit te krijgen maar toen ik probeerde via de site een opdracht in te zien kwam ik in de wereld van bemiddelaars terecht die me vroegen eerst € 10 euro te storten. (die € 10,- was dus niet voor opdrachten.nl die service kost niets) Dat deed ik. Profiel ingestuurd met motivatie en vervolgens niets meer gehoord.  Dat is niet nieuw dat gebeurt me in het echte leven als zelfstandige ook. Wil je een voorstel maken en vervolgens hoor je niets meer. Onderdeel van zakendoen. Dus ik liep er over te denken om de mailstroom van opdrachten.nl te stoppen. 

Dus even gekeken onder aan de mailing die ik dagelijks krijg want zo had ik dat ingesteld. Daar staat: Voldoet deze email notificatie niet aan uw wensen? Of wilt u liever geen notificaties meer ontvangen? Pas dan uw voorkeuren aan, nadat u bent ingelogd, in ´Mijn gegevens´.

OK ik moet dus inloggen maar help hoe was dat ook alweer? Dat lukte me wonderwel anders had ik  ook nog de toegang moeten regelen password vergeten etc. Vervolgens moest ik al mijn voorkeuren wegklikken. Tot mijn grote frustratie moest ik de verplichte vraag invullen welke provincie ik woonde. Zijn ze helemaal betoeterd. In plaatst van hun bestanden te verrijken wil ik uit hun bestand. Hèhè ik kon de gegevens opslaan. Pfoeh.

Maar wacht eens…. het enige wat ik nu heb gedaan is dat ik geen opdrachten meer krijg. Maar dat wil ik niet alleen, ik wil niets meer met ze te maken hebben. Die optie heb ik nergens gezien. Dus straks krijg ik een mailtje waarin ze me vertellen dat het pro account goedkoper of duurder is geworden. Dat wil ik natuurlijk niet want eigenlijk wil ik niets meer van ze horen. Toch maar even weer ingelogd want dat kan natuurlijk nog gewoon, ik zit nog gewoon in hun bestand. Dan maar een reaktieformulier ingevuld waar ik weer mijn gegevens moet invullen!! Die ze dus al van me hebben! In gewoon Nederlands gevraagd of ik uitgeschreven kan worden. En ook het verzoek of ze de procedure willen aanpassen. Daarop kreeg ik het volgende mailtje:

Uw gegevens hebben wij per direct uit onze bestanden verwijderd.
Wat de eventueel aan te passen procedure betreft: dit zullen wij onder de loep nemen.
Met vriendelijke groet,

Ik twijfelde er aan dat ze iets gingen aanpassen. Het is natuurlijk niet leuk want heb je net een mooi bestand met gebruikers aangelegd moet je het ze eenvoudig maken om uit te schrijven. Klopt, maar dat zorgt er ook voor dat ik me eenvoudig weer inschrijf. Nu ben ik weg en blijf ik weg. In mijn beeld is het geen prettig zaken doen met die jongens. Dat is wel een beetje hard uitgedrukt want ook achter opdrachten.nl zit een hard werkende ondernemer die mijn mail nog beantwoord om 19.48 uur. Maar hoewel ik amper zaken met ze gedaan heb, hebben ze me wel "gefrustreerd" met het uitschrijven. Dat hoort net zo simpel te zijn als inschrijven. 

Na een aantal weken kreeg ik een reactie van initiatiefnemer van opdrachten.nl. Eerst een beetje knorrig 🙂 , logisch want Deze blog was niet leuk. Maar de mail besloot met

De website van opdrachten.nl wordt op dit moment op de nodige onderwerpen aangepast.

Eén van de onderwerpen die wij hierin mee zullen nemen is de eventuele aanpassing van de uitschrijfprocedure.
September a.s. zullen wij de nieuwe website lanceren.

Wat mij betreft een nette reactie. En of ze het doen? Daar ga ik me niet verder in verdiepen. Mijn inschrijving is ongedaan gemaakt. Ik kon mijn "ietwat vervelende" ervaring kwijt en kreeg een keurige reactie. Ik wens ze veel succes bij opdrachten.nl Een site die wel voorziet in een behoefte alleen niet voor het type opdrachten dat ik zoek. Dus ben je op zoek naar opdrachten schrijf je in bij opdrachten.nl, die is opgezet door een attente ondernemer die opkomt voor zijn bedrijf.

Het opschonen van al die mail abonnementen was even wat werk maar de mails zijn wat afgenomen.  Maar ach als ik het vergelijk met schoonmaken… er zijn nu eenmaal leuke klussen. Het schoonspuiten van het groene terras vind ik leuk het geeft je gelijk voldoening. Het schoonmaken van de dakgoot is veel meer gedoe. Maar moet ook gebeuren anders raken ze verstopt.. Net als mijn mailbox verstopt was met dorre mails waarmee ik toch niets meer doe.

De geschiedenis herhaalt zich. Ongeveer 50 jaar geleden ging Nederland massaal over op gas.  Natuurlijk werden de gasleidingen het eerst gelegd daar waar er veel belangstelling was. Het buitengebied was het laatst aan de beurt en daar waar men men het graag wilde, werd de schop te hand genomen en de laatste kilometers werden zelf aangelegd. Dat kon ook gemakkelijk want hoe moeilijk kon dat zijn, veel mensen waren gewoon met de schop om te gaan en het was de tijdsgeest.  Daarnaast had het gasbedrijf er weinig moeite mee want  een aangesloten pand werd vanzelf een klant.

Eigenlijk is er weer zo'n situatie. Breedband in onrendabele gebieden. Bij de aanleg van een glasvezelnetwerk is graven de grootste kostenpost 1 meter graven kost ongeveer 25 euro per meter (inclusief materiaal zeg € 30,- per meter). Als je even gaat rekenen dan blijk al snel dat in het landelijk gebied dit een erg kostbare zaak wordt. Net als vroeger is zelf aanleggen misschien een optie.

Eigenlijk verschilt het maar een letter gas of glas. Maar er zijn wel een paar grote verschillen:

• iedereen begrijpt hoe het gas werkt: een buis met gas er in, bij glas is dat vele malen complexer;
• Bij gas was er maar een leverende partij, bij glas zijn het er velen in een geliberaliseerde markt;
• De overheid houdt een vinger in de pap als het gaat over de marktwerking. De leveranciers zijn commerciële partijen soms beursgenoteerd. De aandeelhouders eisen rendement;
• De behoefte aan gasverwarming (goedkoop en schoon) is totaal iets anders dan bij breedband. Veel mensen hebben aan de huidige snelheid genoeg.

Toch zal je maar op het platteland wonen, behoefte hebben aan breedband en niet aangesloten zijn bij een kabelbedrijf zoals Ziggo , UPC etc. Je zit dan met handen en voeten vast aan KPN die vroeger van ons geld het net heeft aangelegd en daar nu mooi weer mee speelt. Gelukkig was er vroeger een aansluitverpichting (en volgens mij nu nog) en kostte een telefoonaansluiting 240 gulden. Toen was het een nutsvoorziening. 

Er is een partij, Reggefiber,  in Nederland die begonnen is met grootschalige uitrol van Glasvezel. Overigens heeft KPN een meerderheid belang in dat bedrijf. Ook bij ons in de gemeente Leek zijn ze begonnen met het werven van klanten. Want eerst moet er 30% van bewoners klant worden eerder starten ze niet. Voor alle duidelijkheid dat gaat alleen om de grotere kernen. Zevenhuizen hoort daar niet bij dus wij waren niet in beeld. Op aandringen van de gemeente is er wel een gesprek geweest. Met als eerste uitkomst bij ons moet 65% mee doen en waarschijnlijk moet er ook per aansluiting bijbetaald worden. Nu is Zevenhuizen een dorp met een redelijk dicht bebouwd buitengebied waar ook nog eens zeer actieve mensen wonen, veel ondernemers en mensen met een goede positie in de maatschappij. (lees hoog inkomen). We hebben aan Reggefiber gevraagd daar een voorstel voor te maken want als er een dorp is waar het zou kunnen dan is dat wel ons dorp. Daarop kregen we het volgende voorstel.

Oftewel als we allemaal mee doen dan wil Reggefiber wel maar dan moeten we per woning € 1866,33 bijbetalen om klant te worden van Reggefiber. Doet de helft niet mee dan wordt dat een kleine € 4000, per klant. Aan dit aanbod kunnen we geen rechten ontlenen stond er mooi onder dus het kan ook nog duurder worden. Let wel: en dan ben je gewoon klant en betaal je even veel per maand als een klant in een grote plaats.

Als je gaat rekenen dan blijkt dat Reggefiber er wel heel veel marge bovenop zet. Ze zullen het nooit zo zeggen maar ze willen nu niet aan de slag in de "kleinere" dorpen. Laat staan in het buitengebied. Dat doen ze later wel als de krenten uit de pap zijn. En mijn inschatting is dat ze dat met de huidige omstandigheden nooit doen. Aandeelhouders zullen dit niet accepteren. De overheid moet dus bijspringen. Dat zal ook wel gebeuren want in de digitale agenda van Neelie Kroes staat daar voldoende over te lezen. Uitgangspunt in 2020 moet iedereen in Europa kunnen beschikken over breedband toegang. Er is dus nog veel werk te doen. Overigens hoeft breedband niet altijd glasvezel te zijn. 

Als een ding duidelijk wordt uit dit verhaal is dat we het niet van de gevestigde marktpartijen moeten hebben. Er is veel ruimte voor creatieve initiatieven en persoonlijk denk ik dat er grote kansen liggen voor initiatieven van bewoners die in een coöperatieve opzet dingen kunnen realiseren. Dat past er mooi in het jaar 2012 het internationale jaar van de cooöperatie. 

Ooit in het verleden werd op 22 mei 1962 in Warffum de laatste telefooncentrale in dienst gesteld waarmee de automatisering van de telefoon een feit werd. Ter gelegenheid van dat feest werd een monument geplaatst in Warffum. (Zie foto hierboven). Over 1,5 week is het 50 jaar geleden. Mooi moment om een nieuw initiatief te starten. Nu nog even zorgen dat Neelie Kroes deze blog onder ogen krijgt. Ik zou het er graag eens met haar over hebben.

Voor degene die er meer van willen weten hieronder staat een presentatie die ik inmiddels regelmatig geef. Schroom niet om me te benaderen als je vragen hebt (of suggesties en plannen natuurlijk)

Het was een geweldige week. Allereerst was er begin deze week de eerste ondernemersbeurs in het Westerkwartier. Dinsdag waren er ruim 100 stands op deze beurs en er kwamen rond de 500 bezoekers. Iedere stand bestond uit een statafel, meer niet. Een geweldig initiatief, helemaal bottum op vanuit de ondernemers. Geen overheidsbemoeienis of steun. Het was een leuke sfeer met veel onderlinge contacten. Financieel / zakelijk voor de organisatoren gezien natuurlijk een ramp want als je de uren rekent dan kom je bij lange na niet uit. Waarom dan toch een succes? Omdat het doel wat we voor ogen hadden, het laagdrempelig bijeenbrengen van ondernemers in het Westerkwartier volledig gehaald werd. We hadden de 4 burgemeesters uitgenodigd en die deden gezamenlijk de opening door linten te verbinden. Niet helemaal toevallig want het zou maar zo kunnen dat die 4 gemeenten binnenkort samengaan. Bijna aandoenlijk om ze de ceremoniële rol te zien vervullen. Wat een verschil bij de binnenkomst van de deelnemers. Daar was veel enthousiasme en energie. Het was fantastisch om samen met Myra, Annelice, Sicco en Jeroen te werken aan dit evenement.

Later deze week was er het succes van het begrotingsakkoord. Vorig weekend was Nederland in zak en as na het vastlopen van het Catshuisoverleg. Dit komt niet goed! En opeens was er het akkoord. Wat er gebeurde, geeft hoop voor de toekomst. Als het echt spannend wordt weten we elkaar te vinden. De term “over je eigen schaduw heen stappen” viel regelmatig. (Eigenlijk kan alleen lucky Luke dit) De uitleg die ik over deze uitdrukking vond Dat je je eigen belang ondergeschikt maakt aan het algemeen belang. Bijvoorbeeld dat politici niet alleen denken aan hun eigen carriere of aan de belangen van hun eigen partij, maar het belang van heel Nederland op de eerste plaats zetten. Daar kan ik me prima in vinden. Grappig om te zien dat de partij die dat niet deed nu om het hardst roept het ook wel had willen doen, maar niet deed. Daar zit net het verschil.

Is dit uniek? Nou nee iedereen die wel eens in een crisissituatie is beland herkent het wel dat er mensen zijn die een uitgesproken mening hebben over wat er moet gebeuren en dat ook aan iedereen vertellen. Maar vaak zijn er dan ook allang mensen aan de slag met de oplossingen. Met de beste oplossingen? Dat doet er niet toe, er moest iets gebeuren. Heel Nederland voelde dat.

Eigenlijk is er dat aan de hand bij een deel van de overheid. Langzamerhand is er het besef dat de overheid een aantal dingen niet meer kan doen. Vaak hebben gemeenten en provincies nog wel een mening maar als het op uitvoeren aankomt ontbreekt het aan geld of het gebeurt uitermate knullig. Op heel veel gebieden kunnen we dat als samenleving ook prima zelf. Maar dan moet de politiek wel over de eigen schaduw heen stappen.

Binnenkort zullen we dat zien in het Westerkwartier. De politiek is er nog niet uit wat te doen met de samenvoeging. Er is veel geneuzel in de marge. Maar als burgers weten we het allang; dit kan zo niet langer. Geld is er niet en de regels worden steeds onzinniger. Dit jaar moeten we in Zevenhuizen voor het eerst leges betalen voor de 4 mei viering. Daarnaast leges omdat er muziek gespeeld wordt op de begraafplaats. Voor zover ik weet is dit nog niet eerder het geval geweest sinds de oorlog. Ondanks het crisisakkoord komt er een golf van werk naar de gemeenten zonder dat er geld bij komt. Maar de politiek zit nog in het overleg. In de maatschappij wordt allang gewerkt aan heel andere oplossingen. Komop politiek stap over je eigen schaduw heen.

Oh ja het onderstaande filmpje wordt er heel mooi het verschil gemaakt tussen politiek en overheid. Daarbij is het 2e deel erg inspirerend.

Afgelopen zaterdag hoorde ik op een feestje mensen praten over telefoonterreur. En dan met name de indringende wijze waarop bedrijven iets aan je willen slijten. In dit geval ging het over advertentie verkoop voor het goede doel. Er werd vanuit gegaan dat de ondernemer wel een advertentie ging plaatsen. Er werd zelfs gesteld dat hij toegezegd had. Het kostte de ondernemer veel tijd om de verkoper kwijt te raken en alles werd uit de kast gehaald de ondernemer toch te laten betalen.

Gelukkig is het niet altijd zo extreem maar toch is het op een aantal fronten erg doorgeschoten. Bedrijven doen er alle aan om klanten van het lijf te houden door ingewikkelde Voice Responce Systemen. Kies voor vragen over uit nota een 1, kies voor vragen over…. etc. De tijd die daarmee verknoeid wordt, is gigantisch. En als het een beetje tegenzit moet je er ook nog voor betalen, dit informatienummer kost 20 eurocent per minuut (plus de kosten voor uw mobiele nummer). Om uw beter van dienst te zijn verzoeken we u uw tiencijferige klantnummer in te toetsen. Je bent zo 2 minuten onderweg, 40 eurocent  (plus de kosten van het mobiele nummer). En tot mijn stomme verbazing is meestal de eerst vraag: wat is uw klantnummer, telefoonnummer of welk ander nummer dan ook, die ik net heb ingetoetst.

Geweldig en ze komen er mee weg ook nog. Om met een bedrijf in kontakt te komen. wordt er een  enorme belemmering opgeworpen en het gebeurt me regelmatig dat ik aan het eind van al die keuzen te horen krijg: het is erg druk"". Al onze medewerkers zijn in gesprek. Probeer het later nog eens. Met de suggestie een mail te sturen. Dat laatste is natuurlijk ook in het voordeel van het bedrijf. want daarmee ontkoppel je de noodzaak om voldoende mens-capaciteit achter de telefoon te hebben. Een mailtje beantwoorden is niet tijd-kritisch, telefoon beantwoorden wel. Een voice response systeem is dan een mooie buffer. Ik zit te wachtten op het keuze menu: hebt u de tijd? Kies een 9 hebt u haast kies een 1.

Omgekeerd kennen we natuurlijk allemaal de telefoontjes die ons storen tijden het avondeten met allerlei aanbiedingen. Het "bel me niet" register biedt hier goed uitkomst tegen. Na verloop van tijd drogen ze dan wel op. Ook hier is het blijkbaar nog steeds lucratief hoewel de irritatie blij klanten wel hoog is. Je moet als medewerker over een dikke huid beschikken. Dat verklaart misschien ook wel de toon en vasthoudendheid van de advertentie verkoper waar ik mijn verhaal mee begon.  

Ik hoor ook vaak "leuke" suggesties om de telefoon terreur te pareren. Bijvoorbeeld door de tegenvraag te stellen: "Het komt me nu niet uit, geef me maar even je nummer dan bel ik straks wel terug". Natuurlijk krijg je dat nummer niet maar het biedt wel de mogelijkheid om "het gesprek aan te gaan": Je belt mij nu toch ook? Een andere aanpak is het laten wachten: dan moet je mijn vrouw / zoon /partner hebben. Wacht even, die moet ik even halen. en vervolgens leg je de hoorn ernaast. Natuurlijk is dat niet leuk of aardig voor degene die je belt. Maar de vraag is wie er begon.

In de meest brede zin van het woord is reclame natuurlijk toch al opdringerig. Ik zag een mooi plaatje op internet die het mooi verwoord. Blijkbaar vinden we het allemaal inmiddels maar gewoon.

http://www.banksy.co.uk/

Voor het schrijven van deze blog word ik vaak geïnspireerd door zaken die me overkomen. Deze keer is de aanleiding wat vager. De afgelopen week was ik te vinden "down memory lane".  Wat dat veroorzaakte weet ik niet, misschien de tijd van het jaar.  Rond 1 april spelen er een hoop zaken die me dierbaar zijn. Onze dochter is geboren in deze tijd en mijn vader overleed begin april, het was ook de periode dat Aukje en ik elkaar leerden kennen. Misschien is het de lente die het naar boven brengt of misschien oude bekenden die weer opduiken.

Ik zat wat oude liedjes te kijken op YouTube en opeens zat ik te beluisteren naar de Seekers, the Hollies, Creedence Clearwater Revival, the Mamas & the Papas, Jefferson Airplane en Petula Clark. The Seekers zijn bij mij favoriet op één of andere manier zorgen ze voor een positief enthousiast gevoel bij mij. Wat ik niet wist dat ze uit Australie kwamen en prachtig om te zien hoe de zangeres Judith Durham door de loop van de jaren is veranderd maar nog steeds met dezelfde passie zingt. Ik kwam een fragment tegen waar ze in een vol stadion zingen over "I am Australian". Gewoon om jaloers op te worden zo mooi, kippenvel. 

Want het gaat niet alleen om het zingen maar ook om de trots die er vanaf straalt. Natuurlijk het waren andere tijden. Maar op een of andere manier doet het me denken aan de situatie waar Nederland in zit. Wat we nodig hebben is die trots, die betrokkenheid. En als er een land is wat bestaat de verschillende culturen problemen opleveren dan is het Australie, absoluut niet zonder problemen.  En dan kom je vanzelf bij de andere song van The Seekers "Hey there Georgie Girl. Een fragment uit dat lied is:

Dreamin'; of the someone you could be
Life is a reality, you can't always run away
Don't be so scared of changing and rearranging yourself
It's time for jumping down from the shelf 

Het gaat natuurlijk over een meisje dat veel te schuchter is maar het doet me ook erg denken aan het Nederland van tegenwoordig. Mark Rutte die worstelt met de verandering en het herschikken. Proberen de kool en de geit te sparen. Op een lager niveau zien we hetzelfde. Bij gemeenten zijn er heel veel mensen van "goede wil". Maar ook wel erg bang om stappen te zetten. Kom-op nou. Schud die slordige veren recht en vlieg.

Hoe het komt dat ik die parallel trek weet ik niet misschien zijn het wel de brillen van Jan Smit en Guus Meewis. Die lijken wel heel erg op de bril van de bassist van the Seekers. 🙂 Heel andere tijden en toch ook weer niet.

Wat een week! Zelden zo'n volle week gehad. Veel uren gewerkt, de Meijer Werf in Papenburg bezocht, Groninger Dorpen activiteiten, een presentatie Social Media bij Victor Mundi in Utrecht, Vrijwilligersavond op het dorp, activiteiten voor Nl Doet in Zevenhuizen, een avondje toneel,storing bij een aantal van mijn sites (ook deze weblog) en en natuurlijk voor mij het hoogtepunt,  de benoeming van Zeuvmhuuster van het joar. Dat laatste was geweldig leuk en ben ik heel erg blij mee. Want  hoewel ik ook genomineerd was voor Groninger van het jaar (die ik met straatlengtes verloor) voelt dit beter. De nominatie voor Groninger van het jaar bracht me wel heel mooie dingen maar het voelde niet goed. Zeuvmhuuster van het jaar is helemaal goed want wat hebben we een leuk jaar gehad. Het was een eer om ambassadeur te mogen zijn. Er werd wel benadrukt dat de uitverkiezing ook was voor al de andere dingen die ik doe. Dat valt wel mee want daarmee behoor ik tot de groep enthousiastelingen op het dorp. Daar onderscheid ik me niet echt in denk ik. 

Er komt een tegel met mijn handafdruk in de Walk of Fame. Wel een beetje een rare gewaarwording dat er al een monumentje komt terwijl je er nog bent. Ook wel leuk!

Gisteravond waren we bij een toneeluitvoering in Marum waar 3 mensen uit Zevenhuizen aan mee werkten. We reisden af met een groep van 24 mensen af naar Marum. Het was een erg leuke avond en in een van de pauzes had ik een gesprek met "mijn buurman" over trots zijn op je prestaties. Hij vond het jammer dat mensen niet trotser zijn op wat ze doen. In Nederland is dat "Not done". Dat bleef nog wel een poosje bij me hangen. Want zelf wordt ik ook vaak beticht van te bescheiden te zijn. Daarover schreef ik al eerder. Natuurlijk ben ik trots op een aantal dingen. Mijn weblog bijvoorbeeld. Bijna 8 jaar iedere week een stukje leidt tot een mooi boekwerk. Niet om te verkopen maar het zijn vaak mijn eigen ideeën die ik hier neerzet. Goed of niet goed maar zoals ik over dingen denk. Helemaal van mezelf.

Andere dingen zoals de verkiezing van het Leukste dorp zijn niet alleen een prestatie van mij alleen en dan heb ik wat meer moeite me daar over te uiten. Want mijn inbreng is misschien anders, maar meer of minder? Toch hoorde ik gisteren een opmerking die me houvast biedt. Vrijdagavond was de vrijwilligersavond erg gezellig en het werd erg laat. De volgende morgen bij de start van Nl-Doet vertelde ik dat ik een redelijk houten kop had. Wat  bij iemand de opmerking uit lokte: "dat krieg je als je aaltied veuraan stoan".  Mooi gezegd want dat is precies waar het om draait. Iemand moet wel het woord voeren,  mensen verbinden, veel aanwezig zijn, klachten aanhoren, frustraties dempen en soms het initiatief nemen. Dat was mijn rol, samen met Monique, die daar absoluut niet blij mee was maar het misschien nog wel beter kon dan ik dat deed. Die rol past mij wel en als ik daardoor Zeuvmhuuster van het jaar 2011 werd is dat helemaal mooi. Trots dat ik dat ben: Proud to be a Zeuvmhuuster.

Wat maakt het toch dat sommige mensen vrij snel in de rol kruipen van het beter te weten? Al snel het voortouw nemen en anderen gaan vertellen wat ze moeten gaan doen. In het moderne leven is het een complete bevolkingsgroep geworden die onder de noemer van manager zich buiten het arbeidsproces stellen en met behulp van cijfers en rapporten zich een beeld van de werkelijkheid vormen en op grond daarvan besluiten nemen. Die een ander moet gaan uitvoeren.

Die managers beschikken over bijzondere talenten vaak op een abstracter niveau. Ze werken met modellen die een simpele weergave zijn van de praktijk.

Hoe zou het zijn als we die werkwijze een gewoon loslaten en iedereen op eenzelfde hoogte stellen? Vast dat de uitkomst beter is. Want de intelligentie van de massa is beter dan de intelligentie van een enkeling. De term die daarbij hoort is de Wisdom of the Crowds. Het voorbeeld van raden hoeveel knikkers er in de pot zitten, of het raden van het gewicht van een koe heb ik al vaker genoemd.  

Gisteren moest ik er even aan denken toen ik een etappe van het Pieterpad aan het lopen was en mijn reisgenoot me de vraag stelde hoe je met de aanpak die ik voorstel dingen moet gaan regelen. Hij doelde op het Rijnlands organiseren. Want als je het de vrije loop laat wordt het een grote rommelpot. En het grootste deel van de mensen komt gewoon niet in beweging je hebt nu eenmaal aanjagers nodig en mensen die er op toezien dat het goed gebeurd. Het werd een leuke wandeldag. We konden ons verschil van mening niet echt overbruggen. Maar de vraag bleef me wel bezig houden.

Ik stuitte vanmorgen op een prachtig filmpje bij TED die me er aan deed denken. Men is inmiddels zover dat men kleine autonome quadrocopters (Helicopters met 4 propellers) in groepen kan laten reageren. Ze kunnen ook als groep taken uitvoeren en het begint te lijken op zwermintelligentie. Kleine apparaten die opdrachten kunnen uitvoeren die voor één enkele onmogelijk is. Er is geen centrale intelligentie. Net als een colonie mieren die geweldig complexe bouwwerken maken. Één enkele mier zou dat nooit kunnen. Kijk maar een naar de onderstaande video vooral de 2e helft is prachtig.

Wij als mensen organiseren het in onze ogen geweldig slim maar het eindresultaat is allerbelabbertst. De " slimme mensen" stellen zich al snel boven anderen en eigenen zich dingen toe op een manier als je er goed over nadenkt beschamend is. Er is een serie uitzendingen "de slag om Nederland" die een onthustend beeld laat zien wat slimme mensen doen. Vooral de nieuwbouw van hoofdkantoren.is een onderwerp die bijna misdadig is. KPMG bouwt onder het mom van duurzaamheid een nieuw hoofdkantoor maar laat hun oude pand leeg achter. Terwijl ze weten dat dat nooit verhuurd zal gaan worden. Bij het misdadige af. Zeker als blijkt dat ze ook nog dik verdienen aan die actie. 

Als ik kijk naar het gekonkel en gedraai begin ik bijna te verlangen naar een mieren colonie waar gewerkt wordt op basis van gelijkwaardigheid met elkaar dienend voor een doel. Als ik die opnames bekijk zie je dat het gedrag erg verschilt. Maar zo te zien is er niet een die zich verheft boven een ander. Het zijn allemaal exemplaren die zich opofferen voor het grote doel. Op TED trof ik nog een presentatie over bescheidenheid en introvesie. Geweldig, gaf me kippenvel.

De afgelopen tijd ben ik druk in de week geweest met Rijnlands organiseren. Het is een term waar je van alles onder kan verstaan. Voor mij staat het voor bottom up organiseren waarbij de kennis bij de mensen ligt die het ook moeten gaan uitvoeren. Die moeten het eigenlijk bepalen. Toen ik er eens met Bernie over stond te praten vertelde hij dat dat één van de principes is van Lean. Hij nodigde me uit voor een leanworkshop, een middagje spelen met legostenen. In die workshop maak je een eerste stap naar Lean. Lean staat volgens LeanEnt (de organisatie waar ik te gast was) voor het verkorten van de doorlooptijd tussen klantorder en het moment van betaling door de klant. Dit kan je doen om zoveel mogelijk vertragende en overbodige stappen er uit te halen. 

Het klopt, er zit een hel grote overlap tussen Lean en Rijnlands. Lean kan je ook alleen maar doen door de werkvloer te betrekken. Maar de invalshoek verschilt wel. Lean heeft iets van competitie in zich: "How low can you go". In leantermen tot hoever kan je de doorlooptijd verkorten. Alle overbodige onderdelen proberen te elimineren of te bekorten. Ik mocht te gast zijn bij LeanEnt een enthousiaste club die het ook ziet als een sport. Het was dan ook een erg leuke leerzame middag die ik iedereen van harte kan aanbevelen. Heb je het gevoel dat het eenvoudiger kan en sneller dan is Lean wat mij betreft een prima methode. De doorlooptijd kan vaak met factoren worden verkort.

Lean vertaald uit het engels is mager, karig, arm (van gering gehalte). Niet echt een "gezonde typering" Maar voor een sportman een marathonloper gaat het zeker wel op. Ook die trainen alle vet eraf.

Nu ben ik zelf geen op en top sportman, ik tennis en wandel. Tennis vind ik leuk als er een mooie slagenwisseling is. Met het competitieve heb ik niet zoveel. Ik baal stevig als ik weer sta te tennissen als een dweil, dat dan weer wel. Mijn hele leven heb ik me al verbaast dat sommige mensen zo gedreven kunnen worden door competitie. Een vriend van me, Gjalt had dat in het extreme. Toen we eens op ons 18e met een stel op fiets naar Harlingen gingen voor een vakantie op Terschelling, maakte hij van iedere bocht een sprint voor bonuspunten. Iedere brug of viaduct was een coll van de 1e categorie. Later ging Gjalt hardlopen, hij was een niet onverdienstelijk marathonloper. Steeds was hij bezig met het verleggen van grenzen. Hij liep mee in de top van Noord Nederland. Door de jaren en leeftijd moest hij een stapje terug doen maar altijd bezig met limieten.

Ruim 2 jaar geleden werd bij Gjalt kanker geconstateerd. Vrij snel bleek dat hij ongeneeslijk was. Hij liet zich er niet door uit het veld slaan. Ruim anderhalf jaar geleden ging ik met hem de eerste etappe van het Pieterpad lopen.Kenmerkend voor hem was dat hij bij de start in Pieterburen de tijd wilde opnemen.  Ter plekke bedacht hij dat hij het hele Pieterpad nog wilde gaan lopen. Hij kwam tot de 8e etappe. Dat is nu ruim een jaar geleden. De afstanden werden steeds kleiner, rusten kwam niet snel bij hem op en opgeven al helemaal niet.

Gjalt overleed afgelopen vrijdag. We verliezen in hem een plezierige vent die de wereld vol met uitdagingen zag. Gjalt rust zacht!

Zondag was RTV Noord te gast bij mij thuis met het programma Noordmannen. Een 3 uur durend programma in het Gronings. 2 dorpsgenoten Jan Nieboer en Eeuwe Hut vertelden over het dorp en in het laatste uur kreeg ik de gelegenheid te praten over Rijnlands organiseren en Het DerdeWereldFonds.

Het werd een leuke morgen waarbij Okkie Smit en Alex Vissering wat mij betreft leuke vragen stellen waardoor ik uitgenodigd werd mijn verhaal te doen. Voor de vaste lezers van deze blog is er weinig nieuws verteld. Het was deze keer in het Zeuvmhuusters. De toal die ik thuis spreek. Het hele programma is nog na te beluisteren via www.rtvnoord.nl en dan gemist radio. De uitzending was op zondag van 8 tot 11.

Voor wie het leuk vindt, mijn fragmenten heb ik er even uitgeknipt en zijn hieronder nog te beluisteren. 

Inleiding

Rijnlands_organiseren

Meer_Rijnlands

Over_Amerika

Het_DerdeWereldFonds

De afgelopen week mocht ik het verhaal van het leukste dorp weer 2 keer presenteren en ik ben er nog lang niet op uitgekeken. Het is ook leuk om het in het dorp te laten zien want er zijn altijd weer mensen die beelden zien die ze nog niet eerder hadden gezien. Afgelopen woensdag mocht ik het verhaal vertellen bij een netwerkorganisatie. Ik mocht de hele bijeenkomst aanwezig zijn.  Leuk om te zien dat die groep bezig is om dingen te organiseren, vaak voor een goed doel. Het was grappig om te zien hoe ze druk een evenement aan het voorbereiden waren met een werkgroep en die werkgroep had een heuze organisatiestructuur met commissies. Bij verschillende comissies werd gevraag om hulp. Een aantal keren werd de oproep gedaan om vooral de hulp aan te bieden.Op zich heel herkenbaar want zo gaat het in 95% van de gevallen. Er is een werkgroep en die regelt alles en dan zijn er de vrijwilligers die kunnen helpen.

Ik zat in de zaal en hoewel ik het een erg leuk project vond had ik niet de neiging gelijk te helpen. En dat lag echt niet aan de presentatie of het plan. 

In mijn presentatie noem ik altijd het open delen van informatie. Dat dat een van successen was van de verkiezing van het leukste dorp. (Met behulp van Google Docs). Bij een aantal mensen in de zaal viel het kwartje. Maar dan is er nog wel een hobbel te nemen en dat is "het gewoon toepassen". Een van de simpelste tooltjes om er mee te beginnen is de toepassing www.afspreken.nl. Als je er ooit mee gewerkt hebt wil je nooit meer iets anders.Met een paar muisklikken regel je zo een afspraak met een grote groep mensen. Iedereen heeft gelijk inzicht in wanneer een ieder kan. En kan dus ook besluiten een andere afspraak er voor af te zeggen als hij of zij de enige is die niet kan.

Afspreken.nl is uitermate geschikt voor het maken van een afspraak op een dag of dagdeel. En natuurlijk werkt het pas echt  bij een iets grotere groep. Zeg meer dan 3 mensen. Omat je ook gelijk kan zien wie er nog moeten reageren kan dat ook een groepsgebeuren worden. Iedereen kan de voortgang volgen en dus ook mensen er op aanspreken het even in te vullen. Iedere organisatie kent mensen die zelden of nooit reageren. Maar dat is dan een zorg van de hele groep en niet alleen van de organisator van een bijeenkomst.

Daar zit wat mij betreft ook gelijk het grote verschil.  Je kunt het pas een groepsgebeuren maken als iedereen over de gelijke informatie kan beschikken. Dat zijn we niet gewoon want er is altijd wel een commissie, dagelijks bestuur, werkgroepje dat dingen regelt en organiseert waarbij later anderen moeten helpen. Vaak een beetje met het idee als iedereen zich er mee bemoeit wordt het nooit wat. En daar zit nou net de kneep. Want vaak hebben we maar een erg beperkt beeld van iemand zijn kennis of netwerk. Werkzaamheden waar sommige mensen een dag mee bezig zijn is voor anderen 10 minuten werk met het juiste gereedschap. En wie wil er niet gevraagd worden naar zijn of haar kennis en kunde. Sterker nog die wordt vaak spontaan aangeboden. 

Toch blijven we worstelen met het idee dat mijn aanpak het beste is. (ik zelf dus ook 🙂 Terwijl er zoveel wegen naar Rome leiden. Des te meer mensen het gevoel heeft dat hun inbreng er toe doet des te groter de bereidheid zich in te zetten. Zo snel mogelijk zorgen dat het plan "ons plan wordt". 

Is het werken met werkgroepen en commissies dan verkeerd? Nee het is gewoon anders. Bij een "gestructureerde aanpak" worden vaak bergen werk verzet door een kleine groep. Maar als het doel is om een vereniging, club, buurt of dorp hechter te maken dan is die aanpak niet het effectiefst. Een aanpak waarbij iedereen kan participeren zorgt ook gelijk voor een stukje onderlinge binding. 

"The Wisdom of the Crowds" is een begrip dat hier erg aan verwant is. Zo is er het voorbeeld van een prijsvraag waarbij een hele grote groep moet schatten wat het geslacht gewicht is van een koe. (of vergelijkbaar het schatten van het aantal knikkers in een pot). Het gemiddelde ligt heel erg dicht bij het te raden getal. In ieder geval beter dan het overgrote deel van de deelnemers. Zelfs vaker nog dat de vaklieden die het als beroep hebben.

Het is nog een lange weg te gaan want de maatschappij is nu eenmaal ingericht op basis van principes: "Die betaald, bepaald", Het management heeft het overzicht en zal het wel weten etc. Gelukkig zijn er tekenen van een verandering.

Nog een kleine toevoeging: bij het zoeken van een plaatje bij deze blog stuitte ik op een erg leuk verhaal over knikkers in een pot. Met dank aan Angelique van den Donk

Het overkomt me wel eens dat er tegen me gezegd wordt dat ik te bescheiden ben. Vooropgesteld dat ik het daar absoluut niet mee eens ben want voor een bescheiden iemand ben ik de laatste tijd wel heel erg veel op radio en televisie geweest. En voor iemand die bescheiden is, schrijf ik wel heel veel over allerlei zaken. 7½ jaar iedere week een stukje schrijven over allerlei zaken en dat de wereld inslingeren. Daarnaast twitter ik en dat lijkt me niet iets voor een bescheiden iemand. In mijn leven mocht ik veel voor groepen staan en mijn verhaal vertellen. Dat verhaal gaat de laatste tijd over het leukste dorp van Groningen en hoe we dat als dorp wonnen. Het is redelijk onbescheiden van me dat ik dat verhaal vertel want door de inzet van veel mensen werd het een succes. Mijn rol was als ambassadeur misschien wel anders maar zo bijzonder nu ook weer niet. 

Maar het verwijt is ook wel eens dat ik "te bescheiden" ben (nog gekker dus). De vraag is: kan je te bescheiden zijn? En is dat dan goed want alles waar "te" voor staat is niet goed heb ik ooit geleerd. Als het niet goed is, zou ik er dus iets onbescheidener moeten zijn…. Dat lijkt me wel een gruwel. Hoe en wat zou ik dan moeten doen? Lijkt me wel heel erg lastig.

Conclusie van deze overdenking. Laat me maar gewoon die dingen doen die ik doe. Mocht ik naast mijn schoenen gaan lopen dan is Aukje de eerste die me weer op de grond trekt. De komende tijd mag ik het verhaal over "het leukste dorp" nog 6 keer vertellen. Bij bedrijven, organisaties en in een ander dorp. Hoe we als dorp het hebben ervaren.  Dat verhaal vertel ik graag en tot mijn verbazing raakt het mensen. Sommigen krijgen er kippenvel van zeggen ze.  Die complimenten geef ik hierbij graag door naar ons dorp.

Soms krijg ik een presentatie onder ogen die heel mooi verwoord waar ik al wat langer naar op zoek was. Op 5 en 6 december 2011 was de Innovatie Conferentie in Brussel. Eric Smidt van Google was daar en gaf een presentatie over Crowd Sourcing. Hoe bottom up te organiseren. Iets waar ik de laatste tijd ook mee bezig ben te promoten. (eigenlijk al veel langer maar sinds de verkiezing van het leukste dorp promoot ik het met nog meer enthousiasme).

Het verhaal spreekt me erg aan want Eric heeft het over de boel omdraaien. In zijn ogen heeft Europa erg sterke kaarten in handen maar dan moet er wel echt iets veranderen. Mooi is zijn antwoord op de vraag van de commissaris Innovatie: Máire Geoghegan-Quinn hoe kan je de publieke sector innoveren? Eric pareert dat de publieke sector moeilijk te innoveren is. Ze moeten luisteren naar de burgers. Door middel van Cloud computing de burgers vragen en daar hun handelen door te laten beinvloeden. De boel omdraaien (niet denken voor burgers), Dat alleen al veroorzaakt innovatie. Het is dus niet te doen door de publieke sector zelf. (in de video na 32 minuten)

Dat komt me bekend voor. Laat het de mensen zelf doen  Ik bevind me dus in goed gezelschap.

Nu heb ik net een redelijk vervelende ervaring achter de rug doordat er bij ons in de gemeente een Ondernemersfonds is opgericht. Een stichting heeft dat handig door de politieke molen geloodst. Mijn inschatting is dat 75% van de ondernemers tegen is. Hoe kon het toch gebeuren? Omdat gemeente en politiek dachten dat het goed was voor de ondernemers. De meeste ondernemers denken daar anders over. Het heeft mijn vertrouwen in de politiek tot 0 doen naderen. 

Is er dan geen tegenbeweging in de gemeente? Nee eigenlijk niet. CDA, PvdA en VVD zitten al jaren op het pluche en de Wethouders eisen min of meer van raadsleden de voorstellen te volgen. Daarnaast heeft de gemeente Leek geen lokale partij. Op zich vreemd want landelijk stemmen 23% van de kiezers op een lokale politieke partij. (Gemeente belangen, Gezond verstand, Algemeen Belang etc.). 

Hoog tijd dus voor gezond verstand Westerkwartier. (of een ander naam). Ben je het daar mee eens vul dan je naam in op onderstaand formulie en wie weet ontstaat er iets.

Hieronder is er de mogelijkheid je mening te geven voor een nieuwe politieke partij in het Westerkwartier.

Kerst 2011. Het einde van een heftig jaar. Het gaat economisch niet zo soepel meer. Ieder weldenkend mens weet en voelt al een poos dat er dingen gaan veranderen. Er is nu geen duidelijk moment zoals op 11 september 2001 maar het onbehagen is redelijk vergelijkbaar. 

Oude vertouwde mechanismes werken niet meer. Het mechanisme van schandelijk verrijken wordt in de Arabische Lente aangepakt met gevaar voor eigen leven. Het schandelijk verrijken in ons land wordt bestreden vanuit tentjes. Maar het ongenoegen is niet veel anders. De superrijken in de westerse wereld hebben misschien geen bloed aan de handen maar hebben wel soms een erg groot stuk van de taart gepakt. Ik las een artikel van iemand van mijn leeftijd die met een vertrek regeleling van 67 miljoen nu over de wereld zwerft. Zowaar ook een schooltje voor SOS kinderdorpen had gebouwd. Daarin zijn we dan wel weer gelijk. Maar wat gaf hem het recht om zo een groot stuk van de taart te pakken? Zelfs al het hem wordt aangeboden.

Er komen andere tijden. De eerste contouren worden zichtbaar. En waar begint dat? Natuurlijk daar waar alles begint, in het hier en nu. Mensen krijgen weer belangstelling voor elkaar en de eigen omgeving.  Niet meer dat noaberschap van vroeger. Dat waren andere tijden  Maar wel kleinschalig zorgen voor elkaar. Eigenlijk is dat ook nooit weg geweest. Dat gebeurt vaak het eerst daar waar het allemaal wat lastiger is. In kleine dorpen of arme buurten. Daar zijn de voorzieningen vaak op afstand. Ze zoeken een plaats waar ze dingen kunnen delen, samen iets koken of spelletjes voor de kinderen. Daar is geen glimmend Multifunctioneel centrum voor nodig maar een huiskamer of een eenvoudige kantine is ook genoeg.  

Voor mezelf was 2011 zeker een heftig jaar. Zakelijk moeten er keuzes gemaakt worden en natuurlijk was de verkiezing van "Het leukste dorp van Groningen" iets om niet te vergeten. Wat heb ik genoten van alles. De nominatie voor "Groninger van het Jaar" kwam totaal onverwachts. Ik heb behoorlijk lopen twijfelen of ik er wel goed aan deed mee te doen. Maar het gaat niet om mij. Ik besef me terdege dat ik symbool sta voor dorpen en hun inwoners  in Groningen. Het maakt me aan een kant bescheiden want wie ben ik om dat te mogen doen maar aan andere kant ook geweldig trots want dat is toch wel wat het bij iedereen heeft los gemaakt.

De toekomst ziet er minder rooskleurig uit in economisch perspectief. Maar de eerste contouren van de nieuwe samenleving geven me hoop op een betere toekomst. De twee boeken waar ik eerder over schreef "Dappere nieuwe Wereld" en "de Wereld breekt open" geven me dat vertrouwen en ik zie het ook om me heen. In de dorpen in Groningen (en ook erbuiten) is een proces aan de gang van zelfbewustzijn. Redeneren vanuit eigen kracht en aandacht voor elkaar.

Iemand reageerde recentelijk naar me met de woorden: Zoals wel vaker na een gesprek met jou heb ik de rest van de middag glunderend rondgelopen. Mooi zoals jij “lastige zaken” of problemen weet om te denken naar kansen. En niet vanuit armoede, integendeel!  Mooi om dat te lezen. Maar als dat zo is, is dat ook gelijk een opdracht voor me om dit nog lang en vaak te doen.

Kerst 2011. Onze kerstkaart is naar te weinig mensen gestuurd. Dus deel ik hem maar via deze weg. Onze beide kinderen zijn dit jaar uitgevlogen op weg naar hun eigen toekomst. We hebben ons eigen nestje in het centrum van het dorp. Daar stond om half 8 vanmorgen de muziekvereniging Concordia traditie getrouw Kerstliederen te spelen: "Ere zij God" en daarna "Stille Nacht". 

Pretige Feestdagen.