Alles hangt met alles samen. En vaak weet je onvoldoende om het allemaal te kunnen overzien. Blijkt opeens een buurman waar je al jaren naast te hebben gewoond vroeger ook verkering met een oude vlam van je te hebben gehad (verzonnen voorbeeld) Of treft mijn moeder in Winsum op een verjaardagsfeest een oude liefde van me en blijkt die ook nog bij ons thuis zijn geweest. (niet verzonnen). Kom ik ruim een jaar geleden tijdens een vlucht vanuit Chicago naast een jongedame te zitten die op een training paardrijden gaat in Nederland. Even door pratend kom je er achter dat ze op weg is naar Zevenhuizen in Groningen (waar ik woon). Ze gaat een week training volgen bij Jan Brouwer. Heel bijzonder.
Gisteren was ik op Internet op zoek naar ervaringen over een bepaalde etappe van het Pieterpad die ik de komende donderdag wil gaan lopen. Stuit ik op een verhaal van iemand die in Een West woont. Ze heeft daar een Camping en haar man heeft een handel in vrachtauto's en trucks. Jack Brouwers Trading. JB Trading. Dat viel me op want de jongedame uit Chicago was op weg naar Jan Brouwer Horses JB Horses. Beide JB's wonen ongeveer 4 kilometer uit elkaar.
Lees ik vanmorgen het Dagblad van het Noorden staat daar een stuk in over Le Dakar rally met dezelfde JB trading. (in het dagblad staat JB training maar over de kwaliteit het dagblad heb ik al genoeg geschreven hun tijd is op). Staat er trots dat Jack Brouwers de enige Noordeling is. Mooi niet want mijn naamgenoot Jan Hut uit Zevenhuizen gaat dit jaar ook weer mee. Maar ja hoe kan je dat nu weten want die Jan Hut woont maar 5 kilometer van Jack Brouwer.
Bovengenoemde zaken heeft iets in zich van [[wikipedia:serendipiteit]]: het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. Mooi woord maar het blijft voor mij net als een bord met Spaghetti. Het komende jaar probeer ik weer iets aan de vork te krijgen maar vast dat het hele bord aan mijn vork blijft hangen.
Sommige woorden zijn in een andere taal veel leuker. Speelser en drukken beter de betekenis uit. Gender-bender is er zo’n voorbeeld van. In het Nederlands zouden we het kunnen vertalen met Transsexueel maar ik denk dat dat wat te kort door de bocht is. Het is ook “het om willen buigen van de sexe” en dat is meer dan alleen een operatieve ingreep waar veel mensen toch gelijk aan denken
De samenleving is ook aan het ombuigen als ik de signalen mag geloven. Vrouwen krijgen op heel veel gebieden de overhand en zijn beter op veel gebieden. Laatst stuitte ik op een presentatie op TED waar indrukwekkende verhalen en cijfers te zien waren over de rol die vrouwen spelen op school, op het werk en in de maatschappij. Het lijkt net of dat in Nederland niet zo erg aan de hand is, tenminste ik herken een aantal dingen niet in die mate, maar een aantal ook wel.
Op zich is het thema eeuwen oud en het boek “Mannen komen van mars, vrouwen van Venus” beschrijft prachtig waar mannen en vrouwen in verschillen. Ik leende heb boek eens uit aan een man en kreeg het terug met de opmerking “na de eerste 10 bladzijden begreep ik het al ik heb het verder maar niet gelezen”. Prachtig voorbeeld, ik denk niet dat die opmerking van een vrouw was gekomen.
Maar ach alsof wij mannen het zo goed doen op toneel. Het slechtst komen we uit de verf als we ons opstellen als Alfa mannetje. Steve Ballmer wist dat eens “heel mooi” te demonstreren.
Eigenlijk maar goed dat er een ombuiging aan de gang is. Een ombuiging van hyperconsumptie naar meer delen. Dit is lang niet allemaal terug te voeren naar het verschil tussen mannen en vrouwen. Maar als het gaat om macht is dat over het algemeen meer het domein van mannen en het delen het domein van vrouwen.
Misschien wel een mooie kerstgedachte dat we naar een andere samenleving gaan waar delen hoger staat aangeschreven dan bezit. Waar zelf dingen oppakken, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leefomgeving in plaats van dat te verwachten van een overheid of nog erger te vertrouwen op een verzekering en daar veel geld aan uit geven. Terug naar de menselijk maat.
“We zijn niet op zoek naar een boormachine maar naar een gat in de muur. Een boormachine wordt gemiddeld maar 20 minuten in het jaar gebruikt” is een van haar uitspraken. Het zou in Nederland nog wel eens een poosje kunnen durenvoor we echt aan het sharen gaan want op zich gaat het hier relatief nog erg goed. En bij delen gaat het niet alleen om bezit maar ook het delen van schaarse dingen als energie of grondstoffen. Het eind aan [[wikipedia:de tragedie van de meent]]. Dat er iets aan het verschuiven is, is me wel duidelijk. De noodzaak zal het tempo bepalen.
Ik geloof heilig in die nieuwe samenleving van zelforganisatie, delen en verantwoordelijkheid voor de eigen omgeving.
In juli van dit dit jaar ging mijn weblog deels over Wikileaks toen kon ik nog niet vermoeden dat Wikileaks zo'n ontwikkeling zou meemaken. Het onder de pet houden van "bijzondere zaken" zal steeds lastiger worden. Een mooi chinees gezegde is "open nooit een pot met wormen". Oftewel: het hek is van de dam. (krijg de schapen er maar weer eens in).
Het zou best kunnen dat één en ander tot gevolg heeft dat er meer stukken boven water komen. Geen officiële stukken maar juist verslagen, mailtjes en memo's. De projecten en organisaties die "niet goed" voelen zijn eigenlijk bij iedereen wel bekend. In de stad Groningen liggen de tram en het Forum al een poos onder vuur. Het kan zijn dat ze er beiden wel komen en misschien wordt het op den lange duur wel een succes. Het zal wel heel veel geld kosten en aan de opbrengsten kant rammelt het als ik de geruchten en tegenstanders mag geloven.
Op energie gebied is er ook het nodige onder de oppervlakte. De windmolenbrache had een hoog aaibaarheidsgehalte maar is inmiddels big business. Ik hoorde een kreet dat "die dingen draaien alleen maar op energie". CO2 opslag is alleen maar uitstel, omdat we niet aan de normen kunnen voldoen stoppen we het maar onder de grond. Voor mijn gevoel klopt dat ergens niet. "We leren ermee tevens nieuwe technieken" is een van de argumenten. Ik weet zeker dat we die techniek allang beheersen. Sinds een aantal jaren pompen we gas de grond weer in om een voorraad aan te leggen (bij Grijpskerk en Langelo). Zou CO2 en aardgas zo'n andere techniek vragen? Goed dat die maatschappelijke discussie er komt want alleen vertrouwen op de overheid is misschien wel wat naïef.
Ben ik tegen grote risicovolle projecten? Nee! De Eemshaven was ook altijd een lelijk eendje maar is inmiddels een succesverhaal, De Blauwe stad is ook zo'n project waar iedereen negatief over is / was. Toch denk ik dat daar iets is ontstaan waar de omgeving baat bij heeft. We zijn laatst om de Blauwe Stad heen gelopen en dat kan ik iedereen van harte aanbevelen. Je ziet dat er voor de lange termijn iets is aangelegd in een omgeving die wel een impuls kan gebruiken. Of dat op deze manier had gemoeten en of dat ook opgaat voor die andere projecten dat is natuurlijk een andere vraag.
Er is iets aan de hand met openheid van informatie. Wikileaks haalt de deksel van de pot. Dat mijnheer Assange een beetje een vreemde man is doet daar weinig aan af. Hij is uiteindelijk het gezicht maar Wikileaks is meer dan Assange. Ik heb lang genoeg bij grote organisaties rond gelopen om te weten dat er soms iets erg scheef zit. Ik heb er managers mee zien worstelen. Anderen weten het powerplay weg te stoppen. Dat zal zelden op papier komen. Mail is misschien wel het medium waar veel lekken zijn te vinden. Veel mensen zien wel dingen gebeuren waarbij valt af te vragen, klopt dit wel? Dit kan niet goed gaan. Het wachten is op een omgeving waar dat soort dingen gemeld kunnen worden zonder al te bang te zijn voor de gevolgen.
Omgekeerd heeft die openheid ook een ander voordeel. Mensen die in stealth mode opereren, met verschillende tongen spreken krijgen het lastiger. Ik had vroeger eens een collega die er open vooruit kwam met "oneigenlijke argumenten" dingen te regelen. Die persoon kom je niet tegen in mijn contacts bij Linked in. Sterker nog die persoon staat niet op linkedin en is niet vindbaar op internet maar is wel werkzaam in functies en projecten waar het normaal is een profiel te hebben. Voor die persoon zal het lastiger worden een klus of nieuwe functie te krijgen. Er is wel wat uit te leggen. En organisaties die het toch durven, kunnen weten dat er iets aan de hand is.
De week was weer als vanouds. Veel verschillende dingen. Dinsdagavond mocht ik weer gastheer zijn bij ZZP-Nederland waar Karen Romme een workshop hield over Calimero Marketing. Weer een zaal vol met leergierige ZZP-ers. Karen had een mooi vertelverhaal. Geen flitsende powerpoint of nog erg een [[wikipedia:Prezi]]. Nee gewoon haar verhaal over hoe je als ZZP-er gebruik kunt maken van je grootste kracht. De avond stond boordevol tips en evenals voorgaande sessies kregen de bezoekers heel veel waar voor een belachelijk laag bedrag. Na de 4e sessie ben ik toch anders aan gaan kijken tegen ZZP-ers. Tijdens een van de sessies was te horen: als het echt moeilijk wordt in een organisatie wordt er vaak een ZZP-er bij gehaald. Toen ik daar over nadacht viel het kwartje. Natuurlijk, dat zou best eens kunnen kloppen. Immers Veel ZZP-ers zijn niet begonnen vanuit armoe maar vanuit kracht. Als ik dan echt goed ben in mijn vak waarom zou ik me dan laten beperken door een organisatie. Want dat is jammer genoeg in heel veel gevallen aan de hand. Doordat een organisatie geen groeimogelijkheden kan bieden, een manager die daar eigenlijk niet had mogen zitten of een te enge focus op commercie. Allemaal redenen die medewerkers beperken. Als de frustratie groot genoeg is maak je dan vanzelf de stap naar of een ander bedrijf of als zelfstandige. De mensen die het eerst vertrekken zijn meestal de besten. Logisch dat die worden gevraagd als het erg moeilijk wordt.
Deze week kreeg ik ook weer eens de spiegel voorgehouden. Ik was oefen object van de RDA Persoonlijkheidsanalyse van Ladder 9. Een analyse van wie ik nu eigenlijk ben en ook wat ik zou willen. Het is zeker niet de eerste keer dat ik zo iets heb gedaan maar tot nu toe was de uitkomst ook nog niet zo helder. Mijn zwakke en sterke kanten zijn me redelijk bekend. Maar nog niet eerder is me zo duidelijk geworden wat ik zelf zou willen. Natuurlijk wist ik dat ergens in mijn achterhoofd wel maar het is me nu wel duidelijk dat ik meer met mijn boodschap moet doen. Leuk dat ik wekelijks een weblog schrijf maar dat kan nadrukkelijker ook In Real Life (IRL). Organseer dingen en draag uit wat mensen bindt. Breng mensen bij elkaar en wees een knooppunt. Het aardige is dat ik de test had gemaakt voor er ook maar sprake was van kennis van zelforganisatie.
Het Open Innovatie Festival van de gemeente en provincie Groningen was de eerste gelegenheid. Het werd aangekondigd als "een golf van innovatie door de overheid". Dat is wel een beetje overdreven, volgens mij meer een rimpel. Maar ik las eens de uitdrukking: if you can't make waves, make ripples". Prima dus, beter een rimpel dan niets. Ambtenaren van de gemeente en provincie Groningen konden in werktijd gratis deelnemen aan een kleine 40 workshops die gegeven werden door sprekers / inleiders veelal van buitenaf. Inschrijven vooraf was niet nodig met als gevolg dat de inleider tijd en moeite had getroost en er kwam niemand of maar een handjevol. Nu zit het niet in de kwantiteit maar hier ligt duidelijk een leermoment voor de initiatief nemers. De opkomst bij mijn sessie over "De breder wordende kloof tussen de hyperconnected en de digibeten" viel niet tegen.
Het contrast kon eigenlijk niet groter zijn. Een grote groep ZZP-ers die op eigen kosten soms 200 kilometer komen reizen om een verhaal in de avonduren te horen. Daarnaast een (relatief) kleine opkomst van mensen die op kosten van de werkgever in werktijd hoogwaardige presentaties kunnen bijwonen (en dan heb ik het niet over die van mezelf :-). Want een aantal workshops had ik wel willen bijwonen maar tijd overdag is relatief schaars. Voor alle duidelijkheid als ik weer gevraagd wordt, doe ik het wel weer want het is me duidelijk geworden dat ik een verhaal te vertellen heb. Want dat is natuurlijk het wrange, als er ergens iets aan vernieuwing verandering moet worden gedaan is het wel bij de overheid. Het open innovatie festival was een schitterende gelegenheid om je te laten inspireren.
ZZP Nederland heeft het initiatief genomen om workshops te organiseren rond thema's zoals, "Hoe wordt ik een een persoonsmerk", "Calimero marketing" of "internet marketing". De opkomst is overweldigend. Deels zal dat komen door de aantrekkelijke prijs maar er is ook een honger te bespeuren bij ZZP-ers over bepaalde thema's. Dat is ook wel logisch want aan veel van het andere aanbod hangt een stevig prijskaartje en de uitvoering is dan ook vaak overdag. ZZP-Nederland kiest bewust voor een lage entreeprijs en ook voor de avonduren. Namens ZZP-Nederland ben ik betrokken om de avond in goede banen te leiden. Dubbel zo leuk omdat ik zelf ook ZZP-er ben en dus eigenlijk zo veel "collega's"spreek.
Het is een mooi bont gezelschap van designers, meubelmakers, motormonteurs, schadeletsel adviseurs, kunstenaars etc. Toch is er veel dat ze bind. Allemaal werken ze zonder vangnet, zonder een grote ondersteunende organisatie. Ze moeten vaak beslissingen nemen die gevolgen hebben over de toekomst. Iets waar je in loondienst ook wel eens mee te maken krijgt als je gaat solliciteren. Maar je eigen baas zijn, zelf moeten besluiten wat doe ik wel of wat doe ik niet komt dagelijks aan de orde. Zelf valt het me op dat je dagelijks met geld bezig bent. Dat had ik helemaal niet toen ik in loondienst was.
Wat helemaal belangrijk is voor een ZZP-er is tijd. Want stel je neemt een klus aan die je niet helemaal op hete lijf geschreven is maar het verdient wel aardig. (of je moet het wel doen omdat het even niet zo goed gaat). Komt er dan een opdracht voorbij die je graag had willen doen maar ja je hebt net die andere opdracht aangenomen. Tijd is voor een ZZP-er maar deels aan te passen. en er gaan maar 24 uur in een etmaal.
Alle aspecten die bij een groot bedrijf spelen spelen ook bij een ZZP-er. OK personeelsaangelegenheden die spelen er niet. Maar dat is dan ook het enige.
Op een bepaalde manier zijn al die ZZP-rs toch collega's want hoewel ze niet hetzelfde vak beoefenen zijn er toch wel veel overeenkomsten: allemaal moeten ze iets doen met marketing, acquisitie, boekhouding, de eigen verzekeringen, en relatiebeheer. ZZP Nederland heeft dit goed gezien en volgens mij is het eind van de groei nog lang niet in zicht. Het luit ook heel mooi aan bij het onderwerp waaraan ik een poosje geleden aandacht bestede: Zelforganisatie. Eigenlijk is een ZZP-er misschien wel een van de mooiste uitingen van dit begrip.
Als mensen maken we graag simpele voorstellingen van de wereld. Het is net alsof we door een rietje naar de werkelijkheid kijken. We weten goed wat er in de wereld aan de hand is (denken we) maar hebben niet in de gaten wat er om de hoek gebeurt of zelfs bij de buren. Dat is maar goed ook want de werkelijkheid is vele malen complexer dan dat we kunnen bevatten. Terwijl ik dit zit te tikken ligt de rest van het gezin te slapen…. denk ik. Want misschien ligt mijn vrouw wel te lezen en mijn dochter te televisie kijken. Als ik me daarin vergis is dat niet erg. Het wordt natuurlijk wat anders als ik denk dat ik op tijd vertrek maar er staat een file. Kom ik te laat. Had ik het kunnen weten? Eigenlijk wel, even radio luisteren of op internet kijken en ik weet ook wel dat het tussen 8 en 9 geen doen is. Ik ben dus eigenlijk te laat vertrokken en dus gewoon te laat.
Volgens mij houden we daarom ook van gewoontes, het geeft ons houvast. Het is erg vermoeiend om bij iedere stap je af te vragen klopt dit wel? Als je pas bij een bedrijf komt is het handig om te weten wat de gewoontes zijn. Heel bekend is het verhaal met de banaan en de apen:
Het experiment begint met vijf apen in een kooi. Er wordt een banaan in de kooi gehangen met daaronder een trap, zodat de apen eenvoudig bij de banaan konden komen. Al snel gaat een van de apen voor de banaan en loopt de trap op.
Op het moment dat hij de trap oploopt worden de andere apen natgespoten met koud water. Dit herhaalt zich enkele malen. Het duurt niet lang voor de apen leren dat de beste manier om droog te blijven is te voorkomen dat een aap de trap betreedt. Dan wordt het koude water uitgezet. Een aap in de groep wordt vervangen door een andere aap. De nieuwe aap ziet de banaan en loopt de trap op. Tot zijn grote verbazing vallen de andere apen hem direct aan. Na nog een paar pogingen leert hij dat hij aangevallen wordt als hij de trap op wil klimmen. Dan wordt nog een aap vervangen. Ook hij wil de trap op en wordt aangevallen door de andere apen. De vorige nieuwkomer doet enthousiast mee in de aanval. Vervolgens wordt een derde aap vervangen, wil de trap op en wordt ook door de andere apen aangevallen. Twee van de vier aanvallers heeft geen idee waarom ze de trap niet op mogen, of waarom ze meedoen aan het straffen van de nieuwe aap. Wanneer ook de vierde en vijfde aap zijn vervangen, zijn alle apen weg die bespoten zijn met koud water. Desalniettemin is er geen aap die de trap nog zal beklimmen. Waarom niet? Omdat, zover zij weten, we dat hier nu eenmaal zo doen!
Bovenstaand verhaal heb ik geleend van http://www.betersamenwerken.nu Maar het is in alle soorten en uitvoering ook ergens anders te vinden.
Niet doen dus; het niets aan trekken aan de gewoonten van een organisatie. Als je begint te werken is het handig gelijk de gewoonten te kennen. Zo word je snel een loyale medewerker.
Zelf is het me ook overkomen dat ik in een nieuwe functie begon: manager van een kleine klachten afdeling bij KPN district Groningen. (in 1992 nog PTT Telecom). Mijn voorgangster moest acuut stoppen wegens complicaties bij de zwangerschap en het was crisis want het aantal klachten explodeerde. En er was een gigantische achterstand van 150 klachten. Per dag kwamen er gemiddeld 10 bij en we konden met een kleine afdeling er maximaal 6 verwerken. Er was een keurige procesgang. De klacht kwam binnen werd ingeboekt, de klant kreeg een bevestiging en de organisatie kreeg een loopbrief waar betreffende afdelingen hun visie konden geven. Dit alles werd verwerkt in een keurig juridisch getinte brief met bijna in alle gevallen de zinsneden: na intern onderzoek bla die bla….. volgens de algemene voorwaarden….. klacht niet gegrond. Zo'n brief besloeg dan vaak minimaal 2 kantjes en was ondertekend door de directeur. Ik kan me niet herinneren ooit een bedankbrief te hebben gehad voor het gedegen onderzoek.
Op een zekere dag kwam Klaas onze afdeling versterken, Klaas was een poos uit de running geweest en zijn functie was bezet door iemand anders. Klaas mocht re-integreren bij ons op de afdeling en mocht de ontvangst bevestigingen versturen en de klachten classificeren en inboeken. Klaas was volgens de rest van de afdeling geen licht (evenals hun nieuwe manager, ik dus, want ik had geen rechten gestudeerd zoals mijn voorgangster). Klaas kwam bij me met de vraag wie nu bepaalde wat een klacht was en wat niet. Dat bleek de postkamer te zijn waar een vrolijke collega de brieven opende. Op grond van de inhoud dacht hmm er is iets misgegaan bij die klant en wil dat graag hersteld hebben dat is dus een klacht. Hups dus naar de afdeling klantenreakties. Daar kreeg werd de klacht ingeboekt etc. Toen ik de postkamer vroeg om ons wat minder genereus te bedienen en alleen naar ons te sturen als het woord klacht in de brief stond vond hij dat een goed idee. Niemand had hem daar ooit op aangesproken. Een foutje van de organisatie moest gewoon naar die afdeling om het te herstellen. Dagelijks kwamen er vanaf dat moment 2 tot 3 klachten binnen
Het gevolg: oorlog op de afdeling. Zo leerde de organisatie nooit van zijn fouten.
Klaas had nog iets anders ontdekt. Toen hij eens een middag alleen op de afdeling was, de rest zat op opleiding, kreeg hij een brief van een klant waar hij geen touw aan vast kon knopen. Hij belde met de klant om te vragen naar de klacht. Het bleek een eenvoudig op te lossen iets, Klaas liet het oplossen en bevestigde het keurig met een excuusbrief. Op dezelfde manier handelde hij die middag nog 8 klachten af.Vervolgens brak de pleuris uit op de afdeling een schriftelijke klacht mocht alleen schriftelijk afgehandeld te worden.Bellen was uit de boze.
Klaas was natuurlijk erg fout bezig want onze registratie van klachten vertoonde een hele rare trendbreuk en ik moest als manager een aantal keren uitleggen wat er aan de hand was. Opheffing van de afdeling dreigde. Overigens was dit beeld hetzelfde door het hele land. Daar lagen op een gegeven moment 24.000 klachten ouder dan 6 maand te wachten op afhandeling.
Een paar maand later werd heel PTT Telecom gereorganiseerd. Nieuw beleid: klanten zo snel mogelijk bellen, excuses aanbieden als het van toepassing was en het oplossen. Eventueel de telefonische afspraak bevestigen. Hoe die 24.000 klachten werden afgehandeld is een verhaal apart maar dat werd binnen een paar maand geregeld. En geld was niet (alleen) de oplossing.
Het was me het weekje wel. Afgelopen maandag avond was ik betrokken bij een Workshop van ZZP-Nederland: Hoe word je als ZZP’er een eenpersoonsmerk? Door Ewald Theunisse. Deze workshop in Eemnes was een groot succes. Maandag 15 november is de volgende. en die is inmiddels ook meer dan volgeboekt. Het was een erg levendige avond en bijna niet voor te stellen maar met 85 deelnemers toch behoorlijk interactief. We werden als organisatie overladen met complimenten. En terecht want de leden van ZZP-Nederland (deelname € 20,- per jaar) betaalden een belachelijk lage entreeprijs van € 20,- en kregen heel veel informatie en tips. Voor een ZZP-er een uitermate prettige prijs. ZZP-ers zijn vaak de motor van innovaties, en het smeermiddel van organisaties. De werkmieren van onze maatschappij.
Dan is het bruggetje naar de Nationale dag van Zelforganisatie eenvoudig te maken. Ook dit leek me erg leuk en 's morgens op erg op tijd vertrokken, tussen de files door, net op tijd want achter me stroomde het steeds vol. Zevenhuizen (Groningen) Rotterdam 's morgens in 2 uur 20 minuten. Het gevolg was: veel te vroeg. Waarschijnlijk ook een beetje de compensatie voor al die keren dat ik iets te laat kom, het is vaak maar een paar minuten maar eerlijk is eerlijk regelmatig te laat. sorry 🙁
Iris Meerts (directeur stichting Zelforganisatie) had me uitgenodigd en we troffen elkaar vrij vroeg bij de koffie. Altijd mooi als je iemand voor het eerst IRL ontmoet en het klikt zoals verwacht. Het contact was ontstaan door mijn ietwat prikkelende weblog over Zelforganisatie waar Iris erg snel en adequaat op reageerde. Met als gevolg dat ik me toch aanmeldde en zo veel achtergronden kreeg te horen over zelforganisatie, complexiteit en netwerken. Het was een zeer goed verzorgde dag met soms zeer inspirerende sprekers en soms tenen krommende presentaties die voor mijn gevoel zo fout waren dat ze bijna als karikatuur konden dienen. Maar aan de ander kant leer je daar misschien nog wel het meest van. Over het algemeen was het een geweldig goed programma en erg leuke deelnemers. De dag was van een stevig niveau: qua inhoud en qua deelnemers. Er waren verschillende professoren die hun visie gaven. Dat had ik kunnen weten want in de raad van toezicht zitten een handvol zwaargewichten. Als je er van uitgaat dat duurzame veranderingen bottom up ontstaan dan was de dag van de zelforganisatie niet de plaats waar het gebeurt.
Waarom toch wel erg enthousiast over de dag? (hoewel het voorgaande anders doet vermoeden) Omdat van bovenaf wel invloed uitgeoefend kan worden op de ontwikkelingen. Mooi dat er empowerment in een organisatie wordt ingevoerd maar zonder steun van bovenaf zal het nooit slagen. We zitten nu eenmaal in ons land met monsterachtige organisaties in onderwijs, zorg en overheid. Het jargon bovenin die organisatie word op de werkvloer absoluut niet begrepen. 40% van de tijd in de zorg gaat op aan registratie en administratie. Dat moet en kan anders. Er zijn instellingen voor ouderen ontstaan die met veel geld zijn ontworpen met frisse kleuren en veel openheid. Alles is perfect ingericht en het personeel goed gecertificeerd maar of een oudere er gelukkig wordt, is maar de vraag. Want dat hangt af van andere factoren bijvoorbeeld of het poesje mee mag waar iemand aan gehecht is.
Wat me vooral is bijgebleven is de presentatie van de directeur van "Careyn, Zuwe Aveant" de grootste zorginstelling in Nederland vertelde hij trots. Een verhaal vol van turbotaal van het hogere management. En die naam… hoe verzin je zoiets. Ergens zal er een marketeer trots op zijn maar ik kan me niet voorstellen dat het aansluit bij de gemiddelde medewerker laat staan klant. Het was humor dat de dagvoorzitter de naam maar niet kon onthouden en uitspreken. Ik ben er nog steeds niet achter of hij dat speelde of er echt moeite mee had.
Terug naar wat me wel aansprak. De achtergrond van complexe systemen werden duidelijk uitgelegd. Het ontstaan van verbindingen en knooppunten, Hubs. Een wetmatighied is dat die grote hubs alleen maar groeien. The rich get richer. Dat is een beetje boeren logica maar het werd ook door wetenschappers onderbouwd. Het internet is hier een mooi voorbeeld van. Als ik het vertaal naar mezelf dan ben ik ook een hub met vrij veel verbindingen. De laatste tijd groeit het aantal verzoeken om met me te connecten op linkedin enorm. Blijkbaar is dat een wetmatigheid. De complexiteit groeit wel daardoor maar ook de mogelijkheid om sneller dingen met elkaar te verbinden. Tot voor kort was ik me er niet van bewust maar misschien moet ik me meer profileren als hub: de hubhut.
In ieder geval wil ik me graag opwerpen voor de stichting zelforganisatie om als hub te fungeren voor Noord Nederland waar mijn netwerk ligt. Daarnaast is het misschien handig om een cluster van hubs te vormen want dan gaat het nog sneller.
Komende maandag avond is de 2e uitvoering van de workshop "hoe word ik een eenpersoons merk". Eens kijken of ik met het bovenstaande gegeven wat beter kan verwoorden want dat kost me nog steeds te veel tijd. Mijn [[wikipedia:elevator pitch]] is wel aardig maar het gebouw is nooit hoog genoeg. Misschien ben ik wel een bruggenbouwer en als je dan kijkt naar mieren dan hebben bruggenbouwers een nuttige functie. Maar om het te relativeren: onmisbaar zijn ze niet het gaat alleen een beetje minder snel als ze er niet zijn. De mieren in het onderstaande fragment moeten dan omlopen.
Ieder jaargetijde heeft zo zijn charme. We zitten nu in de herfst en dat heeft ook zijn bekoring. De prachtige herfstkleuren waarmee de natuur je nog een keer wil overtuigen van haar pracht. Het lijkt wel of mensen hierin mee willen gaan en nog een keer laten zien wie we zijn en wat we kunnen voordat we de winter ingaan.
Vroeger kwamen thuis de koeien in deze periode op de stal. Er hing gelijk een andere sfeer. Misschien is datzelfde ook nog wel een beetje te merken in de zakenwereld. Nog even voor het jaareinde er aan trekken, voor de winter komt.
De promotiedagen in Groningen waren de afgelopen week weer als vanouds. Rommelig en gezellig. Veel, heel veel kennissen bijeen. Er zijn mensen die lopen er 2 dagen rond. Dat gaat me net even te ver als je er geen stand hebt. Maar als ik de eerste dag geen afspraken had gehad was ik er die dag misschien ook wel geweest.
We zijn nog vrij lang geweest op het Bubbles and Business plein. Een stand wat eigenlijk geen stand was maar wel stervens druk Een initiatief van een aantal bedrijven die niets met elkaar hebben dan dat ze het idee steunden. Een van de mensen van Rovecom wist het mooi te vertellen: "ik dacht eerst wat is dit? Dit kan niks worden alleen een lege vloer, een nieuwe auto en een groep leuke dames. Maar het is een groot succes".
Al jaren is het in de omgeving van FC Groningen gezellig druk, en ook op andere plaatsen zijn concentraties te bespeuren. Bubbles & Business is voor zover ik het kon zien de enige waar geen stands aan gekoppeld waren. Leuk en innovatief, maar met zoveel andere dingen het kan alleen werken als de balans goed is.
Misschien zijn de promotiedagen in de huidige vorm wel in de herfst van het bestaan. Men is op zoek naar zakenrelaties en gebruikt men de promotiedagen als excuus. De nieuwe promotiedagen zullen nooit de huidige vorm vervangen maar dat het een iets andere vorm en invulling krijgt is wel duidelijk. De overheden zullen zich nog wel jaren in de huidige vorm presenteren, maar dat is nu eenmaal het karakter van de overheid, erg volgend als het gaat om innovatie.
Op 10 november is de 2e nationale dag van de zelforganisatie. Dan is het ook de dag van de mantelzorg. Die wordt al sinds de jaren 90 gehouden. Ik kreeg naar aanleiding van mijn vorige weblog een aantal reacties, waaronder de vraag of de dag van zelforganisatie hetzelfde is als de dag van de mantelzorg. Nee dus. Het is iets anders maar eigenlijk ook wel hetzelfde. Want het gaat om niet toekijken en afwachten tot iemand met een oplossing komt maar op zoek gaan naar medestanders en zelf het heft in handen nemen.
Een andere reactie was van de stichting zelforganisatie. Ze hadden mijn weblog gelezen en reageerden met :Ik las uw recente blog over zwermen en leiderschap, waarin u ook de Nationale Dag van de Zelforganisatie noemt. Ik denk dat emergentie, groepsgedrag en zelforganisatie meer met elkaar te maken hebben dan u denkt. Tijdens de Nationale Dag gaan we enerzijds in op de wetenschap achter zelforganisatie, die 'complexiteit' wordt genoemd. Anderzijds is er aandacht voor 'leidinggeven' aan zelforganisatie zodat groepen mensen zich meer als 'zwermen' kunnen gaan gedragen.
OK ik ben om. Dus 10 november naar Rotterdam naar het seminar over zelforganisatie om meer van de achtergronden te horen. Ik hoop meer te horen wat de do's en de don'ts zijn. Er zijn meer dan genoeg raakvlakken. Van de reuzenskelter die we ooit eens met een groep mensen hebben aangeschaft, het thema van de dorpsvisie: "Zevenhuizen dat zelf zijn toekomst bepaald", de problematiek van de leefbaarheid van het platteland en ga zo maar door.
Met name het laatste houd me erg bezig. Overal is te zien dat de lokale overheden steeds minder ruimte hebben om voorzieningen op peil te houden. Het groenonderhoud is een zooitje, de openbare ruimte is aan het verloederen. En dan woon ik nog in een gebied waar krimp niet aan de orde is. Maar in overige delen van Groningen speelt dit wel. Scholen zijn hier een goed voorbeeld van. De dorpsschool was vroeger een plek waar veel dorpsactiviteiten zich concentreerden. Een ontmoetingsplek. Door het wegtrekken van jongeren en een andere demografische opbouw hebben dorpsscholen te weinig leerlingen om zelfstandig te blijven bestaan. Een natuurlijk ontmoetingspunt valt weg. We zien dat dorpen hier heel verschillend mee omgaan. Het blijven vragen aan lokale overheden zal weinig opleveren. Maar alles klakkeloos zelf organiseren is ook niet handig want een lokale overheid zal zich steeds nadrukkelijker willen bemoeien. Want zelf doen OK maar dan wel volgens de regels van ambtenaren. Ik ken voorbeelden uit mijn eigen omgeving te over.
Maar ook 30 jaar werken voor een grote organisatie heeft me veel voorbeelden opgeleverd. Empowerment, TQM, verantwoordelijkheden laag in de organisatie leggen…. ik heb het allemaal meegemaakt. Wat dat betreft wordt het steeds meer "Opa vertelt". Een ding is me wel duidelijk: echte veranderingen komen bottom up. Top down veranderingen doorvoeren kan ook maar dan gaat het gepaard met veel geld en macht. Op de opdracht: "spring" mag nog een vraag volgen: "Hoe hoog". Grote organisaties bestaan steeds meer uit mensen die in het gareel willen (moeten) lopen. Zeker als het bedrijf winst als enige doelstelling nastreeft. Werken bij de overheid heeft dat niet. Winst is daar geen doel. Toch zal er door bezuinigingen steeds minder ruimte zijn voor vernieuwing. Wat er over blijft zijn initiatieven uit de rest van de maatschappij, van onderaf. Ik heb wel zin in 10 november.
Eerder schreef ik over zwermintelligentie. Het gedrag van vogels of vissen op elkaar en de omgeving die tot wonderlijke gedragingen leidt. Inmiddels is de weblog wel 3 jaar geleden maar het begint actueler te worden dan ooit. Er is een hoop theorie te vinden over [[wikipedia:zwermintelligentie]] daar ga ik mijn vingers maar niet aan branden. Maar in het dagelijks leven zijn er steeds meer voorbeelden van te zien. Er is een bedrijfstak ontstaan rond het activeren en organiseren van netwerken. Natuurlijk geholpen door de nieuwe sociale media die er voor zorgen dat heel eenvoudig contact kan worden gelegd en onderhouden met deelnemers. Het succes van de Open Coffee is hier een mooi voorbeeld van.
Maar er is meer aan de hand en dat is vaak moeilijk onder woorden te brengen tot je er een voorbeeld van ziet. Zo kreeg ik een uitnodiging onder ogen voor een bijeenkomst van de Stichting Zelforganisatie. Die stichting verwoordt redelijk goed wat ik hierboven bedoel. Ze organiseren een dag van Zelforganisatie en "maken het universele karakter van zelforganisatie inzichtelijk en laten zo zien hoe breed zelforganisatie in de praktijk toegepast kan worden". Lijkt me bijzonder boeiend hier meer van te weten. maar om er nu € 199,- voor neer te tellen is me net even te veel. Ook al omdat mijn gevoel zegt dat het net niet de kern raakt. Er worden op die dag antwoorden gegeven op de vragen: Wat kunnen we met zelforganisatie? en Wat zijn de voorwaarden waaronder een systeem of organisatie zelforganiserend wordt? Misschien is een mooie naam voor dit fenomeen: Leidinggeven 2.0.
Dan even het bruggetje naar mijn eigen omgeving. Bij ons vorige huis hadden we schapen. Niet zoveel maar toch genoeg om kudde gedrag te zien. Eens in de zoveel tijd moesten ze in het hok of in een afgesloten ruimte. De kunst was om ze met voer te verleiden binnen te komen en dan de deur te sluiten ze op te sluiten in een kleine ruimte. Daarna was het eenvoudig de hoefjes te verzorgen of ze te scheren. Maar o wee als een van de schapen bedacht niet naar binnen te willen. Soms sprongen anderen over hekken wat je niet voor mogelijk had gehouden. Raar genoeg was het weigerende schaap vaak het buitenbeentje.
Oftewel het organiseren van zelforganiseren lijkt een tegenspraak in zich. Want de voorbeelden die mij voor ogen staan zijn de ontwikkelingen op het platteland om de leefbaarheid te vergroten. Burgers merken dat de overheid steeds verder terugtrekt en voelen de noodzaak om zelf de handen uit de mouwen te steken. Daar ontstaan initiatieven. Natuurlijk zijn de wereldwijde zorg over het milieu, uitputting van energie en verdeling van welvaart ook voorbeelden. Als ik het lees dat mensen dit willen organiseren moet ik steeds denken aan onze schapen. Probeer ze in een hok te krijgen zodat ze eenvoudig "te behandelen zijn". Het is een nog grotere kunst om niet de deelnemers te verleiden met iets maar de deelnemers zelf te laten betalen want dat organiseren moet wel betaald worden.
Zoals met zoveel dingen is er ook kaf tussen het koren en ik ken de stichting Zelforganisatie niet goed genoeg om er iets over te zeggen. Het lijkt erg aan te sluiten bij wat er aan de hand is in de wereld maar ik denk dat ik voorlopig geen partner wordt voor 500 euro per jaar.
De afgelopen week mocht ik weer eens op bezoek bij 2 ROC's: Het Alfa College en het Noorderpoort. Het is duidelijk dat het niet goed gaat in ROC land. Dat heeft niet alleen te maken met het Alfa en Noorderpoort want die scoren landelijk niet slecht. Maar in de volle breedte is er iets mis.
Inmiddels zijn het instituten geworden die professioneel worden bestuurd. Alle ROC's worstelen met Voortijdig School Verlaters (VSV). Zo erg dat het ministerie er een speciale site voor heeft opgezet: www.aanvalopschooluitval.nl. Dat alles onder het mom van meten is weten en het kunnen vergelijken. Er is een eigen jargon ontwikkeld met een complete industrie om het VSV tegen te gaan. RMC's, landeljk Meldpunt, maandelijkse / jaarlijkse rapportages en SMS-alerts als leerlingen spijbelen krijgen ouders na 15 minuten een SMS. Er is zelfs een heuse handleiding ontwikkeld en er is op internet een meldpunt bij het DUO waar verzuim moet worden gemeld.
Voer voor Geert Wilders want wat een waterhoofd bij het ministerie. Als ik er zo naar kijk krijg ik wel een beetje dubbele gevoelens bij de nieuwbouw van DUO aan de ringweg in Groningen. Prachtig gebouw en er werken zeer bekwame mensen maar degene die dit soort onzin heeft verzonnen is niet van deze wereld. Die regelgeving komt waarschijnlijk uit Den Haag. Er is maar een manier om het aan te pakken en dat is lokaal. Leuk dat er jaarlijks in oktober rapporten komen maar dat is als mosterd, een maand na de maaltijd. Niet alleen te laat maar je bent al lang vergeten waar je de mosterd ook al weer bij wilde hebben. Een gesprek met mensen uit het onderwijs leert al snel dat dit soort informatie niet echt leeft op de werkvloer. Ik kan me niet voorstellen dat leerkrachten dit echt tot zich nemen. Terwijl er zoveel aandacht aan de handleiding is besteed met tagclouds, frisse kleuren en kaarten het lijkt wel een wervingsbrochure.
Zembla bestede er op 21 maart ook al aandacht aan onder de titel van "Wij willen les". In die uitzending was er een hartekreet van leerlingen dat ze les wilden. Ik denk niet dat het gaat om lesgeven alleen maar meer over de rol van MBO'ers in de maatschappij. Zij zitten op een sleutelpositie. Er is een tweedeling aan de gang tussen groepen die volledig meedraaien in de maatschappij en een groeiende groep die "niet aangehaakt is". Eerder schreef ik over de digitale kloof. De MBO-er speelt hierin een geweldig belangrijke rol. Zij kunnen als enige de brug slaan tussen de abstracte wereld van de HBO-ers en academici en de mensen in de maatschappij die het allemaal niet zo geweldig goed kunnen volgen. De aanpak van het ministerie is er op gericht om zoveel mogelijk leerlingen aan de goede kant van de kloof te krijgen. Ze eventueel door te laten stromen naar het HBO.
Maar er ligt volgens mij een veel belangrijkere taak. De brug te slaan tussen de "aangehaakten" en de mensen die het allemaal niet meer kunnen volgen. Een taak die ligt bij de MBO-ers. Op allerlei gebied liggen daar taken. In de zorg zullen verplegend personeel om moeten kunnen gaan met toepassingen rond zorg op afstand, in de bouw met nieuwe methoden, kleinschalige retail kan alleen overleven als er ook iets met een webshop gedaan wordt, in de horeca zal gastvrijheid een onderscheidend iets worden nu de vergrijzing toeneemt. Dat zal een zware wissel trekken op leerkrachten. Naast het inhoudelijke vak van docent zal in toenemende mate een beroep gedaan worden op andere vaardigheden. Of dat bereikt wordt door Competentie gericht onderwijs kan ik niet inschatten. Het wordt anders. Maar eerst is het nodig dat er anders aangekeken wordt tegen de MBO-er. De handen met verstand in de maatschappij. Iets wat we niet hebben te verwachten van HBO of universitair opgeleiden. Want veel van hen zijn veel te druk met het bedenken van nieuwe methoden, richtlijnen, voorschriften, meldpunten en besturingsmethoden. Het liefst zo dat de klant het allemaal zelf doet: pinnen, on-line bankieren, on-line bestellen, digitale loketten, zelfzorg etc.
Maar wie gaan alles dat overblijft allemaal uitvoeren? Juist MBO-ers, praktisch, vaardig en klantgericht.
De afgelopen week kreeg ik weer de mailing waarin 15 trends van Trendwatching.com. Altijd leuk om te kijken hoe er tegen de wereld aan wordt gekeken. Zeker in tijden waar niets meer zeker lijkt en heel veel zaken haaks op elkaar lijken te staan. Ze waarschuwen bij Trendwatching dat niet alle trends voor iedereen gelden. En je moet er voor oppassen dat je jouw beeld van de wereld niet toepast op de ontwikkelingen. Het plaatje bij deze blog illustreert dat heel mooi.
Het is vandaag de dag van de 4 mijl. Een gigantisch succesvol hardloop festijn in Groningen waar 18.500 mensen aan mee doen. Blijkbaar is er een beweging dat evenementen groter en groter worden. Soms zo ver dat het uit de hand loopt en dan worden de organisatoren er op aangesproken. Iets wat ook op gespannen voet met elkaar staat. De overheid moet zich niet overal mee bemoeien maar als er iets misgaat wordt er wel gelijk gewezen naar diezelfde overheid. Blijkbaar willen we wel de bescherming maar maximale vrijheid.
Individuele sporten groeien ten koste van teamsporten. Ik hoor de verhalen van mensen die verslaafd zijn aan hardlopen. Maar tegelijk kiezen ze voor dat hardlopen omdat ze vrij zijn om te sporten wanneer ze dat willen.
In het zakelijk leven zien we een sterke groei van het aantal ZZP-ers. Een keus om vrij te zijn van managers die je vertellen wat je moet doen, de intensieve menshouderij (een moderne vorm van Slavernij). ZZP-er om zelf te kunnen bepalen wat je wilt doen. Vaak heeft dat wel tot gevolg dat er een onzekere toekomst is voor wat betreft inkomen. En altijd bezig zijn met het eigen bedrijf. Een duidelijke scheiding tussen werk en prive is er vaak niet. Mensen die er voor kiezen om voor grote bedrijven te werken staan voor de keus: je doet mee met de verslavende dynamiek, of je voelt je een loonslaaf van het bedrijf. Een echte tussenweg is er niet.
De afgelopen week sprak ik met iemand die na jarenlang gewerkt te hebben voor een gemeente nu bij een gefuseerde organisatie werkt. Het viel haar op dat ze bij die gemeente gewend was dat alles voor haar bedacht was. Je hoefde geen initiatief te tonen sterker nog het werd niet op prijs gesteld. Nu ze werkt bij een nieuwe jonge organisatie en moet erg wennen dat ze zelf het initiatief moet nemen. Werken bij de overheid gaf altijd zekerheid. Maar ook erg veel regelgeving en weinig ruimte voor eigen inbreng. Op een bepaalde manier opgesloten in een organisatie.
De 11e beschreven trend sluit hier mooi bij aan: Zorg voor voldoende steun van de senioren, anders kan je het vergeten. Vrij vertaald van : "Secure Senior backing or be doomed". De macht van oud gedienden zorgt vaak voor het mislukken van vernieuwing. De oudgedienden hebben vaak uitgesproken meningen over hoe het moet. Verhagen weet hier van mee te praten. Trendwatching komt met een aantal tips om die oudgedienden te overtuigen: Gebruik nieuwe presentatie technieken, overtuig ze met cijfers, gebruik veel voorbeelden van andere geslaagde trajecten en gebruik plaatjes of nog beter video’s. Eigenlijk heel bijzonder dat mensen op een hoge positie vaak geen benul hebben wat er in de maatschappij aan de hand is. vandaar het laatste advies: Now, if nothing of the above works, there’s only one thing to do: RUN. Get the hell out, and start your own business, capitalizing on trends you know are going to change the industry if not the world.
* verslavernij is geen tikfout maar een vorm van werk die steeds meer zichtbaar wordt en te maken heeft met gebrek aan vrijheid:
verslaafd zijn aan iets: is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.
Slavernij: is een vorm van onvrijwillige dienst waarin een persoon wordt behandeld als het eigendom van een ander persoon;
Ik zie een toekomst: vrij van verslavernij. Organisaties waar personeel de ruimte krijgt om maximaal vrijheid heeft om dingen tot stand te brengen. Betrokken zonder verslaafd. Een overheid die er is voor de burgers, niet denken voor mensen maar met respect voor een ieder. Managers die weten wat het betekend om een "license to operate" te hebben. Waarom je een bedrijf mag runnen: geen uitbuiting van mensen of middelen. Noem me naief ik geloof er wel in.
Source: www.trendwatching.com. One of the world’s leading trend firms, trendwatching.com sends out its free, monthly Trend Briefings to more than 160,000 subscribers worldwide.
Een van de eerste vragen die je als zelfstandig ondernemer gesteld wordt na wie je bent en wat je doet is: "Hoe gaat het?" en dan wordt niet mijn gezondheid bedoeld maar hoe het businesswise gaat. Daar is maar een antwoord op mogelijk: "goed".
Want ieder ander antwoord:
– geweldig, levert opgetrokken wenkbrouwen op; – kloten: schiet men vaak in de lach, is dus eigenlijk mijn favoriet voor als ik wat meer tijd heb; – prima; krijgt vaak een reactie ja, ja; – het kan wel wat beter, geeft de reactie "dat willen we allemaal wel".
Dus hou ik het maar op "goed". Tenminste als het zo’n vraag in het voorbijgaan is. Want er is natuurlijk meer over te vertellen dan "goed". Het hangt helemaal van mijn eigen verwachting af. En die wisselt wel eens. Ik kies er nu eenmaal voor om me niet te focussen. Iets dat me al tientallen keren is aangeraden: "je moet je focussen, anders wordt het niks". Maar in tegenstelling tot veel collega ZZP-ers heb ik liever veel kleine klussen dan één grote. Dat heeft wel tot gevolg dat je altijd aan het acquireren moet. Altijd op zoek naar een volgende klus. Laat ik dat nu leuk vinden op zoek naar kansen en nieuwe dingen. Je moet dan wel zo nu en dan een klus doen anders wordt het ook lastig om te blijven bestaan als bedrijfje. Vandaar dat ik me zelf ook wel neergezet heb als bedrijfskundig klussenbedrijf. Dat levert ook wel de nodige hilariteit op. Maar in de kern klopt dit ook wel. Geen grote complexe projecten, maar kleine klussen waar ik iets in kan betekenen. Dit om bij personen en organisatie een probleem op te lossen of om ze een volgende stap te laten zetten.
Wekelijk komen er kansen voorbij waar ik wel iets mee zou kunnen. Een Voip advies, een automatiseringsprojectje, vraagbundeling op een bedrijven terrein, invoeren van ICT in de zorg, energie verbruik in kaart brengen, het inrichten van een digitaal loket, het organsiseren van een excursie. . Niet dat dat al concrete opdrachten zijn er moet nog wel het nodige aan geschaafd worden maar de kans is er. Soms ligt er dik bovenop dat men graag gebruik wil maken van mijn netwerk en kennis zonder er voor te willen betalen. Toch ga ik er soms wel op in omdat er voor mij ook voordeel in zit.
Het mooiste verzoek krijg ik deze week vanuit China. Daar hebben ze een applicatie ontworpen die met behulp van een Android Telefoon bulk SMS kan afhandelen en je kunt er een auto responder op instellen. Of je kunt een online onderzoek houden m.b.v. SMS die dat keurig in grafieken op internet bijhoud. Gebruik makend van je eigen SMS bundel mocht je daar altijd nog ruimte op over houden. Ik had eens eerder contact gehad met het bedrijf en ze benaderden me persoonlijk met de vraag of ik iets voor ze kon betekenen. Ze kunnen me niet in dienst nemen (alsof ik dat zou willen) Maar er is zeker te praten over een vergoeding.
Zo’n klus schuif ik ook graag door. Heb je iets met Android en ben je redelijk thuis in Google Apps en zie je een toepassing bel me dan even. Maar misschien ga ik het zelf ook wel eens gebruiken. Het bedrijf komt dit najaar met nog 2 nieuwe toepassingen waar ze veel van verwachten. Of ik daar ook naar wil kijken? Die vraag is natuurlijk simpel natuurlijk want daar ligt een kans. OK nog erg vaag maar als er een mailtje komt uit China zal ik het zeker met meer dan gewone belangstelling bekijken. (misschien toch een vorm van focussen.)
Wandelen is wel mijn ding geworden de laatste jaren. Inmiddels heb ik verschillende tochten gelopen en 2 keer in Nijmegen. Maar absoluut favoriet is bij mij de Tocht om de Noord. Van Lauwerszee tot Dollard tou. Een wandeling van Zoutkamp naar Delfzijl (of andersom). Door kerken, woningen, musea, bakkerijen iedere keer een feest om mee te maken. Daar kan geen spierpijn of handvol blaren verandering in brengen. Wat dat betreft ben ik een echte Groninger. Raar eigenlijk want we hebben in het Westerkwartier misschien wel veel van de Drenten of vinden de andere Groningers ons halve Friezen. In het Westerkwartier hebben we ook niet zoveel met die grote boerderijen, we zijn meer keuterboer. We redden ons snel op hebben ook geen grote eisen.
Maar als ik zo door het Groninger landschap loop, de kleine dorpen, de grote boerderijen, de verre horizon, prachtige luchten dan is dat toch wel vertrouwd. Want die dorpen zijn niet meer de dorpen van alleen arbeiders of rentenierende boeren, de dorpen hebben ander inwoners gekregen. In Den Andel is dat het best te zien, import dat wel, maar wel mensen die er bewust zijn gaan wonen. Prachtige winkeltjes of bedrijfjes. Vaak wel een beetje (of zelfs een boel) alternatief. Ik zag een heuse CD shop. Soms heeft tijd er stil gestaan maar aan de andere kant komen ook daar Webwinkels. Scholen sluiten maar vinden ook weer een nieuwe bestemming.
We konden vaak in de dorpshuizen even pauzeren. Regelmatig zag ik op zo’n dorpshuis een bordje van Groninger Dorpen. De vereniging van Dorpsbelangen en Groninger dorpshuizen. Een goed gevoel want ik mag sinds een paar week in het bestuur zitten van Groninger Dorpen. Daar staat de leefbaarheid van Groninger dorpen hoog op de agenda. En als je een andere bril op zet dan is een mooie toekomst weggelegd voor de Groninger dorpen. Ja het wordt anders, maar mijn gevoel zegt dat het weer terug gaat naar de menselijke maat. Gemeenten zullen groter worden. Dus zullen de dorpen, de directe leefomgeving van mensen belangrijker worden. Gelukkig staat dat prominent op de agenda. Er zijn al hele mooie voorbeelden dat het ook anders kan. De wereld verandert en wij veranderen mee. Niet alles is slecht. Een wandeling door het groninger land leert dat het vroeger ook niet altijd geweldig was. Het verschil tussen de kleine nauwe dorpjes en de grootsheid van de boerderijen is wel heel erg groot.Je proeft nu nog het standsverschil. Ik hoorde eens van iemand dat de boerenmeid onder het appels schillen moest zingen. Dan kon de boerin horen dat ze geen hap van de appels nam. Die tijd is gelukkig ver achter ons. Wandelen door Groningen is ook wandelen door de tijd. Stapje voor stapje zie je de historie, het gevecht tegen de zee. Door de wierden en dijken, de rijkdom van het land de armoe in de compacte dorpen. Mooi.
Gek wordt ik er van. Denk je dat we alle adressen inmiddels wel hebben aangepast komt er toch nog een stapel met folders, flyers, magazines andere onzin op het oude adres. De nieuwe bewoners hebben er nog niet veel last van want TNT stickert het nog steeds keurig maar ergens eind dit jaar is dat afgelopen en ik ben bang dat we dan nog lang niet alles hebben aangepast. Want wat we nu nog onaangepast binnenkrijgen, zou spam zijn als het mail was. Wel keurig op ons naam maar ontstaan door ergens een visitekaartje achter te hebben gelaten.En dan merk je pas hoe treurig het is gesteld met de doorsnee sites. Bij heel veel sites is het een zoektocht om je adreswijziging door te geven. OK dan maar een standaard mail naar het info adres.
Daar ligt volgens mij een kans. Ontwerp een Icoon maak dat niet te moeilijk. (Ik heb alvast een voorbeeld gemaakt). Plaats dat op de site en zorg dat de bezoeker informatie krijgt waarmee hij of zij de informatie kan wijzigen. Ik weet het, dat is net even te simpel gedacht. Want een klant kan op heel veel manieren geregistreerd staan. In Nederland lijkt me dat vrij simpel postcode en huisnummer zijn uniek. Dus in de simpelste vorm is dus Pietje Puk verhuist van 1234AB 10, naar 6789YZ nummer 68.Klik maar eens op het plaatje hierboven. Het geheel is binnen een half uur gemaakt. Dat is er ook wel aan te zien 🙂 Natuurlijk moet er nog iets langer over nagedacht worden, een controle dat de persoon is die hij is, bijvoorbeeld door een bevestiging te sturen. Maar dat is ook nodig als ik het telefonisch doorgeef of het stuur via het info@ mailadres.
Natuurlijk wil een bedrijf het beter aangereikt krijgen, het liefst zonder tussenkomst van menselijk handelen. Maar zoals het nu is, zijn bedrijven wel erg narcistisch. Heel veel bla bla over wat ze zijn wat ze doen. Maar simpel een pagina waar bezoekers simpele dingen als een adreswijziging doorgeven is er vaak niet. Laat staan een call me knop.
Het blijft een leuk mopper onderwerp bereikbaarheid van bedrijven. Laatst moest ik iets wijzigen bij Ziggo. Die zijn voor mij kampioen voice response gebruik. Je weet wel: Hebt u vragen over uw abonnement: toets 1. Hebt u een vraag over de werking: toets 2. enz Ik heb een teller in mijn toestel die bijhoudt hoelang ik aan het kiezen ben. Bij Ziggo was dat 4 minuten tot ik hoorde: U wordt zo spoedig mogelijk doorverbonden met een van onze medewerkers. Tussendoor kreeg ik steeds de hint dat ik meer informatie kon krijgen op www.ziggo.nl. Blijkbaar komt niemand daar op het idee dat het wel eens zou kunnen gaan over een internet storing. Dan wordt die boodschap pas echt belachelijk.
Na 42 minuten kreeg ik iemand aan de lijn die me vertelde dat ze een systeemstoring hadden en of hij mij mocht terug bellen. Nu 2 weken later is dat nog steeds niet het geval. Ik stop maar met wachten want ik denk niet dat ze nog bellen.
Het zal voor mij altijd wel een grijs gebied blijven, hoe mijn oude dag er uit zal zien. Natuurlijk voorop gesteld dat ik het mag beleven. Want het is natuurlijk niet vanzelfsprekend dat je de 80 (of meer) haalt. En dan moet het ook nog in goede gezondheid.
Toen ik begon te werken bij het Staatsbedrijf der PTT zag de wereld er overzichtelijk uit. Vanaf mijn 22e betaalde ik pensioen en op mijn 65e kon ik stoppen. Later waerd dat aangepast en dat hield in dat ik na 40 jaar op mijn 61e kon stoppen met werken (de militaire dienstjaren telden voor de helft mee). Na mijn 61e zou ik 70% van mijn laatst verdiende loon krijgen. Dat heette een eindloon pensioen. Ergens in de loop van de jaren is dat omgezet nar een middelloon. Ach het zal allemaal wel, ergens was dat niet meer dan een mededeling. En een poos geleden is die 61,5 ook gaan glijden. Volgens mij kan ik nu vanaf 66 mijn pensioen uitkering ontvangen. Maar als de tekenen me niet bedriegen is dit niet het laatste want ze hebben er een beetje een potje van gemaakt.
Ik heb de laatste jaren na KPN bij Atos Origin keus gekregen of ze wel of niet moesten beleggen voor mijn pensioen en wel of niet risico vol. En wat ik begreep is er over het algemeen niet goed belegd de afgelopen tijd. De overbekende chimpansee die met pijltje gooide deed het beter. Er is ongelooflijk veel geld in kas. Maar dat moet ook want er komt een stuwmeer van ouderen aan die allemaal hun Zwitserleven gevoel willen hebben. Met een camper door de wereld trekken. Het liefst zo jong mogelijk. Ik heb van collega’s afscheid genomen toen ze 53 jaar waren. Dat was anders toen ik begon te werken want ik kan me nog herinneren dat we van collega’s het 50 jarig jubileum vierden. Die waren gelijk na hun lagere school in dienst van de PTT gekomen. Een van die mannen had zijn eigen motorboot afgebouwd en is gaan varen. Na zijn 65e nadat hij 50 jaar had gewerkt.
Er is dus iets misgegaan want ik zie hele volksstammen nu rondtoeren met camper of op de fiets. Veel van die mensen hebben zich (voor hun gevoel) naar hun pensioen toe gesleept. Maar veel van hen zijn super vitaal. Voor alle duidelijkheid ik gun iedereen het leven dat ze willen leven maar als ik het goed heb begrepen wordt de rekening doorgeschoven naar onze kinderen.
Toen ik vroeger klein was hadden we een buurman een oud boertje die nog iedere dag naar zijn land ging. De laatste jaren van zijn leven kon hij niet fatsoenlijk meer lopen zo krom door het vele werk. Hij was op zijn knieen in het land het gras met een zeis aan het maaien. Als ik het me goed herinner was hij ruim over de 80. Hij moest het niet maar hij wilde het.
Tegenwoordig zijn er mensen te vinden die met dezelfde instelling zich verdienstelijk maken na hun pensionering. Ik trof eens een oud collega bij een benzinepomp. Eerst dacht ik dat hij er ook was om te tanken. Maar hij vertelde dat hij er werkte. Thuis zitten en rond fietsen vond hij maar niets. Anderen zie ik vrijwilligerswerk doen of de politiek in gaan.
Het is voor mezelf natuurlijk als zelfstandige ook de vraag. Wanneer wil ik stoppen met werken en hoeveel wil ik dan als inkomen hebben. Laatst had ik een gesprek met de bank over verzekeren. Volgens hen was mijn huidige Arbeidsongeschiktheid verzekering volstrekt onvoldoende want als me iets overkomt zou ik misschien ander werk moeten doen anders zou mijn uitkering in gevaar komen. Ik kan me er geen goede voorstelling van maken maar als me iets overkomt hoop ik dat ik nog in staat ben dat andere te doen.
Het laatste woord is nog niet gesproken over onze oude dag. Het probleem wordt langzamerhand zichtbaar. Ik hoop dat ik later net als buurman Mulder me nog verdienstelijk kan maken. Niet meer met dezelfde energie maar wel een steentje bijdragen.
In het kader van netwerken was ik de afgelopen woensdag bij de Open Coffee Club Groningen. Deze bijeenkomst is iedere eerste woensdag van de maand van half 10 tot half 12 en dan op wisselende locaties. Deze keer was het in de Remonstrantse Kerk. Het was er erg druk, veel mensen die elkaar veel te vertellen hadden. De afgelopen woensdag was het voor de 19e keer. Ik zal niet zeggen dat het gelijk mijn laatste keer was maar in mijn vorige Blog schreef ik dat het in de Skybox in de Euroborg het net niet is. De Open Coffee Club in Groningen is het ook niet echt voor mij. Ik betrapte me erop dat ik onrustig was, veel mensen zag die ik al ken. Met als gevolg dat mijn ogen steeds afdwaalden naar al die mensen. Echt rustig met iemand praten was er niet bij. Voor mijn gevoel echt een kwestie van zien en gezien worden. Maar ik kan me goed voorstellen dat het echt in een behoefte voorziet. Ik kan het je aanraden als je veel contacten zoekt. Er zijn mensen die proberen iedereen in kaart te krijgen getuige de oproep op de linkedingroep "Op de OCC is het altijd zo gezellig, dat het voor mij niet mogelijk is met iedereen kennis te maken. Misschien is het een idee om hier een korte pitch te plaatsen in 3 regels, zodat we misschien van tevoren al ontmoetingen kunnen afspreken met iemand met dezelfde interesses of raakvlakken?" Het is gelijk de populairste discussie binnen die groep: wie ben je en wat doe je?
Misschien komt het door mijn leeftijd en mijn instelling maar als het nodig is dat ik iemand moet spreken om wat voor reden dan ook dat komt dat toch wel. Soms geholpen door een kennis, soms door een opdracht of gewoon omdat je in contact komt omdat iemand 50 cent wil lenen.
Het was vast geen toeval dat het Netwerk Noorderlicht een dag later was. Ook heel erg druk bezocht maar minder hieper de pieper. Het Netwerk Noorderlicht is een groep zelfstandige ondernemers (ZZP-ers) met name uit het noorden van Nederland die op regelmatige basis bij elkaar te komen, om te netwerken, kennis te vergaren, en ook om gewoon gezellig samen te zijn. (bron www.netwerknoorderlicht.nl) Over het algemeen zijn de deelnemers organisatie adviseurs, tekstschrijvers, interim professionals of ICT-ers. Er is vaak een lezing (soms een noodzakelijk kwaad) , of een themabijeenkomst en daarna een hapje eten in een leuke setting Een totaal andere sfeer, aandacht voor elkaar en ik betrap me erop dat ik die keren die ik geweest ben eigenlijk maar 2 of 3 personen sprak. Om in de termen van de Open Coffeeclub te spreken “Netwerken zoals Netwerken bedoeld is”. Een mooi voorbeeld: de afgelopen donderdag sprak ik met 2 mensen op Netwerk Noorderlicht die ik al een paar keer tegen was gekomen maar nooit rustig had gesproken. Dat gebeurde afgelopen donderdag We hadden het niet echt afgesproken maar zochten elkaar spontaan even op. Jammer voor al die andere Netwerk Noorderlichters dat ik ze een leuk gesprekspartner heb onthouden maar ik weet zeker dat die anderen zich ook hebben vermaakt. Ik sprak iemand die er voor het eerst was en die had zich vanaf het allereerste moment op zijn gemak had gevoeld wat hemzelf verbaasde.
Een aantal dagen geleden sprak ik met de organisatoren From Party to Business. Een Networking Event op 2 oktober in de Mediacentrale. Een feest bedoeld om zakelijk te kunnen netwerken in een party sfeer. Nu is een feestje wat anders dan netwerken maar aan de andere kant schuift dat wel naar elkaar toe. Opeens viel de opmerking "Er zit beweging in netwerken". En op een of andere manier voel ik dat ook. Netwerken had toch wel een sfeertje van zakelijk met elkaar dingen bekokstoven. Het wordt losser was onze conclusie en dat is ook gelijk waar From Party to Business over gaat.
Andere mensen ontmoeten en niet ieder contact hoeft tegelijkertijd direct iets op te leveren. Dat mag natuurlijk wel maar als je er losser in staat komen ook de creatieve dingen aan de orde en als je een klik met iemand hebt is dat winst. Dat hoeft niet altijd zakelijk tot iets te leiden.
Gisteravond mocht ik te gast zijn bij de thuiswedstrijd van onze FC, (jee wat kwamen ze nog goed weg). Netwerken in een voetbalstadion. Ik blijf het een beetje raar vinden om afgesloten van het echte gebeuren naar voetballen te kijken. Het was nuttig en de wedstrijd was spannend maar eigenlijk is het nut en genieten van beiden het net niet. De wedstrijd bekijk je toch wat meer van een afstand en het zakelijke gesprek komt ook niet echt goed uit de verf. Aan de andere kant gaat het niet om dat ene moment want relaties bouw je door de loop van de tijd. Vertrouwen komt te voet (en gaat te paard).
Netwerken blijft me boeien, want hoe krijg je de juiste persoon in een groep mensen te spreken als je bij een bijeenkomst bent van 20 mensen (laat staan bij een voetbalwedstrijd met 20.000 :-). Ze stuk voor stuk spreken, je laten introduceren of ga je gewoon bij een lopend gesprek staan. Dat laatste komt wel steeds meer en meer voor was onze conclusie. Er zit beweging in netwerken. Het wordt opener. Je ziet steeds minder mensen in een gesloten houding met de gezichten naar elkaar toe staan. Of dat zo is weet ik niet maar het zou me niet verbazen want "delen" begint steeds meer gewoon te worden.
Het was een reden om te beginnen met een eigen Netwerkbijeenkomst. De formule is simpel: op een vast tijdstip (laatste donderdag van de maand) op een vaste plaats (de Graansilo, Griffeweg 4) is er van 17.00 tot 19.00 uur een Netwerkbijeenkomst voor een ieder die eens af wil spreken met oude kennissen en nieuwe mensen wil ontmoeten. De achtergronden zijn te lezen op www.tnetwerk.nl. Komende donderdag 26 augustus zijn we toe aan de 8e editie en de reacties zijn uiterst positief. Voel je dus vrij om langs te komen, nodig iemand uit die je een poos niet hebt gezien. Meld je wel even aan zodat we een beetje zicht hebben wie er komen.
Oh ja de kosten: geen, alleen de consumpties die je gebruikt zijn voor eigen rekening.
Soms heb je dingen die je altijd bij zullen blijven. Ik was nog maar net voorzitter van het ICT Platform toen ik de vraag kreeg: Wil je wel met Wubbo Ockels praten. Wat een vraag, natuurlijk! Het is meer de vraag of Wubbo wel met Jan Hut wil praten. Het bleek dat hij in Groningen was en een uurtje over had. Het bleek ook nog op zijn verjaardag te zijn dus de datum is eenvoudig te achterhalen, 28 maart 2003. Het was een leuk gesprek en Wubbo was vol van zijn plan rond de laddermolen en hij was op zoek naar sponsoren. We nodigden hem uit om zijn verhaal eens te doen op een ICT Platform bijeenkomst. dat deed hij later ook.
In datzelfde gesprek gaf hij aan een droom te hebben van een duurzaam zeilschip waar hij de wereld mee over wilde zeilen. Die wens had hij al sinds zijn ruimte reis waar hij onze kleine kwetsbare planeet had bewonderd. Ooit wilde hij veel van die plekken bezoeken met een zeilschip die duurzaam zou moeten zijn. Een dag zeilen moest voldoende energie opleveren voor een maand leven. Hij was er al een poosje mee bezig en stond voor de keus waar het schip gemaakt moest worden. Wilma Haket was bij het gesprek en ze opperde om het schip in Groningen te laten maken. Ze wist Wubbo te overtuigen om de Groninger bedrijven Marvis Jachtbouw en No Limit Ships te bezoeken.
Dat bezoek was op 5 juli 2003 de dag na een bijeenkomst van Het ICT Platform en ook de dag dat het varend erfgoed in Groningen lag. We haalden Wubbo van de trein en brachten hem naar Marvis Jachtbouw waar hij gelijk met Bert van Kalsbeek de computer in dook om ontwerpen te bekijken. Er volgde een boeiende discussie over wand diktes, belijning en spant afstanden. Even later op de werf was Wubbo zichtbaar onder de indruk van de werkwijze en aanpak. In de auto op weg naar No Limit Ship aan de Friesestraatweg was hij er vol van want hij zocht geen groot gerenommeerd bedrijf maar een klein bedrijf (of bedrijven) met passie en deskundigheid om zijn droom te realiseren. Hij wilde zelf zich met de productie kunnen bemoeien.
Later op de dag bezochten we No Limit Ships en daar werden we gastvrij ontvangen door Piet Wieringa en Albert Keizer. Ik herinner me dat de mannen het jammer vonden dat ze niet een afgebouwd schip hadden liggen. Ze waren op dat moment wel bezig met een af te bouwen. Mooier hadden ze het niet kunnen regelen want Wubbo kroop op handen en voeten door het half afgebouwde schip. Ook hier een gesprek vol techniek hier vooral over energie opwekking en bediening.
Terug in de auto vertelde Wubbo dat hij er wel uit was en dat de Ecolution in Groningen gebouwd zou gaan worden. Op de spiegel zou Groningen komen te staan. De mannen van Marvis en No Limit vertelden me later dat ze het zich nauwelijks konden voorstellen dat zij zo’n project zouden mogen realiseren.
7 jaar later is de Ecolution afgelopen vrijdag gedoopt. Wubbo zijn droom werd waarheid. Als ik het goed heb begrepen zijn veel van zijn wensen gerealiseerd. Mooi om te zien dat Bert, Piet en Albert vol trots deelden in de feestvreugde. Toevallig was ik in de buurt dus heb ik aan de overkant het mogen bekijken, de afvaart bij No-limits onderweg in het Reitdiep en de aankomst bij de Hunze.
Er is veel gebeurd sinds die eerste gesprekken maar mooi dat de 4 mannen (natuurlijk met nog heel veel anderen) de droom hebben kunnen realiseren.
De vorige bijdrage ging over digital divide. En het is net zo als je een ander type auto koopt, opeens zie je ze overal rijden. Deze week kwam het op verschillende momenten terug. Dan ging het niet over digital divide. Of eigenlijk wel maar dan wat minder met zo´n buzz woord. Inmiddels zie ik het overal.
Aan de ene kant mensen die zich vol overgave storten op I-pads, nieuwe widgets, nog mooiere gadgets. De films (liefst digitaal) bekijken wanneer het uitkomt, uitzending gemist even bekijken voor de echt leuke / nuttige dingen, RTV Noord voor regionaal nieuws en voor de rest kijken wat er nog meer te beleven is. Heel erg "in control". Of misschien door het kortstondig zappen en overschakelen juist niet "in control".
Aan de andere kant een groep mensen die TV consumeren. Het over zich heen laten komen. Geen behoefte hebben om al die dingen die toch bijna per dag veranderen nog bij te houden. Het is dus al lang niet meer de kloof tussen mensen die een computer hebben of niet. Of mensen die een snelle verbinding hebben of niet of mensen die het kunnen of niet. Het gaat veel meer om mensen die het maar al te graag willen en de rest die het pas doen als het absoluut niet anders kan. Telebankieren is wel handig maar als je eerlijk bent dat geklungel met een card reader en een pasje en dan al die codes. Ach dan was het zetten van een handtekening, in een enveloppe wel zo eenvoudig. DigID ook zo mooi. Ben je ook eens vergeten waar je mee was ingelogd als username? Heb je dat ook allemaal weer opnieuw moeten aanvragen? Moeilijker kunnen ze het niet maken. Wat een gedoe en als het echt moet ach dan doen we het wel. Maar een echte verbetering voor ons is het niet.
Het is net als met bekeren. Mensen die er niets mee hebben weten niet wat ze missen. Maar als je eenmaal gegrepen bent wil je er het liefst veel over praten en met mensen delen. Gelukkig zijn die digitale mensen veel online te vinden en kan je geweldig veel delen. Ik zie die kloof alleen maar groeien want de groep die aangehaakt is, ontwikkelt al gaande weg vaardigheden die door de jaren heen misschien wel een zekere mate van virtuositeit in zich hebben. Het gaat dan niet om het bespelen van een muziek instrument maar om het typen of SMS-en. Even een widget downloaden en installeren is voor een niet ingewijde bijna goochelen. Als je wat oudere kinderen ziet SMS-en lijkt het wel op het bespelen van een instrument.
En het verandert ook steeds. Google heeft recentelijk de indeling veranderd en nu werkt contactpersonen weer heel anders. Het is wel een verbetering maar voor mensen die er net achter zijn hoe het ook al weer zat met het maken van groepen moeten weer gaan zoeken hoe het nu weer moet.
De afgelopen week had ik een gesprek over hoe het toch komt dat er maar weinig mensen met echt kennis van zaken zich bekommeren om eenvoudige simpele oplossingen. Op zich is dat wel verklaarbaar. Mensen die goed kunnen skieen willen ook het liefst op de zwarte piste of tenminste de rode. Het is veel leuker te werken met de nieuwste toepassingen. Aan de andere kant blijven heel veel mensen problemen hebben met en aansluiten van een printer, het installeren van een webcam of het goed kunnen opmaken van een document en dan het ook nog een leuk kunnen printen. Om op dit soort problemen een monteur of specialist af te sturen kan tegenwoordig niet meer uit. Een internet aansluiting maken doe je tegenwoordig zelf. Als dat niet in een keer goed gaat ben je mooi de klos. Voor dat soort problemen is er nog wel een monteur achter de hand. Voor al die andere problemen is het vaak worstelen. Maar het gaat vaak om die ene instelling, dat ene schroefje uit "Zen en de kunst van het motor onderhoud". Al dat gezoek en gepuzzel maakt de acceptatie van nieuwe dingen er niet groter op.
Het is natuurlijk de vraag hoe wenselijk het is dat mensen digitaal vaardig zijn. Daar kan ik kort over zijn. Zeer! Want in de toekomst zullen er steeds minder mensen zijn die de oudere mensen kunnen helpen. Zorg wordt ook steeds meer een verantwoordelijkheid van de zorgvrager zelf. Ik merk ook dat er een verschuiving aan de gang is. Zorg is steeds minder een verantwoordelijkheid van een verzorger of een instelling. Steeds meer wordt het een zaak dat mensen zo lang mogelijk de regie houden over hun eigen leven. (zolang dat nog kan).
De technieken zijn er om op afstand een oogje of oortje in het zeil te houden. En als er iets is, even (op afstand) contact te hebben. In een aantal gevallen wordt dat meer op prijs gesteld dan meerdere keren iemand over de vloer. Of als er een vraag is even contact opnemen. Maar dan moet het wel simpel en betrouwbaar zijn en de mens vaardig om het te bedienen. Het vraagt vaardigheid en enthousiasme om er mee te werken. Overigens aan beide kanten. De zorgverlener moet daar ook aan wennen. Dan gaat er een wereld open.
Op de voor flank van de ontwikkeling mee surfen is leuk. Dat is motorrijden of een mooie partij tennis ook alleen zonder basistechniek blijft het frustrerend.
Sinds jaar en dag heb ik al iets met techniek. Die fascinatie is al redelijk vroeg begonnen met lampjes en schakelaars en toen ik het relais ontdekte werd het nog leuker. Je zette ergens spanning op en er kwam iets in beweging. Later met elektronica werd het nog vreemder, een dood stukje materiaal kon een lamp laten knipperen of afhankelijk van de lichtsterkte schakelen. Om mij heen zag ik klasgenoten die dit allemaal maar matig interesseerden. Op de MTS zag je een soortgelijke verdeling. Een deel had iets met het vak en anderen zaten er omdat ze nu eenmaal een beroep moesten kiezen. Verderop in mijn loopbaan bleef ik verschil zien tussen mensen die iets hadden met techniek en mensen die er niets mee hadden.
Door de komst van de computer en later Internet kregen de techneuten opeens gezelschap van intensieve gebruikers van computers. Vaak waren dit techneuten maar er kwam een nieuwe groep bij de mensen die met behulp van deze nieuwe technologie gelijk gestemden vonden. Opeens was de techniek van de computer ook het domein van de samenwerkende mens. Er ontstonden virtueel sociale netwerken en vaak waren dit afspiegelingen van wat er in de echte wereld plaats vond. Maar omdat tijd en plaats veel minder een beperking was ontstonden ook netwerken van mensen die elkaar nog nooit of nauwelijks hadden ontmoet. Maar er blijft nog steeds een groep mensen ontstaan die niet aangehaakt is bij deze ontwikkeling. De groep die zich wel intensief bezig houd met sociale netwerken ontdekt steeds nieuwe manieren om met elkaar in contact te komen. Via bloggen, RSS, Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, Foursquare, Ning, MindZ en noem maar op worden netwerken geweven. Er zijn mensen die die netwerken aan het uitpluizen zijn. Ik zag een nieuw beroep ontstaan: Netwerkuitpluizer.
Blijft een grote groep die niets met dit alles doet. Vreemd genoeg zijn hieronder ook veel techneuten. Zij hebben nog steeds de liefde voor de techniek maar alles wat mensen er mee willen is niet aan hen besteed. De scheiding tussen de groep aangehaakten en de mensen die er niets mee doen wordt ook wel Digital Divide genoemd. Een paar jaar geleden werd dat voornamelijk veroorzaakt door mensen die zich geen computer konden veroorloven. In sommige gemeenten waren er zelfs projecten om de minima aan computers te helpen. Een andere oorzaak dat mensen niet aangehaakt waren was het feit dat lang niet overal breedband te krijgen is. Ook daar is de laatste jaren veel in veranderd. Zelfs in ontwikkelingslanden zijn er programma´s met OLPC (One Laptop Per Child). Maar ook in Europa is er nog steeds een grote kloof. Niet voor niets dat Neelie Kroes in haar Europees programma voor de komende jaren nog acties heeft staan tegen de digital divide.
Maar om mij heen zie ik de kloof steeds breder worden. Als je wel aangehaakt bent lijkt het wel of de hele wereld twittert en accounts heeft op sociale netwerken. Maar niets is minder waar. Hele groepen doen niets met al die nieuwe toepassingen. Docenten weten niet wat wiki’s zijn of hebben nog nooit van RSS gehoord. Laat staan dat ze een account hebben op linkedin of twitteren. Heel veel mensen hebben de startpagina van de browser nog steeds net zo staan als dat de fabrikant of computer leverancier het hebben ingesteld. Bestanden worden standaard geopend in Word. En een Docx bestand wordt als niet leesbaar teruggestuurd (een docx bestand komt uit Office 2007)
De kloof wordt groter en dat heeft weinig te maken met leeftijd want het aantal mensen dat aangesloten is bij senior web groeit nog steeds evenals de leeftijd van gebruikers. De vraag is natuurlijk hoe erg dat is dat de kloof breder wordt. De ontwikkelingen gaan gewoon door. Bij veel banken is het al niet meer mogelijk geld over te maken met een overschrijvingsformulier, je moet internet bankieren. Reden voor mijn moeder om weg te gaan bij de SNS bank. Daar liggen ze er echt niet wakker van want die klanten zijn ze blijkbaar liever kwijt dan rijk.
Het gaat steeds sneller en de kloof wordt steeds groter. Mobiele toepassingen verdringen zich op mijn Android telefoon en dat is bij de Iphone niet anders. Per maand komen er duizenden bij. Google gooit er maar eens weer een nieuwe layout tegenaan op de zoekpagina met afbeeldingen. Ik kan ook zoeken / filteren op kleuren en gezichten. Niets is meer voor langere periode hetzelfde. Maar als we met elkaar slimmer willen gaan werken is het wel handig dat we met hetzelfde gereedschap werken. Hoe krijgen we mensen zover dat ze documenten willen gaan delen anders dan ze steeds heen en weer te mailen. Laten we nog steeds de secretaresse afspraken plannen of hebben we al een gemeenschappelijke agenda. De tools zijn er in overvloed dat is ook gelijk het probleem. Er zijn er zoveel.
Voor heel veel van de toepassingen wordt wel elementaire kennis van computer gebruik gevraagd. Iets dat je alleen leert door het te doen. Of het moet al zo simpel zijn dat je er gelijk mee aan de slag gaat. Voorlopig zie ik dat nog niet gebeuren. Het wachten is dus op een van de grote partijen die de standaard zet. Google heeft een voorsprong als het gaat om online werken. Microsoft zet er zwaar op in. Of misschien is er een nieuwkomer die de oplossing heeft. De tijd is er rijp voor om grote groepen mensen online te laten samenwerken. Alleen hoe?
Wandelen in Nijmegen is dit jaar niets geworden. Een oorontsteking maakte dat ik thuis ben gebleven, een hoop pijnstillers en een antibioticum kuur later ben ik het weer kwijt maar wandelen in Nijmegen zat er dit jaar niet in. Volgend jaar maar gewoon weer een poging ondernemen. Het was ook wel erg hectisch de weken ervoor dus misschien was deze gedwongen rust ook wel noodzakelijk. Het nieuws heb ik daardoor goed kunnen volgen.
De HBO fraude sprong mij het meest in het oog. Helemaal onbekend komt me het nu ook weer niet voor. Als je ergens voor beloond wordt gaat dat na verloop van tijd bijzondere neven effecten hebben. Bekend zijn ook verhalen uit Rusland (of het oostblok) waar fabrieken betaald werden voor het aantal schroefjes en boutjes wat geproduceerd werd. Met veel kleine schroefjes wisten ze de norm eenvoudig te halen, grote bouten werden niet gemaakt. Tot er betaald werd voor het gewicht van de producten en hup opeens werden alleen maar grote bouten en moeren gemaakt. Of het waar is weet ik niet maar het verhaal werd me ooit op school verteld.
Scholen die geld krijgen voor het aantal leerlingen dat een diploma haalt. Het gevolg lijkt voor de hand te liggen. De vraag is natuurlijk hoe dit ontstaat. Ik kan me voorstellen dat de leiding op een gegeven moment aangeeft dat het financieel niet goed gaat en daarmee ook de link legt met het lage aantal leerlingen dat niet op tijd het diploma haalt. Het personeel lijkt me dan slim genoeg om het aantal leerlingen dat slaagt toe te laten nemen. Of zou het zo zijn dat er op het intranet van die instellingen een soort richtlijn te vinden is. Hoe om te gaan met een te laag aantal studenten dat slaagt.
Vanmorgen las ik een stuk over hoe intranetten niet voldoen in de huidige kenniseconomie. (dank zij Gerrit Visser) Het zette me wel aan het denken. Een intranet heeft zeker een toegevoegde waarde maar voor heel veel bedrijven en instellingen is veel meer informatie beschikbaar buiten de organisatie. Al die kennis moet je niet eens op een intranet willen opslaan. Eigenlijk wil je een intranet alleen maar gebruiken voor informatie die niet naar buiten mag. Zoals bijvoorbeeld informatie over het te lage aantal leerlingen dat slaagt. Misschien wil je juist wel extra veel informatie ontsluiten om aan te geven hoe je daar als organisatie mee omgaat. Ik hoorde dat er ontstellend veel reacties waren geweest van leerlingen en docenten maar die dat niet open durfden doen, bang voor de gevolgen.
Wat mij en onze beide kinderen wel gelijk opviel dat er in één journaaluitzending Geert Dales optrad als voorzitter van IN Holland en gelijk erna een item met hem over de raad voor Openbaar bestuur (het item kan ik niet meer vinden) . Wel heel erg bizar. Natuurlijk is zijn rol en betrokkenheid nog niet duidelijk maar het kan allemaal in Nederland en het voelt niet goed.
Eerder deze week zag ik een stuk op www.ted.com over www.wikileaks.com. Een soort kliklijn waar mensen anoniem documenten naar toe kunnen sturen over misstanden. Een boeiend verhaal. Misschien is het goed om een soort wikileaks in te stellen voor de HBO fraude. Ik kan me niet voorstellen dat personeel van een HBO instelling dat zelfstandig heeft gedaan. Er moeten richtlijnen, mailtjes of op zijn minst hints en tips zijn gegeven. Al was het maar een interne notitie van de leiding dat waarin er een relatie wordt gelegd tussen diploma’s en geld. Raar maar op een of andere manier zie ik steeds een relatie naar bonussen bij de banken. Misschien ligt er wel een mooie taak om een soort wikileaks.nl rond dit thema op te zetten
Het gaat hard op het gebied van sociale netwerken. De groeicijfers zijn verpletterend en iemand die minder connecties heeft dan 200 doet niet echt mee. Ik heb veel connecties op Linked in maar die zijn zakelijk. Iets persoonlijker is Facebook en daar heb ik ook tientallen vrienden. Dat is na mijn uitglijder Oeps alleen nog maar gegroeid. Dat zijn er nu over de 200 vrienden. Alleen zijn dat natuurlijk geen echte vrienden dat houdt met een handjevol wel op.
Nu ben ik geen eenzaam tiepje maar het schijnt nu eenmaal zo te zijn dat een mens maar een handvol echte vrienden heeft en een hele hoop kennissen die dan ook nog allemaal vanuit verschillende achtergronden bij je horen: sport, kerk, school, buren, werk, hobby en ga zomaar door.Op internet word dit allemaal op een hoop gegooid. Daar kwettert iedereen over de wereld net als vogeltjes (alleen hebben die niet dat bereik).
Ik kreeg een presentatie (zie hieronder) door gestuurd waarin Paul Adams die namens Google hier verder op in gaat. Het is even bladeren want 216 slides heb je zo maar niet door geklikt.
Kern van de boodschap een mens heeft heel veel netwerken in het echte leven en social networking ondersteunt dit niet goed. Er zijn wel al pogingen ondernomen om dit te ondervangen maar het blijft behelpen. Natuurlijk kan ik groepen aanmaken maar het blijft lastig want ik wil met mijn oud buurman wel naar een beurs of zijn verjaardag vieren maar of ik met naar een concert wil? En wil ik eigenlijk die mensen wel zo indelen? Zo gaat het in het echte leven ook niet want als een vriend me voor iets vraagt waar ik normaal gesproken niets mee zou hebben, grote kans dat ik wel meedoe.
En wat misschien nog wel het grootste probleem is dat ik maar heel weinig contact heb via internet met vrienden. Nu ben ik niet representatief denk ik maar dit zou wel eens voor veel mensen kunnen gelden. In mijn geval is mijn digitale leven maar een vage afspiegeling van mijn echte leven. Ik kom wel mensen voor het eerst tegen die me hebben gegoocheld en weten wie ik ben want ze hebben veel over me gelezen. Dat laat ik dan maar zo. Voorlopig zullen we het er mee moeten doen en dat is misschien ook maar goed.
Aan de andere kant blijft dat beeld misschien nog jaren zo bestaan zelfs lang nadat ik er niet meer ben. Ergens in de discussie kwam ik de term digital cemetry tegen en zoeken op de term levert veel informatie op over het ontsluiten van begraafplaatsen. (zoals het mooie initiatief www.graftombe.nl) Maar mijn eerste gedachte was: misschien is het goed om een digitale omgeving te hebben waar veel te vinden is over iemand (die er nu niet meer is). Een soort digitale biografie. Natuurlijk komen er allerlei aspecten naar boven maar het idee blijft wel bij me hangen. Vast dat daar wel initiatieven rond zijn ontplooid een wikipedia voor personen een Whokipedia. Digitale condoleance registers worden steeds meer gebruikt maar daarin staan vaak alleen korte boodschappen. Op zich jammer want het zou ook een mooi platform zijn om iemands leven digitaal te completeren. Dat zou iemand natuurlijk al tijdens zijn of haar leven moeten toestaan en inrichten.
Het is vakantie, morgen naar Nijmegen waar ik weer een paar dagen ga wandelen met 40.000 vrienden in Facebook termen. Even kijken of daar ook wandelaars twitteren, zou haast wel moeten met die aantallen.
Ooit van een [[wikipedia:QR Code]] code gehoord? Wel als je een beetje de ontwikkelingen volgt. Maar heb jij het ook wel eens gebruikt? Want dat is allemaal niet zo erg moeilijk.
Allereerst is het natuurlijk de QR Code en niet de QRC code want de c staat al voor Code. QR staat voor Quick Response. En dat is ook wat het doet.
QR code is eenvoudig te maken en tegenwoordig zijn veel telefoontoestellen uitgerust met een Barcode reader. Leuk om de labels te lezen van producten. Nog leuker om de barcodes op boeken te scannen en dan gelijk doorverwezen te worden naar internet waar de recensies te lezen zijn. Er is ook een site www.stickybits.com waar je commentaar kan leveren bij een barcode. Dus heb je de barcode van Brinta gescand dan kan je op die site ook andere Brinta fans (of haters) treffen. Daarnaast kan je ook zelf een barcode maken om zo een groep te vormen.
Ik heb ook mensen zien lopen met een dergelijke code geprint op een T-shirt. En het is ook te printen op een visitekaartje waardoor de gegevens automatisch worden ingelezen. Dat is in ieder geval wel zo bij mijn Android telefoon. Camera erop richten en de gegevens worden herkend en gelijk krijg ik de vraag moeten deze gegevens naar het adresboek? Mijn nieuwe visitekaartjes liggen op de post ik hoop ze morgen anders volgende week te krijgen.
Er zijn sites op internet waar deze kaartjes besteld kunnen worden maar het stelt ook niet voor om dit zelf te maken. Gegevens invoeren in een QRC generator. het plaatje downloaden en achterop een visitekaartje drukken.
Maar er zijn veel meer leuke dingen mee te doen. Zoals de code hiernaast ontcijferen. Als je doet wat er staat krijg je een leuke attentie van me thuis gestuurd. Tenminste als je bij de eerste 5 bentt. Daarna is er alleen nog eeuwige roem. Maar dan krijgt je wel over een aantal weken een mailtje met een aardigheid. Veel plezier met QR code en laat eens weten welke leuke toepassing jij ziet.
Het gaat hard en dan doel ik niet op de TT die vorige week wel een beetje saai was. (hoewel de tocht er naar toe op motor leuk blijft). Nee ik doel op de ontwikkelingen op web en mobiele toepassingen. Sinds een aantal maanden beschik ik over een HTC Hero (Android telefoon van Google) en dat was al een stap in een wondere wereld van Widgets. Karrenvrachten toepassingen die je op je telefoon kan downloaden, proberen en net zo gemakkelijk weer verwijderen. Van GPS toepassingen, barcode scannen en gelijk de informatei opzoeken op internet, Google maps, Foto toepassingen en Geo taggen (zie vorige post). Maar het was wel een beetje een teleurstelling dat ik met een verouderde softwareversie van Android moest werken. De HTC Hero werkte nog op versie 1.5 en al maanden was de upgrade naar 2.0 beloofd en later werd beloofd dat er gelijk overgestapt zou worden naar 2.1
Afwachten dus. 2 weken geleden kreeg ik al de voorbereidende software aangereikt met de meededeling dat de upgrade hoogstens 2 weken op zich zou laten wachten. Vanmorgen maar eens geprobeerd en ja dus ik kreeg een melding dat de upgrade beschikbaar was. De upgrade verliep vlekkeloos dus vandaag een groot deel van de dag aan het spelen geweest. Veel toepassingen die leuk zijn en sommige echt een stap voorwaarts. Leuke toepassingen zijn nu dat ik rechtstreeks vanaf mijn mobiel kan printen op onze netwerkprinter, fotostitching werk nu ook, Navigatie met Googlemaps werk nu ook met spraak (voor zover ik het kon nagaan). Het schijnt dat de accu het wat langer volhoudt en nog veel meer dingen waar ik nog niet aan toe ben gekomen. Ik ben onder de indruk wat Android allemaal kan. Google was al machtig maar ook op mobiel gebied blazen ze een deuntje mee. Wat een verschil met een paar jaar geleden toen ik nog aan het klooien wat met Windows Mobile, ook Nokia mist de boot tussen het Iphone en Android geweld. Ze doen wel een schamele poging met Ovi maar wat is dat behelpen als je eenmaal van een Android (en Iphone) hebt geproefd.
Leuk maar ook beangstigend hoe Google dat in elkaar heeft gezet. Op veel fronten zijn ze bezig. Gisteren wist ik oude Outlook mailbestanden uit 2000 weer tot leven te krijgen via Google. Iets wat me met Microsoft nog niet was gelukt. Moeiteloos haalde Google duizenden mailtjes binnen die ik eigenlijk al had afgeschreven. Ook wel vermakelijk en aandoenlijk om te lezen waar ik me 10 jaar geleden mee bezig hield. Aan de andere kant staat het nu allemaal on-line. Wel in mijn mailbox maar toch als Google het wil ook openbaar, bijvoorbeeld na 40 jaar. Erg leuk maar aan de andere kant ook weer niet.
Des te langer ik er over na denk des te wranger ik de statement "[[wikipedia:do no Evil]]" van Google begint te vinden.
Het was me het weekje wel. In ieder geval niet saai. Hoewel….. we waren op bezoek bij de EU in Brussel en om nu te zeggen dat ik daar graag aan het werk zou willen? Nee bedankt. Jonge wat een saaie bedoening. 27 landen die met elkaar op een lijn moeten komen. We hadden een bijeenkomst over één Europees breed patentstelsel. Daar is men pas 14 jaar!!! mee bezig. Eigenlijk is men er inhoudelijk wel over uit het probleem is alleen de taal kwestie in welke taal moet een Patent ingediend worden. Het huidige voorstel kan het in Engels Duits of Frans. Maar dat wordt geblokkeerd door Spanje die ook spaans er aan toe wil voegen. Maar dan zouden de kosten voor het hele patentstelsel te hoog worden. Nou ja anyway Slaapverwekkend.
Doel van ons bezoek was om bij de [[wikipedia:ICANN]] namens kleine innovatieve bedrijven een standpunt te verwoorden over de uitbreiding van Top Leven Domains. (.com .net .org etc). We waren uitgenodigd door ACT een wereldwijde organisatie die opkomt voor de belangen van kleine innovatieve bedrijven. Er is een lobby van de zogenaamde registars ([[wikipedia:nl:SIDN]] voor Nederland) om het aantal Top Level Domains uit te breiden. Dat zou ik in hun geval ook bepleiten want dat is business.
We kregen dus allemaal goodies van de registars, ook onze eigen Nederlandse SIDN gaf de bezoekers een kabeltje met hangslot. Het lijkt natuurlijk prachtig om domeinnamen te hebben als Info@janhut.groningen. Lijkt want daarmee is het hek ook van de dam want moet ik dan ook info@janhut.zevenhuizen registreren. Of voor de zekerheid ook maar www.janhut.xxx (het voorstel voor pornosites). Het wordt er voor kleine bedrijven dan niet duidelijker op. In ieder geval is mijn conclusie als er al iets gaat veranderen dan zal dat via de weg van de geleidelijkheid gaan.
Terug in Nederland las ik dat Henk Wiering is overleden. Dat is even schrikken want Henk stond voor mij altijd symbool voor energie en daadkracht. Zijn lijfspreuk: "Beter achteraf excuses aanbieden dan vooraf toestemming vragen", is me uit het hart gegrepen. Niet dat ik me altijd kon vinden in zijn aanpak, maar dat is weer iets anders. Henk heeft door zijn houding en optreden heel veel betekend voor Groningen en omstreken. Eigenlijk wel een beetje bijzonder de stroperigheid van Brussel en de daadkracht van een individu.
Het in hokjes stoppen is een vaardigheid die we graag oefenen met elkaar. Elkaar een labeltje op plakken. Door de loop van de jaren en het wegvallen van grenzen is dat allemaal wat lastiger geworden want mensen kunnen in meerdere hokjes zitten. Internet heeft daar het nodige aan bij gedragen en Google heeft de wereld op de kop gezet door zoeken geen exacte uitkomst meer te geven maar ook suggesties aan te bieden. Zelfs als ik een tikfout maak krijg ik de suggestie bedoelde u….?
Daar naar kijkend is het vermakelijk om mensen te zien worstelen met hun E-mail. Die moet onderverdeeld worden in mapjes. Met als gevolg dat als je het in het verkeerde bakje stop het voor eeuwig weg is. De laatste jaren laat ik al mijn mail binnenkomen in een webomgeving. En laat alles staan in de inbak. Daar staan op dit moment 35.000 mailtjes. Niet dat ik dat merk want ik zie alleen alleen de laatste 100. Het is even een knop omzetten maar het brengt veel rust. De mail waar je iets mee moet, moet je wel markeren want zin en onzin staan gewoon door elkaar. Het is echter simpel er een labeltje (of tag) aan te hangen. Een mail terug vinden is erg simpel want de zoekmachine technologie helpt hierbij, zelfs bij 35.000 stuks. En trouwens van de zoekresultaten worden de laatste het eerst getoond dus een mailtje van vorige week staat in de zoekresultaten redelijk bovenaan
Om foto’s vindbaar te maken is het nog wel noodzakelijk om er een labeltje aan te hangen. Want hoe kan je anders zoeken naar een onderwerp op een foto. Ergens moet iemand een labeltje aan de foto van bijvoorbeeld de Martini toren hebben gehangen. Maar tegenwoordig is het vaak ook mogelijk aan te geven wanneer de foto genomen is (als de klok in het toestel op tijd staat). En als het fototoestel (of het mobieltje) uitgerust is met een gps ontvanger kan er aangegeven worden waar de foto gemaakt is. Handig om te weten waar het geitenhokje is die hierlinksboven op foto staat. Op die foto staan geiten die een erbarmelijk onderdak hebben reden voor de Pvd Dieren om kamervragen te stellen. Waar die foto is genomen is hier eenvoudig te achterhalen. Als er zo’n locatie labeltje (GEO-tag) aan hangt van een foto die op de Grote Markt in Groningen genomen is, grote kans dat de Martinitoren er op te vinden is. Natuurlijk kan ook later handmatig die locatie toegevoegd worden. Met die verzameling foto’s genomen op de grote Markt is er een heel mooi panorama te maken, gebruik makend van alle voorhanden zijnde foto’s op internet. Er zijn toepassingen die al die foto’s in een panorama of show zetten. Een extreem voorbeeld is hieronder te zien. Een aanrader.
Helemaal geen Streetview maar gewoon geuploade foto’s
Langzamerhand zet ik steeds meer informatie op internet handig want dan kan je het delen met andere mensen. Maar er zit ook een schaduwzijde aan. Welke informatie deel je wel en welke niet. En als ik het niet wil delen weet ik dan zeker dat het toch niet voor andere dingen gebruikt wordt? Een voorbeeld: Google heeft recentelijk een leuke toepassing: gezichtsherkenning. Ze kunnen in mijn webalbums gezichten herkennen. Ik label een gezicht met een naam en vervolgens kan ik in al mijn albums zoeken naar dat gezicht. Handig en leuk. Maar…. wie zegt niet dat als ik een keer een label heb toegevoegd aan de foto van een vriend deze foto ook vindbaar is in andere albums en zo gelijk ook met een tag erbij. Griezelig. Natuurlijk zou het ook voor nobele doelen gebruikt kunnen worden. Waar is Joran van de Sloot nog meer te zien geweest? Maar wil ik wel publiekelijk herkend worden? Ik denk dat ze het bij Google wel zullen laten maar aan de andere kant is met Streetview ook een grens gepasseerd.
Happy tagging.
Ik hou het voorlopig nog maar beperkt en ik geloof dat ik de paar tags die ik gemaakt heb ook maar weer weghaal. Maar Internet vergeet nooit iets dus is het kwaad al geschied,
6 jaar bloggen!! Aan een kant lijkt het wel een eeuwigheid geleden dat ik begon met deze weblog. Iedere week een verhaaltje met uiteenlopende onderwerpen. Het kost me weinig moeite want er is altijd wel iets om over te schrijven. Maar waarom zou je het doen? Waarom de wereld lastig vallen met mijn gedachten spinsels? Zit de wereld er op te wachten? Dat was wel het onderwerp van een gesprek dat de afgelopen week had. Voor mijn gevoel maak ik leuke dingen mee maar dan is het nog maar de vraag of je er ook over moet schrijven. Het heeft bijna iets narcistisch. Door de loop van de jaren mocht ik een aantal keren horen dat mijn weblog prettig leest. Dat is wel een stimulans om er mee door te gaan.
Maar dan nog blijft de vraag waarom ik het doe. Dat is best wel een lastige vraag want het grenst wel een beetje aan "kijk mij eens". Want alles wat ik doe kan ik ook doen zonder er over te schrijven.In het begin had het een doel want toen was ik voorzitter van het ICT Platform,bestuurslid van het Derde Wereld Fonds en de laatste jaren voorzitter van het plaatselijk belang. In die rol is het ook goed om er van te vertellen want in die rol zit ook altijd een externe component. Je zult er wel iets over moeten vertellen want dat hoort nu eenmaal bij die functie.
Natuurlijk is het ook handig voor mijn eigen bedrijf want dan moeten mensen je ook weten te vinden. En de afgelopen dagen mocht ik weer een aantal presentaties geven over nieuwe media. En dan is het wel heel erg raar als je zelf niet een weblog hebt. Maar dat aspect van narcisme blijft wel een beetje door mijn hoofd spoken. Aan de andere kant: Als je niet duidelijk vraagt wat je wil krijg je iets anders. Dat is de wet van Sinterklaas. Rond dat thema wordt er op 2 en 3 juli een workshop georganiseerd. Ik werd er voor uitgenodigd en het spreekt me wel aan maar zo kan ik wel hele dagen sessies volgen. Zo zijn er bijeenkomsten over Stand Up Inspiration, stichting werklust en LOL-werkers, masterclass Authentiek leiderschap om nog maar niet te spreken van de open coffeeclubs. Het lijkt wel of de maatschappij steeds meer verdeeld raakt een groep die gaat voor zakelijk gewin en een groep die gaat voor persoonlijke groei. In toenemende mate is er een roep om de menselijke maat. Morgen is het verkiezingen en ik zag op een van de posters lijst 14. Een volwassen politieke partij die het systeem wil veranderen door vanuit authenticiteit, liefde, eenheid en met accent op bewustzijnsgroei te handelen. Prachtig verwoord. Ben ik helemaal voor. De discussies over de economie heb ik eigenlijk wel gehad. Natuurlijk moet de motor weer gaan draaien maar als dit leidt tot dezelfde misstanden dan hebben we niets geleerd.Dat lijkt me in ieder geval niet goed. Terug naar de menselijk maat!! Maar als ik me dan verdiep in lijst 14….. Is toch ook niet echt wat ik wil.
Voor mijn gevoel ben ik redelijk op de hoogte wat er web 2.0 en social media aan de hand is. Toch kwam ik de afgelopen week iets tegen wat me nog niet eerder was opgevallen. 23 dingen. Het is een traject waarbij je rond 21 items wordt bijgebracht wat met web 2.0 mogelijk is. Het is iets dat ontstaan is vanuit de bibliotheken. Maar er is inmiddels ook een 23dingen onderwijs, 23 dingen overheid en 23dingen politie. De allereerste vraag is natuurlijk waar komt die 23 vandaan en wat zijn dan die 23 dingen. Blijkbaar was ik niet op mijn scherpst want ik ben er tot nu toe nog niet echt achter en het werd me nog waziger toen er een verwijzing inzat naar de site www.43things.com. Ook nog nooit van gehoord. Nu kan ik me daar wel iets bij voorstellen op die site kan je 43 dingen neerzetten die je in je leven nog wilt doen. Anderen kunnen hier kennis van nemen en je aanmoedigen, aanvullen of verder helpen. Vervolgens zit ik wel met de vraag waar die 43 dan weer op gebaseerd is. Er is veel te vinden op wikipedia over 43things maar ook daar kon ik niet achterhalen waar die 43 op gebaseerd is Misschien komt het uit de hoek van numerology. daar was wel een verhaal over het 23 raadsel. Dus maar eens gekeken op de nederlandse versie en daar was vervolgens niets te vinden over 23. En al helemaal niet over 43.
Hier blijf ik dus met een vraag zitten. Misschien een idee om het maar eens in het netwerk te gooien. In ieder geval heeft het me wel weer voldoende stof opgeleverd. www.23things.com:een mooi initiatief om mensen te helpen bij hun persoonlijke leerervaring volgens Wikipedia. De site is er al een jaar of 3. Blijkbaar hebben mijn antennes de andere kant op gestaan want hier had ik nog niet van gehoord. Maar ik mag ook de rest van mijn leven nog leren en zoals een goed Nederlands spreekwoord is: een mens is nooit te oud om te leren.
Zo na een verhuizing waarbij een deel van de wereld een beetje aan ons is voorbij gegaan komt de tijd om wat verder te kijken dan Zevenhuizen en ons nieuw huis, waar we nog steeds een beetje op vakantie zijn voor mijn gevoel. Natuurlijk hebben we de meeste nieuws items wel meegekregen maar er zijn dagen geweest dat ik de krant niet heb gezien. Gelukkig viel het allemaal ook in een periode dat er veel gebroken weken waren, dus werk kon ook een tandje lager. Mijn bloggen heeft er ook wel een beetje onder geleden want ergens is er een week bij in geschoten. Hoog tijd om de draad weer op te pakken en waar begin je dan?
Niet zo moeilijk zolang er een site trendwatching.com is. Altijd voldoende stof om iets over te schrijven. In mei gaat het over de "statusphere". Zoals het er zo mooi staat de volwassen consumenten maatschappij is aan het veranderen. Niet dat status niet meer belangrijk is maar het gaat niet (alleen) meer om de obsessie van het meest bezitten of ervaren. Consumenten beginnen steeds mede consumenten te herkennen en waarderen als het gaat om verworven vaardigheden, betrokkenheid bij het milieu, vrijgevigheid en de mate van het hebben van een netwerk.
Iets dat me meer dan aanspreekt. Hoewel we nu wel net een van me opvallendste huizen in het dorp hebben gekocht. Niet echt bescheiden en achteraf. Maar het artikel zegt ook niet dat het afmeten van status aan GROTER, BETER en SNELLER aan het verdwijnen is. Het is niet meer het enige. Alles wat je doet doe je om je te onderscheiden van anderen. Persoonlijk kon ik dat altijd doen met een knipoog door te zeggen dat ik zelfs voor mijn geboorte een dwarsligger was en woonde aan de Dwarshaspel. Dit grap gaat nu niet meer op we wonen nu aan het Hoofddiep. Daar moet ik nog wel een snode opmerking bij bedenken. Best wel lastig want Hoofddiep pas niet zo goed bij de trend schijnbaar. Anders onderscheiden van anderen dus maar wel om het hier met anderen over te hebben (op te scheppen?) . Want iemand die een klimaat neutrale reis maakt naar een exotisch oord zal er vast met gelijkgestemden uitgebreid over willen praten. Uit ervaring weet ik ook dat een reis naar Afrika om daar mee te helpen een ziekenhuis op te knappen het goed doet. Dat speelt ook mee om het te doen. Zo eerlijk moet ik wel zijn. Maar het voert wat te ver om te stellen dat je het daarom alleen doet. Opvoeding en sociale context waarin je verkeert spelen daar ook een rol in. Maar iedereen kent de fotomomenten op speciale plaatsen waar je een foto kan kopen van je beleving. Zelf heb ik een shirtje I Climbed the Great Wall, veel souverniers hebben dat doel. Maar als je dan parachute gesprongen hebt is het ook wel cool er een video van te hebben die ervan gemaakt is. Of als je een lang weekend in een Porche mag rijden, is het fantastisch om er over te kunnen twitteren.
Vrij vertaalt is er dus een verschuiving aan de gang van wat je hebt naar wat je doet. Ooit was er de spreuk: "Stel, er breekt een oorlog uit en niemand gaat erheen". Ik las dat het de spreuk van Loejse is maar volgens mij is het ouder, iemand dacht te weten dat de uitspraak is van Bertolt Brecht. Doet er ook niet toe. Maar stel dat je iets "fantastisch" meemaakt en je kunt er niet over vertellen.
Misschien is het nog belangrijker dat naast wat je hebt en wat je doet echt belangrijk is wie je bent.
Source: www.trendwatching.com. One of the world’s leading trend firms, trendwatching.com sends out its free, monthly Trend Briefings to more than 160,000 subscribers worldwide.
Hemelvaartsdag, eindelijk een dag rust. Ik loop wat achter op verschillende fronten. Het was een hele drukke periode maar het eind is in zicht. De kamers worden steeds verder ingericht de Douche en WC beneden zijn bijna klaar en de tuin ligt klaar om beplant en gezaaid te worden. Er nog veel gebeuren maar de druk is van de ketel. Er zijn bergen verzet in ons nieuwe huis en soms ben ik wel een beetje jaloers op de bouwvakkers. Ze maken dingen, de voortgang is zichtbaar. Mijn werk is zelden zichtbaar. Dat maakt ook wel dat je slecht uit kan leggen wat ik precies doe. Soms lukt het prima als het gaat over een project met Video bellen of het plaatsen van een apparaat om energie verbruik in kaart te brengen. Maar heel vaak gaat het ook over abstractere dingen. Het geven van een presentatie of advies is helemaal vluchtig. Ja, je brengt informatie over,brengt anderen op een idee. Maar wat blijft ervan over?
Met dank aan Laura op twitter kreeg ik een mooi filmpje onder ogen die het allemaal misschien nog het mooist weergeeft. Echt een aanrader, heel knap gemaakt. Het staat vol van de symboliek, zonder woorden. Prachtig zo’n moderne variant van het scheppingsverhaal.
De komende tijd staan er nog wat vrije dagen op het programma eigenlijk wel een mooie timing en een mooi moment om zelf wat meer dingen zelf te gaan doen. Een beetje tastbare dingen aan de wereld toevoegen.
We wonen inmiddels al weer een poosje op ons nieuwe adres. Alles is over en de sleutel van het oude huis is overgedragen aan dolgelukkige nieuwe bewoners. Maar nu moeten we nog nestelen want alles is er wel maar het staat nog niet op de plaats, de elektrische installatie moet verder worden afgemonteerd, de 2e douche en WC moeten nog afgemaakt worden, mijn kantoor ingericht. De tuin is nog niets aan gebeurd oftewel we hebben nog voldoende te doen maar een grote zorg minder, alles staat nu op een adres. (alleen waar 🙂
Tussen de bedrijven door ben ik nog wel aan het werk geweest zo goed en zo kwaad als dat kon. Gelukkig loopt mijn agenda weer aardig vol want ook dat moet gewoon weer doorgaan.
Ik hoorde eens dat verhuizen na het overlijden van een dierbare een erg ingrijpende gebeurtenis is. Dat zal vooral gaan als je al lang ergens hebt gewoond en als je van het verzamelaars type bent. Wij hebben 26 jaar op het vorige adres gewoond en het is allemaal weer aan me voorbij getrokken. prive maar ook zakelijk zijn er allemaal herinneringen naar boven gekomen. Ik kreeg een beeldje in handen dat ik ooit eens gekregen had van 2 jongens uit Birma waar ik mee op training zat. Ze waren erg overstuur dat ze weer terug moesten naar hun eigen land. Het beeldje doet me vaak aan ze denken. Voor anderen is het een prul maar het krijgt vast wel weer een plaatsje in mijn kantoor. Zo ook het dirigenten beeldje dat ik na een training kreeg en natuurlijk de herinneringen aan mijn ICT Platform tijd. Heel veel prulletjes voor anderen maar voor mij herinneringen. Ik krijg steeds vaker de vraag hoe gaat het eigenlijk met het platform. Vaak ook met de opmerking dat men het altijd een van de leukere netwerken had gevonden. Ik moet het antwoord een beetje schuldig blijven. Ik zal het eens navragen wat de plannen zijn.
De verhuiskaarten moeten nog wel de deur uit, arme nieuwe bewoners van ons oude huis het zal me zeker niet lukken om alle post op tijd omgeleid te krijgen. TNT doet het wel de eerste 3 maanden maar zelfs dan zullen er nog stukken doorglippen. Maar alvast voor wie dit leest: ons nieuwe adres is Hoofddiep 47 9354 AM Zevenhuizen.
Vaak wordt er gesproken over zuidelijke volken dat die maar leven van dag tot dag. Morgen is er weer een nieuwe dag. Dat is eigenlijk ook wel simpel te verklaren want als je noordelijker woont moet je ook wel zorgen dat je de winter doorkomt. Je moet een goed dak boven je hoofd en je wilt je ’s winters ook kunnen warmen. Als je zuidelijker woont hoef je je daar niet zo druk over te maken.
Tegenwoordig moet die verwarming ook nog eens een hoog rendement hebben. Heel anders was het toen Slochteren was ontdekt. Dat leek wel een onuitputtelijke bron. En men wilde vooral warm zitten. Een tante van me had de thermostaat op 26 staan. En mijn vader vertelde eens toen hij de keuken binnen kwam: "zet de kachel eens wat hoger. Als het gas ooit op is willen wij ons deel er wel van hebben gehad".(Gekscherend, want zo’n opmerking paste niet bij wie hij was)
Isoleren is dus nu de opdracht., dubbel glas, dak- en vloerisolatie, Lage temperatuurverwarming en andere snufjes, je kunt zelfs warmte terugwinnen uit douchewater. Voor dat alles is subsidie te krijgen. 20% tot een maximum van 3200 euro. Aangezien we de verbouw stevig hebben aangepakt halen we dat maximum fluitend. Ons huis uit 1930 krijgt het comfort anno 2010. Maar we hebben er ook een grotere aanbouw aan gezet dus we zouden best eens op het energie verbruik van de vorige bewoners uit kunnen komen. (Zij hadden een paar gaskachels en de slaapkamers niet verwarmd. De beschikking van de subsidie is binnen. Mooi meegenomen maar we hadden het toch wel gedaan.
Zakelijk gezien ben ik betrokken bij energie management. De laatste tijd ook bij energie management op scholen. Een bijzonder boeiend verhaal. Want naast het besparen van energie is het CO2 gehalte ook erg belangrijk. Zeker nu er "is bewezen" dat leerprestaties lijden ene te hoog CO2 gehalte. "Is bewezen" maar even tussen haakjes want met bewijzen gaat het niet zo goed de laatste tijd.Aan de andere kant lijkt het me logisch dat het fris en niet benauwd in school is. Veel scholen hebben een "Energie en Binnenmilieu Avies" (EBA) laten opstellen. Hiervoor was geld beschikbaar en nu zitten ze met een adviesrapport van ruim 30 pagina’s. Prachtige adviezen. Zet de thermostaatkranen op de juiste warmte, vaak worden ze nu helemaal open of helemaal dicht gedraaid. Laat op tijd de zonwering zakken. Vervang de ketel, leg balansventilatie aan. En dat alles onderbouwd met cijfers en kosten en terugverdien tijden. Alleen hoe je nu om moet gaan met zet alle ramen tegen elkaar open (een beetje plat gezegd) om het lekker door te laten waaien en de warmte binnen houden is mij niet duidelijk. En ik denk een schooldirecteur al helemaal niet.
Er is geld beschikbaar blijkt maar als ik het goed mag geloven verschilt dat erg per gemeente. De site www.hoegulismijngemeente.nl laat zien wat de gemeenten besteden aan het geld dat ze krijgen uit het gemeentefonds wat bestemd is voor huisvesting van Scholen
Mijn gemeente Leek blijkt volgens die cijfers nog niet de helft van het geld te besteden.
Inkomsten uitgaven onderwijshuisvesting gemeente Leek
Ook hier zal er weer van alles te verklaren zijn maar als dit zo is dan is dat … ja geef er maar een woord aan.
Als ik kijk naar gemeente van soortgelijke omvang dan liggen de percentage totaal anders. Sommige gemeenten geven meer uit dan ze krijgen uit het gemeentefonds. Er zijn nu eenmaal rijke en arme gemeenten. En de ene gemeente kan nu eenmaal beter met geld omgaan dan de andere. Net als bij mensen: waar de een ruim genoeg heeft aan 2000 euro netto in de maand komt een ander zwaar te kort. Veel mensen hebben een appeltje voor de dorst, je weet maar nooit, anderen leven bij de dag.
Dat maakt het leven meer dan de moeite waard, al die verschillen. Maar waar al dat geld van de gemeente Leek dan aan besteed wordt, blijft natuurlijk de vraag, wie weet krijg ik daar nog eens een antwoord op.
De afgelopen week kreeg ik een mail met een de volgende tekst.
Subject:Celebrating Jon’s Completed Life
We are celebrating the completed life of my partner and husband and our father
Jon CliffordJenkins
* 5 March, 1943, Salt Lake City, USA † 6 April, 2010, Groningen
Ik moest het een paar keer lezen toen het tot me doordrong: Jon is overleden. Voor iedereen die Jon heeft gekend moet dit een schok zijn want Jon was senior facilitator en een voorbeeld voor velen. Hij wist samen met Maureen het maximaal haalbare uit een groep te halen. Meer dan 20 jaar geleden mocht samen met de afdeling waar ik deel van uitmaakte training van hen krijgen over de geleide gesprekstechniek en facilitating. Faciliteren is niet een correcte vertaling want dat betekent het verstrekken van middelen. Facilitating wordt vertaald met vergemakkelijken / bevorderen. En in de training kregen we methoden aangereikt om een groep te ondersteuning in het proces samen te werken aan een onderwerp.
Ik herinner me nog de manier waarop Jon ons meenam in de verschillende niveau’s van kijken naar een gesprek. De stappen die we moesten nemen waren: via objective, reflective, interpretive and decisional. De eerste stap was voor veel van ons erg moeilijk. Het blijkt voor veel hoog opgeleiden erg moeilijk te zijn objectief naar een omgeving te kijken. Hilarisch was het moment toen een collega niet kon zeggen wat hij zag. Hij zag een vergader faciliteit, een vergadering, leslokaal, cursisten. Maar het kosten hem moeite om te vertellen dat hij stenen, tafels, stoelen, mensen, lampen zag. De volgende stap was om je eigen reactie er op te onderzoeken, er vervolgens een betekenis aan te geven. Tot slot om er een betekenis aan te geven. Veel mensen maken de fout “to jump to conclusions right away”. Een uitspraak van Jon die me op de dag van vandaag is bijgebleven. Zeker tegenwoordig heeft iedereen een mening klaar vaak zonder de achtergrond te kennen. Of te onderzoeken of je geraakt bent door iets wat je reactie bepaald.
De jaren erna hebben onze wegen elkaar gekruist. Soms op straat soms in een bijeenkomst. Altijd was het inspirerend. Jon en Maureen waren een begrip voor veel mensen in Groningen en ver daarbuiten. Want samen waren ze actief in de International Association of Faciltators (IAF). Jon was de drijvende kracht achter de IAF methods Database. Het viel me op dat Jon vaak op de achtergrond opereerde maar op het moment dat hij het woord nam er geluisterd werd, zijn autoriteit was gewoon voelbaar.
Pasen en voorjaar zijn voor mij altijd synoniem voor veranderingen. Onze dochter is geboren op stille zaterdag (de dag voor Pasen), het is de tijd van lammetjes, mijn vader is 31 jaar geleden overleden op stille zaterdag, 27 jaar geleden waren we net verhuist voor pasen en dit jaar zitten we midden in de verhuizing. De tijd rond pasen is vol met herinneringen.
De natuur staat op openbreken en zakelijk lijkt het ook wel of alles rond deze tijd moet vernieuwen. Ik zag dat Google perspectief brengt in streetview, vanaf 1 april zijn onze huizen (ja we hebben er nu tijdelijk 2) in 3D te zien. Maar ook Mijn dagblad het Dagblad van het Noorden is nu een krant van formaat geworden. Het is me niet helemaal duidelijk of je ze het formaat hebben aangepast aan de kwaliteit want het is veel kleiner geworden. Dat scheelt een stuk schrijven want het oude formaat vroeg wel heel veel letters om te vullen. Regelmatig bestond de krant maar uit 5 gedrukte vellen. (dubbelzijdig en gevouwen maakt dat dan 20 pagina’s). Maakt je het formaat de helft dan heb je met dezelfde vulling opeens 40 pagina’s. Natuurlijk hebben ze het met de nodige bombarie omgeven want de lezers moeten de meegenomen worden in de verandering. En ja het is een handzamer formaat maar ik ben bang dat er nog iets anders achter zit.1 april is heel strategisch gekozen. Over een lange periode zijn er bijzondere dagen. Dus de lezer kan niet echt vergelijken tussen de oude en nieuwe editie. 1 april was de aankondiging, in het nieuwe formaat, 2 april goede vrijdag, met veel advertenties over het paasweekend. Dan de zaterdagkrant in het oude formaat en dan pas dinsdag weer in het nieuwe formaat. ik ben benieuwd waar het op uit draait. de wervende advertentie die ons al wekenlang is getoond belooft weinig goeds, een heel klein formaat en zo te zien ook nog eens erg dun. Volgens de foto passen er met gemak 2 in de achterzak. Gelijk donderdag geprobeerd, nou mooi niet. Maar ik heb waarschijnlijk kleine zakken. Voorlopig was de (zater)dag krant gisteren ook nog te laat. Maar hij was er wel. En ik ben benieuwd hoe dik of dun het Dagblad van het Noorden in komkommertijd is.
Voor zover ik het nu kan zien hebben ze de regio’s verder vergroot zodat we nog meer nieuws op afstand krijgen. Eerst hadden we editie Westerkwartier dat werd editie noord west en ik vermoed dat het regionieuws nu nog verder weg komt. Maar dat zal de komende week duidelijk worden.
En nu ik toch een beetje op de mopperstoel zit moet me nog een "brandende" kwestie van het hart. Een poos geleden hebben ze het pak Brinta mijn favoriete ontbijt, veranderd. Er was altijd een simpel klepje wat je kon indrukken. Dat is nu veranderd er zit nu een raar los lipje wat je moet verwijderen. Dat zwerft dan ergens los rond. Ik trof het ook al eens in het bord, getver. Vervolgens ontstaat er een onhandig tuitje wat bij mij nooit blijft zitten. Volstrekt onduidelijk waarom deze verandering er is gekomen het lijkt me een ingewikkelder proces om het zo te maken. Wie zou me kunnen helpen? Ik wil mijn vertrouwde klepje terug. Brintaeters aller landen verenigt u!!!
Wat is dat toch dat alles tegelijk komt. Hebben we plannen te verhuizen en dan begint alles opeens erg te leven. De klussen trekken aan, ik zie een uitdagende bestuursfunctie, opeens tref ik erg leuke mensen waar ik graag eens een bakje mee zou willen drinken en het aantal opborrelende plannetjes neemt ook toe. En dat in een periode dat we ook nog een uur minder hebben.Maar jullie horen me niet klagen want het is niet saai.
Vorige week werd ik gevraagd om aan te schuiven bij een gesprek dat KPN had met een van hun klanten. Er is iets gaande in de markt van breedband. Met name op het gebied van projectmatige uitrol van glasvezeltrajecten door KPN. (de zogenaamde FTTO trajecten) De OPTA heeft geconstateerd dat KPN wel een erg dominante aanbieder is op dat terrein. In de markt zijn de voorbeelden bekend dat KPN de uitrol van breedband frustreerde en als er een initiatief was rond vraagbundeling (het samenwerken om zo zelf een glasvezelnetwerk aan te leggen) dan was KPN er als de kippen bij toch aan te gaan leggen tegen prijzen die gelijk het initiatief om zeep hielpen. Dat is de OPTA ook op het spoor gekomen en stelde KPN voor de keus: of je verlaagt de Wholesale tarieven waardoor concurrenten goedkoper kunnen aanbieden over het netwerk van KPN (lees Tele 2 etc.) Dat voorstel werd afgewezen door KPN want ze leverden al tegen kostprijs of KPN moest de commerciele prijs verhogen. Dat gold voor nieuwe aanbiedingen, voor lopende offertes en de OPTA dwong ze ook alle contracten waar het zogenaamde FTTO tarief is gehanteerd open te breken en de tarieven te verhogen.
Krokodillentranen bij de medewerkers van KPN zeer onrechtvaardig vonden ze. Blijkbaar is het hun nog niet duidelijk dat ze een monopolist zijn. Daar zie ik regelmatig staaltjes van. Behoorlijk arrogant reageren ze op klachten van klanten en levertijden van soms meer dan 5 maand.
De komende tijd gaan er leuke dingen gebeuren want de overheid geeft gemeenten iets meer ruimte om te participeren in breedband trajecten. Hoe dat er uit komt te zien is nog niet helemaal duidelijk maar dat er dingen gaan veranderen is wel duidelijk. Een advies aan gemeenten: heb je zelf buizen laten leggen in het verleden prijs je gelukkig. Dat geeft nu de mogelijkheid er leuke dingen mee te doen. Laat je niet bang praten door KPN over garanties want die zijn bij KPN ook maar zeer beperkt. En 1ding verkoop die buizen nooit want die zijn waarschijnlijk de garantie dat anderen simpeler kunnen leveren zonder eerst te moeten graven. Alles draait hierbij om de toegang tot de klant. KPN schermt altijd met het feit dat ze een open netwerk hebben maar probeer er maar eens een dienst van een concurrent over te laten werken. Het kan wel maar dan betaal je je scheel.
Overigens heb ik weinig tegen KPN uiteindelijk is het jarenlang mijn werkgever geweest waar ik het erg naar mijn zin had en ook toen al waren ze erg bedreven in het uitnutten van hun positie, erg knap. Als ik eens een gebouw van KPN binnenkom voelt het gelijk weer vertrouwd. Der afgelopen week was de KPN kabel bij ons nieuwe huis kapot getrokken en daar stonden als vanouds de monteurs te lassen bij ons in de tuin zoals ze dat al 130 jaar doen. Bijzonder dat beide zaken in een week voorkomen. Inmiddels kan ik er wel een boek over schrijven en ik kan me voorstellen dat het voor niet ingewijden niet meer te volgen is en dan is de keus vaak: kiezen voor veiligheid voor KPN want dan weet je wat je hebt. maar kom je er nooit achter wat je mist denk ik dan vaak. Een breed aanbod tegen een (veel) lagere prijs. Tenminste als je behoefte hebt aan zakelijk breedband.
Sommige ontwikkelingen gaan snel, heel snel. Alles op het gebied van mobiel en internet heeft zich in een flits voltrokken. Maar het duurt vaak nog jaren voordat de effecten ervan merkbaar zijn. Mensen hebben de gewoonte een nieuwigheid eerst te gebruiken op een wijze die voor hen normaal is. Pas later komen de echte vernieuwingen en is het merkbaar in het gedrag. Soms duurt dat jaren.Bij de introductie van de Mobiele telefoon herinner ik me nog dat bij vergaderingen mensen demonstratief het mobiel voor zich lagen op de tafel. Kijk eens hoe belangrijk ik ben ik heb een mobiele telefoon. Zeker in het begin toen mobiele communicatie schaars was. Het mobiel verhuisde door de loop van de tijd steeds vaker naar de binnenzak. En nu ook mail via mobiel te lezen is zie ik steeds vaker het mobiel weer in zicht liggen. Want je kunt overal je berichten ontvangen.
Op mijn Hero lees ik tussendoor ook steeds mijn (G) mail. Dat is een heerlijkheid vergeleken met dat gepruts van voorheen.Alles bij de hand en geen enkel synchornisatie geknoei. En toch heb ik de gewoonte om als ik thuis kom als een van de eerste dingen mijn mail te lezen. Een beetje dom want daar zie ik geen nieuwe berichten zoals voorheen toen ik nog de mail van die dag door moest.. Ok ik kan thuis dan wel mijn mail uitgebreider beantwoorden (dat doe ik toch liever niet vanaf mijn mobiel). Maar eerlijk gezegd was het meer een gewoonte om te kijken naar nieuwe mail
De laatste tijd zie ik steeds vaker de kreet het nieuwe werken opduiken. Er zijn zelfs rondleidingen op het nieuwe hoofdkantoor van Microsoft hoe dat er uit ziet. Ik moest denken aan de vraag van mijn moeder jaren geleden toen ze eens over de ring van Amsterdam was gereden helemaal onder de indruk van al die kantoren. Wat doen al die mensen vroeg ze zich af. Een logische vraag als je altijd op het platteland hebt gewoond en je geen voorstelling hebt van schaalgrootte van grote bedrijven. Toen ik na 20 jaar in de telecommunicatie kwam werken in de IT bij KPN Datacenter heb ik ook lang moeten wennen aan het idee dat je 2000 mensen hebt rondlopen om alleen de computers te laten draaien in de rekencentra. Dus niet alles wat met software ontwikkeling en beheer te maken heeft want daar was het KPN softwarehouse voor. Wat doen al die mensen? En als je dan eens op zaal kwam zag je er geen kip. Sterker nog de rekencentra stonden vaak een heel eind van de kantoor omgeving. Dus in principe zouden die mensen overal kunnen werken als ze maar een goede verbinding hebben. Nu is dat tegenwoordig geen probleem. Ik hoor mensen wel eens zeggen dat ze thuis een betere verbinding (en apparatuur) hebben dan op het werk. Waarom dan toch de gang naar kantoor.
Vanuit een heel andere hoek is er een beweging op gang gekomen die dit erg gaat versterken. Vanuit de kostenkant. Ik kom nog wel eens op bezoek bij grote bedrijven en zie daar soms heel veel leegstand. Met name de overheid op vrijdagmiddag.Maar ook op een door de weekse dag zijn er veel kantoren leeg. Dit is al jaren geleden opgemerkt door Facility Management bij diverse bedrijven en daar is met gekomen met de Flexplekken. Iedereen een laptop, muurtjes weg en zalen waar je op iedere willekeurige plek kan inloggen. De invoering geeft vaak de nodige onrust want men is wel gehecht aan een eigen plekje met een persoonlijke tint. Dit vindt geen gehoor bij het management want die wil graag een professionele uitstraling (wat dat dan ook maar mag zijn). Medewerkers kunnen dus zelf weten waar ze werken. De binding met een vaste locatie begint te vervagen. Als ik dan toch een dag in het westen ben ga ik daar gelijk ook maar een groot deel van de dag werken ik reis voor de files aan of na de files en zo is er weer een argument voor het zogenaamde Nomadisch werken. Het is beter voor het milieu.
Er is dus veel doende over " het nieuwe werken" Een kreet die sinds 1993 wordt gebruikt door de Desenco Group. Maar als je leest waar dat over gaat merk je pas echt dat het gaat over een gedateerd verhaal hoewel ze er zelf nog wel trots op schijnen te zijn. Ik zou het maar heel snel van de site halen. Want ik zou niet willen werken met een bedrijf dat nog leunt op een verhaal van jaren geleden hoe goed het toen ook was.
Want er is meer aan de hand. Want er wordt op een aantal fronten op een nieuwe manier gewerkt. Over bedrijven heen. En ja dat speelt zich vaak af op "niet kantoor locaties", in bedrijf verzamel panden of vanuit huis. Maar wat nog belangrijker is het gaat meer om de instelling. Grote bedrijven werken samen met kleinere omdat die nu eenmaal slagvaardiger zijn. Kleine bedrijven hebben ook vaak het overzicht waar individuen binnen een groot bedrijf vaak alleen zicht hebben op hun eigen specifieke wereld. Ook veelomvattend maar vaak beperkt. Misschien is de beweging Coworking wel de beste uiting van het nieuwe werken.
Het nieuwe werken is wat mij betreft ook een houding, elkaar wat gunnen. samen iets voor de klant betekenen. Het nieuwe werken is dus platter. De afkorting HNW staat wat mij betreft dan ook voor Het nomadisch werken. Fysiek steeds op een andere plek. Zoals mijn favoriet Tuinland. Totaal andere sfeer. Het nieuwe werken dat zo mooi geclaimd is op een manier van het oude werken is een veel misbruikt begrip zoals ik het net op twitter las. Daar kan ik me wel in vinden. Mijn uitleg is totaal anders dan die van Microsoft.
Soms heb je thema´s die regelmatig opduiken. Leiderschap is een waar ik de laatste tijd regelmatig mee geconfronteerd wordt. een poosje geleden mocht ik aanschuiven bij een workshop over het onderwerp Leiderschap. Een hele middag mocht ik er met een groep mensen over praten. De bijeenkomst werd georganiseerd door kenniskwadraat, Bart en Jan Willem organiseren regelmatig bijeenkomsten waar je even mag stilstaan bij een aantal thema´s. In mijn geval dus over Authentiek Leiderschap. 2 woorden waarover je moeiteloos een middag kan vullen want het begrip Authentiek is ook zo´n woord. Misschien wel net zo´n woord als dame waarvan [[wikipedia: Margareth Thatcher]] ooit eens zei: Being powerful is like being a lady. If you have to tell people you are, you aren’t. En het zelfde geldt ook voor leider kreeg ik bij die bijeenkomst een beetje het gevoel. Net als je dacht het te kunnen benoemen was het het niet.
In de politiek is er de laatste weken ook veel gezegd over leiderschap, Balkenende toonde het niet. En Bos wel tijdens de financiele crisis maar nu gaat hij thuis leiding geven.
Vanmiddag zag ik op buitenhof een poging om het te beschrijven: bij leiderschap gaat het over daadkracht en draagvlak volgens de heren. Wallage zat ook in het programma en hij noemde dat het gaat om judo en schaken tegelijk. Ofwel het is niet te benoemen. Je kunt het alleen maar herkennen en niet benoemen. Net als vakmanschap of kwaliteit. Hooguit kan je er de kenmerken van schetsen.
Cruyff zegt het misschien nog het best: Je gaat het pas zie als je het door hebt.
Het moet ongeveer de 7e keer geweest zijn dat ik de Cebit mocht bezoeken. Deze keer gewoon als reiziger. Het ICT platform sponsorde de bus en Hannover Consultancy sponsorde de toegang. Het blijft wel een hele onderneming om een beeld te krijgen wat er is maar dit jaar was het een behoorlijk stuk kleiner dan andere jaren en sommige hallen waren voor een deel afgezet en leeg. Verder was een redelijk deel alleen toegankelijk voor genodigden (Groter dan andere jaren dus netto was er voor de gewone bezoeker veel minder te beleven). Maar het blijft natuurlijk nog steeds indrukwekkend.
Het oosten was redelijk vertegenwoordigd. De omvang was moeilijk in te schatten maar ik denk verhoudingsgewijs even veel al vorig jaar. Wat wel opviel is dat de ontwikkeling van de afgelopen jaren over offshoring dit jaar niet door heeft gezet. Vorig jaar was er nog een hal over dit onderwerp. Ik heb het dit jaar niet opgemerkt. (kan ook komen omdat het mijn belangstelling niet heeft).
De reis werd georganiseerd door de Netwerkbus en Maurice deed er alles aan om ons met elkaar in contact te brengen. Dat lukte het best nadat we met elkaar eerst gegeten hadden. In de Bier Halle lieten we ons biertje goed smaken. Ook wel verdiend want ’s morgen om kwart voor 5 vertrokken we al en een dag Cebit is zwaarder dan een dag werken.
En nog leuke dingen gezien? Viel wel tegen. Natuurlijk is 3D in opkomst. De spulletjes uit het oosten worden steeds completer. De eerste jaren was het alleen maar ventilatoren, kasten en USB sticks. Nu staan die landen er ook met winkel terminals en andere oplossingen.
De rest van de afgelopen week stond in het teken van de verbouw en de aanstaande verhuizing, En daarnaast ook nog aan het werk want de schoorsteen moet blijven roken. Aan de slag met beeld bellen en energie monitoring. Het laatste hadden we een "kleine" tegenvaller we hadden een deel van de toepassing gebouwd rond een dienst van Google. Opeens maandag was die de lucht uit. Met wat hulp en creativiteit doet het het weer maar het heeft ons aan het denken gezet om niet alle kaarten op Google te zetten. Ze stoppen zo een dienst en dan sta je mooi met lege handen. Ik voer erg mee met de mensen van Nav4all. Die hadden een mobiel navigatie systeem gemaakt rond Navtec data die kaart materiaal levert. Nokia is groot aandeelhouder van Navtec en besloot te stoppen met de levering waardoor Nav4all opeens moest stoppen met de dienstverlening, 52 talen en 27 miljoen gebruikers. Waarom doet Nokia dit omdat ze zelf komen met een navigatiedienst vermoed ik.
Google heeft als statement "Do no evil". Je zou verwachten dat ze zo iets niet zouden doen. Mooi dat het deze week wel gebeurde. Gelukkig zitten we nog in de opstart en er was een alternatief voor handen maar als we al de duizenden gebruikers hadden gehad die er aan staan te komen, hadden we mooi in ons hemd gestaan.
De afgelopen week zijn de woorden wissel en baan wel heel erg vaak gebruikt. Toen ik op zoek was voor deze blog naar een afbeelding van een wissel kreeg is er zelfs een suggestie van Google om bij Sven Kramer te kijken.
De dramatiek spatte van de buis en op twitter buitelden de gevatte opmerkingen over elkaar heen en binnen een half uur was er een plaatje zichtbaar met Gerard Kemkes en Tom Tom op de achtergrond.
Het is een leuke bezigheid om twitter aan te hebben staan bij enerverende gebeurtenissen. Iets waar de omroepen binnenkort wel mee komen denk ik. Twitter boodschappen onder door het beeld. Tot nu toe heb ik het alleen nog maar gezien met SMS berichtjes. Maar het kan natuurlijk zijn dat ik het gemist heb want zoveel TV kijk ik niet.
De symboliek druipt er af. Je staat voor een keus wat doe je? Zo oud als de mens want heel erg lang geleden stonden we vaak voor de keus ga ik vechten of vluchten (in het geval van een wild dier of een vijandig gezind iemand.) Een respons waar we onbewust nog dagelijks mee werken. Gaan we de confrontatie aan of laten we het er bij zitten. In een fractie van een seconde maken we die keus. Vaak vloeit er geen bloed uit om maar in die terminologie te blijven want er is vaak wel een herkansing.
Maar als je de kaarten op dat ene moment gezet hebt en je maakt in een fractie van een seconden een foute keus die onherstelbaar is, is dat dramatisch. En als er dan ook nog 2 personen op hetzelfde moment de verkeerde keus maken is het drama compleet. Allereerst Gerard Kempkes die Sven de verkeerde baan in stuurt maar ook Sven die kiest om die aanwijzing te volgen. Dat had hij natuurlijk niet hoeven doen.
Al eerder schreef ik over het hebben van veel keus. Hoe meer keus je hebt hoe meer je het gevoel hebt verkeerd te kiezen. In veel gevallen kiezen mensen dus ook maar niet. Dan is het hebben van weinig tijd wel prettig. Met weinig tijd ontstaat er eerder iets van vooruit deze maar. De verbouwing waar we midden in zitten is ook zo’n proces. We moeten steeds kiezen, Sommige keuzes hebben ook het onherroepelijke in zich, waar leggen we de leidingen daar komt dan de apparatuur. Uitstellen kan maar zeer beperkt want we moeten per 29 april uit ons huis. En de bouw van de aanbouw achter moet nog starten. Gelukkig is de vergunning binnen.
En zoals zo vaak zal je achteraf pas beseffen of het een juiste keus was. Maar in veel gevallen zal je het ook nooit weten want wie weet wat er was gebeurd als je dat andere had gekozen. Zelfs in het geval van Sven kan ik er een draai aan geven dat het niet allemaal negatief hoeft te zijn. Qua publiciteit heeft deze wissel hem meer opgeleverd dan een gouden plak. Zijn imago heeft er een behoorlijk boost door gekregen. Hij kon laten zien (samen met Gerard) hoe een sportman hier mee om hoort te gaan. Als hij gewonnen had weet ik zo net nog niet hoe dat uit had gepakt want vlak voor de race hoorde ik iemand zeggen dat hij steeds arroganter over kwam. Dat geluid is nu verstomd. Een prachtige sportman die verkeerd koos maar er prima mee om kon gaan.
Jammer, die 2e gouden plak moet nog een poos wachten. Maar de woorden baan en wissel zijn voorlopig nog even gekoppeld aan Sven en Gerard.
De kreet Coworking heb ik al eens eerder gebruikt op deze webblog (maart 2007). Rond die tijd was ik ook bezig met het fenomeen nomadisch werken. Toen kon ik nog niet helemaal vermoeden dat ik zelf ook een nomadisch werker zou worden. Hoewel de landing van mijn loopbaan toen wel al was ingezet. Eind 2007 werd ik zelfstandig en werk veel vanuit huis. Onderweg zit ik veel in lunchcafe’s, Brasserieen, even bij bedrijven in het bedrijfsresaurant of even wat langer bij klanten. Mijn favoriete stek is Tuinland in Groningen want daar is de koffie goed, de bediening vriendelijk en een leuke sfeer. Natuurlijk is er draadloos internet want dat is wel een must.
Coworking is natuurlijk meer dan nomadisch werken. Het gaat om dingen doen die je misschien alleen niet zou kunnen. Dat doe je in wisselende samenstellingen. Met andere zelfstandigen, met bedrijven, maar ook met overheden die graag gebruik maken van onafhankelijk advies. Even een second opinion.
Nieuw? Nou nee eigenlijk al zo oud als de weg naar Rome. Maar in het verleden werkte je samen met iemand uit de directe omgeving. Zoals ook nu ons huis wordt verbouwd. De aannemer komt bij ons uit het dorp, de schilder, voeger en dakbedekker komen uit zijn netwerk want hij heeft zo zijn voorkeuren waar hij mee samenwerkt. Het liefst uit het dorp maar dat is geen must. Nu is het voor hem wel een beperking dat er op een fysieke plaats iets moet worden geleverd dus een prima loodgieter uit Zwolle is niet echt een handige combinatie. Maar als het klikt, hoeft dat niet een belemmering te zijn. Maar daar ligt wel de grens.
Voor veel beroepen is afstand geen bezwaar. Want er hoeft niet iets fysiek te worden geleverd. Programmeurs, tekstschrijvers en ontwerpers kunnen werken waar het hun uitkomt. Maar ook daar is te zien dat er gezocht wordt naar gelijk gestemden. Want waarom werkt mijn aannemer met sommigen mensen graag samen en mijdt hij liever anderen? Dat is bij een proces waar je samen iets minder tastbaars voor een klant maakt werkt net zo belangrijk.
Coworking dus. De laatste tijd is Coworking steeds meer en meer synomiem geworden voor een locatie waar je nomadisch werkers treft. In mijn blog van 3 jaar geleden noemde ik dat Gerrit Visser de site coworking.com bijhield om al dit soort ontwikkelingen in kaart te brengen. De afgelopen week is de site www.coworking.com verkocht aan de community die coworking locaties op allerlei plaatsen in de wereld stimuleert. De verkoop op zich was een mooi staaltje van samenwerking door mensen waarvan een groot gedeelte elkaar nog nooit eerder hebben gezien. Het totale proces is te lezen op http://www.dangerouslyawesome.com/2010/02/coworking-com-the-next-generation/
Terug naar mijn eigen omgeving waar Coworking ook volop aan de gang is maar niet als zodanig wordt herkend. De afgelopen woensdag een hele avond zitten vergaderen met mensen van diverse groepen over het opzetten van een ondernemingsorganisatie. Waarschijnlijk een vereniging maar dat is wat mij betreft nog maar de vraag. Het gaat eerst om de samenwerking, de vorm volgt later wat mij betreft.
Voorlopig is Buzz nog niet mijn Hero. Ik ben nog lekker aan het spelen met mijn nieuwe telefoon de Hero en ik was er erg mee in mijn nopjes. Zoals ik al melde: de iPhone voor de gewone man. Prachtig al die gratis Android Widgets. Ik had net ontdekt dat er een toepassing in zit dat ik over Google maps de twitterberichten kan leggen en vervolgens zien wat er in mijn omgeving gekwetterd wordt. Dat valt overigens best tegen (zeker als je bij mij op het dorp kijkt).
Mijn gevoel zei dat dit in de toekomst wel eens een hit zou kunnen worden wan leuk natuurlijk dat ik de berichtjes van min of meer wildvreemden kan zien. Tot nu toe heb ik een stuk of 40 mensen in mijn titterlijst staan die ik ook echt ken, heb ontmoet en ik volg een aantal mensen waarvan ik verwacht dat ze iets bijzonders te melden hebben. Maar dat valt wel een beetje tegen want de een twittert eens per 30 dagen en een ander 30 keer per dag. Beiden is natuurlijk niet goed of niet slecht. Als ze er lol aan hebben en denken dat de wereld er op zit te wachten: ga je gang. Uiteindelijk is dat met mijn weblog net zo. Iedere week een verhaaltje en wie het lezen wil is welkom.
Ben ik net overtuigd dat lokaal getwitter wel eens een stap voorwaarts kan zijn kom Google met Buzz. Een twitterachtige dienst heel erg verweven met Gmail en het komt het best tot zijn recht als je het combineert met Google maps. Mijn wens vervuld zou je zeggen. Mooi Niet.
Hebben die jongens van Google even niet genoeg nagedacht over privacy. En dat is slecht voor een club die "Do no evil" als slogan heeft. Nu hebben ze de grootste missers verholpen. Ik kan eenvoudiger dingen blokkeren. Dat is het voordeel met online applicaties. er hoeft geen software gedistribueerd te worden.
Maar waar ik meer teleurgesteld in was, dat het (nog) net werkt op mijn Hero. Ik heb het besturingssysteem 1.5 en het werkt alleen goed op 2.0. Nu komt HTC waarschijnlijk vanaf maart met een update. Toch is het balen heb ik dan toch de verkeerde keus gemaakt. Mijn HTC is een stuk minder leuk. Mijn blog van 13 december ging over kiezen en hoe je ongelukkig wordt van veel keus. Want had ik nu toch een ander toestel moeten kiezen met gelijk Android 2.0 zo die al in Nederland te krijgen zijn? De iPhone schijnt ook goed met buzz uit de voeten te kunnen. Toen brak mijn klomp, ben ik Google fan doe alles met Gmail en heb ik een nieuw mobiel toestel met het besturingssysteem van dezelfde jongens, werkt het niet. OK in de loop van de week kwam er de mogelijkheid beschikbaar dat het eventueel werkte op een unsupported device. Lekker gevoel is dat, heb je een nieuw toestel, wordt je ingepeperd dat je een oude versie hebt.
OK Jan, tijd om volwassen te worden. Het gaat 2 keer nergens om. Mijn telefoon doet het prima en ja er zitten een paar dingen niet op. En waarschijnlijk heeft een ander toestel een betere camera kan langer met een batterij, Multitouch is leuk maar werkt bij mij alleen met de browser en foto’s en dan ook nog niet eens zo soepel als de iPhone. Maar ik ben er super tevreden over. Net als over mijn internet aansluiting die maar 2Mb/seconde haalt. Maar ik moet het er even mee doen omdat we gekozen hebben landelijk te gaan wonen en we ver van de KPN centrale zitten en kabel helemaal niet in de buurt komt.
Google is aan het uitrollen dus het zal vanzelf wel komen. Op zich al razend knap om dit zo de markt in te drukken. Opeens is het er. Wat een verschil met de iPad waar maandenlang een buzz aan vooraf ging. Moet ook wel want dat spul komt op de plank te liggen en moet eerst voldoende markt voor zijn. Een mooier voorbeeld van het verschil tussen de eigenschappen van een product en een dienst kan ik me niet voorstellen. Een product moet je op voorraad hebben een dienst is beschikbaar is me ooit geleerd. (of zo iets, marketing heeft me nooit echt gegrepen). Dus Apple moet ons eerst lekker maken, ons het concept aansmeren ons er klaar voor maken. Als je het dan koopt voor veel geld kan je niet meer zeggen dat het tegenvalt. Mooi design, ziet er gelikt uit, navigeert geweldig. Google gooit het gewoon online en ziet of het gebruikt wordt. Komt er commentaar, gelijk aanpassen. Nu begrijp ik ook waarom het toestel van Google nog niet te koop is in Nederland.
Ik vergeet het bijna te vertellen ik kan inmiddels ook bellen met mijn Hero en ook dat gaat goed. Weer vertrouwd met KPN.
Maandag is het zover en stap ik over van Vodafone naar KPN. Dat heeft ruim een maand geduurd terwijl er 3 maanden voor staan dus dat is een meevaller. Blijkbaar heb ik nog teveel groen in mijn bloed om Vodafone te kunnen waarderen. Maar de hoge nota´s het het niet inzichtelijk kunnen krijgen van mijn gebruik maakt dat ik maar snel weer overstap. Ik kreeg een paar weken geleden de uitnodiging van Vodafone om mijn zakelijk account in te stellen dat was toen weer mogelijk maar ik heb er wel een jaar op moeten wachten en tussentijds steeds wel geprobeerd maar steeds als reactie: "Deze service is op dit moment niet beschikbaar meldt u aan om op de hoogte gehouden te worden". Dat gebeurde dus een poosje geleden nadat ik mijn overstap in gang had gezet. Jammer maar te laat. (Ik was toch wel overgestapt)
Waarschijnlijk ben ik bij KPN meer kwijt maar dan kan ik wel zien waaraan en kan er naar handelen. Het werd ook tijd voor een nieuw toestel want de vorige was gesneuveld vlak voor de eindstreep. Ik had gehoopt dat de Nexus One in Nederland te krijgen zou zijn maar dat is dus niet het geval het werd dus een HTC Hero met het Android besturingssysteem van Google. De iPhone was ook een keus geweest maar in die die gebruikersgroep voel ik me niet thuis.
De Hero is meer "de iPhone voor de gewone man." Het zit er allemaal op. OK mutitouch ontbreekt en andere leukigheden die mij niet zo aanspreken. Net als velgen van Auto’s. Sommige mensen gaan daar helemaal van uit hun dak. Mij doet het niet zoveel. Overigens vindt ik het over het algemeen wel leuke mensen die kicken op dat soort leukigheden.
Terug naar mijn Hero. Een feest van herkenning want ik ben een fan van widgets, plugins, extensies of hoe ze ook maar heten. Van die kleine programma-tjes die je in een browser kunt laden waardoor je agenda met een muisklik in beeld is, je een pagina kan posten op twitter of gelijk selectie van een pagina kan opslaan als plaatje. Met Android is dat niet anders. Met Windows Mobile moest ik dat downloaden, installeren en dan bleek het "net niet je dat" te zijn. Wat ben ik aan het klooien geweest om mijn agenda op mijn PC en mobiel te synchoniseren. Om over mail ophalen maar te zwijgen. Het zal hem wel aan mij liggen maar wat is Microsoft dan houtje touwtje. Wat nog onvolprezen is is het office pakket. Maar meer ook omdat de hele wereld er mee werkt.
Feest dus, Hero aangezet, wifi werd gelijk gevonden en aangemeld bij Gmail en klaar alles binnen handbereik. Mail, agenda Twitter, Facebook, Youtube, navigatie het was er allemaal. Nou ja een mooie toegang tot Picasa (van Google) ontbreekt vreemd genoeg terwijl Flickr wel naadloos werkt. Het uploaden van een gemaakte foto naar al deze sites (dus incl. Picasa) is een fluitje van een cent.
Een toepassing vond ik fantastisch. Twitterberichten bekijken die in je directe omgeving worden verstuurd. Met een vorm van een radar kan ik ook zien waar die twitteraar zit. De afgelopen week was ik ergens in Groningen waar 3 brandweer auto’s 2 ambulances en 2 politieauto’s een straat in schoten. De kans is groot dat dat iemand er over heeft lopen twitteren. Normaal gesproken krijg je alleen de tweets van je "kennissen" Deze toepassing kan Twitter op een ander niveau brengen. Maar misschien ben ik nu te optimistisch.
Nu nog even wachten of bellen ook zo goed werkt 🙂 want daar was het om begonnen. Maandag ga ik over.
Mijn vorige bijdrage ging over verkiezingen op 3 maart en ik noemde zo de 6 partijen die in mijn gemeente Leek meedoen. Toen ik het nog eens nakeek kwam ik erachter dat de PVDA nu wel een pdf op de site had staan nu in kleur. Een poosje geleden stond er nog een zwart wit en dat was een Word bestand.
Eigenlijk heb ik me er wat gemakkelijk van afgemaakt want ik had natuurlijk ook gewoon de partij programma’s even kunnen publiceren.
De verkiezingen komen er aan en je zou zeggen dat er alles uit de kast gehaald wordt om in beeld te komen. In ieder geval zou je zeggen dat er duidelijk gemaakt wordt waar een partij voor staat. Nu ben ik niet echt in de politiek ingevoerd. (ik draag liever op een andere manier mijn steentje bij aan de maatschappij) dus was het wat lastig om te achterhalen wat er in de gemeente Leek wordt beloofd bij de verschillende partijen.
Maar na wat zoekwerk heb ik de programma’s van de 5 zittende partijen kunnen vinden en ook D66 kon ik vinden. Het valt wel op dat het geen eenheidsworst is. Hoewel van D66 en CDA lijken de eerste pagina’s duidelijk zijn overgenomen uit een landelijke brochure, de 2e helft gaat meer in op de lokale situatie. Met name het voorwoord van Alexander Pechtold dat 2 pagina’s beslaat lijkt me niet echt passend. Wel spreekt me de ontmoetingsplaatsen voor ZZP-ers me aan in het programma van D66. Leuk is wel dat er een aantal partijen een station willen in Leek terwijl er nog geen spoor ligt. Dat is natuurlijk ook een strategie: eerst een station bouwen en dan komt het spoor er vanzelf.
In een aantal programma’s wordt er in gegaan op de situatie van de verschillende dorpen binnen de gemeente. En als bestuurslid van het plaatselijk belang speur ik dan naar de opmerkingen over Zevenhuizen. Aangenaam verrast was ik door het standpunt van de VVD. De VVD vindt dat wanneer er sprake is van nieuwe accommodaties op sportgebied een nieuwe sportvoorziening in Zevenhuizen prioriteit heeft boven andere initiatieven. Dit om recht te doen aan de afspraken die er gemaakt zijn met Zevenhuizen in het verleden. Het CDA komt niet verder dan dat er woningbouw mogelijk moet zijn. Dat is wel wel een heel zwak standpunt.
Het kan natuurlijk zijn dat ik passages over het hoofd heb gezien want het is best taaie kost met name Groen Links had een uitgebreid en grondig verhaal. Dat herken ik wel van de raadsvergaderingen. Een beetje te lang en saai naar mijn idee. Ook de Partij van de Arbeid was redelijk kleurloos. Inhoudelijk wel duidelijke concrete standpunten.
Maar de maatschappij verandert er wordt meer ook persoonlijk gecommuniceerd. Bloggen en Twitteren neemt hand over hand toe. Er is een leuke site waar alle verrichtingen van de partijen te volgen zijn. www.volgdeverkiezingen.nl. Daar is keurig per gemeente te zien wie de partijen met een aantal kandidaten zijn en wat hun digitale uitingen zijn. Twitteren, bloggen, hyves, linkedin of een eigen homepage. Nu valt dat voor de gemeente Leek nog niet mee. Bouke-Jan Vlonk (VVD) twittert en is met afstand het actiefst met nieuwe media. Tanja Haseloop, Rien Honnef en Jan Willem Slotema twitteren ook maar wel erg marginaal. Hoewel Tanja gisteren net meldde: vannacht mee met de politie…. op werkbezoek. Ik ben benieuwd of ze ook een boef heeft gevangen. Rien Honnef heeft een eigen homepage met eigen domeinnaam ziet er erg fris en verzorgd uit. (maar de laatste bijdrage is een maand oud.)
Het kan zijn dat de site www.volgdeverkiezingen.nl natuurlijk niet up to date is maar als ik het zo inschat klopt het beeld wel aardig. Als ik kandidaat was zou ik in ieder geval zorgen dat het programma makkelijk vindbaar is. De vraag blijft natuurlijk wat de partijen voor hebben met Zevenhuizen. Ik denk dat ik een aantal kandidaten wijs op deze blog en vraag om te reageren.
We gaan verhuizen en zijn nu druk aan het verbouwen om voor 1 mei onze nieuwe woning wat bewoonbaar te krijgen. Het is dus over met het rustige leventje. Er moet geklust worden. Het grote werk gebeurt door de aannemer. Maar er blijft voldoende over om eelt op de handen te krijgen.
We willen de woning iets uitbreiden aan de achterkant en dus moet er een vergunning worden aangevraagd. Te welstand toets is inmiddels achter de rug en inmiddels ligt de bouwaanvraag ook al op het gemeentehuis van Leek.
We kregen een brief dat we via de site van de gemeente Leek de vertrouwelijke informatie van onze vergunningsaanvraag in te zien. We kregen een inlognaam en wachtwoord toegestuurd. Nu wil ik wel graag vertellen wat de status is maar ja dat is vertrouwelijk. Maar om een klein tipje van de sluier op te lichten het ziet er goed uit. Als ik het goed lees hoeven ze alleen nog maar de start van de werkzaamheden te controleren. Om nu te zeggen dat deze informatie veel toevoegt? Dat de aanvraag is ingediend weten we. Op de site is dat nog niet te zien. Er ontbreekt ook informatie wat er nu nog moet gebeuren want als ik het nu zo bekijk zou alles al rond zijn.
We zijn druk aan het klussen dus de grijze container was redelijk gevuld, vorige week die bij de weggezet maar die werd niet geledigd want dat was geweigerd omdat het niet geautoriseerd was volgens het groene briefje dat er aan hing.. Logisch natuurlijk want we wonen er niet
Bij de aanvraag van de isolatie subsidie moesten we ook bewoner zijn. Een beetje raar want we gaan natuur;lijk eerst isoleren voor je er gaat wonen. De aanvraag kan ingediend worden als er nog niet met de werkzaamheden is begonnen en een ander programma kan je achteraf nog subsidie krijgen.
Ons huis staat op de nominatie om op de gemeentelijke lijst van monumenten te komen. Jammer genoeg was dat bij de aankoop nog niet zo want dan had het ons de overdrachtsbelasting gescheeld. Inmiddels is die regeling per 1 januari weer afgeschaft. Ik ben benieuwd welke voor en nadelen er vast zitten aan zo’n monument status. We zullen het allemaal mee maken want echt bezwaar ertegen hebben we niet. Het hangt een beetje af van de regels die er voor gelden. Maar gelukkig staat er in bijna alle verkiezingsprogramma’s dat er minder regels komen. We zullen het meemaken (of niet natuurlijk).
Door de loop van de jaren heb ik met veel mensen gesproken en soms heb je met iemand een klik en soms niet. De afgelopen week sprak ik met Lukas en dat was een zeer genoeglijk gesprek. We kennen elkaar al jaren en zo nu en dan nemen we de tijd om even bij te kletsen. Lukas heeft recentelijk de stap gezet om aan de gang te gaan met dingen die er toe doen. Zijn grote passie is de site www.overlijdensregister.nl. Met die site probeert hij bedrijven er toe te bewegen zorgvuldiger om te gaan met mailingen. Het komt vaak voor dat bedrijven post blijven sturen naar iemand die overleden is. Dat is een niet netjes naar de nabestaanden en daarnaast kost het het bedrijf ook nog eens geld.
De afgelopen week werd ik daar nog eens mee geconfronteerd. In de brievenbus van ons nieuwe huis zat post voor de vorige bewoner. Gericht aan de man die inmiddels 2 jaar geleden is overleden. En het was niet het eerste poststuk dat ik aan trof.
Via de site www.overlijdensregister.nl kunnen mensen aangeven dat bedrijven geen post meer willen ontvangen in verband met een overlijden. Daarnaast kunnen bedrijven bij Overlijdensregister controleren of er missers zitten in het bestand. Een wel heel nobel streven. Het zal ook wel de nodige inspanning kosten om via deze methode voldoende geld te genereren om er van te kunnen leven. Maar het is wel duidelijk dat veel geld verdienen niet de allereerste reden is om deze dienst op te zetten. Dat er behoefte is aan zo’n dienst lijkt me overduidelijk. Het leek me wel een hele klus dit goed werkend te krijgen maar na ons gesprek is me duidelijk geworden dat Lukas bezig is met een mooi traject waar hij ook veel energie van krijgt.
Leuk om met enthousiaste, betrouwbare, relaxte, gedreven mensen te spreken
2010 wat gaat het ons brengen? Een vraag die vaak gesteld wordt aan het begin van dit nieuwe jaar. Daar heb ik zo mijn eigen ideeen over. Prive is het niet zo moeilijk want de verhuizing zal een grote stempel drukken dat is wel zeker of er moet al iets gebeuren met de gezondheid. 1 mei moeten we ons huis uit en het zal spannend worden of ons nieuwe huis dan bewoonbaar is.
Voor alle andere ontwikkelingen worden er allerlei voorspellingen gedaan en trends gespot. Zo kreeg ik de 10 consumer trends gemaild van trendwatching.com. Ze staan hieronder: met een heel korte omschrijving.
1. Buysiness as unusual Forget the recession: the societal changes that will dominate 2010 were set in motion way before we temporarily stared into the abyss. 2. Urbany Urban culture is the culture. Extreme urbanization, in 2010, 2011, 2012 and far beyond will lead to more sophisticated and demanding consumers around the world. 3. Real time reviews Whatever it is you’re selling or launching this year, it will be reviewed ‘en masse’, live, 24/7. 4. F(l)uxury Closely tied to what constitutes status (which is becoming more fragmented), luxury will be whatever consumers want it to be over the next 12 months. 5. Mass Mingling Online lifestyles are fueling and encouraging ‘real world’ meet-ups like there’s no tomorrow, shattering all cliches and predictions about a desk-bound, virtual, isolated future. 6. Eco Easy To really reach some meaningful sustainability goals this year, corporations and governments will have to forcefully make it ‘easy’ for consumers to be more green, by restricting the alternatives. 7. Tracking & alerting Tracking and alerting are the new search, and 2010 will see countless new INFOLUST services that will help consumers expand their web of control. 8. Embedded Gernerosity This year, generosity as a trend will adapt to the zeitgeist, leading to more pragmatic and collaborative donation services for consumers. 9. Profile Mining With hundreds of millions of consumers now nurturing some sort of online profile, 2010 is a good year to introduce some services to help them make the most of it (financially), from intention-based models to digital afterlife services. 10. maturialism 2010 will be even more opinionated, risqué, outspoken, if not ‘raw’ than 2009; you can thank the anything-goes online world for that. Will your brand be as daring?
Een viel me gelijk op: Mass Mingling. Want dat is ook wat ik zelf ervaar. Het netwerken neemt hand over hand toe. Soms thema gericht soms gericht op zaken doen soms gewoon netwerken. En dat alles vaak samen gebracht met behulp van of naar aanleiding van een Virtueel netwerk. Dat staat dus haaks op de kerstboodschap van de Koningin die beweerde dat mensen verder van elkaar af komen te staan door al die nieuwe technieken. Het blijkt dus alleen maar te stimuleren dat mensen elkaar vaker opzoeken.
Dat lijkt alleen op te gaan voor mensen die on-line zijn. Mensen die dit niet zijn komen dus steeds meer en meer geisoleerd te staan. Wat dat betreft past de toespraak van de koningin weer wel. Maar om de schuld van vereenzaming te leggen bij die nieuwe media dat gaat me net even te ver.
Source: www.trendwatching.com. One of the world’s leading trend firms, trendwatching.com sends out its free, monthly Trend Briefings to more than 160,000 subscribers worldwide.
Oud en nieuw. Als er ooit iets van toepassing is op onze situatie dan is het nu wel. We zijn druk bezig in het nieuwe huis wat eigenlijk een oud huis is. De bodem is bereikt en vanaf volgende week gaan we verder met opbouwen. De verdieping is al weer aardig ingericht, nog plamuren, behangen verven etc. maar dan zijn de eerste kamertjes af. Het sloop materiaal is inmiddels de 20 kubieke meter ruim gepasseerd we zijn bezig met de 4e container. Het eelt begint al weer aardig te groeien op mijn handen.
Maar eerst oud en nieuw vieren. Traditioneel wordt er op ons dorp veel met carbid geschoten. De bekendste zijn natuurlijk de Carbidboys met rond de 100 bussen maar onderweg kram ik er nog minimaal 4 plaatsen tegen waar men met Melkbussen in de weer was.
Mijn neefje )zeg maar gerust Neef’ was met zijn kameraden ook in de weer. Daar konden we ook nog onze laatste vloerplanken in een vuurton in vlammen op zien gaan. De jongen hadden van voorgaande jaren geleerd dat Cabid schieten leuk is maar dat het ophalen van de deksels en ballen minder leuk is dus hadden ze achter een Quad een karretje om de deksels en ballen weer te verzamelen. Mooi die oude traditie met nieuwe hulpmiddelen.
Het jaar zit er weer op. Een nieuw jaar staat te dringen.
Nog een paar dagen en 2009 zit er weer op. Of je het nu leuk vindt of niet, Kerst is altijd een mooi moment voor bezinning. Even niet aan het werk niet klussen in het nieuwe huis. De kaartjes zijn de deur uit en even terugblikken op het afgelopen jaar.
Er is weer veel gebeurd. In de wereld, in ons land, bij ons op het dorp of in de vriendenkring. In ons gezin was het ook geen doorsnee jaar. Nieko studeerde af, we zijn op reis geweest naar Amerika, we hebben een ander huis gekocht (en ons huidige huis verkocht). Gemma haalde haar Propedeuse binnen het jaar maar veranderde toch van studie.
Voldoende om op terug te kijken. Zakelijk gezien was het geen slecht jaar maar het is pas mijn 2e jaar als zelfstandige dus helemaal goed kan ik dat nog niet bekijken. Ik heb veel nieuwe dingen gedaan en sommige waren succesvol, het meten van energie. Andere wat minder, video uitzenden over internet. We hadden een leuk begin met de NK korfballen voor junioren maar het uitzenden van Delfsail kregen we niet rond. Het zou toch wel eens een goede doorstart kunnen krijgen met het uitzenden van de wereldkampioenschappen korfballen voor junioren die in april 2010 worden gehouden in Leek.
Een ander fris project is het beeldbellen voor ouderen. We gaan met een aantal videotelefoons proberen oudere mensen in contact te brengen met mensen waar ze graag contact mee willen hebben maar wat door de afstand niet mogelijk is. Kleinkinderen kunnen skypen (of MSN-en etc) met oma die gebruik maakt van een gewoon telefoontoestel met een schermpje. Ik heb er goede verwachtingen van alleen bespeur ik veel negatieve reacties. Zelfs de Koningin was in haar kersttoespraak ronduit negatief over nieuwe technieken. Vaak vind ik de kerst toespraken inspirerend maar nu heeft het de verkeerde insteek. Ja er kan meer gedaan worden aan burenhulp maar het de schuld te geven van nieuwe communicatiemiddelen gaat me te ver. Het uitzwerven over de wereld maakt dat mensen niet meer een goede relatie hebben met hun eigen omgeving, wereldburgers zijn het geworden. Maar dat heeft zo zijn schaduwkanten. Nieuwe media zorgen ervoor dat met meer mensen contact kan worden gehouden dan ooit daarvoor. Dat contact is anders, klopt. Het zal ook nooit persoonlijk contact kunnen vervangen.
Arjan Dassenlaar van NU.nl was hard in zijn oordeel en noemde het een kwetsende Vorstin. Zo ver wil ik niet gaan maar ik begrijp wat hij bedoelt en om eerlijk te zijn ben ik het wel een beetje met hem eens. Het gaat over verschillende onderwerpen volgens mij. Aandacht voor de medemens is een goed ding maar het minder naar elkaar om kijken wordt niet veroorzaakt door nieuwe communicatie middelen.
Of het project beeldbellen een succes wordt, zullen we merken in 2010. Het is natuurlijk maar een tijdelijk probleem want over een paar jaar zullen veel ouderen ook gewoon de weg vinden op de digitale snelweg. Dan kunnen we ons niet meer voorstellen dat het ooit een probleem was. Of we dan meer aandacht voor de andere personen hebben waag ik te betwijfelen. Zo bekeken past de kersttoespraak wel en dan vergeten we de negatieve passage over nieuwe vormen van communicatie maar snel.
Voor iedereen: opgenomen in een warme gemeenschap of eenzaam alleen achter het scherm: goede feestdagen en zoek elkaar eens op.
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok
In juli van dit dit jaar ging mijn 
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
