Zelden houdt een uitdrukking me zo bezig als "arbeidsmarkt". Zeker nu we met elkaar in zwaar weer belanden. Toen ik 30 jaar geleden begon te werken was het allemaal redelijk simpel. Ik was toen rijksambtenaar bij het staatsbedrijf der PTT. Er waren posters met als uitdrukking: "wat het zenuwstelsel is voor de mens is PTT voor de gemeenschap".
Toen hadden we van Maatschappelijk Betrokken Ondernemen nog nooit gehoord. Iedereen wist welke rol je had in realtie tot de maatschappij. De maatschappij was afhankelijk van de dienstverlening. Als er een storing was in het telefonienetwerk functioneerden politie en brandweer niet. Je kon ze in ieder geval niet bereiken. Logisch dat het een staatsbedrijf was.
Jaren later werden we als bedrijf verzelfstandigd. PTT werd PTT Telecom, we werden ambtenaar af en na een paar jaar kregen we ook de eerste concurrenten. Dat was schrikken; opeens was niet iedereen meer klant maar abonnees die we het slechts hadden bediend zochten hun heil ergens anders. We gingen ons meer richten op de dienstverlening en werden opener als bedrijf. Opeens kwamen er ook managers van buiten. Dat was in de tijd dat functiebenamingen als hoofd en chef verdwenen. Er kwamen managers. Vaak hadden ze geen enkele ervaring met Telefonie of Telecommunicatie. Collega’s die al jaren voorbestemd waren om een hoge positie te bekleden verdwenen naar de achtergrond.
De beloning van die managers liep ook niet meer via een rechtspositieregeling of een CAO ze kregen een Persoonlijke Arbeidsovereenkomst. Er werden persoonlijke afspraken gemaakt en al snel zag je die managers ander gedrag vertonen dan voor die tijd. Er werden productiekentallen ontwikkeld en er werd gestuurd op cijfers. Opeens verdwenen er mensen uit de organisatie die voor die tijd ergens werden geparkeerd. Ik herinnerme nog een collega die als opdracht had het tellen in het magazijn. Dat was een net zo nuttige taak als het volscheppen van een korf vol met water. Het deed er niet toe wat iemand deed als hij of zij maar wat deed.
De nieuwe managers maakten hier korte metten mee want ja zo iemand drukte wel op de kosten en leverde geen bijdrage. En aangezien er bonussen te halen waren en je werd afgerekend op cijfers pastte dat niet.
Ik was in die tijd ook leidinggevende en werd in 1993 van chef klantenreaties opeens Manager Klanten reakties . Bonussen hadden we toen nog niet. Dat duurde nog tot 2002 tot ook het lagere management een bonus kreeg. Opeens kwamen we in aanmerking voor een leaseauto. Wekenlang het gesprek van de dag: welke kies jij? Wat is de bijtelling als je die of die extra zaken er bij neemt er bij neemt. En opeens kreeg ik een brief dat ik een bonus kreeg omdat er het bonusstelsel werd ingevoerd. Dat was wel heel erg wennen want als je het als taak zag om te werken aan het zenuwstelsel van de gemeenschap is een bonus wel overdone.
Het begrip arbeidsmarkt werd ook steeds meer een uitdrukking voor een zakelijke overeenkomst. Je wordt ingehuurd voor een klus, je maakt afspraken over de beloning en vaak zit er een component in van een beloning als je je werk goed deed. Maar heel vaak was de bonus ook al te krijgen als je gewoon je werk deed. Vaak lag er een relatie naar de financiële resultaten. Inmiddels was PTT Telecom, KPN Telecom geworden en later KPN. Ik werkte inmiddels in de IT bij KPN en we werden als een bos uien verkocht aan een Frans bedrijf. Zo voelde dat toen wel in ieder geval.
Daar hadden ze het management nog beter in het gareel en opeens kwamen er heel andere leidinggevenden. Werkoverleg werd afgeschaft er kwamen bila’s voor in de plaats (tweegesprekken tussen manager en medewerker). Vast onderdeel tijdens die gesprekken is de utilisation, de mate waarin iemand declarabel is. Hoewel ik dat niet zelf meer heb meegemaakt zal dat ook een redelijk groot deel beslaan van het gesprek tussen de manager en zijn baas. Logisch want de bonus van zijn baas is er ook afhankelijk van. Het zenuwstelsel van de gemeenschap is in die gesprekken wel een heel eind weg.
Soms is het tijden rustig en dan opeens krijg je uit een aantal hoeken weer nieuwe dingen op internet aangereikt. De afgelopen week ging er weer een wereld voor me open. Allereerst kreeg ik de nieuwe Picasa onder ogen en het wordt steeds mooier en gebruikers vriendelijker. Steeds meer kan je online vinden en steeds minder hoef je het op je PC te hebben. Dat heeft natuurlijk wel nadelen want des te meer je online hebt des te minder je het echt in handen hebt. Picasa is fantastisch maar er komen steeds meer foto´s online en steeds minder op papier. Picasa eet tegenwoordig ook video´s. Uploaden naar Youtube is maar een muisklik.
Soms heb je van die woorden waar je een poos naar kunt kijken en waarvan je niet direct door hebt waar het voor staat. Zo stuitte ik bij het kijken van een opname bij TED op het woord Virtue. Barak Obama schijnt het woord een paar keer gebruikt te hebben. Bij het zien van de 
Als je vrijwilligerswerk doet kom je regelmatig thuis met een cadeaubon, fles wijn, eeuwige roem of een attentie dat met zorg is uitgezocht. Nu mag je een gegeven paard niet in de bek zien. Maar soms krijg je van die dingen waarvan ik dan denk: Wat moet ik daar nu weer mee? 
Gisteravond hadden we onze 2e sessie van de keukentafelgesprekken. Die organiseren we vanuit de vereniging voor dorpsbelangen om meer informatie van de bewoners te krijgen over wat er leeft bij de inwoners. Maar ook om zelf na te denken over de toekomst van ons dorp. Iets wat de gemeente Leek lang heeft tegen gehouden. Waarom weten we niet maar het maken van een dorpsvisie werd niet gestimuleerd of gewaardeerd.
De wereld is plat aan het worden. Nieuws bereikt in no time alle uithoeken van de wereld en vanuit alle hoeken van de wereld kan je contact houden met de rest. Waar in het verleden dure telefoon verbindingen of satellietverbindingen nodig waren, kan het tegenwoordig met een mobieltje en internet.
Gisteren was de bijeenkomst van de noordelijke perssocieteit. Burgemeester Jacques Wallage gaf zijn visie op de situatie waarin het Dagblad van het Noorden zich bevindt. Een messcherp verhaal waarin hij zijn zorg uitsprak. Gijs Lensink van het dagblad mocht hier op reageren en eigenlijk viel me dat een beetje tegen. Hij kon zich in de punten van Wallage wel vinden de enige toevoeging die hij had was dat een belangrijke bron van inkomsten niet vermeld werden: de familieberichten. Oei een teer onderwerp want als je als regio blad dat ziet als een van je belangrijkste inkomsten dan ziet het er zorgelijk uit. Met name oudere mensen lezen dit. Het gaat niet goed en er zal iets moeten gebeuren om het tij te keren. Dat is duidelijk. Ik had een knetterende discussie verwacht. Het verhaal van Wallage gaf daar alle aanleiding voor. Het enige wat knetterde was de geluidsinstallatie, die knetterde, bromde en knalde. Misschien gaf die wel het gevoel van een aantal bezoekers weer. Terug naar de inhoud: 4000 mensen zeiden vorig jaar hun abonnement op, Teruglopende advertentie opbrengsten, de "haasjes" waren wel heel erg snel verdwenen. Kortom het dagblad ligt in slecht weer.
Deze week lag er een auto op z’n kop bij ons in de vaart en daarover ging mijn vorige post. Ik kreeg in de wandelgangen de opmerking dat ik zo nodig het Dagblad van het Noorden nog even een sneer moest geven. 
Een jaarwisseling is altijd goed voor een stukje bezinning met terug en vooruitkijken. Ik ben de laatste tijd met mijn zoon in discussie over het doorbreken van de elektrische auto. Hij denkt dat dit nog jaren kan duren. Niet omdat het niet mogelijk zou zijn maar omdat er een zeer machtige lobby is rond het in de lucht houden van oude technieken._1231103091668.jpeg){kind=tracking}
Het heeft een hele poos geduurd maar nu ben ik dus toch over op een nieuwe versie van WordPress.
Gisteren kregen we een een pakket bezorgd, het was afkomstig van KPN en onze zoon zat er op te wachten. Zijn abonnement bij KPN was toe aan verlenging hij zou eventueel zijn contract kunnen verlengen en zo een nieuw toestel met korting krijgen. Overstappen naar een andere provider is meestal lonender want dan wordt een nieuw toestel nog meer gesubsidieerd.
Mensen die me al wat langer kennen weten dat ik in het verleden wel eens de geuzen kreet gebruikte dat ik een blij eikeltje ben. Dat hoor ik nog regelmatig dat ik toch wel een erg optimistische kijk op de wereld heb. Vandaar dat ik dubbel benieuwd was toen ik een mailtje kreeg over eikeltjes. Dit verhaal zal de laatste tijd wel in veel varianten verteld zijn maar deze vind ik wel erg leuk.
De afgelopen donderdag was er in het provinciehuis een bijeenkomst over goed doen als bedrijfsstrategie. Onder de titel “we zijn toch Sinterklaas niet” kwamen een aantal doorgroeiende ondernemers bij elkaar om ideeën uit te wisselen over maatschappelijk betrokken ondernemen. Nu is de provincie Groningen een groot voorstander van maatschappelijk ondernemen. Ik hoorde eens dat medewerkers van de provincie een aantal uren per week onder werktijd mogen besteden aan maatschappelijke projecten. Een prachtig voorbeeld.
Als je actief bent op internet, ben je vast wel eens een figuurtje als hiernaast tegen gekomen. Soms krijg je ook kleine rekensommetjes aangeboden en dat alles dient ervoor om te onderscheiden of degene die een formulier invult een mens is of een computer. Want internet wordt druk bezocht door mensen maar ook heel veel computers schuimen het internet af op zoek naar invulvelden waar ze spam kunnen achterlaten.
De afgelopen vrijdag reisde ik af naar Amsterdam om daar Fifi bij te wonen. Onder de naam “fear it fix it” werd daar het 15 jarig bestaan van XS4All gevierd. Rond de 700 mensen waren er te gast en het was een leuke oploop. Boeiende thema’s vaak gerelateerd aan privacy. Want als er iets als een rode draad door de bestaans geschiedenis van XS4ALL loopt is het wel het strijden voor toegang voor iedereen en het bestrijden van misbruik van monopoly en gebruik van informatie.
at paniek in door. Ze zijn dus de bakens aan het verzetten. Ze gaan nu op zoek naar mensen die aan hebben gegeven dat ze wel informatie willen ontvangen. Hij probeerde aan te geven dat het ook bomen scheelt maar sloot af dat het teveel geld kost. Wel zo eerlijk.
Het moest er toch maar eens van komen, de site van het dorp Zevenhuizen (
Wat is er toch met die interne klok? Als sinds jaar en dag wordt ik wakker rond half 7. Alleen vanmorgen was het kwart over 6. Ik had voor het slapen gaan nog even TV gekeken vaan de verkiezingen in de VS. Dus gelijk weer even de TV aan gezet en precies op tijd om de toespraak te horen van de nieuwe president van Amerika. Vroeg op de morgen maar zeer indrukwekkend. Yes we can! We kuinnen dingen veranderen. Het zou wel eens mooi op tijd kunnen komen, een verandering die nodig is in de wereld. Barack Obama koos de juiste woorden en de goede toonzetting.Voordegene die het gemist hebben, de toepspraak is nog te zien bij de BBC: 
Soms lijkt het leven voort te kabbelen en opeens is er allemaal beweging. Vorige week was het rustig, kan natuurlijk ook te maken hebben met de herfstvakantie, en deze week opeens volop activiteiten. Vandaag had ik naar 3 bijeenkomsten gekund, ik pas deze ronde want ik zit al weer dik over de 4 nieuwe visite kaartjes deze week.
De mensen die me wat beter kennen weten dat ik iets met Hutspot heb. Een jongen van de gestampte pot. Ik noem het de laatste tijd ook wel Hutsspot, oftewel het plekje van Jan Hut. Mijn plekje is toch wel Zevenhuizen, simpelweg omdat ik daar al mijn hele leven woon en omdat mijn voorouders er als eeuwen woonden. Mijn wortels zitten wel erg diep in de Groningse veen / zand / potkleigrond. 
Het zijn boeiende tijden. Want wereldwijd spelen er zaken die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. De financiële crisis sluipt steeds meer ons leven in. Het eind is nog niet in zicht, sterker nog het is denk ik nog maar het begin. Het is helemaal niet mijn wereld maar het doorschuiven van risico’s heeft een vorm aangenomen dat het op een kaartenhuis lijkt. Valt er iets om dan is het moeilijk in te schatten wat er meer mee omvalt. 20 jaar geleden hoorde ik eens een presentatie van iemand die dit kaartenhuis redelijk doorzag en zijn hart vasthield voor de gevolgen. Het rondpompen van geld zonder dat er een relatie is naar de echte wereld. Sindsdien is het kaartenhuis alleen maar gegroeid. In die vergelijking is het griezelig dat de overheid nu een aantal kaarten overeind probeert te houden. Als je ooit met kaartenhuizen bezig bent geweest weet je dat het bij een groot kaartenhuis onmogelijk is het geheel overeind te houden. En welke kaarten wil je overeind houden?
Vorige week zaterdag was er bij rondom10 een 
Waarom hoor ik dat nu pas? Gisteren zaten we te praten over informatie die pas (te) laat beschikbaar komt tijdens een project. Ben je ergens mee bezig en dan blijkt opeens dat er een veel snellere, goedkopere of slimmere manier is. Terwijl je samenwerkt met mensen die toch doorgaans goed met de materie bekend zijn. Je zou toch verwachten dat zij op de hoogte zijn van de nieuwste technieken.
In Nederland hoor je maar weinig over [[wikipedia:OLPC]]. OLPC staat voor One Laptop Per Child. Het project heeft tot doel om alle kinderen in de derde wereld te voor zien van een goedkope laptop. Het project is gelanceerd onder de titel de $ 100 laptop. Critici vonden dat het project is mislukt want de kostprijs is op dit mometn $ 185,- Maar als je het uitdrukt in Euro’s komt het toch aardig in de buurt van 100.
Vanmorgen kreeg ik weer een uitnodiging om mee te doen met de derde peiling van het regionoordpanel. Een initiatief dat werd aangekondigd door het dagblad. Ook de Leeuwarder courant doet mee. Dus heb ik me ingeschreven want als rechtgeaarde noordeling reageer je toch op de volgende uitnodiging:
De afgelopen dagen kreeg ik een uitnodiging voor een conferentie van de International Association of Facilitors (IAF). De conferentie is van 3 tot 5 oktober in Groningen bij de Hanze Hogeschool. De IAF is een organisatie die ik al een aantal jaren op afstand volg.
We zijn weer thuis. Na de 4daagse van Nijmegen zijn we een paar dagen thuis geweest om spullen te wisselen en te wassen. Daarna de sleurhut weer achter de auto en hup op pad. Meestal hebben we nog geen idee waar de reis naar toe gaat alleen dit jaar wilden we naar de kust en in Nederland. We eindigden dus in Rijnsburg op de Koningshof. Een prachtig mooie camping midden in de randstad. Fietsen naar het strand, Leiden, Den Haag alles ligt vlak bij elkaar. Het was echt strandweer dus het kon niet mooier. De Camping is super lux, schoon en gemoedelijk. Wat nog mooier is dat het erg internationaal is, Duitsers, heel veel Engelsen, Schotten, Tsjechen, Spanjaarden, Italianen en Hongaren hebben we gezien. We hebben in het buitenland wel op campings gestaan waar er minder buitenlanders waren, dus voor het internationale hoeven we niet naar het buitenland. De camping ligt ruimt 10 kilometer van Schiphol en dat is wel een min puntje: het vliegtuiglawaai. Je hoort me niet klagen want dan had ik thuis moeten blijven…. rust. Maar als je bedenkt hoeveel mensen in dat lawaai moeten leven. Je went eraan en als de wind anders staat hoor je ze niet want dan gaan ze een andere richting uit. Indrukwekkend om die reuzen op te zien stijgen maar ook wel een hoop herrie.
De afgelopen jaren ben ik vaak wezen wandelen, iedere maand gemiddeld 20 kilometer gelopen. Dat is een leuke afstand, als het er op zit, voel je je voeten maar dat is het dan ook. Samen met mijn schoonzus heb ik me laten verleiding tot een aantal keren 40 kilometer te lopen en dat was ook wel te doen. Toen Gemma vorig jaar voorstelde om de vierdaagse te lopen was dat net het zetje om toch op te geven voor Nijmegen. Tot die tijd had ik dat steeds afgehouden.
Sanitaire voorzieningen kunnen veel beter. Edet is een van de sponsoren maar in mijn ogen qua verzorging een aanfluiting. Ja de VIP tribune van Edet zag er geweldig goed verzorgd uit. Maar onderweg was het armzalig. Voor een fractie van de kosten van de VIP tribune was het goed geregeld geweest. Ik heb honderden mensen in het mais zien zitten. Hier is te weinig aandacht aan besteed. En ik vraag me af waarom er op de 3e dag 6 keer WC punten staan opgesteld en op de 4e dag maar 3. Daarnaast staan er soms wel plaszuilen en soms niet. En zeker als er vanuit de 4 daagse organisatie wordt gevraagd niet wild te plassen. Letterlijke tekst: “gebruik het landschap nooit als toilet”. Dan moeten er wel voldoende voorzieningen zijn. Tot overmaat van ramp kwamen we bij een toileteenheid gesponsord door Edet en daar was het toiletpapier op!!! Hoe dom kan je dan zijn als sponsor.
De derde dag is qua afstand de kortste maar er zitten inmiddels wel kilometers in de benen dus toch wel zwaar. Onderweg was er voldoende te zien en het begon pas in de middag te regenen. Dus eigenlijk geen slechte vierdaagse dag. Op de camping viel even de stroom uit maar dat werkt ook weer dus kan ik mijn weblog nog even bijwerken voor ik onder de wol ga want slapen kan je na zo’n dag als de beste.
De 2e dag ziet er op en die was zwaarder dan dag 1. Het begon met regen, miezer regen dat wel maar net even te hard om zonder regenkleding te lopen. Het zag er gelijk een stuk minder feestelijk uit.
De eerste dag van de vierdaagse zit er op. Heel heel veel wandelaars die 50, 40 of 30 kilometer lopen. Gemma en ik lopen de 40, dat mag want ik ben ouder dan 50 en de vrouwen hoeven maar 40 kilometer. We hebben wel eens eerder 40 kilometer samen gelopen. Maar dit was wel heel erg leuk en we beseffen ons terdege dat er nog 3 dagen komen. Dat we morgenvroeg beginnen met lichte regen maakt het er ook niet beter op. We staan sinds zaterdag op een tijdelijk ingerichte camping. 10 minuten van start en finish dus ideaal.
Ook als je voor jezelf bent begonnen breekt de vakantieperiode aan. Het eerste jaar voor mezelf zit erop en eigenlijk heb ik het niet ervaren als een grote overgang. Ja ik mis de collega’s, het is echt op jezelf. Maar stap voor stap wordt het steeds meer mijn ding. Ik had een beetje het beeld dat het rustiger zou gaan worden voor de vakantie maar het tegendeel is de praktijk. Iedereen die op vakantie gaat, wil nog graag dingen afronden net alsof er geen periode na de vakantie is. Dus toch maar aan de bak en ieder jaar na de vakantie begint al heel snel de feestweek bij ons in Zevenhuizen en daar moet dit jaar ook van alles voor geregeld worden. We willen een live uitzending over Internet verzorgen van een paar uur. Het draaiboek staat in de steigers, de camera’s geregeld, laptops aanwezig maar er moet nog een hoop gebeuren.
Het was me het weekje wel. Even van achteren naar voren op een rij gezet. Gisteren met zoon Nieko naar de TT geweest ons jaarlijkse vader zoon ding. Deze keer gingen we voor het eerst beiden op motor. Onze oude beestjes staken wel een beetje af tegen al dat glimmend geweld. Een 30 jaar oude Honda en en oude leger motor vallen wel op in een gigantische lange rij moderne scheurmonsters. De Ducati’s, Aprilla’s, Honda’s één grote showroom. Maar hoewel we dan niet meekunnen in al dat geweld we rijden wel motor.