Met veel belangstelling lees ik altijd verhalen over security en alle gevaren die er dreigen. Voorop gesteld ik ben een zondagskind. Opgegroeid op het platteland en nooit echt geconfronteerd geweest met gevaar. Er is wel 2 maal ingebroken in mijn auto, een keer mijn rijbewijs en een set schroevendraaiers weg en later eens mij laptop. Mijn schoenen zijn eens gestolen en oh ja mijn rugzak maar dat was in Chili. Ik was me helemaal niet bewust van dat mensen daar die Gringo’s toch een beetje zien als wandelende geldautomaat. In mijn rugzak zat mijn 3 maanden oude digitale video camera (nieuwprijs 320 Euro) en een trui. De camera heb is vergoed door de verzekering.
In mijn fantasie heeft een arm Chileens gezin 2 maand van de opbrengst geleefd. Ik ben alleen bang dat het op is gegaan aan 2 witte lijntjes.
Maar dat zijn dan ook wel mijn prive ervaringen met bedreigingen.
In mijn werkzame leven was ik 4 jaar manager security. (hoofd beveiliging) Daar heb ik wel voldoende diefstal, fraude, vernieling en oplichting gezien. En dan was het ook nog maar Noord Nederland. Mijn collega’s uit het westen hadden altijd de sterkste verhalen. Op een gegeven moment denk je dat er achter iedere struik een boef zit. Als je dan weer uit dat wereldje stapt weet je dat er gelukkig voldoende struiken zijn waar niets achter zit of hooguit een spelend kind. Dan begin je alles weer een beetje in zijn normale proporties te zien.
Ik moest er weer aan denken toen ik het het vakblad voor de ICT, Computable, het topic "Sociaal Netwerk" besproken zag worden.
Een aantal Security experts geven hun visie. Er is nog weinig veranderd in security land. Er werd nog volop gewaarschuwd dat er best wel een boef achter een struik kan zitten. De expert van het bedrijf Andarr maakt het helemaal bont. Volgens hem is het beste advies om weg te blijven bij Sociale Websites.
Ga vooral niet het bos in want er kunnen boeven zitten achter struiken. Oeps, help, ik sta inmiddels wel op heel veel plaatsen vermeld. Maar dat was wel een bewuste keus.
Voor mij was het na 4 jaar zaak om het werkveld Security te verlaten. Je blik wordt wel erg beperkt na 4 jaar kommer en kwel. Misschien wordt het ook tijd voor de expert in kwestie om van baan te veranderen.
Na een poosje over de lokale media nu maar weer eens over ICT. Ik kreeg vandaag Computable in de bus een vakblad voor ICT-ers en ik lees daarin altijd met veel genoegen de collumn van Jacob Spoelstra. Hij is ICT-er en stand up comedian. Hij neemt het spotje van Logica op de hak. Die hebben een spotje gemaakt waarin ze tegen de klant en strijde trekken ehm, tegen projecten.
[youtube vv07x66wZcE]
Nou ja je krijgt wel bepaald personeel op deze manier. Want niet iedereen voelt zich geroepen om duurzame Business Value te creeren. Nu is volgens Logica het spotje niet bedoeld om te werven maar om bekendheid te generen onder ict-managers. Toch raar dat het spotje dan wel onder www.logica.nl/carriere te vinden is.
Jacob sluit af met de opmerking dat het vervolg natuurlijk een spotje wordt met een andere scene uit Braveheart waar de krijgers hun blote kont tonen aan de tegenstanders. Want als je dan toch aan je klanten wilt uitleggen wat je doet is dit een mooie scène.
Wat dat betreft lijken grote ICT bedrijven misschien wel op grote financiele instellingen. Het grote verschil is dat er nog heel veel middelgrote en kleine bedrijven in de ICT zijn. In de financiele wereld zijn die er nauwelijks meer. Ergens zag ik een documentaire waar iemand suggereerde dat eerst de grote financiele bolwerken afgebroken moeten worden tot een iets overzichtelijk formaat. Tot die tijd zullen er injecties in moeten want zelf zullen die bedrijven niet in staat zijn zich te genezen. Natuurlijk kan ik dat niet overzien maar mijn gevoel zegt dat er wel eens een kern van waarheid in kan zitten.
OK genoeg geschreven op ten strijde tegen de klanten eh projecten op zoek naar Business Value.
Gisteravond hadden we onze 2e sessie van de keukentafelgesprekken. Die organiseren we vanuit de vereniging voor dorpsbelangen om meer informatie van de bewoners te krijgen over wat er leeft bij de inwoners. Maar ook om zelf na te denken over de toekomst van ons dorp. Iets wat de gemeente Leek lang heeft tegen gehouden. Waarom weten we niet maar het maken van een dorpsvisie werd niet gestimuleerd of gewaardeerd.
Gelukkig zijn ze op dat standpunt terug gekomen en inmiddels zeggen ze dat het belangrijk is dat we komen met een dorpsvisie. Er is zelfs een buget beschikbaar gesteld voor de ondersteuning van de vereniging van Groninger dorpen. We krijgen tijdens de keukentafel gesprekken dan ook regelmatig de vraag of het wel nut heeft. En eerlijk gezegd weet ik dat natuurlijk niet echt. De gemeente Leek ligt in financieel zwaar weer en ze hebben grondaankopen gedaan, die zullen ze te gelde willen maken. Daarnaast zitten ze nog met een regiovisie samen met Noordenveld waar een bouwopgave ligt die wel in een heel vreemd daglicht komt te staan met de huidige financiele crisis en de stagnerende huizenmarkt. Dus hoe groot onze invloed is, is nog niet in te schatten. De stedebouwkundige is wel bij ons langs geweest en hij heeft zijn plannen aangepast op wat hij hoorde van bewoners. Vanmiddag is er weer een presentatie van de stedebouwkundige. Ik ben benieuwd.
Toch bleek gisteravond dat er wel een nut en noodzaak is voor een dorpsvisie. Er deden een paar jongeren mee en die willen graag blijven wonen op het dorp en volgens hen is er een wachtlijst van 2 jaar om een woning te kunnen huren. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat er huurwoningen zijn gebouwd. (OK er is wel gebouwd voor bejaarden maar daar is de jeugd niet mee geholpen) Er is dus nog een kloof te overbruggen voor de starters. Jongeren die echt op zichzelf willen wonen worden dus gedwongen het dorp te verlaten. Waarmee dus ook een stukje toekomst verdwijnt.
Dit was maar een van de vele besproken punten er is een scala voorbij gekomen. Leefbaarheid, natuurlijk de sportvoorzieningen, verkeersveiligheid, het komt allemaal voorbij. Dorpsgenoten hebben nog de gelegenheid om volgende week dinsdag en woensdagavond mee te kunnen denken over de toekomst van onze eigen leefomgeving. Alle deelnemers zijn uitermate positief en het zijn erg leuke gesprekken. En of het effect heeft? Ik denk het wel. Misschien hebben we minder invloed dan we willen maar we weten veel beter wat we willen. We kunnen veel dingen zelf in gang zetten en dat alleen al is pure winst. Want als het moet staan we zo weer met honderd mensen een Bult spektakel te organiseren, een feestweek die klinkt als een klok of als we het ergens niet mee eens zijn op het gemeentehuis om ons te laten horen.
Of ergens zoals ik in één van de reakties las: proud to be a Zeumhuuster! Zo is het maar net.
De wereld is plat aan het worden. Nieuws bereikt in no time alle uithoeken van de wereld en vanuit alle hoeken van de wereld kan je contact houden met de rest. Waar in het verleden dure telefoon verbindingen of satellietverbindingen nodig waren, kan het tegenwoordig met een mobieltje en internet.
Voor veel mensen houdt dit in dat ze zich steeds meer en meer terugtrekken op hun eigen stukje privé. Het is te merken bij ons het dorp waar nog wel veel saamhorigheid is maar ook steeds meer en meer mensen komen die er komen voor de rust. Ze willen eigenlijk weinig met het dorp zelf van doen willen hebben. Dat is natuurlijk ieders goed recht maar aan de andere kant is er wel zo iets als inburgeren ook in een dorp. De noaberplicht is allang niet meer zo gewoon als het altijd was.
Toch geldt ook hier wel een vorm van Maatschappelijk Verantwoord Omgaan met de omgeving. Een beetje een vrije vertaling van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Want het gaat natuurlijk niet alleen om het ondernemen maar ook hoe je met elkaar omgaat. Vorige week gebruikte iemand de uitdrukking LVO in dit geval staat het voor Lokaal Verantwoord Ondernemen. Want natuurlijk is het goed om te denken aan milieu, het behoud van het regenwoud, of bestrijding van de armoe. Maar het gaat ook om wat je doet in je eigen omgeving.
Leuk dat je werkt bij een global company. Veel van die bedrijven huldigden de kreet "Think Global, act Local". Nu moet ik zeggen dat act local dan vaak vertaald wordt met lokaal geld verdienen. Veel van die bedrijven heb ik nog nooit een lokale voetbalclub zien sponsoren, een museum of een school. Want ze zijn immers een Global Player.
Maar "local" is er wel een hoop te doen. In mijn kleine wereldje verbaas ik me over het werk dat er is veel verzet door de loop van de jaren. Het dorp waar ik woon (al mijn hele leven) is ontgonnen door mensenhanden. En dan nog niet eens zo lang geleden, 100 jaar. Kanalen zijn gegraven met de schop. Tegenwoordig onvoorstelbaar. Veel van die kanalen zijn ook alweer dichtgegooid vaak jaren later met vrachtauto’s en kranen. De omgeving waar ik woon heeft veel kenmerken van vroeger maar het is onvoorstelbaar dat veel van die gebieden al 2 of 3 keer op de schop zijn geweest.
Maar het kan nog gekker, bedrijven waar men 10 jaar geleden nog nooit van had gehoord komen, kopen bedrijven op. Beinvloeden soms het leven van duizenden mensen en trekken vervolgens weer weg. Ze handelen in Eikeltjes (zie ook een eerdere post).
Het is niet onvoorstelbaar dat bedrijven en mensen in de toekomst de vraag gesteld wordt: And so, my corporate company: ask not what your local community can do for you—ask what you can do for your local society. Vrij naar de inauguratie rede van JFK. Gisteren was er weer zo’n kenmerken moment in de geschiedenis van Amerika.
Gisteren en vandaag stonden in het teken van Netwerken. Gisteravond was er weer een bijeenkomst van Netwerk Noorderlicht. Een Netwerkorganisatie van voornamelijk ZZP-ers die regelmatig bij elkaar komen om ervaringen uit te wisselen, kennis te delen en te netwerken. Soms worden er ook wel opdrachten besproken of doorgeschoven naar een "collega ZZP-er" Oftewel zakendoen mag wel maar staat niet centraal. Het Netwerk Noorderlicht is nog redelijk onzichtbaar en dat is ook redelijk bewust. Maar er is ook niks op tegen om te vermelden dat je deel uitmaakt van Netwerk Noorderlicht. Je bent dan wel zelfstanding zonder Personeel maar ik kan wel terugvallen op een grote groep bedrijfskundigen die hetzelfde vak beoefenen. Dus er is eenvoudig een backup te organiseren.
Netwerk Noorderlicht is voor mij een warm nest. Veel mensen met dezelfde insteek. De club heeft geen formele organisatie. Ieder betaald zijn eigen eten en drinken en er zijn geen verplichtingen of het moet al zijn dat er wel van je verwacht wordt mee te doen. Laat je meerdere keren verstek gaan bij bijeenkomsten dan val je van de lijst.Ik heb wel genoten gisteravond.
Vandaag was ik te gast bij de Netwerkbus. Inmiddels was het mijn 3e tocht en ik vind het nog steeds een ijzersterk concept. Je stapt met een aantal mensen in een bus en gaat naar een beurs of congres. De reis wordt gebruikt om te netwerken . Dat levert fantastisch leuke gesprekken op en de beurs en het congres lijkt bijna bijzaak te worden.
Vandaag ging de reis naar Den Bosch om de beurs Facilitair te bezoeken.Gisteren ging er ook al een bus en vandaag waren er zelfs 3 bussen. 1 uit Emmen en 2 uit Groningen. Leuk. De dag wordt door een aantal bedrijven en de sponsoren vandaag waren: GAG Benelux, Palmberg / Kantoor Projecten en Donker Asito. We hadden een ontvangst op de stands van de sponsoren en we mochten op de stand van Donker een heel bijzondere ervaring ondergaan.: Tree huggen. Nooit geweten dat er zo iets in mij school.
Maurice, Manorn en Jannie, bedankt voor de leuke dag het was weer "top" verzorgd.
Morgen weer een redelijk normale dag. Even genoeg genetwerkt.
Gisteren was de bijeenkomst van de noordelijke perssocieteit. Burgemeester Jacques Wallage gaf zijn visie op de situatie waarin het Dagblad van het Noorden zich bevindt. Een messcherp verhaal waarin hij zijn zorg uitsprak. Gijs Lensink van het dagblad mocht hier op reageren en eigenlijk viel me dat een beetje tegen. Hij kon zich in de punten van Wallage wel vinden de enige toevoeging die hij had was dat een belangrijke bron van inkomsten niet vermeld werden: de familieberichten. Oei een teer onderwerp want als je als regio blad dat ziet als een van je belangrijkste inkomsten dan ziet het er zorgelijk uit. Met name oudere mensen lezen dit. Het gaat niet goed en er zal iets moeten gebeuren om het tij te keren. Dat is duidelijk. Ik had een knetterende discussie verwacht. Het verhaal van Wallage gaf daar alle aanleiding voor. Het enige wat knetterde was de geluidsinstallatie, die knetterde, bromde en knalde. Misschien gaf die wel het gevoel van een aantal bezoekers weer. Terug naar de inhoud: 4000 mensen zeiden vorig jaar hun abonnement op, Teruglopende advertentie opbrengsten, de "haasjes" waren wel heel erg snel verdwenen. Kortom het dagblad ligt in slecht weer.
Naast alle analyses over hoe het zo komt werd er ook gezocht naar oplossingen. Volgens Wallage zijn er 3 mogelijkheden: de charitatieve (leven van gulle gevers), de diversificatie of globaliseren (een wereldspeler worden). Logisch dat diversificatie er uit kwam toevallig het spoor waar het DvhN op zit. Een logische stap is dan kijken naar samenwerking tussen RTV Noord en het DvhN. Die suggestie werd in de uitnodiging gewekt. Of nog logischer tussen andere Noordelijke bladen en het Dagblad. Ik geloof daar niet in. Ja het kan het bedrijf NDC wel overeind houden, gesposorde bijlages over wonen uitbrengen met ondersteunende beurzen. Een radiozender exploiteren, en fitnessprogramma’s begeleiden. Maar daar heb ik natuurlijk geen dagblad voor nodig. Het gaat mij om nieuws uit de regio en daar verzaken ze . En dat is niets nieuws Catthy gaf daar gisteren al een mooie voorzet als reactie op mijn vorige posting:
Het om zeep helpen van regionaal nieuws is jaren geleden al ingezet door het dagblad.
Nadat ze de Leekster en Midweek overnamen hebben ze daar heel bewust een sterfhuisconstructie van gemaakt. Wij hebben als redactie jaren tegen gesputtert en alles op alles gezet om de Leekster Courant, de nieuwsvoorziening van het Westerkwartier , overeind te houden. Betaalde abbonnees genoeg, advertenties genoeg. Winst genoeg maar willens en wetens moesten we verdwijnen.
En dat eeuwige geneuzel over onafhankelijkheid. Het verslag van de bijeenkomst is wel erg pro dagblad. Nergens in het stukje is de zorg te lezen dat zo duidelijk aan de orde kwam. Als het over ieder ander bedrijf zou gaan weet ik wel wat de kop zou zijn: duizenden abonnees zeggen abonnement op. Of dramatische ontwikkelingen bij het Dagblad, 5 voor 12 bij de regionale bladen. Maar nee er is gewoon een kop over het innovatiefonds.
Ik stond samen nog even met Lykle de Vries na te kletsen. Ik denk dat we wel wat tips hebben voor het Dagblad. Maar tot nu toe reageren ze niet. Oh ja, mij digitale iditi krijg ik nu eindelijk na 4 maanden wel weer goed aangeleverd. Maar niemand die daar op terugkomt ik heb er wel al die tijd voor betaald.
Voor alle duidelijkheid het laatste wat ik wil is het verdwijnen van het dagblad. Dan is het wel raar om te horen dat iemand van die organisatie volkomen emotieloos zegt (naam ben ik even kwijt): Als er te weinig klanten zijn moet je stoppen. Huh?
Even weer voldoende over het dagblad. Of ik moet van die kant al iets horen.
Deze week lag er een auto op z’n kop bij ons in de vaart en daarover ging mijn vorige post. Ik kreeg in de wandelgangen de opmerking dat ik zo nodig het Dagblad van het Noorden nog even een sneer moest geven.
Nu kan dat zo overkomen maar ik maak me echt zorgen over het voortbestaan van het Dagblad. Die zorg werd alleen nog maar sterker door een artikel in Elsevier afgelopen week. Onder de kop "De teloorgang van het regionale dagblad" wordt er uitgebreid stilgestaan bij de problematiek zoals ik het al een poos voel. Sinds begin van ons trouwen (bijna 30 jaar geleden) valt iedere dag, eerst ’s middags en al jaren ’s morgens "Het Neisblad" in de bus. Al die jaren hebben we volgens mij hem nog geen dag gemist soms wat later maar altijd was hij er. (Op die paar keer na toen de buurman heb per ongeluk in de bus had gekregen maar ook toen was hij er wel).
Het stuk in Elsevier van 10 januari is hier na te lezen Je komt dan op de editie 10 januari en dan moet je even bladeren naar pagina 80.
Strekking van het verhaal is dat de bladen in de hoogtijdagen heel veel geld hebben verdiend (winstmarges van over de 20 procent) en toen elkaar zijn gaan opkopen. Deze schaalvergroting heeft geleid tot het nog efficienter maken en delen van drukkerijen, verkoopafdelingen en redacties. Maar de lokale bekendheid en betrokkenheid verdwijnt. Het Neisblad gaat in 2002 samen met de Drentse Courant en wordt Dagblad van het Noorden. Elsevier noemt dat terecht het opheffen van een dagblad. Sinds die tijd is het er niet beter op geworden.
Nu heb ik de oplossing niet en het is erg makkelijk om er op af te geven. Maar er is zeker een rol voor een regionaal dagblad. Wie houdt ons anders op de hoogte van de bijzondere verrichtingen van de regionale overheid. Vanuit Europa wordt er steeds meer invloed neergelegd bij de regio’s. Daar zitten allemaal zeer betrokken en goedwillende mensen maar daarom kan het nog wel mis gaan. Kijk maar eens naar mijn eigen gemeente Leek. Even niet opgelet en hup problemen. Ik kan daar niet goed over oordelen maar de problemen zijn er wel.
Waar vinden we de informatie als "het Neisblad" er niet meer is. Sorry dat ik even die oude naam nog gebruik want in het artikel in Elsevier staat: Als je 2 titles fuseert, lopen er sowieso abonnees weg. Als je dan ook nog aan de titel zit gaat het extra hard. Heel herkenbaar voor het Neisblad, de naam was toch een begrip.
De steeds verder gaande bezuinigingen maken dat het nieuws steeds magerder wordt, de editie Westerkwartier is samengegaan met noord Groningen. Ze schrijven nu steeds over West Groningen. Een gebied wat niet duidelijk gedefinieert is, het is maar een kleinigheid maar het schept een nog grotere afstand tot de lezers. Lokaal nieuws staat er niet meer in of het moet al iets groots zijn.
Aan de andere kant blijven er kansen liggen bijvoorbeeld het ontsluiten van de archieven. Inmiddels is dat wel aangekondigd. Zie bijvoorbeeld hierboven een fragment ui 1833 uit de Leeuwarde Courant over de Grote Veenbrand in Zevenhuizen waardoor het dorp verwoest werd. Ik zou daar graag de Nieuwsblad versie van willen hebben. Daar kunnen (een deel) van de mensen weer mee gebonden worden. Alleen is het een beetje wrang dat je niet in de archieven van het Dagblad van het Noorden zoekt maar in het oude vertrouwde Nieuwsblad. Dus kan je een service bieden herkennen mensen het niet als van het Dagblad.
Komende maandag is er een bijeenkomst waarin Burgemeester van de gemeente Groningen Jacques Wallage zijn visie geeft over: "heeft de krant nog toekomst" en in gesprek gaat met Cees Anceaux en Gijs Lensink, de directie van NDC Mediagroep, uitgevers van o.a. het Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Ik kijk uit naar de discussie.
Natuurlijk hoop ik dat er in ieder geval één regionaal dagblad over blijft: het Neisblad. OK de Leeuwarder Courant mag ook blijven. 😉
Vandaag had wel een bijzondere start. Ik werd net voor 6 uur wakker wakker door vreemd gerommel buiten en toen werd het stil. Dit heb ik 3 keer eerder gehoord en toen zat er al die keren een auto tegen de boom. Dus snel de kleren aan en naar buiten en ja er lag een auto op de kop in de vaart. Gelukkig niet helemaal onder water (daarvoor is het te ondiep) De bestuurder stond gelukkig ook al op de kant maar hij moest wel deels door het water.
De politie was snel ter plekke en vrij snel daarna trof ik ook Romke Notenbomer van www.112marum.nl.
Voor heel veel mensen is deze site inmiddels een zeer gewaardeerde informatiebron omdat daar informatie te vinden is die gaat over voorvallen in onze directe omgeving, Het dagblad besteed steeds minder aandacht aan onze directe omgeving en de lokale bladen komen maar een keer per weer. 112marum voorziet duidelijk in een behoefte.
Gelukkig geen persoonlijk letsel maar het was wel een bijzonder begin van de dag.
Overdag had ik wat afspraken en vanavond was er weer de jaarlijkse oploop van de nieuwjaar receptie van de Kamer van Koophandel. Deze keer in het Martiniplaza, jammer genoeg nu niet in de sfeervolle Martinikerk.
Maar het was weer ouderwets leuk. Heel veel bekenden gesproken. De diversiteit van mensen is fantastisch, van directeur tot programmeur, van wethouder of gedeputeerde, een enkel hooggeleerde veel, heel veel veel collega ZZP-ers. Zo trof ik een kennis die gaat starten als ondernemer op het gebied van interim management. Vlak daarvoor sprak ik met Freerk hij organiseert trainingen om te leren omgaan met Open Source. (zie ook www.ostrain.nl) Het hangt al een poos in de lucht dat open source gaat aanslaan. OStrain zou qua timing wel eens goed kunnen zitten. Zo aan het begin van een nieuw jaar was de stemming erg positief.
In meerdere opzichten een bijzonder begin.
Soms kom je informatie tegen die handig is en je aan het denken zet. Zo trof ik op slideshare een presentatie over het opzetten van een site. De invloeden die de verbindingssnelheid heeft op het bezoek en ook iets over het gebruik van modulaire opbouw en de uniformiteit van headers etc.
Jaren geleden moest een site er eenvoudig uitzien maar langzamerhand gaan bezoekers wennen aan een drukke site. Misschien wel aardig om eens te kijken hoe sites door de loop van de jaren zijn veranderd.
Op slideshare kom je trouwens mooie presentaties tegen zo ook een over onze Blauwe Planeet. Deze kreeg ik als nieuwjaarsgroet van mijn nicht uit Canada. Prachtige foto’s
[slideshare id=30357&doc=blue-beauty-30357-11300&w=425]
Bekijk ze maar eens op de beeldvullende voorstelling (rechts onderin op het diaschermpje klikken)
Oh ja en natuurlijk de presentatie over het maken van de websites
[slideshare id=658403&doc=designingfastwebsites-1224025689783608-8&w=425]
Een jaarwisseling is altijd goed voor een stukje bezinning met terug en vooruitkijken. Ik ben de laatste tijd met mijn zoon in discussie over het doorbreken van de elektrische auto. Hij denkt dat dit nog jaren kan duren. Niet omdat het niet mogelijk zou zijn maar omdat er een zeer machtige lobby is rond het in de lucht houden van oude technieken.
Trots kwam hij met een artikel over dat de elektrische auto nog geen enkele rol van betekenis zal spelen tot 2015. Nu is dat natuurlijk dichtbij dan we vaak denken. Maar toen hij naar de bron van het verhaal keek moest hij wel lachen. Bosch: het bedrijf wat het grotendeels moet hebben van de verbrandingsmotoren.
En hoe sterk de lobby is is te zien in heel veel video’s over de elektrische auto [[wikipedia:EV1]]. Even zoeken op EV1 en dan komt al heel snel het verhaal boven van de eerste elektrische auto van GM. Er zijn er meer dan 1000 van gemaakt maar ze zijn nooit verkocht maar via een lease constructie te beschikking gesteld. De eerste versie kwam uit in 1997. Het waren 660 stuks en ze waren uitgerust met lood accu’s. Maar de 2e versie (457 stuks) waren met NiMH cellen. De leverancier heeft ze allemaal teruggeroepen vanwege brand gevaar en sinds die tijd is het stil.
Sinds die tijd heeft de wereld niet stilgestaan. Er is veel kennis opgebouwd over nieuwe cellen. De NiMH hebben hun capaciteit minstens verviervoudigd sinds 1997 en Lithium-Ion hebben nog een betere capaciteit gewichtverhouding. Nu begeef ik me wel op glad ijs want ik kan het niet allemaal goed overzien welke milieu belasting dat met zich mee brengt maar dit soort opslag is wel nodig om Elektrische auto’s te laten rijden.
Groot voordel is dat als de auto’s bij stilstand aan het net hangen ze ook gelijk kunnen fungeren als buffer voor grote peiken in het net. Kortom er zijn inmiddels meer krachten in het spel. En om eerlijk te zijn verwacht ik weinig van de traditionele autofabikanten. Geld voor dit soor vernieuwing hebben ze niet en zeker niet de kennis om het op een vernieuwende manier in de makt te zetten.
Ik verwacht veel meer van de kennis en ervaring die in de nieuwe economie wordt opgedaan. In het artikel wordt gesproken over het subsidieren van auto’s om het gerbuik ervan te kunnen stimuleren. Dat lijkt wel erg op het model dat gehanteerd wordt in de nieuwe economie. Mobiele leveranciers zijn er rijk mee geworden om over Google maar niet te spreken. En zover liggen die werelden nu ook weer niet uit elkaar want de atomatisering van een auto is allang geen kwestie meer van een paar chipjes inbouwen. Het zou wel eens veel harder kunnen gaan dan de traditionele wereld denkt. Natuurlijk zullen er tegenkrachten zijn maar die zullen steeds beter herkend worden door het publiek.
Wil je er meer over weten? Op wikipedia staat "who killed the electric" car, een mooi startpunt.
_1231103091668.jpeg){kind=tracking}
Het heeft een hele poos geduurd maar nu ben ik dus toch over op een nieuwe versie van WordPress.
Ik weet niet precies hoe lang ik met de oude versie heb gewerkt maar natuurlijk veel te lang. Ik heb het op de voorzichtige manier gedaan (de enig juiste) oftewel eerst het hele proces op een test omgeving. Eerst alles oud kopieren op een andere omgeving en dan stap voor stap de upgrade uitvoeren. Toen dat lukt had ik dus de nieuwe versie op de test omgeving staan. Het geheel omgezet en voila. Klinkt eenvoudig en dat is het ook wel alleen loop je tegen allerlei kleine dingetjes aan die dan toch anders werken (of helemaal niet). Ook die glad gestreken. Dat is gelukt alleen ben ik nog niet tevreden over de opmaak het is wel saai zo. Misschien ook niet zo verkeerd want op mijn site (www.janhut.com) ziet het er inmiddels wel erg druk uit .
Eigenlijk past het ook wel in deze tijd. Nu het wat rustiger is, is dat een prima gelegenheid om onderhoud uit te voeren. Snel iets in elkaar knutselen is wel leuk maar als er dan iets mee is wordt het wel een puzzel.Maar ik kan er voorlig weer even tegen want de meeste sites draaien nu op de laatste versie,
Oh ja ik zou het bijna vergeten natuurlijk nog de allerbeste wensen. Ik wens je een gezond en waardevol jaar!!
Gisteren kregen we een een pakket bezorgd, het was afkomstig van KPN en onze zoon zat er op te wachten. Zijn abonnement bij KPN was toe aan verlenging hij zou eventueel zijn contract kunnen verlengen en zo een nieuw toestel met korting krijgen. Overstappen naar een andere provider is meestal lonender want dan wordt een nieuw toestel nog meer gesubsidieerd.
Als je een contract sluit bij een neutrale winkel krijg je zelfs een toestel zonder sim lock. Maar in dit geval bevalt het oude toestel hem nog wel en dan is het handig om een sim-only abonnement af te sluiten. Je sluit een nieuw contract maar hoeft geen nieuw toestel.KPN wilde wel een handtekening van hem maar daar zou iemand voor langs komen. En zowaar kwam er een pakketdienst langs met een doos. In die doos zaten de contracten, Immers de oude Sim kan gewoon gebruikt worden. De doos was gevuld met luchtzakjes net alsof er een toestel in had gezeten. Duidelijk een geval van verspilling. Het contract had ook opgestuurd kunnen worden. Wat ons rest is een doos met gebakken lucht. Voor een normaal mens niet te volgen waarom dit zo moet.
Iedere keer als ik zoiets zie moet ik denken aan het verhaal van "the tragedy of the commons". Ik ben bezig met een boek over de buurt waar ik ben opgegroeid. Niet dat ik het zelf schrijf, dat is al grotendeels al gedaan maar om te zorgen dat er een boek komt. Daarin word me duidelijk dat we vroeger ook gebruik maakten van commons alleen gebruikten we het woord Mandelig, het woord Meent wordt ook wel gebruikt, het zal vast niet exact hetzelfde zijn. In de tijd waar het bij ons dorp om mandelig ging was bezit maar een relatief begrip. Er was veel armoe en men hielp elkaar bij werkzaamheden en oogst. Er was veel mandelig gebruik.
Door het beter verkavelen en in kaart brengen werd grond steeds meer persoonlijk bezit. De meent raakte uit de gratie want het werd steeds meer gebruikt als produktie grond en niet meer voor eigen gebruik. En de Meent was niet bedoeld voor gebruik als productiegrond. Je ziet het ook vaak bij kinderen die iets moeten delen, wie krijgt het grootste stuk van de taart? Niets nieuws onder de zon. In het geval van 2 kinderen is dit simpel op te lossen. De een snijdt de taart en de andere mag het stuk kiezen. Was het altijd maar zo simpel.
KPN zal er een goede reden voor hebben om een auto te laten rijden om een lege doos met plastic te laten bezorgen. Het zal goedkoper zijn in de procesgang of wat voor reden dan ook. Ze maken wel gebruik van een onevenredig deel uit de Meent die Aarde heet.
Mensen die me al wat langer kennen weten dat ik in het verleden wel eens de geuzen kreet gebruikte dat ik een blij eikeltje ben. Dat hoor ik nog regelmatig dat ik toch wel een erg optimistische kijk op de wereld heb. Vandaar dat ik dubbel benieuwd was toen ik een mailtje kreeg over eikeltjes. Dit verhaal zal de laatste tijd wel in veel varianten verteld zijn maar deze vind ik wel erg leuk.
Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij verklaarde eikels te
willen kopen en wilde daar een Euro per stuk voor betalen. Omdat er veel
eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de dorpsgenoten snel eikels te
verzamelen. De man kocht een week later duizenden eikels voor een Euro per
stuk. De man verklaarde dat hij een week later zou terugkomen en twee Euro
per stuk zou betalen per eikel. Opnieuw begonnen de dorpsgenoten eikels te
verzamelen, alhoewel er veel minder eikels over waren. De man verscheen
een week later, betaalde twee Euro per stuk en verklaarde een week later
opnieuw te verschijnen en vijf Euro per eikel te betalen. De voorraad
eikels was vrijwel opgeraakt en de dorpsbewoners zetten alles op alles om
maar nieuwe eikels te vinden. Ze vonden er toch nog een paar. De man
verscheen precies op tijd een week later, betaalde vijf Euro per eikel en
verklaarde een week later terug te komen en twintig Euro per eikel te
betalen.De dorpsbewoners konden echter geen eikels meer vinden. Toen
verscheen er een dag later een tweede man met een grote zak eikels op zijn
rug. De dorpsbewoners vroegen of ze de eikels van de man konden kopen,
maar de man vroeg er 15 Euro per stuk voor. De dorpsbewoners verzamelden
al het geld wat ze konden vinden. Al het spaargeld wat ze hadden legden ze
bij elkaar en ze kochten de grote zak eikels. Een week later verscheen de
man echter niet meer. Ze zagen de man nooit meer. Ze waren al hun geld
kwijt en het enige wat er achter bleef was een grote hoeveelheid eikels.
En zo dames en heren, werkt de aandelenmarkt.
Nu was het een erg goed eikeljaar en voor de belangstellenden: ik lever de eikeltjes voor 20 eurocent.
Hmm altijd al gedacht dat ik niet zakelijk ben ingesteld.
De afgelopen donderdag was er in het provinciehuis een bijeenkomst over goed doen als bedrijfsstrategie. Onder de titel “we zijn toch Sinterklaas niet” kwamen een aantal doorgroeiende ondernemers bij elkaar om ideeën uit te wisselen over maatschappelijk betrokken ondernemen. Nu is de provincie Groningen een groot voorstander van maatschappelijk ondernemen. Ik hoorde eens dat medewerkers van de provincie een aantal uren per week onder werktijd mogen besteden aan maatschappelijke projecten. Een prachtig voorbeeld.
Tijdens het voorstellingsrondje werd ons gevraagd welk deel van de omzet we schonken aan goede doelen. Later mocht dat ook een percentage van de tijd zijn. Daar gaat het volgens mij helemaal mis. Want het gaat helemaal niet om de meetbare dingen maar veel meer om je houding.
Maatschappelijk Betrokken Omdernemen gaat over je betrokkenheid bij de maatschappij, hoe diep zijn jouw wortels in de samenleving? Is 10 centimeter voldoende? Je voelt het al, door de vraag over tijd of geld te stellen sla je de plank mis.
Ik moest er aan denken toen ik gisteren mijn dorp uit reed en daar geconfronteerd werd met het planten van bomen. Deze bomen worden geplant in opdracht van de Provincie Groningen. Dezelfde provincie heeft dit voorjaar plotseling alle bomen aan de rechterzijde van de uitgaande weg van ons dorp omgezaagd. Niemand op het dorp wist ervan. Ik kreeg als bestuurslid van Dorpsbelangen er wel vragen over. Maar wij wisten van niks. Ook wisten we niet dat er nieuwe bomen weer gepoot zouden gaan worden. Tot ik 2 weken geleden opeens mensen met een busje met als opschrift “bomen verzorgings bedrijf” (of zo iets) er op, bezig zag met paaltjes slaan. OK er zullen wel nieuwe bomen komen. En ja hoor afgelopen week was het zover. Alleen met een beetje meer overleg had het ons een beter gevoel gegeven. Ze hebben mijn E-mail. Begin dit jaar gingen we in overleg over een gevaarlijke straat in ons dorp met medewerkers van de provincie. Dit overleg was op hun verzoek. We hebben er navraag bij de buurt over gedaan, folders verspreid, voorstellen opgestuurd, nog maar een een herinneringsmail gestuurd. Maar nog steeds niks gehoord. Dan komt het maatschappelijk betrokken van de provincie wel in een bijzonder licht te staan.
Het is gemakkelijk er iemand er voor aan te nemen, een zaal beschikbaar te stellen en een inleider te regelen maar om echt bij de maatschappij betrokken te zijn is heel iets anders. Ik wil er graag met verantwoordelijken de discussie in een breder verband over aangaan.
Vanmiddag ben ik op uitnodiging van Rix even op bezoek geweest bij de stichting Transit. Rix is voorzitter van de stichting die opvang regelt voor dakloze vreemdelingen. Vrijwilligers die zich inzetten voor asielzoekers die zich rechtmatig bevinden in het voormalig Formule 1 hotel in Groningen. Het was een warme ontmoeting met mensen (op een toch erg gure middag). Een vreemde gewaarwording om ook dit stukje van onze maatschappij te zien. Heel goed dat het er is maar als alle organisaties een beetje oog hadden voor de problematiek dan zou het zeker niet zo hoeven. Dus een beetje meer maatschappelijk betrokkenheid. Hoeveel mensen werken er bij de Provincie? Met een fractie van de beschikbare uren (die nu toch nauwelijks worden gebruikt) is de stichting Trasit heel erg geholpen. En doet de provincie ook wat ze nastreven.
Als je actief bent op internet, ben je vast wel eens een figuurtje als hiernaast tegen gekomen. Soms krijg je ook kleine rekensommetjes aangeboden en dat alles dient ervoor om te onderscheiden of degene die een formulier invult een mens is of een computer. Want internet wordt druk bezocht door mensen maar ook heel veel computers schuimen het internet af op zoek naar invulvelden waar ze spam kunnen achterlaten.
Vandaar dat er steeds vaker een drempel wordt opgeworpen. Immers een computer heeft grote moeilijkheden om de letters en cijfers hiernaast te herkennen. Een “eenvoudige” spamcomputer kan het zeker niet. De naam hiervoor is Een captcha (een afkorting van “completely automated public [[wikipedia:Turingtest]] to tell computers and humans apart”) Oftewel een openbare test om computers van mensen te kunnen onderscheiden.
Maar bij veel van deze controle mechanismen is er een erg leuke bijkomstigheid. Want heel vaak wordt er een stukje tekst aangeboden wat niet door computers kon worden herkend. 
In het bovenstaande voorbeeld zijn mensen wel in staat het goed te herkennen wat computers niet goed lukt. Dus naast het weren van spamcomputers levert een dergelijke controle ook een stukje tekstherkenning op. Inmiddels is er voor 10-duizenden mensuren aan tekstherkenning door mensen gedaan zonder dat ze er erg in hebben. Een beetje onder het mom als er dan toch energie gestopt moet worden in het weren van booswichten dan is het handig gelijk deze energie ook te gebuiken voor een nobeler doel.
Op dit moment wordt Captcha gebruikt om oude New York Times te digitaliseren. Iets wat ik hoop dat binnenkort ook met het Dagblad gaat gebeuren. De Leeuwarder Courant heeft al een poosje de oude kranten online staan. Prachtig om hierin te zoeken. Nu de oude edities van het Nieuwsblad van het Noorden nog!!
De afgelopen vrijdag reisde ik af naar Amsterdam om daar Fifi bij te wonen. Onder de naam “fear it fix it” werd daar het 15 jarig bestaan van XS4All gevierd. Rond de 700 mensen waren er te gast en het was een leuke oploop. Boeiende thema’s vaak gerelateerd aan privacy. Want als er iets als een rode draad door de bestaans geschiedenis van XS4ALL loopt is het wel het strijden voor toegang voor iedereen en het bestrijden van misbruik van monopoly en gebruik van informatie.
Het was ook een weerzien met Kevin Warrick die we 2 jaar geleden ook te gast hadden tijdens de bijeenkomst met Cover rond Kunstmatige intelligentie. Een prachtige dag in de Mediacentrale. Kevin riep toe al veel vraagtekens op door het laten implanteren van een divice in zijn zenuwen baan om zo te onderzoeken of hij direct kan communiceren met een computer of over een afstand met een kunsthand. Zijn verhaal roept vragen op en tijdens ons etentje achteraf in 2006 bekroop me het gevoel dat het hem daaarom te doen was. Die indruk is na afgelopen vrijdag nog meer versterkt. Een prachtige demonstratie van waar het naar toe kan gaan en vanuit dat oogpunt een uitstekend gekozen spreker voor de bijeenkomst.
Er was een groot privacy debat waar ook Tom Kok (voorzitter van bestuur van Dutch Dialogue Marketing Association) in zat. Hij deed uitspraken die me aan het denken hebben gezet. Het bijkt dat de DDMA helemaal niet zitten te springen om zoveel mogelijk gegevens van klanten volgens Tom Kok. Een vrij logische statement als je gast bent op een bijeenkomst over privacy. De uitleg was erg logisch. Ze hebben een probleem want veel mensen geven aan geen prijs meer te stellen op ongevraagde reclame. Dat heeft tot gevolg dat ze mensen niet meer kunnen en mogen bereiken. Er schijnt voor meer dan 1,4 miljard drukwerk te worden verspreid die vaak ongelezen wordt afgevoerd. Dat is de DDMA ook een doorn in het oog. Zo blijkt een oud werkend mechanisme gewoon ook hier de wal te zijn die het schip keert, geld! Ik weet niet of ik het goed heb maar er klonk ook wel w
at paniek in door. Ze zijn dus de bakens aan het verzetten. Ze gaan nu op zoek naar mensen die aan hebben gegeven dat ze wel informatie willen ontvangen. Hij probeerde aan te geven dat het ook bomen scheelt maar sloot af dat het teveel geld kost. Wel zo eerlijk.
Wat ook boeiend was was de gadget die werd uitgereikt. De bezoekers kregen een Poken. Een grappig uitziend USB device die bijhoudt wie je nog meer hebt ontmoet met een pokendevice. Die moet je dan wel even tegen elkaar aanhouden en dan worden de gegevens uitgewisseld, je kunt dan achteraf nakijken wanneer je iemand in het echt hebt ontmoet. Een hele mooie aanvulling op de virtuele netwerken van Linkedin, Plaxo, en Hyves.)Â Aan de andere kant wel een bijzondere gadget bij een privacy bijeenkomst. Want de gegevens komen online te staan. Ik vermoed dat het geen succes wordt want het is wel een gedoe en de koppeling met Linkedin is dit weekend er weer uit gehaald. Alleen Facebook werkte nu bij mij maar daar doe ik niet zoveel mee.
Maar over de hele dag heb ik erg genoten. Het was de reis naar Amsterdam meer dan waard.
Het moest er toch maar eens van komen, de site van het dorp Zevenhuizen (www.7huizen.nl) was toe aan een upgrade. Niet dat er iets nieuws te zien is maar de versie van het CMS (Content Management Systeem) draaide inmiddels een kleine 2 jaar en was toe we toe aan een update. Ik moest 5 releases bijwerken. Natuurlijk eerst uitgebreid een backup gemaakt en de upgrade op een oefenomgeving gedaan. En zoals met zoveel dingen in het leven: “de mens lijdt het meest door het leiden dat hij vreest” Oftewel het was een fluitje van een cent. Inmiddels begint Joomla steeds minder geheimen voor me te hebben. Niet dat ik alles beheers maar inmiddels red ik me aardig met het installeren, aanpassen en onderhouden van een Joomla omgeving. Steeds wordt ik weer verrast door de rijkdom aan uitbreidingen die er beschikbaar zijn. Op dit moment over de 4000 beschikbare modules en componenten.
Steeds vaker zet ik een site op voor een vereniging, kennis of project. Er staan ook 2 enquetes online. Ruim 230 mensen hebben een uitgebreide reaktie gegeven. Verrassende resultaten tot nu toe. Het Dagblad van het Noorden wist er weer een volgend stukje uit te persen:
Enquête voor dorpsideeën
Dorpsbelangenvereniging DES in Zevenhuizen is druk bezig met de dorpsvisie die het dorp op de schop zal nemen. Om te weten wat inwoners van Zevenhuizen willen, heeft DES een Enquête opgesteld. De enquête is vrij in te vullen via de website van DES. Voor internetloze inwoners is de vragenlijst vrij op te vragen.
DES begrijpt dat de online enquête fraudegevoelig is. Secretaris Harry van Wijk ziet echter vooralsnog geen problemen.”Iemand kan zo vaak als hij wil de vragenlijst invullen. Met de resultaten gaan we eerst nog gesprekken voeren. Dus het heeft geen direct gevolg
Hoe ze in vredesnaam op fraudegevoelig komen is me een raadsel. Mensen kunnen open reageren en tot nu toe zitten er een paar bijzondere reacties tussen. Maar om dan van Fraude te spreken. We kunnen wel aan het IP nummer zien of er veel reakties van eenzelfde IP nummer komen. Dus echte manipulaties vallen wel op dus waar hebben we het over. Het verknipte wereldbeeld bij het Dagblad komt waarschijnlijk omdat ze het zelf niet meer in de hand hebben. Het reageren op hun site is niet meer mogelijk doordat ze veel last hebben van [[wikipedia:nl:Trollen]]
Over het niet meer in de hand hebben gesproken. Ik heb de soap met Dell maar stop gezet. Ze hadden me het geld zonder BTW teruggestort op mijn Visa rekening, terwijl ik aan had gegeven het bedrag van 45 Euro excl. terug te storten op mijn bankrekening. De afgelopen vrijdag weer een mailtje gekregen van Dell:
Geachte heer Hut,
Ik heb u getracht te contacteren maar ik heb u helaas niet persoonlijk kunnen spreken.
Alvorens wij het volledige bedrag (€ 45.00), naar u over kunnen maken, kunt u ons dan het
bedrag wat u ontvangen heeft op de creditcard naar ons terug retourneren.
Kunt u mijn anders contacteren?.
Alvast bedankt voor u reactie.
Waar hebben we het langzamerhand over? Maar ze blijven volhouden bij Dell; een klant moet er energie in steken om de slordigheden van Dell recht te breien. Nu hebben ze geld teruggestort inclusief BTW en nu moet ik eerst het geld terugstorten zodat ze het goed kunnen doen! Ik heb het geld nu binnen, ik zou niet het trouwens niet eens weten hoe ik geld moet overmaken vanaf mijn Visa rekening.
Netwerken blijft in mijn bloed zitten. Hoewel ik het in het verleden nooit had gedacht dat dat iets was dat bij me past. De afgelopen week had ik een overdosis te pakken. Maandag eerst naar het jaarcongres van MKB Nederland in Den Haag. Ik kon daar naar toe met de Netwerkbus. Deze keer had ik als opstapplaats Joure en kwam dus in en een bus met Friezen. Nu zaten er ook wel een aantal Groningers tussen dus helemaal vreemd was ik er niet. Want Friesland is toch anders. Ik ken veel Friezen, versta Fries als de beste maar ben toch een echte Zeumhuuster. Op steenworp afstand van de Friese grens maar toch echt heel anders.
De netwerkbussen uit Friesland, Drenthe en Groningen. Hoe illustratief: Friesland links, Drenthe en Groningen rechts.
Zoals gebruikelijk was de reis erg onderhoudend. Het concept is uitermate sterk. Je gaat met een groep mensen op pad en tijdens de reis ontstaan er vanzelf gesprekken want je zit toch 2,5 uur naast elkaar of als er een rook- of plaspauze is 2 keer anderhalf uur.
Mandag ging het naar De Haag en om eerlijk te zijn viel de bijeenkomst een beetje tegen. Wat een politiek gehalte. Nu is dat ook wel logisch omdat de voorzitter [[wikipedia:nl:Loek Hermans]]Â zijn hele leven in het onderwijs en politiek heeft gezeten. Prinses Lourentien was er ook maar daar was de kloof met MKB misschien nog het kleinst. Een goed verhaal over ongeletterdheid. Jan Peter Balkenende kwam daarna aan het woord en die sloeg zich op onnavolgbare wijze door de vragen heen. Hij dwarrelde door de zaal om vragen te verzamelen. De show was zo onderhoudend dat het niemand opviel dat hij geen enkele vraag beantwoorde. Natuurlijk niet nieuw in de politiek maar deze keer uitmuntend gedemonstreerd.
Mark Lammers was voor mij het hoogtepunt van de avond. Hij vertelde hoe hij de hockeydames mocht begeleiden naar Olympich goud. Fantastisch hoe hij vertelde over dat maar blijven trainen op zwakke vaardigheden er toe leidt dat juist deze zwakke vaardigheden vaak worden aangesproken omdat de omgeving ziet dat je er mee bezig bent. Mooi verwoord het boek dat erover geschreven is heet weg met alle regels.
Tot slot de uitverkiezing van de MKB vriendelijkste gemeente van Nederland. De meest trieste vertoning ooit in mijn ogen. Dat daar zelfs al aandacht voor moet zijn. Een erg sneu verhaal van de gemeente Koggenland, nog nooit van gehoord, die zelf ook niet zo goed wisten waarom ze het geworden waren. Ja ze doen hun best en ze als ze de mogelijkheid hebben gunnen ze een opdracht aan lokale ondernemers. Als ik achteraf zie welke rapporten er per gemeente zijn opgesteld dan vrees ik dat er wel erg veel tijd en aandacht in is gaan zitten. Ik telde sowieso heel veel gemeentelijke inbreng onder de bezoekers. Goed dat ze er aandacht voor hebben maar ik dacht op bezoek te gaan naar het MKB jaarcongres.
Woensdag mocht ik aanschuiven bij het bezoek van [[wikipedia:nl: Max van den Berg]] als CvK op bezoek bij de gemeente Leek. De politiek was uitgenodigd en zo ook veel maatschappelijke organisaties. De laatsten werden in het welkomstwoord even vergeten, kan gebeuren, maar gelet op mijn ervaringen van de maandag ervoor wel begrijpelijk. De lunch was goed er waren warme woorden en aardige mensen. Ik weet nu wel waarom politiek niets voor mij is.
Wat is er aan de hand bij het Dagblad van het Noorden? Ik begin me de laatste tijd zorgen te maken. Allereerst natuurlijk de nieuwe indeling die er voor zorgt dat er minder prominent aandacht wordt besteed aan regio nieuws. De regio lijkt wel uit beeld te zijn bij het dagblad.
Ik krijg al weken de Drentse edite van I-ditie voorgeschoteld. Dit is de digitale versie die ik kan downloaden, tegen een kleine vergoeding per maand. Ik heb eerst maar eens een mailtje gestuurd dat de verkeerde editie is ingesteld en later gebeld omdat ik niks hoorde. Het blijkt dat die dienstverlening is uitbesteed aan Contendor een ander onderdeel van NDC/VBK. Aan de vacatures wordt nog gewerkt volgens de site, ziet er allemaal erg onaf uit
En als ik verder kijk zie ik een woud van initiatieven:
- ContendorTM
- AttentmailTM
- NieuwsdossierTM
- ArchiefTM
- ExpressTM
- Regionale krantenbakTM  sorry ik bedoel De Regionale Krantenbank®
Waar zijn ze mee bezig? Op 24 oktober krijg ik een mailtje met de inhoud:
Geachte meneer Hut,
We proberen dit zo snel mogelijk op te lossen. U hoort nog
van ons.
Met vriendelijke
groet,
Contendor
Inmiddels is het dus 8 november, 2 week later, ik krijg nog steeds de Drentse I-ditie en verder ook niks meer gehoord.
De afgelopen week had ik vergadering met 6 andere mensen. 2 haddden hun abonnement bij het dagblad al opgezegd. Vanwege het ontbreken van lokaal nieuws. Het was ze nog niet opgevallen dat het was verhuist binnen de regio katern maar de opzegging was al gedaan. Als dat ook maar een klein beetje representatief is gaat het dus helemaal niet goed bij het dagblad.
Maar eens gekeken op de site van het DvhN want ik wil eigenlijk wel een online discussie op de site van het Dagblad starten maar daar is het reageren uit de lucht gehaald. Dat was een aantal weken ook al zo. Zover ik het kan nagaan werkt het minimaal al sinds 17 oktober niet meer. Mocht dat zo zijn dan is dat echt zorgelijk. Want er kan best een relatie liggen met bovenstaande zaken.
Ik werd wel weer geconfronteerd met het regionoord panel toen ik aan het bladeren was. Want daar maken ze nog wel gebruik van. Wat ik helemaal mis hoe de leeftijdsopbouw van het regio Noord panel is. Toen ik er nog aan mee werkte waren de actieve mensen allemaal rond de 60. Flinterdun allemaal. Ik zou er direct mee stoppen als ik ze was. Vandaag of morgen vallen ze door de mand omdat de deelnemers absoluut niet representatief zijn.
Ik ga maar eens een ingezonden stuk schrijven, lekker ouderwets. Dat is op dit moment het enige werkende kanaal. Oh ja ik mail het stukje wel en hoop dat dat nog wel werkt. Mocht dat niet lukken dan ga ik een brief schrijven, met de hand met mijn vulpen.
Wat is er toch met die interne klok? Als sinds jaar en dag wordt ik wakker rond half 7. Alleen vanmorgen was het kwart over 6. Ik had voor het slapen gaan nog even TV gekeken vaan de verkiezingen in de VS. Dus gelijk weer even de TV aan gezet en precies op tijd om de toespraak te horen van de nieuwe president van Amerika. Vroeg op de morgen maar zeer indrukwekkend. Yes we can! We kuinnen dingen veranderen. Het zou wel eens mooi op tijd kunnen komen, een verandering die nodig is in de wereld. Barack Obama koos de juiste woorden en de goede toonzetting.Voordegene die het gemist hebben, de toepspraak is nog te zien bij de BBC: http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/us_elections_2008/7710079.stm.Een toespraak waarin Barack Obama oproept tot verbondenheid, een verandering die nodig is om de verdeeldheid te beindigen. Dat geldt natuurlijk allereerst voor Amerika zelf waar de kloof tussen arm en rijk erg groot is en de laatste jaren alleen maar gegroeid. Maar een stap verder is de verdeling van welvaart over de wereld minstens zo groot.Dat merk je misschien niet dagelijks want ach wij leven zo in ons eigen wereldje beschermd in Nederland maar er is echt iets aan het veranderen.
Zo stuitte ik op een site www.odesk.com. Een site waar digitale klussen kunnen worden neergezet: vertaal werkzaamheden, ontwerpen van een logo, callcenter actvitieten, het programmeren van software of het ontwerpen van een template van een site. Op zich niet echt nieuw want dat is er al een poosje maar….. Dit is echt van een andere orde, er staan ruim 127.000 aanbieders van diensten. Je kunt hun uurtarieven zien, de waardering van klanten maar ook het cijfer dat ze gehaald hebben voor de online tests.
Als je goed kijkt: er staan 158 testen online en er zijn al 248.000 tests afgenomen. Er zjn bijna 10000 AJAX programmeurs beschikbaar en het gemiddelde uurloon is $18 en het hoogste tarief is $ 60,-.
Per kandidaat is te zien hoeveel opdrachten hij of zij al heeft gedaan en wat de waardering van de klant was. Op het dashbord is te zien dat er op dit moment al voor 48 miljoen dollar is omgezet.
Om stil van te worden want dit biedt kansen voor mensen in landelijke gebieden of in de derde wereld. Met een computer en een internetverbinding kan je diensten leveren. Het ondervangt dat mensen in de derdewereld met een redelijke opleiding naar een westers land moeten om te werken. Natuurlijk is het een bedreiging voor de gevestigde orde en inleveren is nooit leuk. Maar in dat licht is het een zeer inspirerende boodschap van Barck Obama. De wereld gaat echt veranderen.
Het komt zo wel erg dicht bij want als ik de keus heb om een website te laten maken voor 80 Euro per uur in Nederland of voor 11 dollard in de Phillipijnen. Waar kies je dan voor?
Soms lijkt het leven voort te kabbelen en opeens is er allemaal beweging. Vorige week was het rustig, kan natuurlijk ook te maken hebben met de herfstvakantie, en deze week opeens volop activiteiten. Vandaag had ik naar 3 bijeenkomsten gekund, ik pas deze ronde want ik zit al weer dik over de 4 nieuwe visite kaartjes deze week.
Maar het was ook een week van oude bekenden. Maandag was er het MKB 2.0 event in Media Plaza. Het was een leuk weerzien in Utrecht en er is flink verbouwd en ook organisatorisch is er het een en ander veranderd begreep ik. Er zijn 3 nieuwe zalen bij gekomen, helemaal in het wit, witte stoelen en verlichting die in alle kleuren kan uitstralen. Bij de entree werd er water gebeamd op de witte vloer. Wat een leuk idee!
Het was een dag voor het MKB en wat je met Web 2.0 kunt als bedrijf. Leuke dingen gehoord hoewel het meeste natuurlijk niet vreemd was. Frank Jansen van www.frankwatching.nl was er ook en het was leuk om hem weer even te spreken. Een van de items was personal branding. En als er iemand niet helemaal past in de aanpak van personal branding dan is het Frank wel. Daarom is hij er ook nog steeds volgens mij. Toch is Frankwaching een van mijn favorieten.
Alle goede bedoelingen ten spijt is de boodschap die dag niet echt over gekomen. Bij de laatste presentatie vroeg de inleider: wie weet wat web 2.0 is en vervolgens durfde niemand de hand op te steken. Ook niet zo vreemd als er nooit een web 1.0 is geweest wat zou dan web 2.0 moeten zijn. Laat staan wat web 3.0 is. Dat de term aanspreekt bleek wel want de sessie was overbooked en trok een volle zaal van 220 mensen. Ik won een boek door de inleider van Lifehacking te wijzen op twitterbar. Misschien zijn we toe aan lifehacking 2.0.
Gisteravond mocht ik aanwezig zijn bij de verkiezing van zakenvrouw van het jaar van Noord Nederland. Een fantastisch leuke presentatie van Lucia Rijker, wat een indrukwekkend verhaal. Hoe je uitgaande van je eigen kracht energie kan halen uit ogenschijnlijk negatieve zaken. Ze had een gedicht die het heel mooi verwoordde, ik kan het alleen nog niet vinden op internet.
En oh ja Renske Bos won de verkiezing, nou ja verkiezing zij was de enige zakenvrouw in mijn ogen.
De mensen die me wat beter kennen weten dat ik iets met Hutspot heb. Een jongen van de gestampte pot. Ik noem het de laatste tijd ook wel Hutsspot, oftewel het plekje van Jan Hut. Mijn plekje is toch wel Zevenhuizen, simpelweg omdat ik daar al mijn hele leven woon en omdat mijn voorouders er als eeuwen woonden. Mijn wortels zitten wel erg diep in de Groningse veen / zand / potkleigrond.
Bij ons in de regio is het een mengeling van Gronings, Fries en Drents. Toch voelen we ons echte Groningers maar kunnen onszelf lang niet identificeren met noord en Oost Groningen maar noem ons geen halve Friezen want dat zijn we niet. Hoewel we in ons dialect wel Friese en Drentse woorden hebben.
Thuis hadden we een boerderij met koeien varkens, kippen en in het begin ook nog aardappelen bieten en tarwe. Tegenwoordig heet dat volgens mij een gemengd bedrijf.
Eigenlijk heb ik nu ook een gemengd bedrijf, van alles wat. Het zal nooit een wereld bedrijf worden maar dat past ook niet in de volksaard van de regio waar ik woon. Ik noem het ook wel een bedrijfskundig klussenbedrijf. Het toepassen van nieuwe (web)technologieën. Met simpele koppelingen zijn soms mooie toepassingen te maken. Dit zit dan niet allemaal in een website maar er worden allerlei koppelingen gemaakt met andere sites. Natuurlijk moet mijn eigen site er een etalage van zijn en de eerste aanzet is er inmiddels: www.janhut.com. Daar zijn inmiddels een aantal koppelingen in verwerkt. Dat gaat niet altijd helemaal goed want binnen een dag was de site gehackt Hup maar weer opnieuw gebouwd, nu de beveiliging iets beter gezet en hij draait na een paar dagen nog steeds. Er is ook een backup gemaakt dus het terugzetten is nu sneller te regelen (hoop ik).
Het toepassen van al deze koppelingen heet [[wikipedia:mashup]] en daarmee is het crikeltje weer rond want ik was immers een jongen van de gestampte pot.
Als je op de grens van iets woont dan weet je dat je het risico loopt tussen wal en schip te vallen.
Een aantal weken geleden kondigde het dagblad trots aan dat ze meer informatie over de regio zouden gaan opnemen. Vanaf dat moment krijgen we regelmatig nieuws over Delfzijl, Bedum etc. De artikelen bij ons uit de buurt zijn vaak verhuist naar de binnenkant van dat katern. Vroeger hadden we editie west (een beetje vergelijkbaar met Westerkwartier.) Nu staat er op het regiokatern NGN / NGW wat volgen mij staat voor Noord Groningen Noord en Noord Groningen West. Dat waren vroeger volgens mij 2 aparte edities. Die zijn nu samengevoegd, duidelijk dus een besparing. Ik kan het me verbeelden maar er staat duidelijk minder in over het Westerkwartier dus wat aangekondigd is als meer regionieuws is gewoon een bezuiniging met minder nieuws uit de directe omgeving.
En het rare is dat er nooit nieuws valt te lezen over Drenthe wat voor mij maar een paar honderd meter verderop is. Dus hoezo meer nieuws uit mijn directe omgeving. Nu begrijp ik dat je ergens grenzen moet stellen. Maar nieuws van 70 kilometer verderop heeft toch minder waarde dan van een kilometer verderop. Als ze echt iets haden willen toevoegen dan zouden ze de editie Westerkwartier moeten aanvullen met 1/3 noord Groningen, 1/3 stads editie en 1/3 Drentse editie. Ik besef me dat dat voor de redactie een uitdaging is. Maar wel naar behoefte van de lezer. Ik kan me voorstellen dat de lezer uit Delfzijl ook niks heeft met nieuws uit Zevenhuizen. Nu is het een ordinaire bezuiniging.
Deze week ontdekte ik nog zo’n spanningsveld. Als inwoner van de gemeente leek en bewoner van het buitengebied hebben we te maken met het planproces buitengebied. De afgelopen woensdag lag dat ter inzage in het gemeentehuis. We kunnen reageren tot 1 november. Nu mochten we woensdag ook verschijnen in een werkatelier rond het intergemeentelijk structuurplan (IGS) in Norg. De worsteling van de gemeente Leek en Noordenveld om een bouwopgave te realiseren van 5700 woningen. 7100 bezwaren zijn er ingediend op het eerste voorstel. Een niet te bevatten hoeveelheid. Een monsteropgave om daar nog een beetje soep van te koken. Opeens schoot het me te binnen dat gaat over 2 trajecten die elkaar stevig raken. Immers het IGS roept ook veel over de landschappelijke kwaliteit. Eerst maar eens gevraagd aan een gemeente ambtenaar. Die dacht te weten dat ze van elkaars bestaan af weten en kontakt hebben. Toch ook maar even gevraag aan de stedebouwkundige Cor Geluk die werkt aan het IGS. Waar ik al bang voor was. Hij wist van niks. Er worden dus 2 grootschalige plannen gemaakt die de komende 10 jaar invloed gaan hebben binnen de gemeente Leek. En ze hebben geen contact met elkaar. Als simpele burger onvoorstelbaar.
Ze zijn er uit bij Dell, ik krijg mijn 45 Euro terug. Niet geheel vrijwillig want ik moest er wel druk op zetten. Deze week eerst maar weer eens gebeld want ik kreeg een mailtje als ik niet reageerde ze de klacht gingen sluiten.
Vervolgens 20 minuten aan de lijn gehangen met een medewerker. Dit gesprek heb ik opgenomen en vervolgens het volgende mailtje gestuurd:
Hallo XXXX,
het spijt me dat ik niet altijd goed te bereiken ben maar ik heb zo mijn werk en kan niet zomaar even een gesprek met
jullie aangaan. Het kost me toch al teveel tijd.
Mijn klacht blijft gewoon staan. Todat ik 45 Euro over heb gemaakt gekregen op mijnpostbankrekening 55555555. Ik begrijp dat je de procuratie niet hebt. Dat vraag je maar iemand die dat wel heeft. In het gesprek heb je een aantal keren aangegeven dat er een fout op de site stond. Je hebt geprobeerd een mistgordijn op te trekken eerst waren er geen extra
kosten berekend toen 25 euro voor een NL toetsenbord. Ik heb wel degelijk de mogelijkheid voor backlight aangevinkt en het bedrag verhoogd zien worden met 45 Euro.
Gelukkig nemen jullie de gesprekken soms op je kunt het waarschijnlijk naluisteren. Mocht dat niet lukken, ik heb het gesprek staan op http://www.janhut.nl/XXXX. Luister het nog maar eens af, er zitten voldoende leerpunten in.
Voor alle duidelijkheid ik neem de gesprekken op (op dat idee brachten jullie me) en ik hoop dat ik een mail krijg met daarin:
- de toezegging dat het geld overgemaakt wordt
- dat in de toekomst eerst met de klant wordt overlegd, voor er een configuratie wordt opgestuurd die niet is besteld.
Mocht ik voor het weekend geen positief antwoord krijgen op beide vragen dan gaat ons gesprek zoals je het nu hebt op de site met daarbij de beschrijving van de laatste bevindingen. Voor alle duidelijkheid heb ik ook nog even de statistieken bijgevoegd. Tussen de 250 en 300 bezoekers per dag. Dagelijks wordt ik hierop aangesproken. Ik heb er wel zin in dit door te zetten tot het gaatje omdat ik het gevoel heb dat jullie me niet serieus nemen maar het is me echt serieus.
Met vriendelijke groet,
Jan Hut
Dat hielp want nog dezelfde dag kreeg ik het volgende mailtje:
Geachte heer Hut,
Wij zullen het bedrag
van € 45,00 aan u retourneren, kunt u mij de bankgegevens terugmailen zodat ik dit voor u in order kan maken.
Ik hoop dat wij zo toch een goede oplossing hebben kunnen maken.
Met vriendelijke groet / Kind Regards,
XXXXX XXXXXX
Customer Care Representative
Dell Benelux SMB
Case closed wat mij betreft. Maar of Dell dit handig heeft aangepakt? Dat mag de lezer zelf bepalen.
Het afgelopen weekend mocht ik deelnemen aan de conferentie over facilitating. 150 deelnemers uit de hele wereld over hoe je een groep samen kan laten werken naar een resultaat. Dus geen gespreksleiding of moderating maar facilitating. We hebben er in het Nederlans geen goed woord voor. Maar je bent als facilitator dienend aan het proces en bemoeit je niet (of nauwelijks) met de inhoud.
Het blijft een raar fenomeen om een paar dagen intensief met mensen contact te hebben en te beseffen dat je elkaar waarschijnlijk nooit weer ziet. Want ik denk niet dat ik Mary Alice uit Nieuw Zeeland snel weer spreek maar ze was een kanjer op het gebied van Story Telling. Op Ted zag ik ook een zeer vermakelijke en vertederende presentatie over story telling.
Dus misschien moet ik wat minder terug houdend zijn in het vertellen van verhalen. Ik hoop wel dat mensen me erop wijzen als ik begin te zeuren.
Over zeuren gesproken…. voor de laatse keer nog iets over Dell: (Als ze over de brug komen meld 
ik het hier wel, wel zo fair)
Mijn vorige bijdrage ging over de dienstverlening van Dell. Inmiddels heb ik het verhaal vaak mogen vertellen en om eerlijk te zijn maken ze het me ook wel gemakkelijk. Naar aanleiding van mijn telefoontjes, mail en weblog stond opeens de manager Customer Care BeNeLux op mijn voice mail Hij wilde me graag spreken. Hij zou me die middag terugbellen. Hij liet ook geen nummer achter. Dus ik zit nu iedere dag in spanning. Ik voel er niet veel voor om weer te bellen, me door de eindeloze VRS heen te worstelen, te horen dat het gesprek waarschijnlijk opgenomen gaat worden en dan de toezegging krijg dat ik teruggebeld ga worden.
OK waar gaat het om:
Ik bestel op 15 augustus een Dell Latitudeâ„¢ E5400 ESSENTIAL
| Geheugen | 4GB 800MHz DDR2 memory (2 x 2GB) |
| Toetsenbord | Internal Dutch Qwerty Backlight Keyboard |
| Harde schijf | 120GB serial ATA HDD 5400RPM |
| Besturingssysteem | Genuine Windows Vistaâ„¢ Business 32Bit with media – Dutch |
| Optische stations | 8X DVD+/-RW Drive with Software |
| Draadloze connectiviteit | Dell WLAN 1397 (802.11b/g) 1/2 MiniCard with Core 2 Duo label |
| Verzendingsdocumenten | Dutch Shipping Documents |
| Gedis Bundle Reference | L0854002 |
Op de leveringsbon van 29 augustus staat opeens een “Internal Dutch Qwerty singel poiting Keybord”. Toch wordt het verstuurd. Ik moest wel 45 Euro extra betalen voor de backlight. Ze geven toe dat er niet goed geleverd is maar willen geen 45 euro terugstorten.
Natuurlijk gokken ze erop dat het me te veel moeite is voor de 45 euro om echt door te zetten. Blijkbaar beseffen ze zich niet dat dat bedrag bij mij bij het eerste telefoontje als op was. Laat staan dat ik het weer moet opsturen.
Vandaar dat ik deze dienstverlening nog even breeduit hier neer zet. Deze weblog wordt redelijk gelezen rond de 200 bezoekers per dag en google weet hem ook redelijk te vinden. Ik zou wel graag antwoord willen hebben. Het systeem terugsturen is geen optie meer voor me. Ik begrijp het wel dat past Dell het best. Maar dat past mij niet zo goed.
Ik wacht op het telefoontje van de manager customer care BeNeLux….
Soms zit je met een vraag waar je zo niet uit komt. Het volgende is me overkomen:
Ik was al een poos niet tevreden over mijn laptop en aangezien het voor me onmisbaar gereedschap is net als een hamer voor een timmerman toch maar op 15 augustus een nieuwe besteld bij Dell. In de order bevestiging kreeg ik als waarschijnlijke leverdatum 18 september. Dat was even slikken maar besteld is besteld, dus afwachten dus maar.
1 september kreeg ik het bericht dat het op 2 september geleverd zou gaan worden. Snel de laptop ingericht want op 4 september moest ik een workshop bij een van de ministeries geven en dan natuurlijk het liefst met de nieuwe Laptop.
Opeens schoot het me te binnen dat ik een toetsenbord met backlight had besteld maar kon deze functionaliteit niet vinden. Dus maar via de site een vraag gesteld of dit kon kloppen. En of er misschien verkeerd geleverd was.
Natuurlijk gelijk op 7 september de ontvangstbevestiging van deze melding met de opmerking dat ze streven naar een beantwoording binnen 24 uur. Na een week maar eens gebeld. Ik kreeg een uitemate vriendelijk heer aan de lijn. Eerst beweerde hij dat ik geen backlight functie had besteld maar na het voorlezen van de bevestiging zag hij het opeens wel staan. Hij beloofde er direct in te duiken.
Na een week toch maar weer eens gebeld. Sorry sorry dat had niet zo lang mogen duren maar hij kreeg geen antwoord van de andere afdeling, een groot bedrijf, zo werkt dat volgens hem. 3 dagen later had ik hem weer aan de lijn verder geen nieuws maar met de melding dat ze me niet vergeten waren en dat ze er mee bezig waren.
Opeens op 22 september een mailtje als reaktie op mijn melding via de site of ik wel het ordernummer wilde vermelden want dan gingen ze er mee aan de slag. En excuses voor de late reaktie.
Toch maar weer eens gebeld, ze waren bezig het juiste toetsenbord na te zenden met een korte instructie hoe ik het toetsenbord kan omwisselen. Prima oplossing dacht ik.
Even later wordt ik gebeld dat het toetsenbord niet meer leverbaar is. Ik kan wel mijn laptop weer terugsturen krijg dan het geld terug waar ik vervolgens een nieuwe laptop mee kan bestellen dan wel met backlight.
De optie om het systeem op te sturen is voor mij onacceptabel. En dan met de snelheid van afhandelen en reageren zeker meer dan een maand zonder zitten.
Maar ik heb er wel extra voor betaald. 45 Euro in dit geval voor iets wat ik niet heb gekregen. Dus de oplossing lijkt me simpel stort die 45 Euro terug en opgelost.
Het volgende antwoord kreeg ik:
Geachte heer Hut,
Zoals afgesproken bevestig ik middels deze mail, dat de enige mogelijkheid die ik voor u kan doen is het verkeerde
systeem ophalen, de betaling aan u retourneren en u op die manier u de mogelijkheid te verschaffen een ander systeem
met de backlight toepassing te kiezen.
Ik wacht gaarne op uw antwoord en alvast mijn verontschuldiging voor het mogelijke ongemak.
Hopende u hiermee
voldoende te hebben ingelicht, mocht dit niet het geval zijn dan kunt u
zich ten alle tijden wenden tot de afdeling Customer Care.
Hoping to have informed you sufficiently, but if this was not the case you can always contact the department of Customer Care.
Met vriendelijke groet / Kind Regards,
XXXX (naam bij mij bekend)
Customer Care Representative
Nu zit ik met een probleem, terugsturen een nieuwe bestellen en die vervolgens weer inrichten kost me veel tijd. Maar zo komen ze wel gemakkelijk weg. Heeft iemand een idee wat ik kan doen? (anders dan niet weer bij Dell te kopen want dat is me wel al duidelijk)
Het zijn boeiende tijden. Want wereldwijd spelen er zaken die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. De financiële crisis sluipt steeds meer ons leven in. Het eind is nog niet in zicht, sterker nog het is denk ik nog maar het begin. Het is helemaal niet mijn wereld maar het doorschuiven van risico’s heeft een vorm aangenomen dat het op een kaartenhuis lijkt. Valt er iets om dan is het moeilijk in te schatten wat er meer mee omvalt. 20 jaar geleden hoorde ik eens een presentatie van iemand die dit kaartenhuis redelijk doorzag en zijn hart vasthield voor de gevolgen. Het rondpompen van geld zonder dat er een relatie is naar de echte wereld. Sindsdien is het kaartenhuis alleen maar gegroeid. In die vergelijking is het griezelig dat de overheid nu een aantal kaarten overeind probeert te houden. Als je ooit met kaartenhuizen bezig bent geweest weet je dat het bij een groot kaartenhuis onmogelijk is het geheel overeind te houden. En welke kaarten wil je overeind houden?
Nog een wereldwijd probleem: de energie voorziening. Ik had al eens een aantal keren de kreet peak oil gehoord maar na het zien van een documentaire afgelopen week werd me de ernst duidelijker. Ergens rond deze tijd zijn we op het punt aangekomen dat we de helft van alle olievoorraden hebben gewonnen. En sommigen zeggen dat we dat punt allang gepasseerd zijn. Ja er zijn nog wel te ontdekken voorraden en met nieuwe technieken tot voor kort onwinbare bronnen te ontsluiten maar dat is marginaal. Het feit dat we de grootste hoeveel al hebben opgemaakt zorgt ervoor dat de prijs omhoog gaat en er onrust ontstaat. Ooit hoorde ik het verhaal dat als de nood hoog genoeg is er vanzelf de oplossingen komen. Blijkbaar is de nood nog niet hoog genoeg. De tijd zal het leren.
Het afgelopen weekend mocht ik met een grote groep mensen lopen van Lauwerzee naar Dollard tou. Onder de naam Tocht om de noord was er een wandeling van Zoutkamp naar Delfzijl. Ik ben door prachtige dorpjes gewandeld, door musea, kerken, over wierden en door molens. ’s Morgen met een opkomende zon over mistige weilanden. Prachtig!
Het lijkt een schril contrast met de wereldwijde problemen. Maar ook daar ligt een bommetje onder. Al die kleine dorpjes met schattige woninkjes, hoe gaat dat verder? Ze zijn zeker niet energie zuinig gebouwd. Te klein voor de huidige maatstaven. Dus wie wil er wonen? Het onderhoud kost veel geld terwijl er nauwelijk inkomsten tegenover staan. De kerken prachtig, monumenten stuk voor stuk. Maar er is geen kerkelijke gemeente meer die dat kan bekostigen. De “tocht om de noord” is wel een fikse wandeling, 77 kilometer, maar voor een echte wandelaar in mijn ogen een must.
Vorige week zaterdag was er bij rondom10 een uitzending over infostress. Via Plaxopuls en dus ook twitter had ik al gehoord dat het er aan kwam. Nu had ik zaterdagavond daar niet echt zin in dus even later gekeken bij uitzending gemist. Het was een beetje een sneu verhaal. Ze raakten niet de kern en ook de online discussies achteraf heb ik niet echt het gevoel gekregen dat het een goed beeld gaf.
Ja er komt veel informatie op je af en sommige mensen surfen hier over heen anderen ploeteren net als in de branding. Andere mensen zijn wat aan het pootje baden en met zand aan het spelen. Mensen hebben nu eenmaal de behoefte om zich te uiten. Dat is van alle tijden. De dorpspomp vroeger was er ook een voorbeeld van. Met de komst van internet is het bereik groter geworden. En je kunt het nu ook delen met mensen die dezelfde belangstelling hebben. Die hoeven alleen niet meer in hetzelfde dorp te wonen. Met de nieuwe mogelijkheden ben je in staat steeds boodschappen de wereld in te slingeren en mensen die er belangstelling voor hebben kunnen die boodschappen volgen.
Ritzo ten Cate was in de uitzending en hij is beroepsmatig met dit onderwerp bezig. Wat dat betreft zijn we collega´s. Ik gebruik het ook om te kijken wat je er mee kan. En soms levert het me ook wel wat op maar ergens heb ik het gevoel dat de echte toepassing nog moet komen. Het was al te zien bij de jeugd die steeds bij de status van hun MSN vermelden wat ze aan het doen zijn. Twitteren is de stand alone variant, een beetje voor de oudere jongere. Ik zie daar ook weinig jeugd. Ik ben benieuwd wat de gemiddelde leeftijd van de twittergerbuiker is. Ik denk ver in de 30+. Waarschijnlijk zien we als oudere twitteren nog als een aparte activiteit.
Natuurlijk blijft de vraag waarom mensen doen wat ze doen. Ergens is er een motivatie om dingen te uiten of dingen in kaart te brengen voor anderen. Zo is er een initiatief www.graftombe.nl om graven op foto te zetten en deze informatie te ontsluiten via Internet. Je kan je afvragen waarom iemand dit doet en als je naar de site kijkt valt er te zien dat er tientallen vrijwilligers aan mee doen.
Dit onderwerp spreekt me wel aan want we hebben een aantal weken geleden met vrijwilligers een aantal graven op het dorp opgeknapt. Dankbaar om te doen, ook wel een beetje vreemd want het waren graven van voor mij onbekende mensen. Toch was het een leuke dag want ik had het gevoel iets te hebben gedaan voor de geschiedenis van het dorp. Op een begraafplaats ligt toch een beetje de geschiedenis.
Twitteren (ook wel microbloggen of gedachtenscheten genoemd) en graftombe.nl liggen voor mijn gevoel niet ver uit elkaar. Beiden ontsluiten informatie. Graftombe.nl is wel heel erg bescheiden maar zeer bewonderenswaardig. Toen ik de foto opvroeg van het graf van mijn vader kreeg ik het binnen de kortste tijd via de mail. Toen ik vroeg wat de kosten waren en waar ik het op over kon maken was de reaktie wel erg bijzonder. Dat kost niets daar kunnen we niet aan beginnen. Twitteren is ook informatie delen zonder er iets voor te rekenen alleen is het vele malen oppervlakkiger. Bij Graftombe.nl zitter er honderden zo niet duizenden uren in. Iets om stil van te worden. Ik heb er diep respect voor.
De afgelopen week mocht ik weer een paar keer de presentatie houden over Web 2.0. Het nieuwe werken met steeds mee dingen online. Ik gebruik daarvoor steeds vaker de omgeving die Google biedt, maar ook Zoho laat ik regelmatig zien omdat die wel een erg leuk assortiment hebben opgebouwd. Google volgt dat op gepaste afstand. Zo dacht ik ik tijdens mijn presentatie te zien dat Google weer een nieuw element toe had gevoegd. Ik meende de naam applications te zien. Naast PDF´s, Documenten, Presentaties en Spreadsheets zou dit een nieuwe toepassing on-line zijn.
Nu heeft Zoho al zo´n toepassing en ik vind dat een van de leukste toepassingen online. Ik kan een formulier ontwikkelen, de gegevens worden opgeslagen en de resultaten kan ik door middel van een code laten zien op mijn site. Dat kan met een meerkeuze of met open vragen.
Het lijkt me een logische volgende toepassing om te ontsluiten. Ik ben benieuwd of ik het goed heb gezien. Dat is natuurlijk gelijk het lastige van online toepassingen. De leverancier zet het online. Vervolgens hebben ze een nieuw idee, voegen het toe. Vervolgens krijgen ze gelijk feedback van de gebruiker. Kunnen gebruikers er mee uit de voeten? Zo ja dan gaan we door. Niet? OK halen we het weer off-line en de gebruiker in verwarring achterlatend immers wat gaat er nu gebeuren? Maar eens kijken op het forum dat er vast wel is. Daar zie je een levendige discussie ontstaan over het wel of niet verder ontwikkelen.
Een paar maand geleden zag ik zo´n vermakelijke discussie. In een online toepassing was een button weggehaald. Een ontwikkelaar reageerde met: je kunt het simpel op lossen door het op zus en zo anders te doen. Een storm van protest. Het knopje staat inmiddels weer on-line.
Het leuke is dat het de gebruikers zijn die direct invloed hebben. De makers moeten wel luisteren. Maar de tijden dat je jarenlang met een applicatie werkt zijn wel over. Enderzijds is dat een nadeel maar de ouderen onder ons weten ook nog wel de overgang van WP naar Word. Er zijn nog steeds mensen die met heimwee terugdenken aan het WP tijdperk. Of zo´n overgang nu zo goed is?
Google heeft nog heel veel toepassingen staan onder de naam Beta, oftewel in testfase. We zullen er mee moeten leven.
Waarom hoor ik dat nu pas? Gisteren zaten we te praten over informatie die pas (te) laat beschikbaar komt tijdens een project. Ben je ergens mee bezig en dan blijkt opeens dat er een veel snellere, goedkopere of slimmere manier is. Terwijl je samenwerkt met mensen die toch doorgaans goed met de materie bekend zijn. Je zou toch verwachten dat zij op de hoogte zijn van de nieuwste technieken.
Gisteren en vandaag zit ik in zo’n grote stap voorwaarts. Gisteren kreeg ik mijn nieuwe laptop met daarop Vista. Tot nu toe heb ik me vermaakt met XP en soms wat linux. Ik moet zeggen tot nu toe kom ik geen rare dingen tegen bij Vista maar het is ook niet echt een grote overgang. Voor mijn gevoel zoiets van versie 3.1 naar 3.2.
Vista is jaren van te voren aangekondigd, de release is uitgesteld en met alle commerciële machtsmiddelen wordt het opgedrongen. Je kunt wel een PC krijgen met XP maar dan krijg je vista en dan moet je het downgraden naar XP.
Ondertussen gaat de grote concurrent van Microsoft: Google, want zo zie ik dat wel, vrolijk door met het ontwikkelen van online toepassingen.
Vanmorgen heb ik Google Chrome geïnstalleerd. Nog op mijn XP machine en ik ben onder de indruk. Snel en amper aanwezig alleen maar functionaliteit. Gisteren moest ik Firefox op Vista installeren en vervolgens ontbraken er allerlei dingen (ik weet niet zeker of het Firefox was of Vista) maar er moesten nog dingen geïnstalleerd worden om sommige plaatjes zichtbaar te maken.
Outlook heb ik ook de deur uitgedaan want nadat ik een paar keer een crash heb meegemaakt en mail ben kwijt geraakt, staat alles nu bij Gmail. een hele geruststelling waar ik ook ben ik kan mijn mail lezen. PC hapert even? Geen punt binnen een minuut kan ik verder op een andere machine.
Ik open over het algemeen veel tabbladen, en soms loopt de browser dan vast en moet ik alle tabbladen sluiten. Google Chrome schijnt dat niet te hebben. Alleen dat ene tabblad sluit en je kunt gewoon verder werken volgens de makers.
De timing is erg goed want morgen mag ik een workshop geven over de nieuwe media en wat je er mee kunt. Gelijk maar de presentatie aanvullen. In ieder geval kunnen de deelnemers over browsers niet zeggen: “waarom hoor ik dat nu pas?” Want dit is heet van de naald.
In Nederland hoor je maar weinig over [[wikipedia:OLPC]]. OLPC staat voor One Laptop Per Child. Het project heeft tot doel om alle kinderen in de derde wereld te voor zien van een goedkope laptop. Het project is gelanceerd onder de titel de $ 100 laptop. Critici vonden dat het project is mislukt want de kostprijs is op dit mometn $ 185,- Maar als je het uitdrukt in Euro’s komt het toch aardig in de buurt van 100.
Ik zag op TED een verhaal van Nicholas [[wikipedia:]]Negroponte over de voortgang. Natuurlijk zal het wel wat rooskleurig gebracht zijn maar ik was wel onder de indruk en verbaas me een beetje over dat het in Nederland zo rustig is. Als ik zoek op OLPC en Nederland dan zie ik eerst verhalen hoe graag men een XO (zo heet de PC ook wel) wil. Dan is dat tekenend, het is bedoeld om te functioneren in de derde wereld. Het verbruik is minder dan 2 Watt, uitgerust met wireless en meshtechnologie. Dit houdt in dat een XO niet direct een draadloze verbinding hoeft te hebben met internet maar dat dit ook kan via een andere (of meerdere) PC’s. Een XO kan dus ook een tussenstation voor anderen zijn. Deze technologie wordt ook gebruikt om een stad van draadloos internet te voorzien maar voor landen in Afrika is dit een ideale oplossing om afgelegen gebieden te voorzien. Het signaal kan er door middel van een satelliet gebracht worden en de XO draagt het signaal verder.
Leuk is om te weten dat aan de echte uitvoering niet zo’n slinger zit. Maar de organisatie verspreidt nog steeds dit plaatje omdat het zo veel zegt. De stroom opwekken kan handiger door een losse pedaal of iets dergelijks.
Naturlijk is er veel tegen te zeggen om de verworvenheden en verdorvenheden van onze westerse maatschappij naar de derde wereld te brengen. Het is immers veel aandoenlijker om een klasje kinderen te zien onder een blikken dak (als die er al is). Maar als we het echt menen dat die landen ook een toekomst moeten hebben dan moeten we de kinderen daar gaan scholen en het past dan niet om ze boekjes te verstrekken daar waar beter voor handen is. OLPC kan de komende jaren echt een verschil maken.
Zover het positieve plaatje, inmiddels is de organisatie in allerlei problemen verzeild, Microsoft bemoeit zich er mee want het kan toch niet zo zijn dat nieuwe markten worden aangeboord zonder dat gebruikers vast zitten aan Microsoft. Er worden nu ook versies uitgerold met Microsoft XP, coh arme kinderfn in de derde wereld. Intel doet ook een duit in het zakje, de OLPC werkt met een AMD chip. Topmensen stappen op en dat werkt niet allemaal positief uit. Een goed overzicht van de worsteling is hier te lezen.
Toch blijft mij het idee prikkelen.
Ik zou er wel graag iets aan willen doen in Nederland maar weet nog niet hoe. Want de OLPC is alleen in de US en Canada te bestellen en wordt dan verscheept. Verolgens kwam er commentaar want ook in de US is in sommig gebieden de OLPC meer dan welkom. Enig idee hoe dit te ondersteunen?
Vanmorgen kreeg ik weer een uitnodiging om mee te doen met de derde peiling van het regionoordpanel. Een initiatief dat werd aangekondigd door het dagblad. Ook de Leeuwarder courant doet mee. Dus heb ik me ingeschreven want als rechtgeaarde noordeling reageer je toch op de volgende uitnodiging:
Inwoners van Groningen, Friesland en Drenthe krijgen met RegioNoordPanel een mogelijkheid om via internet hun mening te geven over belangrijke noordelijke kwesties. Het panel is een initiatief van NDC Mediagroep, uitgever van ondermeer Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Geïnteresseerden kunnen zich als panellid opgeven
via www.regionoordpanel.nl.
Ze krijgen gemiddeld een keer per maand een kwestie voorgelegd. Ook weer via internet. Dat kan een grote kwestie zijn, zoals de bouw van een kerncentrale, maar het kan ook gaan om een ontwikkeling in een woonwijk van bijvoorbeeld Emmen.
3 peilingen verder ben ik maar afgehaakt.
De eerste ging over het rookverbod, de 2e over opvoeding van kinderen en vandaag een onderzoek van het UMCG. Vragen zoals: weet u wat diabetes is, of ik de verschillen ken tussen de verschillende soorten diabetes, hoe lang ik mijn tanden poets en of ik weet hoe lang ik ze eigenlijk moet poetsen en of ik tevreden ben met mijn mondgeur. Halverwege ben ik maar gestopt. Hoezo belangrijke noordelijke kwesties.
Een gemiste kans. Er liggen voldoende onderwerpen lijkt me: topsport in Groningen, ontwikkelingen in de Eemshaven, inkrimpen /verdwijnen suikerindustrie, de breedte van de Eemshavenweg, mogelijke vergrijzing van Drenthe, gezondheidszorg op het platteland. En dan heb ik het nog niet over Friese kwesties. Maar het kan natuurlijk zijn dat het bedrijf dat ingehuurd is uit Enschede / Amsterdam de mondgeur van Jan Hut een belangrijke noordelijke kwestie vindt.
Tijd om mijn tanden te poetsen, wel even de tijd voor nemen.
De afgelopen dagen kreeg ik een uitnodiging voor een conferentie van de International Association of Facilitors (IAF). De conferentie is van 3 tot 5 oktober in Groningen bij de Hanze Hogeschool. De IAF is een organisatie die ik al een aantal jaren op afstand volg.
Het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik de overstap maakte van onderhoudsmonteur naar opleidingen. Het eerste jaar was dat als instructeur bij technische opleidingen. Lesgeven over het afregelen van apparatuur en vrij snel daarna ging het over omgaan met elektronische apparatuur en computers.
Toen ik de overstap maakte naar landelijke opleidingen kreeg ik collega’s die het vak van trainer beoefenden. Mensen trainen in communicatieve vaardigheden of management vaardigheden. Een andere tak van sport dan mensen om leren gaan met apparatuur of het overbrengen kennis.
In die tijd waren we betrokken bij een reorganisatie / het opzetten van een nieuwe afdeling. We kregen de gelegenheid als afdeling zelf mee te denken en input te leveren. Iets wat ik in de jaren erna niet weer heb mogen meemaken. Vaak waren de latere reorganisaties top down, en als je al iets mocht inbrengen dan werd het meegenomen in de besluitvorming maar echt het gevoel dat je ertoe deed had ik nooit.
Het meedenken bij die reorganisatie werd begeleid door John en Maureen Jenkins. Een Amerikaans paar die nog steeds in Groningen wonen.
Achteraf denk ik dat ze een grote invloed op me hebben gehad want later kregen we als afdeling ook een training met als titel TOP (technique of participation). Delen ervan gebruik ik nog tot op de dag van vandaag. John en Maureen noemden zich ook facilitators. Het kostte me moeite om te begrijpen waar dat voor stond: wat was er mis met begeleider of trainer?
Later werd het me duidelijk dat “to facilitate” lastig te vertalen is. Begeleiden is het niet want dat suggereerd toch dat je de weg weet of dat iemand je hulp nodig heeft. Het te vertalen met faciliteren is het ook niet echt. Wat is het dan wel? Ik zal een poging ondernemen; de Jan Hut definitie:
Een facilitator zorgt ervoor dat een groep werkt aan een gezamenlijk doel waarbij de facilitator er voor zorgt dat alle leden van de groep input leveren. De groep gaat aan het werk met de inbreng van iedereen waarbij de onderlinge meningen worden uitgewisseld en gezocht wordt naar de verschillen en overeenkomsten. De rol van de facilitator is te zorgen dat dit alles gebeurd in een open zetting met respect voor ieders inbreng.
In die definitie zie ik ook een grote overlap met mediation. Bij mediation werk je ook toe naar een gezamenlijk standpunt. Dat lukt lang niet altijd maar de verschillen komen wel boven tafel.
Maureen was een poos de Chair van de IAF, ze stuurde me de uitnodiging met de vraag of ik nog mensen wist die er belangstelling voor hebben. Ik zal het mailtje gericht naar een aantal mesnen doorsturen maar mocht je na dit verhaal belangstelling hebbben, de informatie is te vinden via www.iaf-world.org. of http://www.iaf-europe-conference.org. En als je gaat, dan tref je me daar waarschijnlijk ook want als ik het enigszins kan bezetten, ben ik er.
De vakantie dit jaar was erg rustig, lekker in eigen land. We hebben veel gelezen, rond de caravan verkeerd. Thuis nog even een paar dagen rond gerommeld en maandag weer aan de slag. Hoewel het op de weg nog echt vakantie is, geen oponthoud of het moet al voor de openstaande bruggen zijn, zakelijk gaat het wel in de hoogste versnelling. als het zo doorgaat durf ik haast geen afspraken meer te maken want het bruist aan alle kanten. Dingen waarvan ik dacht: “ach als dat eens door zou gaan zou het leuk zijn”. Maar het lijkt wel of alles wat ooit eens is opgestart nu begint te lopen.
Het ICT platform in een volgende fase, de slimme meter krijgt belangstelling, andere projectjes komen in beweging, vandaag een paar keer wil je daar een voorstelletje voor maken want daar moeten we mee aan de gang. En wat voor mij zakelijk ook belangrijk is: “we hebben er budget voor”. Het een nog leuker dan het andere. Terwijl ik had gehoopt nog wat tijd te hebben voor het schilderen van ons huis.
De laatste dagen ben ik geconfronteerd met een zeer bekend probleem. Hoe krijg je mensen organisaties zo ver om content aan te dragen en te delen. Bijvoorbeeld op de site van het dorp waar ik woon hebben we een poos geprobeerd om een dorpsagenda te onderhouden: de voetbalvereniging, korfballen, volleybal,badminton, toneeluitvoering, intocht van Sinterklaas, de feestweek noem maar op. Het blijkt lastig te zijn deze informatie boven tafel te krijgen laat staan dat mensen het zelf gaan invullen.
De afgelopen week sprak ik met de makers van de site www.bijjouindebuurt.nl. Een site met allerlei evenementen, feesten en bezienswaardigheden. Inmiddels staan er heel, heel veel items in alleen blijft het lastig de content actueel te houden en het lijkt helemaal moeilijk mensen zelf de informatie in te laten vullen. Vanmiddag had ik een gsprek over een soortgelijk probleem. de agenda’s van de overheden hangen ook als los zand aan elkaar. Een leuke uitdaging om daar eens wat in te doen. In het verleden hebben we ook al eens een poging gedaan een noord nederlandse ICT agenda te krijgen. Niet gelukt maar misschien waren we te vroeg.
Het mag duidelijk zijn de vakntie is wat mij betreft voorbij. De vierdaagse was leuk, het camperen in de randstad ook. Nu alleen nog de feestweek bij ons op het dorp en dan kan het echt los.
We zijn weer thuis. Na de 4daagse van Nijmegen zijn we een paar dagen thuis geweest om spullen te wisselen en te wassen. Daarna de sleurhut weer achter de auto en hup op pad. Meestal hebben we nog geen idee waar de reis naar toe gaat alleen dit jaar wilden we naar de kust en in Nederland. We eindigden dus in Rijnsburg op de Koningshof. Een prachtig mooie camping midden in de randstad. Fietsen naar het strand, Leiden, Den Haag alles ligt vlak bij elkaar. Het was echt strandweer dus het kon niet mooier. De Camping is super lux, schoon en gemoedelijk. Wat nog mooier is dat het erg internationaal is, Duitsers, heel veel Engelsen, Schotten, Tsjechen, Spanjaarden, Italianen en Hongaren hebben we gezien. We hebben in het buitenland wel op campings gestaan waar er minder buitenlanders waren, dus voor het internationale hoeven we niet naar het buitenland. De camping ligt ruimt 10 kilometer van Schiphol en dat is wel een min puntje: het vliegtuiglawaai. Je hoort me niet klagen want dan had ik thuis moeten blijven…. rust. Maar als je bedenkt hoeveel mensen in dat lawaai moeten leven. Je went eraan en als de wind anders staat hoor je ze niet want dan gaan ze een andere richting uit. Indrukwekkend om die reuzen op te zien stijgen maar ook wel een hoop herrie.
Door de loop van de jaren hebben we de meeste Noordzee stranden wel bezocht alleen Katwijk waren we nog niet geweest. Het is wat mij betreft een van de leukste badplaatsen. Wel een beetje raar om naar de randstad op vakantie te gaan maar het is ons goed bevallen. Ik denk dat we de Koningshof nog wel eens weer aandoen.
Ze hadden wireless op de camping en dat was gratis. Een leuke voorziening waar driftig gebruik van gemaakt werd. De snelheid was niet geweldig maar wat wil je als je het gratis krijgt. Ik denk dat campings de komende jaren nog wel te maken krijgen met een toenemende vraag naar bandbreedte. Want als er 50 mensen tegelijk op een verbinding gaan zitten blijft er niet veel van over van de snelheid. Grappig om te horen dat een van de buurkinderen opeens riep: Mam, je hebt mail.
Goed of niet goed, internet op vakantie begint ingeburgerd te raken. Allways on.
De afgelopen jaren ben ik vaak wezen wandelen, iedere maand gemiddeld 20 kilometer gelopen. Dat is een leuke afstand, als het er op zit, voel je je voeten maar dat is het dan ook. Samen met mijn schoonzus heb ik me laten verleiding tot een aantal keren 40 kilometer te lopen en dat was ook wel te doen. Toen Gemma vorig jaar voorstelde om de vierdaagse te lopen was dat net het zetje om toch op te geven voor Nijmegen. Tot die tijd had ik dat steeds afgehouden.
Ik had gedacht dat 4 keer veertig zwaarder zou zijn. Iedere dag kwam ik toch redelijk fit weer uit bed. (dank zij Aukje die ons erg goed heeft verzorgd.) Zeker de eerst 10 kilometer liepen lekker en tussen de 10 en 20 ook wel. Dan begon het afzien. Als de 30 maar weer gepasseerd was en je wist dat er voldoende speling was qua tijd dan liep het wel weer. De laatste 5 zijn wel weer vervelend want Nijmegen is niet een stad waar veel valt te zien.
Maar er moeten me toch een paar dingen van het hart die voor verbetering vatbaar zijn. Omdat daardoor de vierdaagse nog beter wordt.
- De openingsceremonie telde veel lege stoelen terwijl er veel deelnemers wel heen hadden gewild. Zelf hebben we nog kaartjes bij de VVV kunnen kopen. Ik vermoed dat veel van de lege stoelen weggegeven zijn aan sponsoren.
Sanitaire voorzieningen kunnen veel beter. Edet is een van de sponsoren maar in mijn ogen qua verzorging een aanfluiting. Ja de VIP tribune van Edet zag er geweldig goed verzorgd uit. Maar onderweg was het armzalig. Voor een fractie van de kosten van de VIP tribune was het goed geregeld geweest. Ik heb honderden mensen in het mais zien zitten. Hier is te weinig aandacht aan besteed. En ik vraag me af waarom er op de 3e dag 6 keer WC punten staan opgesteld en op de 4e dag maar 3. Daarnaast staan er soms wel plaszuilen en soms niet. En zeker als er vanuit de 4 daagse organisatie wordt gevraagd niet wild te plassen. Letterlijke tekst: “gebruik het landschap nooit als toilet”. Dan moeten er wel voldoende voorzieningen zijn. Tot overmaat van ramp kwamen we bij een toileteenheid gesponsord door Edet en daar was het toiletpapier op!!! Hoe dom kan je dan zijn als sponsor.- De dronken jongeren aan het begin zijn gewoon irritant. Niet als ze aan de kant staan maar als ze gewoon op de rijbaan staan tussen de lopers. Ladder zatte mensen om half 7 ’s morgen zijn niet leuk.
- Bedrijven die drinken uitdelen en verzuimen na die tijd afvalbakken neer te zetten. Hierdoor liggen er over een afstand van soms wel 500 meter blikjes, papiertjes, schillen. Het is een kleine moeite voldoende zakken neer te zetten. Bijkomend voordeel dat je mensen niet aanmoedigt het op de grond te gooien. Ik zag ergens op TV dat er zelfs een groep mensen zich hiervoor inzet. Helemaal mee eens. Met name Lipton en Rivella mogen hier wat mij betreft wel aandacht aan besteden.
De bovenstaande punten zijn minor details want het is een geweldig evenement. Als het uitkomst loop ik het graag nog een keer.
Het is dus gelukt, we hebben de vierdaagse uitgelopen. Leuk maar vermoeiend.
We hadden ons iets meer voorgesteld van de intocht. We kwamen binnen in het laatste uur en het regende. De tribunes waren al grotendeels leeg en de muzikanten pakten al hun instrumenten in. Op “De Wedren” was het een drukte van belang, geen doorkomen aan. We vertrokken naar de camping met het kruisje. Op de camping “de grote kat” waren de caravans bij ons in het straatje versierd. Er waren bij ons in het straatje ook een paar uitvallers maar die beloofden volgend jaar weer een poging te ondernemen. Ook waren we super tevreden over de camping. 10 minuten fietsen van de start, hele goede voorzieningen, stroom en erg schoon. Geweldig voor een tijdelijke camping.
En hoe ik de vierdaagse heb ervaren? Fascinerend, ook de titel van het liedje wat omroep Gelderland gebruikte voor het dagelijks verslag. Al die mensen die als lemmingen in colonne achter elkaar aan lopen. Sommigen in zichzelf gekeerd anderen maximaal opgaand in de omgeving. De soldaten, buitenlanders, extremen, het publiek het trekt aan je voorbij loopt je voorbij of je loopt ze voorbij. Voor velen is het de zoveelste keer dus voelt het ook wel een beetje als reünie. We hebben een aantal mensen gezien en gesproken die we ook bij wandeltochten tijdens de voorbereiding hadden ontmoet.
Het was een leuk evenement waar ik nog wel eens weer aan deel neem. Als het past volgend jaar. Maar de voorbereiding vraagt wel veel tijd. Je moet toch wel kilometers in de benen hebben. 10 of 20 kilometer helpt niet echt. 40 kilometer moet je toch welk een paar keer gelopen hebben en het liefst ook 2 dagen achter elkaar. Ik had 3 blaartjes niet noemenswaardig want sommigen liepen op kussentjes van blaren.
Er vielen me wel een aantal dingen op die bij mij negatief waren. Daarover een volgende keer meer want eerst het positieve :-).
De derde dag is qua afstand de kortste maar er zitten inmiddels wel kilometers in de benen dus toch wel zwaar. Onderweg was er voldoende te zien en het begon pas in de middag te regenen. Dus eigenlijk geen slechte vierdaagse dag. Op de camping viel even de stroom uit maar dat werkt ook weer dus kan ik mijn weblog nog even bijwerken voor ik onder de wol ga want slapen kan je na zo’n dag als de beste.
Even terug naar de wandeling, we beginnen mensen te herkennen van de eerste dagen. Het is om ons heen toch een feest van de herkenning. Dat is denk ik ook de kracht van de vierdaagse. met elkaar een prestatie leveren, ieder op zijn /haar eigen manier. Het geeft wel een band. Afvallers wordt even aandacht aan besteed maar toch ook maar voort want de tijd tikt door.
Veel mensen gebruike de vierdaagse om een statement te doen. De eerste dag zag ik 2 vrouwen lopen aan elkaar gekoppeld met roze handboeien. Vandaag zag ik ze weer, de handboeien hadden een andere kleur maar de symboliek spreekt boekdelen.
Morgen laatste dag, Gemma heeft een kleine blaar en ik inmiddels 3 kleintjes maar dat zijn oude bekenden dus dat mag geen erg groot probleem zijn. Wel lastig maar meer ook niet hoop ik. Nu maar hopen op geen andere complicaties. Morgen voor 18 uur moeten we binnen zijn, een uur later dan de afgelopen 3 dagen dus ook dat moet haalbaar zijn. We zullen het zien.
De 2e dag ziet er op en die was zwaarder dan dag 1. Het begon met regen, miezer regen dat wel maar net even te hard om zonder regenkleding te lopen. Het zag er gelijk een stuk minder feestelijk uit.
Ik heb er over lopen denken waar het me aan doet denken. Een Kolonie mieren misschien, op weg naar voedsel. Maar het doet me ook denken aan een stroom lava. Als je even uit de stroom stapt glijdt het gewoon verder.
Net of je er geen deel van uit maakt.
Wat dat betreft is het ook erg onpersoonlijk, je hebt vluchtige contacten maar zeker aan het eind van de tocht is het veel ieder voor zich. De eerste uitvallers waren er gisteren al en vandaag is die groep aanzienlijk groter geworden. Vandaag was het de saaiste dag volgens de kenners. Maar we zijn op de helft een paar kleine blaren maar niet onoverkomelijk.
Morgen verder.
De eerste dag van de vierdaagse zit er op. Heel heel veel wandelaars die 50, 40 of 30 kilometer lopen. Gemma en ik lopen de 40, dat mag want ik ben ouder dan 50 en de vrouwen hoeven maar 40 kilometer. We hebben wel eens eerder 40 kilometer samen gelopen. Maar dit was wel heel erg leuk en we beseffen ons terdege dat er nog 3 dagen komen. Dat we morgenvroeg beginnen met lichte regen maakt het er ook niet beter op. We staan sinds zaterdag op een tijdelijk ingerichte camping. 10 minuten van start en finish dus ideaal.
En dan natuurlijk mijn grote teleurstelling, mijn “waar is Jan werkt” niet. Het toestel pakt GPRS of UMTS niet meer op. Balen natuurlijk.Nu kan ik niet via internet laten zien waar ik loop.
Ik ben er al een poosje mee bezig geweest, het blijkt dat ik het toestel weer terug moet zetten in zijn fabrieksinstellingen. Te veel aan het rommelen geweest maar ja dat krijg je met die knutselaars. Moet maar wachten tot we weer thuis zijn want dit lijkt wel heel erg met de laptop en PDA op de camping.
Terug naar Nijmegen, zondagavond was de openingsceremonie een fantastisch leuk evenement. We hebben er erg van genoten. Nijmegen staat op de kop want de vierdaagse feesten kennen volgens mij hun gelijke niet in Nederland.
Het lopen onderweg is erg onderhoudend, OK 40 kilometer blijft een eind, maar het is nog goed te doen tot nu toe. Al lopende weg even contact gehad met mijn broer die met het gezin op vakantie in Zwitserland in de Eeuwige sneeuw stond. Wat een kleine wereld. 🙂
Ik moet nog wel een aantal mensen bedanken voor het leuke SMS-je al weet ik lang niet van allemaal de afzender, maakt het eigenlijk ook wel leuk.
Joop Boertjens loopt ook mee, hoewel we het wel geprobeerd hebben, hebben we elkaar nog niet gesproken. Ik denk dat we morgenvroeg samen met een kop koffie beginnen.
Morgen is er weer een dag, ik hoop dat het net zo goed gaat als vandaag.
Ook als je voor jezelf bent begonnen breekt de vakantieperiode aan. Het eerste jaar voor mezelf zit erop en eigenlijk heb ik het niet ervaren als een grote overgang. Ja ik mis de collega’s, het is echt op jezelf. Maar stap voor stap wordt het steeds meer mijn ding. Ik had een beetje het beeld dat het rustiger zou gaan worden voor de vakantie maar het tegendeel is de praktijk. Iedereen die op vakantie gaat, wil nog graag dingen afronden net alsof er geen periode na de vakantie is. Dus toch maar aan de bak en ieder jaar na de vakantie begint al heel snel de feestweek bij ons in Zevenhuizen en daar moet dit jaar ook van alles voor geregeld worden. We willen een live uitzending over Internet verzorgen van een paar uur. Het draaiboek staat in de steigers, de camera’s geregeld, laptops aanwezig maar er moet nog een hoop gebeuren.
Maar reerst vakantie dus en die begint dit jaar met het wandelen in Nijmegen samen met Gemma en Aukje is voor de ondersteuning mee. Daar had ik ook grootse plannen voor maar het blijft beperkt met het ons kunnen volgen via Internet. (via janhut.com) Ik heb het voornemen om ’s avond deze weblog bij te werken alleen weet ik niet of ik daar de energie voor heb.
We zijn er wel klaar voor, de caravan staat klaar en we vertrekken al op zaterdag. Maandag even terug om Gemma op te halen en dan dinsdag tot en met vrijdag wandelen.
Ik hoef maar 4 keer 40 kilometer dat zijn dus 160.000 meter een ruwe kwart miljoen stappen. Lijkt veel maar ook dat gaan we stap voor stap ervaren. Ik hou je op de hoogte.
Het was me het weekje wel. Even van achteren naar voren op een rij gezet. Gisteren met zoon Nieko naar de TT geweest ons jaarlijkse vader zoon ding. Deze keer gingen we voor het eerst beiden op motor. Onze oude beestjes staken wel een beetje af tegen al dat glimmend geweld. Een 30 jaar oude Honda en en oude leger motor vallen wel op in een gigantische lange rij moderne scheurmonsters. De Ducati’s, Aprilla’s, Honda’s één grote showroom. Maar hoewel we dan niet meekunnen in al dat geweld we rijden wel motor.
Dochter Gemma zit op Mallorca vakantie te vieren en we hebben haar al een paar keer aan de lijn gehad toch de zegeningen van deze tijd om er zo op afstand bij betrokken te zijn. Net zo goed als vrienden die nu door Spanje trekken met een oude leger vrachtauto. Mooi om zo nu en dan te horen hoe het gaat.
Woensdagavond een zeer leuke ontmoeting gehad met Jonathan Zuck, Voorzitter van the Association of competitive technologies een wereldwijde belangenorganisatie om op te komen voor de belangen van kleine innovatieve bedrijven. ACT was al eens te gast bij het ICT Platform en het was goed om Jonathan weer te zien.
Dinsdag was het dan eindelijk zo ver, ik mocht het voorzitterschap van het ICT Platform overdragen aan Edwin Kuipers. Het was een leuke bijeenkomst in Meerwold en mijn mede bestuursleden hadden Joop Boertjens gevraagd mij in het zonnetje te zetten. Warme woorden en als je dan zo terug kijkt hebben we wel heel veel gedaan en meegemaakt met het platform. Joop liet dat allemaal in vogelvlucht voorbijkomen. Ik blijf in het bestuur van het ICT platform dus het is niet allemaal over. Edwin is nu degene die benaderd wordt door de pers of hij mag deelnemen in plannen van gemeente of provincie.
Tijdens de bijeenkomst werd er ook ingegaan op het innovatief actieprogramma van de Provincie Groningen, een verhaal over Green IT en natuurlijk de slimme meter. Met name die laatste lijkt me een heel interessant traject. Door goed naar het verbruik te kijken kan afgeleid worden welke apparaten er nog aanstaan en daaraan gekoppeld welk aandeel van de elektriciteits nota zij hebben. Er draait nu een prototype en de eerste (beperkte) resultaten zijn erg goed.
Het zijn wel de projecten waar ik meer mee wil gaan doen. Als het goed is komt daar ook wat meer tijd voor en als we de uitkomsten op het gebied van intellectueel eigendom willen beschermen dan weten we ons gesteund door ACT.
Tot slot van de bijeenkomst gaf Edwin als nieuwe voorzitter een korte blik van de toekomst. Het zal een worden van veel samenwerken met andere organisaties, proberen overlap te voorkomen en de organisaties die dingen te laten doen waar ze goed in zijn. Het ICT Platform bestaat 9 jaar, staat tussen de partijen en wil als bindmiddel fungeren. In de visie van Edwin heeft het ICT Platform wel een kapstok nodig waaraan het allemaal opgehangen kan worden. Net zoals de regio Eindhoven zich profileert met Embedded. Tijdens de vakantie wordt een en ander uitgewerkt en Edwin en ik hebben na afloop van de bijeenkomst nog even samen wat gegeten en een ding is duidelijk we hebben beiden wel iets met het simuleren van de ICT sector in Groningen. Dat is iets wat ons bindt. Ik heb daar 5 jaar aan mogen meewerken op mijn manier, Edwin heeft er zin in en wat mij betreft schakelen we een tandje bij. Stappen we over van een Moto Guzzi oude stijl naar een supersnelle Aprilla, de liefde voor ICT is er zeker.
Lange tijd heeft de ICT sector een beetje de letter E geclaimd: E-business, E-learning, E-Covernance, E-loket etc. Vandaag zag ik in het dagblad een verhaal over de electrische auto, daar kan je mee E-rijden. Geen CO-2 belasting, geen fijn stof geen milieu belasting volgens het dagblad. Want de energie komt uit het stopcontact. Net als de melk zeker die komt ook uit de fabriek.
Natuurlijk is elektrisch ook milieubelastend ergens wordt namelijk die stoom opgewekt, net als de melk, dat komt ook wel degelijk nog van de koe. Hoe goed we ons best ook doen om dat met alternatieve middelen op te wekken de hoofdmoot komt nog gewoon uit centrales. In de Eemshaven gaat binnenkort de bouw van de nieuwe centrales van start en binnen afzienbare tijd zijn de 21 windturbines klaar. GIGANTISCH hoe groot die dingen zijn. Gisteravond stond ik aan de voet van zo kolos, de gondel ligt op een hoogte van 105 meter en heeft de afmetingen van een kleine huiskamer. Dit zijn de grootste tot nu toe maar er staan er ook tientallen minder imposant maar ook indrukwekkend.
Het is natuurlijk rekenen hoeveel kilometer je kunt rijden op een dag met gemiddelde windkracht, hoeveel mobiele oplaadapparaten z’n molen kan trekken. Want ik hoor steeds van die sprookjes dat die dingen veel energie kosten als iedereen ze in het stopcontact laat zitten.
Hoeveel energie vraag eigenlijk automatisering? Ik kwam er achter thuis dat mijn desktop PC (niet de nieuwste versie) meer dan 220 Euro aan variabele kosten vergt. Dus even de vaste kosten, de netwerkkosten en de meterkosten niet meegerekend want die kan ik niet beïnvloeden. (had ik de verpakkingsbelasting ook moeten meenemen? 🙂 Dus die PC gaat nu echt wel uit na het gebruik. Maar ergens op internet draait mijn website, mijn weblog, de website van ons dorp, mijn informatie op linkedin, mijn filmpjes op Youtube en de foto’s op picasa. Zolang daar niemand naar kijkt staat het weggeschreven op schijven maar ook die vragen energie. Wat kost eigenlijk een zoekopdracht aan energie?
Op de ICT Platformbijeenkomst volgende week dinsdag komt het allemaal aan de orde onder de noemer Green IT.
Natuurlijk kunnen we met IT heel goed energieverbruik zichtbaar maken daar gaan we het ook over hebben met de slimme meter die op dit moment wordt ontwikkeld. Maar vaak wordt de energiebehoefte van ICT vergeten.
Het E-rijden komt er aan volgens het dagblad en volgens mij wordt dat hoog tijd. Oh ja ik draag ook het voorzitterschap over aan Edwin Kuipers. Geeft mij meer tijd om me bezig te houden met de hier bovengenoemde zaken.Daar heb ik voldoende energie voor om maar bij het onderwerp te blijven
De zomer komt weer aan en dan is het altijd komkommertijd bij de media. Tenminste dat vertelde ooit een medewerker van RTV noord toen hij me voor de camera zag staan in de vakantieperiode. Letterlijk vertelde hij: nu ik jou voor de camera zie staan weet ik zeker dat het komkommertijd is.”
Vorige week was het de bedoeling om terug te kijken op mijn periode als voorzitter van het ICT Platform. Er zou een live interview komen tijdens lunchtijd. Het werd een opname en die werd een paar dagen later ’s morgens uitgezonden. Het verhaal kreeg een heel andere wending dan ik gedacht had. Wat dat betreft blijft het altijd een verassing welk deel er uit wordt geknipt en uitgezonden.
Het resultaat is hier te horen:[audio:geluid.mp3]
Ik heb het wel allemaal gezegd natuurlijk maar echt tevredenover wat er uitgezonden is ben ik niet. Met name de aankondiging slaat de plank mis. De commentator heeft het over “hoge verwachtingen”, daar heb ik het niet over gehad, wel over unieke kennis. Er is namelijk een grote kloof tussen de kennis die bij universiteit is en de toepasbaarheid in de maatschappij. Dat is niet uniek voor de universiteit van Groningen maar daarom nog wel lastig om dit kloof te overbruggen..
Het is bijna net zo lastig om een boodschap in de (massa) media te krijgen. Dat wordt bepaald door de media zelf. Op een heel ander front zijn we in het Westerkwartier het Westerkwartiers te promoten. RTV Noord wordt redelijk gedomineerd door het Grunnings van Noord en Oost Groningen. We zouden heel graag vaker Westerkwartiers willen horen. Maar als er dan een reporter bij ons in het gebied komt, is het haast het nooit in het westerkwartiers, een dialect wat tocht door een heel groot deel van de provincie gesproken wordt. Ruwweg het gebied tussen Reitdiep en Fries / Drentse grens.
Met een groep mensen hebben we het plan om heel veel verhalen in het westerkwartiers te verzamelen en op internet te plaatsen. Eigenlijk had ik het gespek over het ICT Platform ook graag in het Westerkwartiers willen doen. Maar wensen moeten er blijven. Een eventueel volgend interview is zeker vanuit een andere rol, wie weet kan het dan wel in mijn moedertaal.
Als je voor jezelf begint (of een bedrijf start) krijg je al heel snel het advies “Wil je succes hebben, dan moet je focussen.” Nu is de term “succes” voor veel uitleg vatbaar want wanneer heb je succes? Voor veel mensen heb je succes als je veel geld verdient, oftewel als je financieel onafhankelijk kan zijn. Een wens die ik veel mensen hoor uitspreken.
In mijn ogen is dat een wat magere omschrijving van succes. Het heeft volgens mij zeker ook te maken met die dingen realiseren die je voor ogen stond. Dat kan ook zijn plezier in je werk. Dingen doen die je leuk vindt en dan blijkt dat je daar ook vaak goed in bent.
En als je het leuk vindt om heel veel verschillende dingen te doen? Hmm moet je je daar dan op focussen? Lijkt een beetje in tegenspraak met elkaar.
In mijn loopbaan ben ik bezig geweest met heel veel verschillende aspecten van het bedijfsleven: techniek, opleidingen, klantenservice, management, recruitement, advies en beveiliging. Al deze aspecten komen nog regelmatig voorbij. Daarnaast op het privé vlak dingen als kerkbestuur, schoolbestuur, Dorpsbelangen, sportactiviteiten, Motortochten uitzetten en de stichting Derdewereldfonds. Vaak kan je dingen van het één weer toepassen in het andere. En met name de privé dingen zitten allemaal in de vrijwilligers sfeer.
Mijn tijd als voorzitter van het ICT Platform zit erop, het stokje gaat over een paar weken over naar iemand anders. Werk wat ook een hoog gehalte had van vrijwilligerswerk. Gelukkig werd ik in de gelegenheid gesteld dit deels te doen vanuit een betaalde baan. De komende week hebben we bestuursvergadering dan wordt ook mijn opvolger bekend. Weer een ervaring in het rugzakje. Een verschrikkelijk mooie tijd maar het lijkt me ook wel leuk om die rol kwijt te zijn. Hoewel ik me niet kan voorstellen dat er geen rol mee voor me is. Daarvoor voel ik me teveel verbonden met de sector. De tijd zal het leren
Vrijdag was ik weer eens bij het ICT café en het was gezellig als vanouds. Heerlijk staan te kletsen met Koos, Jan, Ritso, Jan, Freerk, Martin, Pieter, Alida, Marianne, Koos, Joop, Klaas Sytze, Helma, Peter, Hans en van veel anderen even een glimp gezien. Een paar (tot dan toe) onbekende mensen gesproken. Ja ik moet duidelijk focussen.
De laatste tijd wandel ik veel. De afstanden nemen toe want we hebben ons ingeschreven voor de vierdaage van Nijmegen. inmiddels hebben we ruim 200 kilometer op de teller staan volgens het schema moeten we dus nog een kleine 200. Dus je kunt me de komende tijd al wandelend aantreffen met onze dochter want we doen het samen. De afgelopen week kreeg ze het opeens op de heupen en zette de pas er in. Tot dat moment paste ik mijn pas aan maar toen het echt er op aankwam moest ik afhaken. het was niet mijn ritme. Net zoals zoveel dingen in het leven moest ik mijn eigen tempo lopen. Om een kilometer of 2 met haar in de pas te lopen en op tempo ach dat was wel te doen. maar na verloop van tijd merkte ik dat het pijn ging doen, mijn knieen en bovenbenen. de laatste tijd spreek ik wat mensen die in een reorganisatie zitten of wat ongemakkelijker in de functie. Eigenlijk geldt daar hetzelfde, doe je eigen ding. Je even aanpassen aan de organisatie kan wel maar als de druk groter wordt begint het toch te knellen. Ooit gaf ik dat mijn collega’s waar ik manager van mocht zijn hetzelfde advies: probeer er van te houden, probeer het te veranderen (zodat anderen jouw tempo lopen) of stop ermee. In het Engels: love it, change it or leave it.
Ik heb met Gemma afgesproken dat als het weer voorvalt we gewoon ons eigen tempo lopen en we elkaar bij een volgende halte (of de finish) wel weer treffen.
Natuurlijk starten we samen en we lopen zeker een heel stuk samen want anders weet je niet hoe het gaat. We bereiken ook vast samen de finish.
Ik ben bezig met een site waarop te zien is waar we zijn. Het werkt allemaal ondertussen perfect (het voorbeeld is te zien op mijn site www.janhut.com). Alleen een lastig punt: de accu houdt het niet zolang vol. Soms stuit je op problemen waar je het niet had verwacht. De backup accu is besteld dus kunnen we nog finetunen.
Wat ik er mee wil? Weet ik niet, dus als je nog een idee hebt hoor ik het graag.
Ik heb met Gemma afgesproken dat als het weer voorvalt we gewoon ons eigen tempo lopen en we elkaar bij een volgende halte (of de finish) wel weer treffen.
Natuurlijk starten we samen en we lopen zeker een heel stuk samen want anders weet je niet hoe het gaat. We bereiken ook vast samen de finish.
Ik ben bezig met een site waarop te zien is waar we zijn. Het werkt allemaal ondertussen perfect (het voorbeeld is te zien op mijn site www.janhut.com). Alleen een lastig punt: de accu houdt het niet zolang vol. Soms stuit je op problemen waar je het niet had verwacht. De backup accu is besteld dus kunnen we nog finetunen.
Wat ik er mee wil? Weet ik niet, dus als je nog een idee hebt hoor ik het graag.
Gistermiddag werd het bedrijventerrein Fivelpoort in Appingedam opgeleverd. Omdat ik in de Eemsdelta een deel van mijn werkzaamheden uitvoer was ik daar te gast. Niet voor het eerst, sinds begin vorig jaar ben ik er regelmatig te vinden. De bijeenkomst gisteren was de 2e aan de slag party. En zoals dat vaker gaat begin je steeds meer mensen in die regio te leren kennen. Gisteren trof ik er weer een aantal bekenden en ik schreef al eens eerder dat ik eigenlijk geen netwerker ben, toch ging ik er met een tevreden gevoel vandaan. Koos Boertjens is langzamerhand hoffotograaf in de Eemsdeltaregio. Hij maakt schitterende foto’s van de Eemshaven, veel panoramafoto’s en dat komt natuurlijk prachtig uit op het weidse Groninger land. Ik was nog maar net binnen of ik moest van hem op foto met een paar locale prominenten. Foto’s van Koos over de regio zijn te bewonderen via www.bouweemshaven.nl.Fivelpoort is een bedrijventerrein nieuwe stijl. Alles wat er van een modern bedrijventerrein verwacht mag worden is er toegepast. Natuurlijk alles in het teken van de bedrijven maar ook: wandelpaden, een kade, verlichtingsmanagement, het terrein is uitgerust met camera’s en er is veel aandacht voor de natuur en milieu.
Appingedam is geen vreemde streek voor mij. Ergens rond 1991 1992 was ik manager Beheersgebied Oost (manager Onderhoudtelefooncentrales rond Appingedam, Hoogezand en Winschoten) met als standplaats Appingedam. Het is leuk om weer in die regio zijn. Het afgelopen weekend ontving ik ook een mailtje met de volgende tekst:
Appingedam is geen vreemde streek voor mij. Ergens rond 1991 1992 was ik manager Beheersgebied Oost (manager Onderhoudtelefooncentrales rond Appingedam, Hoogezand en Winschoten) met als standplaats Appingedam. Het is leuk om weer in die regio zijn. Het afgelopen weekend ontving ik ook een mailtje met de volgende tekst:
> Zojuist vond ik heel toevallig jouw naam op een website! En aangezien
ik maar één Jan Hut ken,die in Appingedam woonde, vermoed ik heel
sterk dat jij deze Jan Hut bent.
Jij staat nu bij Nomad Guide.<
Het mailtje was afkomstig van ene Else. Nu ben ik niet die Jan Hut maar blijkbaar is mijn naam wel gekoppeld aan Appingedam. Zo komt de hele wereld bij elkaar.
Pinksteren zit er weer bijna op. Prachtig weer en in en om huis van alles te doen. In de tuin zijn er natuurlijk allerlei klusjes maar ook de schapen moeten weer geschoren. De eersten zijn weer uit de wol, het is nog een beetje vroeg, dan maar in 2 shifts. Echt van die klussen wat leuk is om te doen maar je moet je er wel even voor oppeppen. In het zakelijk werk is dat ook vaak het geval. Werk je op de automatische piloot dan glijdt de wereld aan je voorbij. Soms zie je opeens iets waarvan je denkt: daar moet ik iets mee. Natuurlijk kan je ook stil in een hoekje gaan zitten wachten tot het over is maar je kunt ook de uitdaging oppakken, er wat tijd en energie in steken en wie weet komt er wat uit.
Vorige week waren we met een heel kleine delegatie in Oldenburg op bezoek bij Offis. Er was een dag met de naam Software Quality Day. Dit jaar stond het in het teken van Informatie beveiliging. Iets waar ik in het verleden ook druk mee bezig ben geweest toen ik nog Security Officer was bij KPN. Leuk om te horen dat dit soort dingen internationaal zijn en ook blijkbaar door de tijd niet echt veel veranderd.
Het blijft een beetje lastig een goede samenwerking op te zetten met onze vrienden in Oldenburg. Maar we zijn daar nu een aantal keren geweest, en zij hier, dus is het een kwestie van de juiste aanpak en dan gaat het wel lopen denk ik. Want de wil is er aan beide kanten.
De afgelopen zaterdag was het Pangeaday. Over de hele wereld kwamen mensen bij elkaar rond de eenheid van de aarde. Prachtige verhalen van mens tot mens. Wat mij betreft was het enige minpuntje dat Nokia het ontsierde. Natuurlijk moesten ze genoemd worden want ze hadden mobieltjes te beschikking gesteld om de filmpjes te kunnen maken. Het was natuurlijk te mooi om te laten lopen voor Nokia: “connecting people”. Toch paste het niet in de geest van Pangeaday waar commercie niks te zoeken had.
Voor de rest waren het aangrijpende, leuke verhalen. Het mooist vond ik de timing: de dag voor pinksteren want het evenement past heel mooi in de pinkstergedachte. Over de hele wereld mensen die in hun eigen taal een boodschap te vertellen hadden en toch werd het over alle continenten begrepen. Soms was die wereldwijde verbondenheid te voelen. Het is wel een beetje vreemd dat er in Nederland zo weinig aandacht voor was. Ik hoop dat het niet blijft bij deze ene keer. Ik hoop dat ik de volgende keer de geest krijg om er iets meer mee te doen.
Veel filmpjes zijn nog te zien via www.pangeaday.org.
Heerlijk die paar dagen vrij. Eerst Koninginnedag, voor mij is dat de traditionele motortoertocht. Een tocht van 150 kilometer voor motoren door Noord Nederland. Dit keer waren er 45 deelnemers een leuke groep daar doe je het weer voor. Het was de 22e tocht en langzamerhand wordt het steeds moeilijker om leuke weggetjes te vinden. Maar de deelnemers komen enthousiast terug en daar doe je het dan toch voor.
De rest van de dagen ben ik wezen lopen met Gemma als voorbereiding op de 4 daagse. We deden mee aan de Drentse Wandel 4 Daagse. We hebben daar 4 keer 20 kilometer gelopen en dat gaat prima. OK stelt nog niks voor, 4 keer 40 wordt toch wel even doorbijten. Maar we hebben nog 2 maand voor de boeg om te trainen en volgens mij moet het prima lukken.
Een paar dagen ben ik te volgen geweest met de trackr tool op mijn mobiel, handig voor Aukje thuis. Het is te zien via www.janhut.com Als we Nijmegen gaan lopen ben ik van plan voor het thuisfront dat helemaal operationeel te hebben. Alleen op dit moment is mijn accu snel leeg en als ik een telefoongesprek voer gaat het nog niet altijd vlekkeloos. Langzamerhand overwin ik wat de schroom om te roepen wat ik doe en waar ik ben. Want wie is daar in geïnteresseerd? Misschien een mooie brug naar twitter, ik heb het er wel een eerder over gehad. De internet toepassing waar je om de zoveel tijd in plaatst waar je bent of wat je doet. Voor buitenstaanders een rare manier van doen. Maar twitteren is engels voor kwetteren. Heel toepasselijk als je net 4 dagen in de Drentse bossen hebt gelopen.
De laatste dagen was het wel vermakelijk om te zien hoe Ritzo ten Cate (ik volg hem op twitter) de aanvaring kreeg met de afdeling communicatie van de RUG. Ritzo is bezig met een Minor studie “ondernemen” op te zetten en had daarvoor de titel/site www.ondernemenopjeRUG.nl voor bedacht. Heerlijk dubbelzinnig. Na een week kwam de afdeling communicatie erachter en de site moest de lucht uit.
Het leuke is dat je aan kon zien komen, Ritzo riep van iedere stap op twitter wat er gebeurde. Op 28 april meldde hij: Hoofd Communicatie van de RuG bemoeit zich dus ZELF met dit soort klusjes. En wel ’s avonds om 2100hr! wat een arbeids ethos! jiha! De vraag is natuurlijk of het hoofd communicatie ook iets met twitter doet en Ritzo volgt.
Volgens mij stond het zaterdag pas bij ons het Dagblad maar dat was de editie West. Er is iets online aan de hand waar iemand die niet twittert zich weinig bij kan voorstellen. Met plaxo puls, twitter en allerlei andere varianten delen mensen op een totaal andere wijze informatie. Wat dat betreft stond er in de afgelopen week wel een teleurstellend stuk in de Elsevier. Een beetje werd er gesuggereerd dat twitter E-mail zou kunnen vervangen, dat dat nog niet zo is, komt door het kleine aantal gebruikers volgens de schrijver. Daarmee zit de schrijver er helemaal naast volgens mij. Twitter is totaal iets anders dan mail. Een mooie aanvulling en misschien wel krachtiger maar totaal iets anders. Terwijl ik dit zo schrijf hoor ik de volgens bij ons in de bomen kwetteren. waarom zouden ze dat doen?
Het loopt weer tegen Koninginnedag en de lintjesregen is weer neergedaald. Ieder jaar worden mensen weer in het zonnetje gezet voor hun bewezen diensten. Een prachtig mooi iets want zeker in de lagere gangen zie je mensen die soms al jaren lang belangeloos zich inzetten voor allerlei vrijwilligerswerk. Hoe hoger je komt des te minder waarde er voor mijn gevoel er in dat lintje zit. Ministers, burgemeesters, ambtenaren die het 40 jaar hebben volgehouden, zangers of andere bekendheden. De laatsten hebben vaak al lang in de schijnwerpers gestaan. Voor mijn gevoel hebben die voldoende beloning gehad. Vaak maken ze zich ook op een andere manier verdienstelijk voor de maatschappij maar heel erg van onder de indruk ben ik niet. Maar misschien heb ik het beeld niet compleet.
Nu is een van de leuke dingen dat je niet een lintje voor jezelf kan aanvragen. Dat moet door andere gebeuren en er is een goede screening of de persoon wel zo’n bijdrage aan de maatschappij heeft geleverd.
Nu is er online ook iets aan de gang met online reputatie. Je kunt anderen vagen wat ze van je vinden: “ik vind je lief hoe vind je mij?”. Er zijn sites waar je mensen kan uitnodigen iets over je te zeggen. www.naymz.com is zo’n site. Ik ben gisteren even bezig geweest, mij aangemeld en mensen uitgenodigd te reageren. Mijn excuses aan mensen die zo’n verzoek hebben gekregen. Achteraf voelt het niet goed.
Nu besefte ik me opeens dat het vragen naar reacties van anderen ongeveer hetzelfde is als vragen om een lintje. Eigenlijk zou er een mogelijkheid moeten zijn om mensen spontaan voor te dragen. Nou misschien wel met wat hulp maar dan niet de hulp van jezelf. Nu is het ook wel zo dat als je je aanmeldt bij www.naymz.com en er voor betaalt, je ook nog een hogere google ranking krijgt. In ieder geval boevenaan bij de zoekresultaten.
Het blijft lastig om een balans te vinden tussen gewoon je werk doen, er over vertellen, er over schreeuwen en zwaar overdrijven. Als ondernemer geef ik regelmatig presentaties over “het nieuwe werken”. Ook wel onder de titel web 2.0. Dus moet ik ook vindbaar zijn en van alles proberen anders ben ik niet geloofwaardig. Er is een uitdrukking “Be good and tell it”. Ik dacht dat het gebruikt werd in het engels maar als ik er op google kom ik alleen maar Nederlandse pagina’s tegen. Maar het geeft wel de strekking van deze blog weer.
Het wachten is op een site waar ik gewoon mensen een compliment kan geven zonder dat ze er om vragen of er iets voor terug verwachten. Misschien een leuk idee om er gewoon mee te beginnen.