Blog van Jan Hut

Vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de demonstratie van Paro het knuffelzeehondje waarmee  in de zorg onderzocht gaat worden of het mensen met [[wikipedia:nl:Dementie]] helpt. Er zijn er wereldwijd een paar duizend Paro’s verkocht en zoals de uitvinder aangaf meer als de helft als speelgoed.

Maar mevr. Lone Gaedt van het DTI uit Denemarken gaf een mooie betrokken presentatie waarom ze erg onder de indruk is van de inzet als voorwerp in een therapie. Allereerst zag ze er ook weinig heil in want zorg hoort toch te komen van mensen. Maar ze ging er anders over denken tot ze geconfronteerd werd met de cijfers over de demografische ontwikkelingen. Toen zag ze dat zorg door mensenhanden schaars goed wordt op den duur.

In Nederland krijgen we dat probleem ook.En in sommige gebieden wordt dat een echt probleem. Als de trend zich zo doorzet is over een aantal jaren 80% van de beroepsbevolking in Oost Groningen werkzaam in de zorg. In ander delen van het land is het iets gunstiger maar Oost Groningen is een redelijke afspiegeling van heel veel Europese gebieden.Dit had ik wel eens eerder gehoord en het plaatje hieronder over de Grijze Druk geeft dat op zich ook goed  weer

Het grootste probleem is hoe deze problematiek bespreekbaar wordt gemaakt in de maatschappij. Misschien is het wel illustratief dat ik niet een filmpje kon vinden over een demente bejaarde die met Paro speelt. Dat soort dingen laat je niet eenvoudig zien. Maar tijdens de bijeenkomst waren er wel een aantal en ik vond dat zeer verhelderend en herkenbaar.

Inmiddels ben ik wel op een filmpje gestuit deze werd ook vertoond tijdens de bijeenkomst: 

 Vooral het verschil in opnames van de situatie voordat Paro wordt gebruikt. Oudere mensen die voor zich uit zitten te staren of daar waar ze aan het aaien zijn met Paro en tegen hem praten, Dat was ook de conclusie van de mevrouw uit Denemarken, oudere mensen beginnen weer te praten, geuiken weer meer woorden en nog veel belangrijker hun ogen beginnen weer te stralen. Blijkbaar kunnen we geweld en mishandeling wel laten zien maar een demente oudere stoppen we letterlijk en figuurlijk weg.

Hoe Paro ook in Nederland aanslaat is te lezen in het artikel waarin te lezen valt dat ze ook in Osdorp erg onder de indruk waren van Paro.

RTV noord was er om opnames te maken. Het blijft erg oppervlakkig. Hij is wel lief, ik zou er zelf ook wel een willen hebben, Hoe komt het dat hij zo vertederend is. Ook waren er een hoop heren in pakken die er gelijk aan zaten te rekenen: wat kost het? Welke besparing kunnen we er mee behalen. Het businessmodel is volgens hen eenvoudig sluitend te krijgen. De marktwerking is met de komst van de pakken ook in de zorg doorgedrongen. En gelijk gaat het niet meer over het echte probleem.

Ik was vooral geinspireerd door de mevrouw uit Denemarken: de presentatie was hortend, filmpjes starten niet meteen, soms las ze de lappen tekst letterlijk van de sheet. Maar wat een betrokken verhaal.

Maar ook een compliment aan Jan Cooijmans, hij maakt zich toch maar sterk voor dit soort dingen. Er blijft nog een wereld te winnen over Dementie

Er was gisteren een bijeenkomst van ondernemers onder de naam Groninc. Een groep MKB-ers en ZZP-ers die deze keer bijeenkwamen onder de titel tegenwind. Het was een zeer open bijeenkomst waar we met elkaar de zorgen konden delen. Veel bedrijven ondervinden tegenwind, zware tegenwind of zoals een iemand het noemde "windstilte". Een kennis van me heeft als spreuk: "It’s not the gails but the setting of the sails". Vij vertaald: "Niet de storm maar de stand van de zeilen is bepalend".

Nu stormt het wel heel erg bij het dagblad. Die trouwens vanmorgen weer trouw in de bus zat. Niks mis mee. Hij voelde ook wel aardig dik aan maar 4 katernen heet dat volgens mij. Hoofdblad, Regiodeel (daar heb ik al voldoende over geschreven), sport en de economie pagina’s. Maar even met een andere bril gekeken naar het dagblad, er stonden maar 9 advertenties in. (natuurlijk heb ik de advertenties van het dagblad zelf en de advertenties van de evenementen die het dagblad sponsort er uit gelaten’.  

Het viel me gistermorgen op dat het dagblad zo dun was. 2 katernen maar. Toen ik vanmorgen nog even de krant van gisteren er bij pakte en de advertenties erin telde kwam ik maar tot 4. Die 4 vullen met elkaar nog geen halve pagina. Ook toen weer veel reclame van het Dagblad zelf, wat mededelingen van de overheid. Het begint langzamerhand de bodem te bereiken. Nog even gekeken op de site en ja daar was de storende grijze balk weer te teken dat geen betaalde banners meer zijn. Slordig dat die dan niet wegvalt. OK even zijn ze er weer, )een banner voor het dagblad zelf)

De oplossing voor het dagblad? Op zich simpel. Luisteren naar de klanten. Het bankwezen heeft het ook meegekregen. (las ik vandaag in het Dagblad) Want het gaat gewoon om de klanten. Dat zijn deels de lezers en deels de adverteerders. Inmiddels ken ik maar weinig bedrijven meer die graag adverteren in het DvhN omdat de boodschap die ze brengen niet past bij wat bedrijven willen horen. Ok de kwestie van journalistieke vrijheid, een groot goed, het hoogste goed en als je daar aan vasthoud zie je dus waar dat toe leid, geen lezers.

De online edities schieten als paddenstoelen uit de grond. Krant 7 is daar een van maar er zijn meer. Even gekeken maar het dagblad doet daar niet aan mee. Raar want ze hebben dat nieuws wel gewoon in huis. Gaan ze aan de slag met TV. Ik geloof dat ik daar niks over hoef te zeggen iedereen kan dat zelf wel invullen. De huis aan huis bladen blijven maar dikker worden bij ons in de buurt en de artikelen op de lokale sites komen ook steeds meer en meer. Storm bij het dagblad: tijd voor het aanpassen van de stand van de zeilen. Met veel wind is er prima te zeilen maar niet met de verkeerde stand van de zeilen.

Of ik dit uit mijn duim zuig? Nou nee want in de Wall Street Journal is er een dergelijk advies van Google richting dagbladen te lezen.

Een deel van de optredende groepen

Soms kom je in een wereld waar je eigenlijk het bestaan wel weet maar nooit echt mee in aanraking bent geweest. Voetballen was voor mij zo iets. Natuurlijk wist ik het bestaan en volgde ook op afstand de landelijke competities. Maar echt langs de lijn had ik nog nooit gestaan tot onze zoon ging voetballen. Sinds die tijd ben ik regelmatig te vinden langs de lijn. Niet dat het zo geweldig gaat bij ons op het dorp. Ze spelen in de laagste klasse, Wel ergens bovenaan maar er is nog een wereld te winnen voor ze. Maar de spanning is er niet minder om.

Afgelopen weekend waren we te vinden bij de hobby van onze dochter. Colorguard. De finales waren in Eindhoven. Het was een lange dag 9 uur begonnen de eersten en het festijn eindigde om 23.00 uur. We hebben tientallen optredens gezien en ik had de camera bij me maar helaas mocht ik geen opnames maken. Er zijn CD’s te koop. De top van Nedeland was aanwezig en 2 teams zijn ondertussen onderweg naar Amerika voor de wereldkampioenschappen.

In het verleden was ik wel vaker geweest bij twirl wedstrijden maar CGN (ColorGuard Nederland) is toch een wereld op zich. Geweldig hoe dit evenement was georganiseerd. Als je daar even bij stil staat zijn er nog zo veel werelden waar ik geen aansluiting bij heb: hockey, basketbal, paarden dingen, schermen, parashutespringen, waterpolo en noem maar op. Overal zijn er mensen die ergens passie voor bezitten. Het was leuk om even in de wereld van Colorguard te zijn.

Humor kan je het dagblad van het noorden niet ontzeggen. Vorige week zaterdag hadden ze een storing en werd de krant veel te laat bezorgd en in sommige gevallen kwam hij pas op maandag. Een week later komt de hoofdredacteur Pieter Sijpersma er op terug. Hij trekt in een veel te uitleggerig stuk het boete kleed aan onder de titel "Zwarte Zaterdag"  Ik herken dat wel. Als chef van een klachtenafdeling die de overgang van een monopolistisch bedrijf  naar een klantgerichte organisatie heeft meegemaakt kwam ik dat ook tegen. Ik zie het dagblad als monopolist op het gebied van regionieuws. Ze hebben de grootste moeite om de slag naar klantgericht bedrijf te maken. Ik heb inmiddels een aantal keren contact gehad met medewerkers van de krant. Dat valt niet mee want ze zijn erg gesloten als het gaat over het dagblad zelf. Ik heb 2 weken geleden een mail gestuurd naar dezelfde Pieter Sijpersma naar aanleiding van zijn hoofdredactioneel stuk "snel en langzaam" dat ze in zijn ogen toch goed bezig waren met Internet.

Nou daar valt nog wel het nodige over te zeggen. Inmiddels is de zoekfunctionaliteit wel weer op orde maar die heeft maanden niet gewerkt en storende grijze balken bovenin zijn nu weer vervangen door banners. Maar voor de rest blijft de site rammelen. Een van de medewerkers van de NDC groep zei eens; misschien wordt het tijd dat we weer eens naar de site kijken. Mooier is  het niet uit te drukken. De site is er voor erbij. Het is dus ook geen wonder dat niemand bij het dagblad maar op het idee kwam om even op de site te vermelden dat er een storing was bij het drukken. Over snel en langzaam gesproken.

Gelukkig hebben ze het licht gezien. Er stonden 3 bonnen onder het stuk. Het is nu goed geregeld. Bij een volgende storing kunnen we met die bon naar….? Voor mij is dat minstens 10 kilometer rijden. Trots kom ik met mijn bon bij de winkel om daar te horen dat er een storing was bij het NDC. En dat er geen krant is bezorgd. Trots omdat ik al die tijd keurig de bon heb bewaard in het geval van een calamiteit. En ik mag dus 10 kilometer terug. Zonder krant want er was een storing.  Er is één bon voor de maandag of vrijdag één voor dinsdag, woensdag of donderdag en één voor zaterdag. Waarom niet gewoon één bon voor alle dagen? Ik denk dat ze met veel plezier deze actie bedacht hebben maar het is volstrekte onzin in mijn optiek. Sterker nog mijn eerste reaktie was: krijgen we dit vaker dan?

Maar het positieve is dat Pieter Sijpersma het boetekleed aantrekt. Het is gewoon een fase van klantgericht worden. Ik kan hem de volgende fase wel schilderen. Maar waarschijnlijk is daar nog wel een zwarte zaterdag voor nodig.

Ik had me heilig voorgenomen niet weer over het dagblad te schrijven maar ik betaal 258 euro per jaar voor het Dagblad van het Noorden. Daarmee is het naast alle vaste lasten en vervoer een van de de grootste periodieke uitgaven van ons gezin. Ik heb geprobeerd het dagblad op een andere manier te bereiken. Er wordt niet teruggebeld, mail wordt niet beantwoord. Ik wil het wel graag ergens kwijt dus dan toch maar weer er over geschreven. Mijn voornemen laat ik maar schieten, dat gebeurd wel meer met goede voornemens.

De Cebit reis van het ICT Platform zit er weer op. Dit jaar werd de reis net als vorig jaar georganiseerd samen met deNetwerkbus

Het was de 6e keer dat we de Cebit bezochten en in de media was te lezen dat er in 2009 25% mindere stands waren. Dat was ook wel te merken maar het blijft dan toch nog een gigantische onderneming om alles te zien. De bedrijven uit het oosten waren er nog wel maar inmiddels minder massaal. Dus minder spulletjes gadges en hardware.
Een aantal telecom leveranciers lieten nu ook verstek gaan. Maar zoals gezegd er is meer dan voldoende te zijn. Over de 30 kilometer aan gangpad dus moet je van goedehuizen komen om dat allemaal af te lopen en dan ook nog zo nu en dan ergens stoppen om informatie in te winnen.

Groot aangekondigd was Green IT meaar om eerlijk te zijn bleef dit vaak op conceptueel niveau hangen. Maar het is duidelijk dat al die IT in de toekomst wel energie zuiniger moeten gaan worden.

We waren uitgenodigd om op zaterdag langs te komen op de stand van OFFIS uit Oldenburg. Daar kregen we een demonstratie van hun flying robot. Ze hadden een quadrocopter. Een helicopter met 4 eiken die atonoom kan vliegen. Je stelt het apparaat in opp een bepaalde positie en hoogte en het vliegt daar naar toe en blijft dan hangen met een precicie van 1 vierkante meter. Dat kan hij doen zelfs met een windkracht 6. Matthias was weer als vanouds op dreef om er over te vertellen. Het zou leuk zijn om de demonstratie ook eens in Groningen te laten zien. We hebben er al een aantl leuke toepassingen voor. De Quadrocopter kan een gewicht verplaatsen van maximaal 1 kilogram en het kan een half uur in de lucht verblijven. Zoals het nu lijkt zit ik over 2 weken in Oldenburg om eens door te praten over de toepassingsmogelijkheden. Koos Boertjens maakte een leuke opname van de demonstratie. De foto’s van Koos zijn te zien door op het kleine fotootje te klikken.

Flying Robots from Koos Boertjens on Vimeo.
Traditie getrouw was een groot deel van de groep tot slot te vinden in de Bierstube. Wat mij betreft blijft de CeBIT de komende jaren in mijn agenda staan en de samenwerking met de netwerkbus bevalt uitstekend, prima verzorgd. 

Soms is het tijden rustig en dan opeens krijg je uit een aantal hoeken weer nieuwe dingen op internet aangereikt. De afgelopen week ging er weer een wereld voor me open. Allereerst kreeg ik de nieuwe Picasa onder ogen en het wordt steeds mooier en gebruikers vriendelijker. Steeds meer kan je online vinden en steeds minder hoef je het op je PC te hebben. Dat heeft natuurlijk wel nadelen want des te meer je online hebt des te minder je het echt in handen hebt. Picasa is fantastisch maar er komen steeds meer foto´s online en steeds minder op papier. Picasa eet tegenwoordig ook video´s. Uploaden naar Youtube is maar een muisklik.

Mijn broer stuurde een link naar www.watwaswaar.nl en dat is genieten. Kaarten van vroeger die over een nieuwe kaart liggen. Prachtig want een kennis van me heeft net een boek geschreven over het gebied waar ik mijn hele leven al woon en op dat hele kleine stukje wereld van hooguit 3 bij 3 kilometer zijn bijzonder leuke dingen te zien.

Het roze gebied is voornamelijk heide en woeste grond, het de groene delen waren rond 1850 ontgonnen. Bijzonder mooi is ook linksboven het Nanninga´s Bosch dat rond 1850 dus een meer was, het Bolmeer. In dat gebied ben ik opgegroeid. Ik had het wel van die kennis gehoord dat er vroeger een meer was geweest. Maar prachtig om te zien dat het duidelijk op de kaart staat. Rechts ervan is nu een plas (een [[wikipedia:nl:pingoruïne]]) met de naam Bolmeer maar historisch gezien klopt dat dus niet.

Wat helemaal mooi is dat op ons erf waar we vroeger als kind speelden een woning heeft gestaan. Recentelijk las ik het maar nu is het ook duidelijk op de kaart te zien. Het gebied kent weinig geheimen voor me zou je zeggen tenminste als je er ruim 50 jaar hebt gewoond. Opeens komen er allerlei vragen en verrassingen naar boven, tijden vervagen. Als je beseft wat er door de loop van de jaren op ruim een vierkant kilometer is gebeurd. Wat moet er zich dan in een stad hebben afgespeeld.

Oh ja enog iets vermeldenswaardig. Onder in het midden is Breemen te zien. Een majestieuze boerderij die je nergens in het zuiderlijk Westerkwartier tegen komt. Het was van de heer MAD Bakker, burgemeester uit Uithuizen. Hij liet de boerderij zetten en liet het laatste veengebied ontginnen. Hij was een rijk man maar verloor in de crisis van 1929 zijn hele vermogen. De oudere dorpsbewoners weten het nog goed te herinneren.

Soms heb je van die woorden waar je een poos naar kunt kijken en waarvan je niet direct door hebt waar het voor staat. Zo stuitte ik bij het kijken van een opname bij TED op het woord Virtue. Barak Obama schijnt het woord een paar keer gebruikt te hebben. Bij het zien van de presentatie van Barry Schwartz werd me duidelijk dat er echt een andere wind waait in de Verenigde Staten. De presentatie maakt ook duidelijk hoe zaken gigantisch door kunnen schieten. Barry haalt het voorbeeld aan van scholen in Amerika volgens een strak draaiboek kinderen leren lezen. Als je het leest bekuipt je het gevoel dat dit niet goed kan gaan. In heel Amerika wordt op dezelfde dag hetzelfde onderwerp in de klas behandeld. Zijn voorbeeld gaat in op het leren van de letter B. Vandaag is het woord Bad aan de beurt.  Je vraagt je af waar de inbreng van de onderwijzer blijft. Ik ben benieuwd of we in Nederland ook dergelijke gedetailleerde instructieboeken voor de onderwijzers hebben.

Het verhaal van Barry gaat over de oorzaak van de crisis. We zijn gestopt verstandig te zijn. Heel veel zaken hebben we vastgelegd in regels. Maar echte vakmensen weten juist wanneer ze de regels niet toe moeten passen omdat die niet van toepassing zijn. En hij laat ook geen spaan heel van bonussen. Een mooie presentatie en volgens mij de spijker op z’n kop.

Maar ja ik bleef nog wel zitten me het woord Virtue. Nu blijkt dat "[[wikipedia:nl:Deugd]]" te zijn een mooi ouderwets woord.

Ik ben natuurlijk dan altijd opzoek naar een plaatje bij een Blog. Bij "Deugd" en "Virtue" kom ik ook allerlei plaatjes van breiwerken tegen. Echt een relatie kan ik niet vinden maar blijkbaar wordt deugd in verband gebracht met breinen en haken. Op zich zoek ik nog wel gebeide sokken want die heb ik het liefst aan in mijn klompen.  

Wie weet moet ik weer een moestuin thuis beginnen want volgens mij zijn we voorlopig niet uit de crisis want voor de groot zakelijke wereld weer deugd zijn we jaren verder. Daar heb ik er net even te lang voor rondgelopen. Misschien een mooi moment te beginnen met een serie over de misstanden die ik in mijn loopbaan ben tegengekomen. Dingen waar je als medewerker niet over praat maar waar Barry (en met hem, Obama) op doelt.

Elsevier heeft deze week een artikel over Linkedin. Inmiddels 1 miljoen Nederlanders zijn er te vinden volgens Elsevier. Dat begint ergens op te lijken.
Natuurlijk ben ik er ook te vinden. Dat is van de laatste jaren want ik had eigenlijk ingezet op Xing (open BC), dat is de Duitse variant. Ik vond Xing net iets beter en gebruiksvriendelijker. Ik heb er nog steeds een betaald account. Maar zoals zo vaak wordt niet altijd de kwalitatief beste ook marktleider. Dus langzamerhand ben ik toch over gegaan naar Linkedin. Op een gegeven moment kreeg ik zoveel aanvragen dat ik het niet meer kon negeren. In het begin nam ik de meeste uitnodigingen aan maar langzamerhand ben ik wat aan het opschonen. De eerst 50 zijn al weer verwijderd. Niet omdat het geen boeiende mensen zijn maar gewoon omdat ik me niet meer goed kan herinneren wie de persoon in kwestie is of waar ik hem of haar heb ontmoet.

Het criterium wat ik hanteer is dat ik me de persoon voor de geest kan halen en dat we elkaar eens gesproken moeten hebben. En dan nog kan het zijn dat ik iemand niet toevoeg. En dat is dan gewoon een gevoelskwestie. Waarom klets je nu eenmaal bij een bijeenkomst met iemand? Toeval en intuitie. Zo zie ik Linkedin ook.

De afgelopen weken ook weer een paar leuke gesprekken gehad die tot stand zijn gekomen door Linked in. Een ervan was wel erg leuk en krijgt ook vast wel een vervolg. Gewoon omdat we samen met ons eigen bedrijf bezig zijn en een beetje hetzelfde tegen de wereld aan kijken. Gewoon even bijkletsen, de vervanger van de koffieautomaat toen ik nog werkte in loondienst.

De "echte leven" variant was gisteren weer het ICT Cafe. Altijd een grote pret om er te zijn. Maar het is toch anders. Heee hallo, leuk om je te zien. Hoe gaat het ermee? Super natuurlijk. We moeten elkaar binnenkort weer even opzoeken. En dat komt er ook vaak wel van. Natuurlijk komt ook daar van alles voorbij, zakelijk, persoonlijk, herinneringen en woeste plannen.

Vaak zijn het erg leuke gesprekken maar voor een verdieping ben ik liever in een andere omgeving. Het was gisteren drukker dan ik het ooit heb meegemaakt bij het ICT Cafe. Blijkbaar zoekt men in wat mindere tijden elkaar op. Een tip die ik mensen altijd geef. Als je dan toch niks te doen hebt doe het dan niet thuis of achter je bureau. Ga op zoek naar mensen, haak aan bij Netwerken. Linked in is een mooi eerste stap, het ICT cafe of het ICT Platform ook leuke. Allen zijn ze zeer waardevol in deze wat mindere tijden.

Een andere mooie gelegenheid van netwerken is tijdens de Busreis van het ICT Platform samen met de Netwerkbus naar de CeBIT. We bezoeken dit jaar voor de 6e keer het grootste ICT event van de wereld. De eendaagse gaat op 6 maart en de 2daagse is gepland op 6 en 7 maart. Voor de kosten hoef je het niet te laten. De eendaagse kost 40 Euro inclusief busreis en entree.
De tweedaagse kost 60 Euro, inclusief busreis, entree en overnachting. Ik ga zeker.

Na een poosje over de lokale media nu maar weer eens over ICT. Ik kreeg vandaag Computable in de bus een vakblad voor ICT-ers en ik lees daarin altijd met veel genoegen de collumn van Jacob Spoelstra. Hij is ICT-er en stand up comedian. Hij neemt het spotje van Logica op de hak. Die hebben een spotje gemaakt waarin ze tegen de klant en strijde trekken ehm, tegen projecten. 
[youtube vv07x66wZcE]
Nou ja je krijgt wel bepaald personeel op deze manier. Want niet iedereen voelt zich geroepen om duurzame Business Value te creeren. Nu is volgens Logica het spotje niet bedoeld om te werven maar om bekendheid te generen onder ict-managers. Toch raar dat het spotje dan wel onder www.logica.nl/carriere te vinden is.

Jacob sluit af met de opmerking dat het vervolg natuurlijk een spotje wordt met een andere scene uit Braveheart waar de krijgers hun blote kont tonen aan de tegenstanders. Want als je dan toch aan je klanten wilt uitleggen wat je doet is dit een mooie scène.

Wat dat betreft lijken grote ICT bedrijven misschien wel op grote financiele instellingen. Het grote verschil is dat er nog heel veel middelgrote en kleine bedrijven in de ICT zijn. In de financiele wereld zijn die er nauwelijks meer. Ergens zag ik een documentaire waar iemand suggereerde dat eerst de grote financiele bolwerken afgebroken moeten worden tot een iets overzichtelijk formaat. Tot die tijd zullen er injecties in moeten want zelf zullen die bedrijven niet in staat zijn zich te genezen. Natuurlijk kan ik dat niet overzien maar mijn gevoel zegt dat er wel eens een kern van waarheid in kan zitten.

OK genoeg geschreven op ten strijde tegen de klanten eh projecten op zoek naar Business Value.

De wereld is plat aan het worden. Nieuws bereikt in no time alle uithoeken van de wereld en vanuit alle hoeken van de wereld kan je contact houden met de rest. Waar in het verleden dure telefoon verbindingen of satellietverbindingen nodig waren, kan het tegenwoordig met een mobieltje en internet.

Voor veel mensen houdt dit in dat ze zich steeds meer en meer terugtrekken op hun eigen stukje privé. Het is te merken bij ons het dorp waar nog wel veel saamhorigheid is maar ook steeds meer en meer mensen komen die er komen voor de rust. Ze willen eigenlijk weinig met het dorp zelf van doen willen hebben. Dat is natuurlijk ieders goed recht maar aan de andere kant is er wel zo iets als inburgeren ook in een dorp. De noaberplicht is allang niet meer zo gewoon als het altijd was.

Toch geldt ook hier wel een vorm van Maatschappelijk Verantwoord Omgaan met de omgeving. Een beetje een vrije vertaling van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Want het gaat natuurlijk niet alleen om het ondernemen maar ook hoe je met elkaar omgaat. Vorige week gebruikte iemand de uitdrukking LVO in dit geval staat het voor Lokaal Verantwoord Ondernemen. Want natuurlijk is het goed om te denken aan milieu, het behoud van het regenwoud, of bestrijding van de armoe. Maar het gaat ook om wat je doet in je eigen omgeving. 

Leuk dat je werkt bij een global company. Veel van die bedrijven huldigden de kreet "Think Global, act Local". Nu moet ik zeggen dat act local dan vaak vertaald wordt met lokaal geld verdienen. Veel van die bedrijven heb ik nog nooit een lokale voetbalclub zien sponsoren, een museum of een school. Want ze zijn immers een Global Player.

Maar "local" is er wel een hoop te doen. In mijn kleine wereldje verbaas ik me over het werk dat er is veel verzet door de loop van de jaren. Het dorp waar ik woon (al mijn hele leven) is ontgonnen door mensenhanden. En dan nog niet eens zo lang geleden, 100 jaar. Kanalen zijn gegraven met de schop. Tegenwoordig onvoorstelbaar. Veel van die kanalen zijn ook alweer dichtgegooid vaak jaren later met vrachtauto’s en kranen. De omgeving waar ik woon heeft veel kenmerken van vroeger maar het is onvoorstelbaar dat veel van die gebieden al 2 of 3 keer op de schop zijn geweest.

Maar het kan nog gekker, bedrijven waar men 10 jaar geleden nog nooit van had gehoord komen, kopen bedrijven op. Beinvloeden soms het leven van duizenden mensen en trekken vervolgens weer weg. Ze handelen in Eikeltjes (zie ook een eerdere post).

Het is niet onvoorstelbaar dat bedrijven en mensen in de toekomst de vraag gesteld wordt: And so, my corporate company: ask not what your local community can do for you—ask what you can do for your local society. Vrij naar de inauguratie rede van JFK. Gisteren was er weer zo’n kenmerken moment in de geschiedenis van Amerika.

Gisteren was de bijeenkomst van de noordelijke perssocieteit. Burgemeester Jacques Wallage gaf zijn visie op de situatie waarin het Dagblad van het Noorden zich bevindt. Een messcherp verhaal waarin hij zijn zorg uitsprak. Gijs Lensink van het dagblad mocht hier op reageren en eigenlijk viel me dat een beetje tegen. Hij kon zich in de punten van Wallage wel vinden de enige toevoeging die hij had was dat een belangrijke bron van inkomsten niet vermeld werden: de familieberichten. Oei een teer onderwerp want als je als regio blad dat ziet als een van je belangrijkste inkomsten dan ziet het er zorgelijk uit. Met name oudere mensen lezen dit. Het gaat niet goed en er zal iets moeten gebeuren om het tij te keren. Dat is duidelijk. Ik had een knetterende discussie verwacht. Het verhaal van Wallage gaf daar alle aanleiding voor. Het enige wat knetterde was de geluidsinstallatie, die knetterde, bromde en knalde. Misschien gaf die wel het gevoel van een aantal bezoekers weer. Terug naar de inhoud: 4000 mensen zeiden vorig jaar hun abonnement op, Teruglopende advertentie opbrengsten, de "haasjes" waren wel heel erg snel verdwenen. Kortom het dagblad ligt in slecht weer.

Naast alle analyses over hoe het zo komt werd er ook gezocht naar oplossingen. Volgens Wallage zijn er 3 mogelijkheden: de charitatieve (leven van gulle gevers), de diversificatie of globaliseren (een wereldspeler worden). Logisch dat diversificatie er uit kwam toevallig het spoor waar het DvhN op zit. Een logische stap is dan kijken naar samenwerking tussen RTV Noord en het DvhN. Die suggestie werd in de uitnodiging gewekt. Of nog logischer tussen andere Noordelijke bladen en het Dagblad. Ik geloof daar niet in. Ja het kan het bedrijf NDC wel overeind houden, gesposorde bijlages over wonen uitbrengen met ondersteunende beurzen. Een radiozender exploiteren, en fitnessprogramma’s begeleiden. Maar daar heb ik natuurlijk geen dagblad voor nodig. Het gaat mij om nieuws uit de regio en daar verzaken ze . En dat is niets nieuws Catthy gaf daar gisteren al een mooie voorzet als reactie op mijn vorige posting:

Het om zeep helpen van regionaal nieuws is jaren geleden al ingezet door het dagblad.
Nadat ze de Leekster en Midweek overnamen hebben ze daar heel bewust een sterfhuisconstructie van gemaakt. Wij hebben als redactie jaren tegen gesputtert en alles op alles gezet om de Leekster Courant, de nieuwsvoorziening van het Westerkwartier , overeind te houden. Betaalde abbonnees genoeg, advertenties genoeg. Winst genoeg maar willens en wetens moesten we verdwijnen.

En dat eeuwige geneuzel over onafhankelijkheid. Het verslag van de bijeenkomst is wel erg pro dagblad. Nergens in het stukje is de zorg te lezen dat zo duidelijk aan de orde kwam. Als het over ieder ander bedrijf zou gaan weet ik wel wat de kop zou zijn: duizenden abonnees zeggen abonnement op. Of dramatische ontwikkelingen bij het Dagblad, 5 voor 12 bij de regionale bladen. Maar nee er is gewoon een kop over het innovatiefonds.

Ik stond samen nog even met Lykle de Vries na te kletsen. Ik denk dat we wel wat tips hebben voor het Dagblad. Maar tot nu toe reageren ze niet. Oh ja, mij digitale iditi krijg ik nu eindelijk na 4 maanden wel weer goed aangeleverd. Maar niemand die daar op terugkomt ik heb er wel al die tijd voor betaald.

Voor alle duidelijkheid het laatste wat ik wil is het verdwijnen van het dagblad. Dan is het wel raar om te horen dat iemand van die organisatie volkomen emotieloos zegt (naam ben ik even kwijt): Als er te weinig klanten zijn moet je stoppen.  Huh?

Even weer voldoende over het dagblad. Of ik moet van die kant al iets horen.

Vandaag had wel een bijzondere start. Ik werd net voor 6 uur wakker wakker door vreemd gerommel buiten en toen werd het stil. Dit heb ik 3 keer eerder gehoord en toen zat er al die keren een auto tegen de boom. Dus snel de kleren aan en naar buiten en ja er lag een auto op de kop in de vaart. Gelukkig niet helemaal onder water (daarvoor is het te ondiep) De bestuurder stond gelukkig ook al op de kant maar hij moest wel deels door het water.

De politie was snel ter plekke en vrij snel daarna trof ik ook Romke Notenbomer van www.112marum.nl.

Voor heel veel mensen is deze site inmiddels een zeer gewaardeerde informatiebron omdat daar informatie te vinden is die gaat over voorvallen in onze directe omgeving, Het dagblad besteed steeds minder aandacht aan onze directe omgeving en de lokale bladen komen maar een keer per weer. 112marum voorziet duidelijk in een behoefte.

Gelukkig geen persoonlijk letsel maar het was wel een bijzonder begin van de dag.

Overdag had ik wat afspraken en vanavond was er weer de jaarlijkse oploop van de nieuwjaar receptie van de Kamer van Koophandel. Deze keer in het Martiniplaza, jammer genoeg nu niet in de sfeervolle Martinikerk.

Maar het was weer ouderwets leuk. Heel veel bekenden gesproken. De diversiteit van mensen is fantastisch, van directeur tot programmeur, van wethouder of gedeputeerde,  een enkel hooggeleerde veel, heel veel veel collega ZZP-ers. Zo trof ik een kennis die gaat starten als ondernemer op het gebied van interim management. Vlak daarvoor sprak ik met Freerk hij organiseert trainingen om te leren omgaan met Open Source. (zie ook www.ostrain.nl) Het hangt al een poos in de lucht dat open source gaat aanslaan. OStrain zou qua timing wel eens goed kunnen zitten. Zo aan het begin van een nieuw  jaar was de stemming erg positief.

In meerdere opzichten een bijzonder begin.

Een jaarwisseling is altijd goed voor een stukje bezinning met terug en vooruitkijken. Ik ben de laatste tijd met mijn zoon in discussie over het doorbreken van de elektrische auto. Hij denkt dat dit nog jaren kan duren. Niet omdat het niet mogelijk zou zijn maar omdat er een zeer machtige lobby is rond het in de lucht houden van oude technieken.
Trots kwam hij met een artikel over dat de elektrische auto nog geen enkele rol van betekenis zal spelen tot 2015. Nu is dat natuurlijk dichtbij dan we vaak denken. Maar toen hij naar de bron van het verhaal keek moest hij wel lachen. Bosch: het bedrijf wat het grotendeels moet hebben van de verbrandingsmotoren.

En hoe sterk de lobby is is te zien in heel veel video’s over de elektrische auto [[wikipedia:EV1]]. Even zoeken op EV1 en dan komt al heel snel het verhaal boven van de eerste elektrische auto van GM.  Er zijn er meer dan 1000  van gemaakt maar ze zijn nooit verkocht maar via een lease constructie te beschikking gesteld. De eerste versie kwam uit in 1997. Het waren 660 stuks en ze waren uitgerust met lood accu’s. Maar de 2e versie (457 stuks) waren met NiMH cellen. De leverancier heeft ze allemaal teruggeroepen vanwege brand gevaar en sinds die tijd is het stil.

Sinds die tijd heeft de wereld niet stilgestaan. Er is veel kennis opgebouwd over nieuwe cellen. De NiMH hebben hun capaciteit minstens verviervoudigd sinds 1997 en Lithium-Ion hebben nog een betere  capaciteit gewichtverhouding. Nu begeef ik me wel op glad ijs want ik kan het niet allemaal goed overzien welke milieu belasting dat met zich mee brengt maar dit soort opslag is wel nodig om Elektrische auto’s te laten rijden.

Groot voordel is dat als de auto’s bij stilstand aan het net hangen ze ook gelijk kunnen fungeren als buffer voor grote peiken in het net. Kortom er zijn inmiddels meer krachten in het spel. En om eerlijk te zijn verwacht ik weinig van de traditionele autofabikanten. Geld voor dit soor vernieuwing hebben ze niet en zeker niet de kennis om het op een vernieuwende manier in de makt te zetten.

Ik verwacht veel meer van de kennis en ervaring die in de nieuwe economie wordt opgedaan. In het artikel wordt gesproken over het subsidieren van auto’s om het gerbuik ervan te kunnen stimuleren. Dat lijkt wel erg op het model dat gehanteerd wordt in de nieuwe economie. Mobiele leveranciers zijn er rijk mee geworden om over Google maar niet te spreken. En zover liggen die werelden nu ook weer niet uit elkaar want de atomatisering van een auto is allang geen kwestie meer van een paar chipjes inbouwen. Het zou wel eens veel harder kunnen gaan dan de traditionele wereld denkt. Natuurlijk zullen er tegenkrachten zijn maar die zullen steeds beter herkend worden door het publiek.

Wil je er meer over weten? Op wikipedia staat "who killed the electric" car, een mooi startpunt.