Het mag misschien raar klinken maar actief netwerken is niet echt mijn ding. Bij grote bijeenkomsten sta ik graag een beetje afgezonderd of bij een goede vriend of kennis en dan toch voel ik me niet altijd op mijn gemak. Toch merk ik dat als je er een keer bent je verschillende mensen even spreekt. Soms zakelijk een update, soms praten over wat er te zien is. Afgelopen vrijdag was de opening van de Beatrixhaven. Ik was daar VIP gast samen met nog een paar duizend andere VIP gasten. Ik heb een tipje van de hoed van onze koningin mogen zien en een aantal mensen gesproken. Aukje was mee dus was het echt een uitje, het voelde niet als werk. Maar natuurlijk was ik er wel voor mijn werk.
Groningen Seaports is een bijzondere organisatie. Op één of andere manier weten ze mensen te binden. Trots, dat je met ze / voor ze mag werken. Nu is het ook wel bijzonder dat wonder dat zich daar voltrekt. Toen ik in Benin in Afrika was met een groep vertelde een van de medeklussers dat hij eens in zijn eentje de trein had genomen naar Rodeschool omdat hij vroeger op de lagere school gehoord had van zijn meester dat er een spoor naar Rodeschool was aangelegd om dat gebied te ontsluiten. Hij wilde dat gebied eens met zijn eigen ogen zien en was super onder de indruk van het gebied, de openheid de rust hij kon de historie voelen. Ik kon met Rob meevoelen en hoewel ik uit een ander deel van Groningen kom voel ik me met dat gebied verwant.
Wat is dat toch een boeiend iets; groepsgevoel. Je kunt je in een een groepje van 4 hopeloos alleen voelen en blijkbaar in een groep van 2500 samen. Er lopen stadions vol rond een thema rood, een begrafenis of een optreden van een artiest. Ik kreeg via de mail een oproep van www.ted.com om op 10 mei te kijken naar Pangea Day. Regelmatige lezers weten dat ik fan ben van TED. Dus even gezocht wat [[wikipedia:Pangea]] is. (wist ik niet shame on me 🙂 ) Pangea staat voor de heelheid van de aarde, de aarde als een continent zoals het ooit was (vrij naar Jan Hut) Op Ted zijn filmpjes te zien. Vaak wetenschappelijk, soms artistiek maar altijd maatschappelijk relevant. Pangeaday stelt de vraag of met filmpjes de wereld te veranderen is. Dat belooft dus wat.
[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=JxhRukX-vAw&feature=user]
Het advies is om met een groep te kijken. Er is te zien daar waar op de wereld bijeenkomsten zijn. Het kan gaan om een huiskamer vertoning maar ook om theaters. Nederland staat er nog maar schamel op.
In Emmen kan ik ergens terecht. Ik wil wel een zaal regelen en de verbinding maar dan moeten er wel mensen zijn. Dus wie heeft iets met de wereld en wil op 10 mei meekijken naar de rest van de wereld en zich verbonden voelen?
Twijfel je nog? Het volgende filmpje geeft iets ingetogener de bedoeling aan.
[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=Pl3xHIsvF9o]
Heb je belangstelling dan kan je hieronder reageren.
De afgelopen week was er in het kader van de branche weken de ICT arbeidsmarkt georganiseerd door het CWI en het ICT platform. Dit hadden we al langer op het verlanglijstje staan. Uiteindelijk is het CWI door de loop van de jaren een partner geweest van het ICT platform. Ik kon slecht inschatten wat de belangstelling zou zijn. Er waren 15 bedrijven die zich hadden aangemeld om voor het “gigantische bedrag” van € 100 een stand te hebben. Sommige bedrijven konden (of wilden) niet meedoen maar stuurden wel een recruiter die er vrij rondliep…..
Toen ik rond 4 uur aankwam was het een lekker drukke bedoening, volop gesprekken en er was een verschrikkelijk leuke sfeer. Die drukte was er al vanaf 2 uur hoorde ik. Het was dus een zeer geslaagde actie. Er was een bedrijf wat met 30 CV’s weg ging. Het blijft natuurlijk altijd de vraag hoeveel mensen echt een baan er door krijgen maar gelet op de reakties echt geslaagd.
De afgelopen week haalde mijn oude werkgever Atos Origin het Dagblad van het Noorden doordat de werknemers gingen staken voor een betere CAO. Uniek voor de IT branche stond er in het dagblad want Atos Origin schijnt het enige bedrijf te zijn met een eigen CAO. Onder de kreet “boter bij de Vis, NU” gingen mijn oud collega’s de staat op. Het was wel leuk om te zien dat het voor het gebouw plaats vond waar mijn laatste werkplek was. Eemsgolaan 5. Verder was er te lezen dat er achter de ramen van de 3e verdieping managers te zien waren (volgen de krant) die tijdens de staking ook niet al te veel 
werk verrichten. Nu is het wel erg toevallig dat het gaat om de derde verdieping waar mijn flexplek zich ergens bevond en inderdaad zat de baas van mijn baas zoals dat zo mooi heet aan de wegkant . Dus de krant is op dat punt goed ingelicht. Een beetje een wrang detail dat er juist een spandoek hangt van “Succesvol in regio Noord, gewoon een kwestie van de juiste mensen”.
Maar als de krant goed is ingelicht dan maak ik me wel zorgen want er staat te lezen dat er 1300 Noordelijke ATOS medewerkers zijn. Oei dat waren er een paar jaar geleden nog ruim 1900. Het kan zijn dat de krant mis is maar ik kan me van mijn laatste maanden herinneren dat er een groep mensen uit India rondliep. Die waren over om kennis op te doen om daarna het werk mee te nemen naar India het zogenaamde Offshoring. Even Googlen leert dat Atos Origin India vorig jaar aankondigde dat ze in India binnen 3 jaar willen groeien van 1500 naar 5000 medewerkers. En India is niet het enige land waar Atos Origin werk naar toe brengt. Volgens datzelfde artikel heeft Atos Origin ook offshore locaties in Brazilie, China en Marokko.
Ik hoop dat het dagblad het mis heeft en dat zou best kunnen want er staat in het artikel dat er 900 mensen werken voor Atos Origin in Nederland, dat zal een tikfout zijn want dat waren er tot voor kort 9000. Maar helemaal gerust ben ik er niet op.
Als je midden in het leven staat, druk bent met je baan, besef je je vaak lang niet dat er een heel andere wereld is waar je vroeger of later mee geconfronteerd wordt. De afgelopen weken kwamen wij er mee in aanraking door de ziekte en overlijden van mijn schoonvader. De wereld staat dan even stil. Weinig contacten met de buitenwereld, even alle aandacht voor de directe omgeving. Voor de zorg om een zieke. Nu was het me al vaker opgevallen dat er heel veel inefficiëntie zit in de zorg. Maar de afgelopen weken heb ik het ook wel kunnen relativeren. Mijn schoonvader moest op 1 dag in twee verschillende ziekenhuizen zijn. Bij het tweede ziekenhuizen duurde de intake best lang en er werden de zelfde vragen weer gesteld. Dat zou efficiënter kunnen. Maar aan de andere kant is zorg niet iets om efficiënt te doen. De warmte, aandacht en zorg die mijn schoonouders mochten ervaren was erg waardevol. Het aantal bezoekjes had economisch gezien gehalveerd kunnen worden maar juist in die kleine dingen zit de meerwaarde.
Ik las dat de afgelopen week Eckart Wintzen ook is overleden. Eckart was de grondlegger van BSO. Ik had hem nog graag eens ontmoet. Op mijn afscheid kreeg ik zelfs 2 exemplaren van zijn boek Eckart’s Notes. In een van de exemplaren stond voorin geschreven: Hierbij de handleiding om van je éénmanszaak een multinational te maken….. en laat een ander het dan niet verkwanselen Dat met een knipoog naar het vervolg van BSO, dat werd later Origin en dat ging later op in Atos Origin. Als je het boek leest is er van het gedachtengoed van Eckart weinig overgebleven. Eckart is later begonnen met een centrum in San Francisco met de naam Ex’pression. In 2004 mocht ik daar een bezoek aan brengen. Daarnaast was hij ook de ontwikkelaar van de Eye-catcher een video communicatie systeem waarmee je met behulp van een camera achter een spiegel het gevoel had dat iemand je in de ogen keek als je via videoconferencing contact had. Bijna echt contact. Alleen lukt het niet om de troostende aanraking op die manier over te brengen.
De zorg automatiseren hoe langer ik er over nadenk hoe bizarder het voelt.
Ik denk dat het nog maar weinig mensen, die veel met computers bezig zijn, is overkomen : bestanden kwijt geraakt. Zelf ben ik bezig met mijn 8e laptop en de vorigen zijn bijna allemaal overleden. De oorzaak is te weinig aandacht voor goed beheer of een harde schijf die crashed. Maar ook vaak leeftijd. Mijn eerste laptop kreeg ik rond 1985 en ik ben nooit anders gewent geweest data draagbaar te hebben. Toch is na zo’n crash gelijk de vraag: wat ben ik kwijt, wanneer was mijn laatste backup. Tot nu toe is mijn verlies redelijk beperkt geweest en ik heb inmiddels veel Backup CD’s. Dat levert op zich weer een probleem op, op welke backup CD staat het?
Ik kijk dus met belangstelling uit naar on-line opslag. Voorlopig laat ik al mijn mail binnen lopen bij G-mail. Op die manier raakt er geen mail meer zoek en vaak zijn gemaakte bestanden ook wel verzonden via mail dus is op die manier ook een vorm van Backup. Toch blijft de behoefte bestanden op te slaan. Nu is er al een poos de mogelijkheid voor Gdrive, een handig tooltje dat een schijf aanmaakt en de bestanden opslaat via G-mail. Ergens las ik dat het geheel niet ondersteund word door Google en in de gratis versie worden bestanden na een half jaar gewist als ze niet meer gebruikt zijn. Leuke eigenschap voor storage!
Microsoft (mijn spellingscontrole kent Microsoft niet :-)) komt ook in de lucht met online opslag onder de naam Skydrive. Ik ben er even mee aan het stoeien geweest en het valt niet mee. Het simpelweg maken van mappen en uploaden van bestanden. Meer hoeft ook eigenlijk niet maar de navigatie is nog bagger. Niet meer van deze tijd. Ik heb wel 6 Gb ter beschikking maar voordat ik die zo vol heb gemaakt. Dat moet en kan beter.
Google heeft het ook aangekondigd maar voorlopig blijft het bij Documenten, spreadsheets en presentaties en dan werkt het nog het best als het gemaakt is met de tooling van Google zelf. Andersoortige bestanden zoals PDF etc kan niet en foto’s moeten via Picasa. De komende tijd zal wel duidelijk worden waar het naar toe gaat. Voorlopig heeft Google wat mij betreft de beste papieren omdat zij het benaderen vanuit een omgeving waar delen gewoon is. Wat er natuurlijk toe moet leiden dat alles bij Google terecht komt.
Maar als gebruiker zit ik wel op zoiets te wachten, niet te duur, betrouwbaar en gebruikersvriendelijk.
De tijd van studiekeuze komt weer aan en onze dochter is al een aantal keren op bezoek geweest bij een open dag, toch blijft het moeilijk een keus te maken. Ze vind het leuk om administratief bezig te zijn, kan zich prima redden met klanten en houd van aanpakken. En m eerlijk te zijn wordt het haar ook niet gemakkelijk gemaakt. Heeft ze een richting gevonden die ze wel leuk lijkt, is er op de op de open dag een waardeloze oer saaie presentatie die gewoon afschrikt. De pret opleidingen halen alles uit de kast maar daar heeft ze niet zoveel mee. Maar er is een sterke promotie van beroepen waarin je kan schitteren. Er schijnt een toename te zijn naar exacte vakken alleen de instroom bij ICT neemt nog steeds af. Eigenlijk is het ook niet verwonderlijk want wanneer kom je nu een ICT-er in actie tegen. Op televisie zie je advocaten, modellen, acteurs etc. Ik hoorde afgelopen week dat je in je opleiding pas heel laat geconfronteerd wordt met techniek.
Ook de automatiseringsgids heeft er deze week een aantal artikelen over. De aanleiding was het afblazen van een landelijke ICT campagne. De voorpagina begint er zelfs mee en Chris Nap schrijft er als redacteur een commentaar over. Chris was ook co-auteur van het artikel op de voorkant. Raar dat hij alleen in zijn commentaar suggereert dat er geen schaarste is. Een een beetje genant voor een blad dat zegt :het enige betaalde, onafhankelijke ICT-blad (weekkrant) te zijn dat scherp volgt wat er op de Nederlandse markt gebeurt en dat tegelijkertijd de verbindende factor wil zijn voor iedereen die – in welk segment van de samenleving dan ook – zijn vak als ICT-er uitoefent. Nog raarder dat ik helemaal geen nieuwsfeed kan ontdekken. Maar ja op de voorpagina van de site van de SDU staat dat ze technische problemen hebben met de site. Daarover geen kwaad woord want dat hadden we de afgelopen weken ook bij het ICT Platform en we zijn er nog niet vrij van. Maar wij zijn een vrijwilligers organisatie wat je van de SDU niet kan zeggen.
Terug naar ICT en imago. Hoe kan het dat ICT in Groningen redelijk onzichtbaar is? Er werken over de 10.000 in de ICT in onze regio en er gebeuren erg veel leuke dingen maar toch blijft het redelijk onzichtbaar. In het verleden hadden we imago campagnes. Alleen dat was in de Dot Com periode en toen was daar veel geld voor los te krijgen . Toen hadden de commerciele bedrijven in de regio nog een regio kantoor waar ze konden beschikken over eigen marketing budgetten. Tegenwoordig zijn het allemaal fileaal bedrijven geworden. Het hoofdkantoor zit in het westen van het land. We hadden een aantal leuke bedrijven in de regio, Vertis, Wisdom / TMLC maar die zijn inmiddels ook ingelijfd bij een grotere commerciële aanbieder. VCD is al geruime tijd de grootste ICT aanbieder met het hoofdkantoor in Groningen. Maar die kunnen het niet alleen. Duizenden mensen werken bij bedrijven als Atos Origin, Ordina, Getronics, Logica en Sogeti. Prima bedrijven maar filiaal bedrijven. Het beleid en met name de marketing wordt ergens anders gedaan. Met die bedrijven gaan we de oorlog niet winnen want bij een beetje tegenslag: hup alle activteiten naar het westen halen of off shoring naar India.
Is het dan kommer en kwel? Volgens mij niet. We hebben en overkill aan ICT in de regio, veel meer dan de regio eigenlijk nodig heeft. We hebben een breed pallet aan activiteiten op ICT dienstverlening. OK we zijn mager vertegenwoordig in embedded ICT maar daarvoor kan je heel goed in Eindhoven terecht. Om het lijstje met wat we wel hebben maar eens te maken: Overheidsdienstverlening: RDW, IB groep,en semi overheid de Gasunie. De gemeente Groningen, Universiteit en Hanze Hogeschool die samen draadloos Groningen aan het opzetten zijn. Het grootste Universitair Medisch Centrum van Nederland. Ik noemde al de grote ICT aanbieders maar natuurlijk ook een hele schare aan aanbieders die een maatje kleiner zijn maar die leuke spannende dingen doen.
Zijn we anders nog in te onderscheiden? Volgens mij hebben we ook iets met zoeken en dienstverlening op internet. We hebben bedrijven als Traffic4you, Hotels.nl, de nationale vacaturebank, Relatieplanet.nl, Heeiii, Kalooga, en bellen.com. ( ik vergeet er vast enkele) En dan heb ik het natuurlijk helemaal nog niet over de aanwezigheid van Google in de regio. Het afblazen van een landelijk ICT campagne biedt volgens mij kansen om sterker op de trom te slaan. Vorige week stonden we op de CeBIT. Alle reden om volgend jaar groter uit te pakken. Al was het alleen maar om het aantal ICT studenten in Groningen een boost te geven.
Gisteren was de start van de CeBIT, de grootste ICT beurs ter wereld.Inmiddels zijn we daar een aantal keren met een bus.Eind vorig jaar kreeg ik een telefoontje of we dit jaar er ook wilden staan met het ICT Platform. Twente en Eindhoven staan er ook dus ogenblikkelijk toegehapt. Maar vervolgens moet er nog wel het een en ander geregeld worden.
Want 6 dagen van 9 tot 6 is wel een hele aanslag qua tijd. En de boodschap van het platform is dat er in Noord Nederland leuke activiteiten zijn op ICT gebied dus waarom niet die activiteiten uit te nodigen op de stand voor hun verhaal.
Dus iedere dag een andere partij voor initiatieven die het willen. Gisteren stond er een initiatief op het gebied van een slimme meter, vandaag de studenten van Kunstmatige intelligentie met een vliegende zeppelin en morgen een toepassing op het gebied van gezondheidszorg, vrijdag wireless Groningen en zaterdag met een breedbandtoepassingen.
Ook op het gebied van bezoek is er dit jaar veel in gang gezet. Morgen vertrekt er een bus met werkzoekende ICT-ers die in de bus kunnen speeddaten met bedrijven, vrijdag is er de traditionele ICT Platform bus en vrijdag / zaterdag is er een 2 daagse in samenwerking met “de netwerkbus”. In korte tijd is er een hoop in gang gezet.
Het was gisteren bijzonder leuk om te zien dat de Zeppelin van de studenten veel bekijks kreeg. De Zeppy zoals de studenten het noemen is gevuld meet helium en vervoerd een servertje met een camera en 3 propellertjes zorgen ervoor dat hij kan navigeren. Op den duur moet het uitgroeien naar een autonoom vliegende zeppelin. De eerste indruk is dat we komende jaren deze aanpak nog verder kunnen uitbouwen. Maar daar hebben we dan een heel jaar voor.
Zo vlak voor de Cebit is het even een beetje stilte voor de storm. Gisteren de ICT platformbijeenkomst. De opkomst was niet overweldigend maar dan moet je ook geen bijeenkomst plannen in de voorjaarsvakantie waarin veel mensen op de lange latten gaan staan.
Toch maar even de Weblog bijwerken want dat schiet er een beetje bij in de laatste tijd. Terwijl ik zit te tikken komt er net op de TV een reclamespotje van de belastingdienst voorbij. Een beetje met een knipoog “zo makkelijk is het nu ook weer niet” Er is veel te doen over de automatisering bij de overheid. En vooral het mislukken van projecten.
De belastingdienst had een naam van een innovatieve organisatie. Online belastingaangifte doen is een geweldige stap voorwaarts. Maar blijkbaar is het lastiger om het hele proces mee te nemen want er zijn een hele hoop aangiften niet meer beschikbaar. Het lijkt wel op de eerste jaren van E-commerce. Je kon digitaal dingen bestellen maar vervolgens werden die geprint en soms overgetikt in logistieke systemen. Een mooie webfrontend maken is wat anders dan end to end processen end to end automatiseren. Nu weet ik helemaal niet wat er bij de belastingdienst aan de hand is maar het is geen reclame voor de ICT sector. Want er wordt dan wel gesproken over de belastingdienst maar vast dat daar tientallen (misschien wel honderden) externen rondlopen. Duur betaalde krachten die een goed belegde boterham verdienen met het “oplossen” van de problemen.
En de eisen worden alleen maar hoger. De overheid wil steeds meer zaken op elkaar afstemmen. Één infrastructuur voor alle overheidszaken lijkt een logische gedachtegang. Het Sofi nummer is vervangen door het Burger Service Nummer. Voor mij lijkt het net terug in de tijd want toen ik bij KPN klantenreakties mocht werken stond een klant in allerlei systemen. Bij de commerciële afdeling als hij een huurtoestel had, bij de service afdeling als er een storing was geweest in het systeem waar de gesprekken werden geregistreerd maar natuurlijk ook het registratiesysteem voor het adres voor de aansluiting, waar moet de nota naar toe etc. Één klant stond in veel systemen. Dus kwam er een CKR nummer (Centraal Klanten Registratie nummer). Dit nummer is nooit naar klanten toe gecommuniceerd. Geen wonder dat ik er aan moest denken toen ik een poos geleden hoorde van het BSN; het Burger Service Nummer. Dit is hetzelfde nummer als het Sofinummer verwarring alom.
De overheid wil rekening rijden gaan invoeren, betalen voor wat je verrijdt. PTT (KPN) voerde jaren geleden de gespecificeerde nota in. Betalen voor wat je belt. In Groningen is nog steeds een grote groep mensen die weet hoe dat moet. Want daar werden (en deels worden) de nota’s aangemaakt. Natuurlijk hoor ik dan dat rekening rijden complexer is dan een gespecificeerde nota (hoewel ik daar nog niet van ben overtuigd).
Ik was vorig jaar in Santiago in Chili en daar hadden ze toen al 2 jaar rekening rijden.
Bij KPN werden 10 jaar geleden er al meer dan 10 miljoen Call Detail Records (CDR) per dag gemaakt, een soort bonnetjes per gesprek. Een CDR bevatte 4 onderdelen, nummer A belt met nummer B op tijdstip X met een lengte van Y. Met deze gegevens is er een gespreksnota te maken. Dan moet er natuurlijk nog wel de maandelijkse vergoeding bij, de huur van de apparatuur, servicekosten en kortingscontracten. En klaar is de nota. Met een beetje fantasie is rekening rijden niet anders. Nou ja het mag veel complexer zijn want de invoering van de gespecificeerde nota bij KPN is inmiddels 15 jaar geleden. Even rekenen leert dat 100 miljoen gesprekken per dag 365 dagen per jaar en 15 jaar hmmm wel veel.Ze zijn nog steeds de basis van de nota.
Veel van die kennis is gewoon bij ons in de regio aanwezig. Kennis van verkeer is er dus bij RDW en ook veel kennis van de betrokken ICT. Hoog tijd om dit te gaan benutten.
De afgelopen week mocht ik weer eens een datacenter bezoeken. Het blijft me verbazen hoe dat steeds meer begint te lijken op een telefooncentrale. Net nu KPN de telefooncentrales begint af te stoten.
Het datacenter dat ik bezocht had een kabel invoer wat me erg deed denken aan de kabelinvoer in een telefooncentrale alleen ging het daar in het verleden om grote pakketten kabels en tegenwoordig gaat het om een paar dunne kabeltjes ter dikte van een potlood. De noodstroomvoorziening neemt een grote plaats in. Bij telefooncentrales ging dat met batterijen en voor de grotere centrales was er een noodstroomvoorziening. Leuk om te zien hoe een onderhoudsmedewerker van het datacenter trots wist te vertellen dat het gaat om een vliegwiel wat draait en bij uitval van de stoom de motor die het vliegwiel aandrijft opeens fungeert als generator. Dat verhaal mocht ik 25 jaar geleden ook al vertellen bij een rondleiding in de tlefooncentrale aan de Reitemakersrijge. Dus wat dat betreft weinig nieuws. Toch leuk om te zien dat een techneut na 25 jaar nog steeds vol trots hetzelfde verhaal verteld.
Gisteren hadden we een presentatie over een apparaat in de meterkast die precies aan kan geven welke apparaten er aan staan zonder dat bekabeling aangelegd moet worden of extra apparaatjes bij de wandcontactdozen. Allemaal om ons bewuster te maken van ons energieverbruik. Het grote probleem van elektriciteit schijnt op dit moment de gepiektheid te zijn. Juist de wind energie schijnt een van de veroorzakers te zijn. Een mooi voorbeeld is op dit moment in de Eemshaven. Daar worden op dit moment zware windturbines gebouwd. (met een ashoogte van over de 100 meter). Als het gaat waaien wordt die energie het net op gestuurd. Dan moet er binnen korte tijd een traditionele centrale worden afgeschakeld. (kan binnen 10 minuten gaan om grote vermogens). Gaat het te hard waaien dan worden de windmolens afgeschakeld en moeten er dus weer centrales bij geschakeld worden. Vreemd om te zien dat er in de Eemshaven op de moment de fundamenten van windturbines afgebroken worden om plaats te maken voor beter fundamenten terwijl de oude fundamenten er al niet om logen.
De Cebit werpt zijn schaduw vooruit. Dit jaar dus met een stand op het Nederlands Paviljoen. We hebben voldoende belangstelling om de stand met bedrijven te vullen. Er wordt nog een stand ingevuld door Kalooga uit Groningen. Op donderdag gaat er een bus werkzoekende ICT-ers, op vrijdag is de traditionele ICT Platform bus en op vrijdag en zaterdag is er een 2 daagse met Overnachting voor het belachelijke bedrag van € 30,- en daarnaast is er ook een 2 daagse busreis die georganiseerd wordt door Syntens op donderdag en vrijdag dus komt er een echte stroom met mensen naar Hannover van 4 tot 9 maart.
Maar eerst hebben we op 28 februari de platformbijeenkomst die in het teken staat van de Cebit en CA-Cert.
Ooit in verleden werkte ik voor het staatsbedrijf der PTT, bij de telefoondienst. Wat me nog erg goed voor ogen staat dat we een aansluit plicht hadden. We mochten geen klanten weigeren, alleen op grond van het niet betalen van de nota mocht er een klant worden afgesloten. Het maakte niet uit waar je woonde, eventueel ver buiten de bewoonde wereld, je betaalde 220 gulden (als ik het me goed herinner) en je kreeg een aansluiting waarmee je kon bellen.
Later kregen we concurrentie, ook kabel bedrijven mochten telefonie leveren alleen kreeg KPN Telecom (inmiddels verzelfstandigd) een concessie om het telefoonnet te beheren, wel nog steeds met de aansluit plicht.
Het telefoonnet is aan het verdwijnen, langzamerhand komt er een communicatienetwerk waar telefonie een bijproduct lijkt te zijn. KPN stoot de telefooncentrales af. Het zijn gebouwtjes die overal in het land staan. Soms op hele speciale plaatsen. achter boerderijen midden in het land tussen 2 dorpjes of midden in het centrum. In totaal gaat het om 1350 gebouwen waarin een centrale staat, een accubatterij en een verdeler. De centrales worden overgenomen door actieve componenten in het netwerk en worden ondergebracht in kleinere kabelkasten. Daarvan stonden er een aantal jaren geleden 80.000 in het land. waarvan sommige erg klein. Er komen dus 3400 WDC’s las ik ergens. Het scheelt KPN een hele hoop vastgoed. Ze kunnen hierdoor beter de concurrentie de baas.
Ik ben benieuwd hoe het zit met de aansluitplicht, die zal er misschien wel blijven. Ik las ook ergens dat die moet bestaan uit een telefoonverbinding die onafhankelijk is van de elektriciteitsvoorziening. Die verplichting maakt het voor KPN wel lastig om voluit de concurrentie aan te gaan. Want juist verglazing maak apparatuur bij de klant noodzakelijk.
Die aansluit plicht maakt ook dat KPN gedwongen wordt actief te blijven in economisch oninteressante gebieden. In Noord Nederland blijft dat dus een beetje woekeren met de marktruimte, concurreren met een lokale kabelmaatschappij. De echte winst is te halen met het veel dichter bevolkte westen. Zeker in de landelijke gebieden blijft het toch een beetje dienst verlenen tegen wil en dank.Ik kreeg een leuk boekje onder ogen “het licht gezien”. Dit boekje is te downloaden en beschrijft deze problematiek uitstekend. Je ziet vaak dat er vraag bundeling projecten opgestart worden door gemeenten. Vervolgens wordt zo’n project uitbesteed aan KPN of een lokale kabelmaatschappij waardoor de gemeente nog vaster zit aan een dominante marktpartij. Die partijen zijn dus eigenaar van de infrastructuur en kunnen dus bepalen hoe die ingezet kan worden, welke diensten er over mogen en onder welke voorwaarden.
De afgelopen week mocht ik een bijeenkomst bijwonen die tot doel heeft dit proces te doorbreken. Ooit was Warffum de laatste plaats in Nederland waar het telefoonnet geautomatiseerd werd. Ik hoop dat het met breedbanddiensten we niet weer achteraan in de rij staan.
De stap naar zelfstandigheid is gezet. Sinds afgelopen vrijdag ben ik geen loonslaaf meer maar voor mezelf aan de slag. Dat klinkt stoer maar eigenlijk is het een logische stap. Sinds KPN de automatiseringsafdelingen had verkocht was ik een Atos Original. De liefde voor dat bedrijf is nooit echt tot stand gekomen. Niet zozeer dat het een slecht bedrijf is om voor te werken maar Atos Origin heeft nu eenmaal niet die relaties met alle geledingen in de maatschappij zoals KPN dat had (misschien wel heeft maar daar ben ik te lang weg bij KPN).
Doordat ik de laatste jaren actief was als voorzitter van het ICT Platform kom je veel in aanraking met overheden en dus ook de rol van ICT in de maatschappij. Om voor het grote geld complexe trajecten trajecten te doen heeft nooit mijn belangstelling gehad. Wel hoe de ICT sector in het noorden zwaar ondergewaardeerd wordt. Wel hoe je met ICT de wereld een beetje beter kan maken. Dit zijn de dingen die niet op de agenda staan van mijn laatste werkgever. Logisch dat het vroeger of later uit moest draaien op een scheiding. Op mijn afscheid een paar weken geleden mocht ik heel veel mensen ontmoeten waar ik ooit eens mee heb mogen samen werken. Het was een fantastisch leuke avond. Er waren maar een paar mensen uit de laatste fase van mijn loopbaan. Ook wel logisch want de afdeling waar ik het laatst voor heb gewerkt was er een waar collega’s gedetacheerd zaten bij klanten, vaak verspreid door het hele land. Van een team is absoluut geen sprake. Allemaal heel aardige mensen maar toch een beetje ieder voor zich hoewel er vanuit het management van alles aan gedaan wordt om binding in de groep te krijgen. Een onmogelijke opdracht in een detacheringsclub lijkt me.
Maar dat ligt nu achter me, geen collega’s meer. Dat zal ik missen want uit mijn MDI profielen blijkt dat ik erg veel waarde hecht aan persoonlijke relaties. In mijn huidige werk kom ik veel mensen tegen maar dat is toch anders dan met collega’s. De MDI profilering heeft me een hoop opgeleverd. De stap naar zelfstandigheid is er zeker gemakkelijke door geworden. Het heeft me geleerd dat juist mijn kracht zit in het werken met mensen. ICT heeft mijn belangstelling dus mijn leven gaat zich richten op hoe je met ICT mensen bij elkaar kan brengen. Ik mag me dus uitleven op mijn weblog en veel en vaak bijeenkomsten organiseren.
Greet, erg bedankt voor het MDI traject. Het heeft me een prima inzicht gegeven in welke dingen ik wel moet doen en welke juist niet. En al snel werd duidelijk dat de dingen waar ik energie van krijg niet te vinden zijn bij mijn oude baas. Gelukkig zijn er mensen die die dingen juist wel leuk vinden. Die mensen kan ik Atos Origin van harte aanbevelen: leuke collega’s en de voorwaarden zijn niet slecht. KPN en Atos Origin hebben er wel voor gezorgd dat ik nu de dingen kan doen die ik doe, en in het verleden wat ik heb mogen doen. Een heel leuke loopbaan met heel veel facetten. Van het opleidingscentrum, klantenreakties, security, recruitment en vooral de teams waarin ik heb mogen werken. Heel veel leuke warme mensen die nog lang niet van mij af zijn want op mijn afscheid bleek maar weer eens als de klik er is, is de warmte er ook gelijk weer.
Het plaatje hierboven is dan ook met een heel dikke knipoog.
Afgelopen week kreeg ik de volgende vraag gemaild door de onderwijsraad:
Wat zijn volgens u belangrijke ontwikkelingen in de
nabije toekomst (10 – 20 jaar) op het terrein van ict/ nieuwe technologie
en welke maatschappelijke impact zullen deze hebben? Wat zullen dergelijke
ontwikkelingen volgens u kunnen betekenen voor het onderwijs?
Een prima vraag natuurlijk alleen blijft voorspellen natuurlijk lastig zeker als het om de toekomst gaat op de wat langere termijn. En volgens mij gaat het niet zozeer om de technologie maar meer welke toepassingen aan zullen slaan. 20 jaar geleden kregen we te maken met de eerste PC’s en van mobiel konde we nog maar dromen een mobiel had toen het formaat en gewicht van een baksteen. Een eerste draadloos toestel was het type New York wat we thuis uit mochten proberen. Nieko was net geboren, 22 jaar gelden dus. Een bereik van 30 meter en beltijd 2 uur lood en loodzwaar.
Mijn eerste mobiele toestel was wel gelijk een GSM, digitaal, heel anders dan het analoge net. Ik moet een GSM omdat de analoge af te luisteren waren en dat kon natuurlijk niet als hoofd beveiliging. 13 jaar geleden ongeveer. Ik heb nog steeds datzelfde nummer en dat blijft ook zo.
Maar terug naar de vraag van de onderwijsraad. Want met de voorbeelden van hierboven in het achterhoofd een bijna onmogelijke vraag.
en dan stond er afgelopen week ook nog een stuk in het dagblad over het gebruik van Internet in de klas. Een citaat: Ruim driekwart van de leerlingen tussen 10 en 14 jaar wil meer internetles, 37 procent geeft aan dat ze nooit onderwezen worden over het wereldwijde web. Slechts 7 procent vindt dat ze iets van de docent kunnen leren over internet, zo blijkt uit het onderzoek.
Het lijkt er wel op dat die nieuwe ontwikkelingen volkomen langs het onderwijs gaan. Ik trof laatst een onderwijzer die trots was dat hij nog geen E-mail thuis had. Geen wonder dat maar 7% denkt iets van de docent te kunnen leren.
Het gaat dus niet om de techniek maar veel meer in hoever de (leiding van de) school openstaat voor nieuwe ontwikkelingen. Met name docenten blijken veel op routine te doen. 2 jaar geleden zag ik de opgaven van een proefwerk voor onze dochter. Dat waren nog kopieën van vragenlijsten die met een typemachine waren gemaakt. Gelukkig zijn het uitzonderingen maar het zegt iets over de bereidheid van de docent nieuwe technieken toe te passen.
Vernieuwingen in het onderwijs met nieuwe technieken komen dus pas echt op gang als de generatie Y (of generatie Einstein) voor de klas komt of misschien pas als die op posities komen waar ze invloed kunnen uitoefenen. Dan zullen ze de vaardigheid om meerdere dingen tegelijk te doen goed kunnen uitnutten en inpassen in lessen. Dan zal online samenwerken grootschalig worden toegepast, onafhankelijk van plaats (en tijd). Voorop gesteld natuurlijk dat er bij de opleiding van docenten er op die manier naar gekeken wordt. Dat zal dus ook een beetje de strekking zijn van mijn antwoord. Met natuurlijk een schets van “nieuwe” toepassingen als webloggen, microbloggen, mashups etc. Wat maakt dat er steeds beter virtueel contact gemaakt kan worden. Maar ik besef met heel goed dat het altijd een surrogaat blijft van een ontmoeting in levende lijve.
Lezen is altijd een hobby van me geweest en door de jaren heen heb ik ook veel boeken gelezen over organisatie ontwikkeling, menselijk gedrag en ontwikkelingen in de wereld. Soms worden me boeken geadviseerd, soms zie ik op internet een citaat maar ook het gewoon snuffelen in de boekhandel leidt er toe dat ik er zelden met lege handen weer weg kom.
Zo nam ik vorige week het boek No Logo mee. Ik ben pas op de helft maar het is wel een eye opener. Nu was ik natuurlijk wel op de hoogte van de macht van een merk. Dat bedrijven al lang niet meer reclame maken voor een ding maar veel meer voor het verkopen van een merk.
Uitzondering hierop lijkt wel de oer Nederlandse winkelketen Hema. Ik werd eraan herinnerd door een mailtje van een (internet) kennis uit Amerika die me wees op een wel heel leuke site van de Hema. Haar letterlijke tekst “This page is why I love the Netherlands…too cool! Um… good prices too. :-)”
Ik ben absoluut een voorstander van een betere verdeling van welvaart over de wereld. Door de wereldmerken gaan alle steden in de wereld op elkaar lijken. Mensen kopen dezelfde dingen en alles is er bij grote bedrijven op gericht het merk te promoten, vaak is het product zelf niet een te zien in de reclame. Daarom is het zo leuk te zien dat de HEMA indruk maakt in Amerika met een site die gebaseerd is op producten.
Wereldwijde merken domineren vaak het straatbeeld in de grote steden en zelfs ver daarbuiten. Zelfs in de kleinste gehuchten van Afrika is vaak wel al een Coca Cola Machine te vinden. Zodra er 24 uur elektriciteit is er ook vrij snel zo’n apparaat.
Natuurlijk gun ik ook de derde wereld welvaart maar ik gun ze geen maatschappij waar mensen schimmen of gecreëerde beelden nastreven. Er is nog zoveel werk te verzetten daar en soms tref je een voorbeeld waar het daar nog niet goed gaat maar waar dingen aan het veranderen zijn. Op TED stond er een prachtige lezing door Eleni Gabre-Madhin over de situatie in Ethiopie. Deels onthutsend over de problematiek en deels zeer inspirerend wat ze er aan gaan doen. Heel erg vanaf de bodem opbouwen. De laatste tijd kom ik er steeds meer achter dat “bottum up” erg aansluit bij mijn manier van werken. Kleinschalig en van mens tot mens.
Voor je het weet zit je weer midden in het nieuwe jaar nog zo nu en dan een nieuwjaarsreceptie en dan is het weer over tot de orde van de dag. Het ICT platform kreeg het verzoek of we dit jaar ook een stand wilden hebben op de grootste ICT beurs ter wereld de CeBIT. We konden een stand krijgen op het Nederlands plein. Voor zover ik het heb begrepen samen met Eindhoven, Twente en Amsterdam. En daar horen we ook tussen. Dus volmondig ja. Alleen dan moet er nog wel het een en ander gebeuren want we moeten dan opeens alles engelstalig hebben en wat gaan we er dan doen. Want we zijn nu al 5 keer met een bus naar de CeBit geweest maar om er een stand te bemensen is even een ander verhaal. Toch zeten we door want als er ooit een goed moment is geweest dan is het nu wel. We hadden bijna een stand gehad samen met OFFIS maar die stonden al op 3 andere plaatsen op de CeBit dus zeiden af.
We hebben dus een uitvalsbasis voor ICT bedrijven uit Groningen. Wat we kunnen doen is een overzicht van alle ICT activiteiten in Noord Nederland en dat is best veel. Lofar, Lifelines, grootschalige dataverwerking, Google rekencentra, Energy valley, de Cave, de ICT kennis van de Universiteit en om dan maar niet te spreken van landelijke spelers als hotels.nl bellen.com relatieplanet.nl traffic4U Heiiii en dat is nog maar een korte opsomming.
We hebben daar best een boodschap alleen moeten we nog wel aan de slag om het leuk te brengen. Volgende week is er een eerst bijeenkomst in Den Haag over de inrichting van het Nederlands plein.
Andere jaren gaat er een bus naar de Cebit het zou best eens kunnen dat er dit jaar op meerdere dagen mensen afreizen maar dat moeten we nog even op een rij zetten. Het jaar 2008 begint dus goed met de blik naar het oosten.
Natuurlijk heeft het met het eind van het jaar te maken. Maar de afgelopen dagen staan erg in het teken van herinneringen ophalen. De top 2000 heeft er erg mee te maken want muziek heeft een groot associatief effect. Bij veel nummers komen herinneringen boven. En natuurlijk staat deze periode vol met tradities. Voor mij betekent dat Oliebollen bakken. Ook vanmorgen stond ik om 2 uur in de nacht Oliebollen in kratten te pakken. 6000 oliebollen later kroop ik weer in bed. Door de loop van de jaren is er veel veranderd want toen toen we de bollen nog thuis op de boerderij bakten deden we daar 2 dagen over. De nieuwe ovens zijn processor bestuurd en dat houdt in dat er nauwelijks tijd is voor even rusten want de machine gaat stug door. Alle bollen egaal van kleur en even groot. De geur hangt wel de hele dag nog een beetje om me heen, toch zou ik dat stukje traditie niet willen missen.
De afgelopen dagen ben ik ook aan het opruimen geweest van spullen die ik door de loop van tijd tijdens mijn werkzame leven heb verzameld: opleidings boeken, cadeautjes als dank voor presentaties, beoordelingsformulieren, bevorderings brieven, gratificatie brieven. Mijn loopbaan trok aan me voorbij. Verschrikkelijk leuke herinneringen.
Opeens vond ik een stapeltje foto’s. Plaatjes van beurzen, het cabaret wat we opvoerden aan het begin van het jaar, foto’s van de revue die we opvoerden. Het koortje wat we hadden met kerst of het optreden bij het afscheid van een directeur.
Veel van die dingen had ik in een doos gepakt want de laatste 5 jaren had ik een Flexplek. Niet een eigen bureau maar ergens een plekje in een kantoortuin. Want dat zijn de zegeningen van de moderne tijd je hangt je Laptop aan de stroom en maakt verbinding met het netwerk en je kunt werken. Of je in Utrecht zit of Amsterdam of Groningen, de werkomgeving is overal hetzelfde. De inrichting van de gebouwen zijn ook redelijk uniform dus je hoeft nooit echt te zoeken. Het nadeel is wel dat je niet een eigen stempel kan drukken op je werkplek want ’s avond moet het weer weg zijn.
Ergens onder uit de doos kwam ik en kaart tegen met een spreuk erop. Die kaart heeft jaren op mijn kantoor gehangen: “Als je oordeelt, stop je met kijken”. De spreuk is van Wayne Dyer en werd gebruikt door Yolanda Eijgenstein in haar presentatie “the Happy Worker” die eens met veel plezier mocht horen. Sommige dingen zijn blijven actueel. Jaren nadat ik de spreuk op mijn kamer had hangen werd ik recruiter, daar geldt de spreuk zeker want bij een sollicitatie wordt vaak in de eerste minuut al een mening gevormd die vaak bepalend is.
Dat was ook de boodschap die ik haalde uit de kersttoespraak van de koningin. Je een beetje meer verdiepen in een ander. De spreuk gaat mee 2008 in, evenals de herinneringen. Er ligt weer een vol jaar voor ons om er iets moois van te maken. Laten we vooral blijven kijken!!
Kerst is voor ons altijd: veel thuis of bij familie zijn. Dit jaar is dat weinig anders. Met de familie zijn we het afgelopen weekend al op pad geweest dus was het de eerste kerstdag thuis rondhangen, TV kijken, lezen en puzzelen met dr. Denker. Voor diegenen die niet weten wat dr Denker is: een rebusachtige puzzel met 40 opdrachten. Hele families gaan er mee aan de slag en er zijn zelf internet communities gevormd rond dr. Denker. Er zijn mensen die de puzzel scannen en die plaatsen op internet voor mensen in het buitenland. Het is een traditie en rond de kerstdagen is het een veel gehoorde vraag hoever zijn jullie? Wat dat betreft kijk ik uit naar komende zondag want dan ontmoeten we de ouders van een vriendin en dan hebben we het er uitgebreid over en dan hoop ik de laatste 6 te horen.
Ook traditie is de kersttoespraak van de Koningin. Dit jaar een oproep voor respect voor andere tradities en overtuigingen en een oproep tot gemeenschapszin. Best een onderwerp om bij stil te staan want door “de gobal village” hebben we de hele wereld op de stoep staan. We doen zaken met opkomende landen waarbij er soms bizarre situaties ontstaan. Een aantal weken geleden stonden we donateurs te werven voor het Derde Wereld Fonds. Dit jaar bestaan we 25 jaar en daarom hadden we een rond reizend circus met een tentoonstelling. Bij de ingang van de gebouwen spraken we mensen aan om donateur te worden. Totdat er een groep mensen uit India binnenkwam.Zij waren hier vanwege een off-shoringstraject zoals dat zo mooi heet. Oftewel uitbesteding aan lage lonenlanden. Op een van de borden stond een project wat we gesteund hebben als Derde Wereld Fonds in India. Om eerlijk te zijn wist ik met die situatie niet goed raad.
Mijn activiteiten voor het Derde Wereld Fonds stoppen ook, je kunt alleen maar in het bestuur zitten als je werkt bij Atos Origin. Aangezien ik daar stop met werken moet ik ook stoppen met het bestuur. Dat geeft me wel ruimte om in het noorden zelf iets op te zetten. Want ik wil wel graag iets doen met de opgedane ervaring. Niet dat ik een uitgesproken mening heb. Hoe meer ik er bij betrokken werd hoe lastiger ik het vond om een eenduidig mening te hebben. Het lijkt me goed aandacht te vragen voor de problematiek in de derde wereld. Mensen betrekken en daar dingen doen lijkt me niet verkeerd. In gebieden waar kindersterfte nog 25% is moet nog veel gebeuren. Maar mensen de “zegeningen”van het westen te brengen lijkt me een stap te ver. In die gebieden waar geen TV, telefoon of internet is ogen de mensen een stuk tevredener. Het lijkt wel of met de komst van “the bold and the Beautifull” of “as the world turns” mensen alleen maar ontevredener worden. Maar wie ben ik om het de mensen te onthouden.
Wat dat betreft was het een eer om me voor het Derde Wereld Fonds in te mogen zetten. Steun aan kleine projecten waarvan we redelijk in kunnen schatten wat de impact is. Hier een waterpomp daar een EHBO post, een school of boeken. Straks in april gaat er weer een groep van 20 personen naar Nepal. Ze helpen daar een EHBO post bouwen. 20 mensen die een onvergetelijke ervaring krijgen. Ze komen anders terug.
Het bedrijf is er door de loop van de jaren ook ander tegen aan gaan kijken. Dit jaar konden we voor het eerst de waarde van ons kerstpakket (of een deel ervan) doneren aan 2 goede doelen waarvan één het Derde Wereld Fonds is. De eerste paar duizend Euro is al toegezegd. Voor veel mensen is het niet meer dan het zetten van een kruisje. Het lijkt wel op een druppel. Maar het Derde Wereld Fonds heeft als leus: “Een druppel op de goede plaats”! Dat het nog maar veel mag druppelen.
Goede feestdagen.
Het zit er weer op, we hebben de ICT platform bijeenkomsten voor 2007 jammer genoeg weer gehad. De kerstborrel was weer vanouds deze keer in wel een heel bijzondere locatie: de Martinikerk. De bijeenkomst was samen met draadloos Groningen. Er is al een poos een draadloos netwerk in het Centrum van Groningen. Voorlopig alleen toegankelijk voor studenten maar in de toekomst wordt het ook mogelijk voor andere gebruikers. Een klein 150 bezoekers hadden zich ingeschreven en er waren boeiende presentaties Er was een demonstratie door DMA studio’s.Ze hebben de Grote markt in second life nagebouwd en in deze vituele wereld waren beelden te zien van de echte wereld op de grote Markt. Het geheel werd afgehandeld via het draadloze netwerk van Draadloos Groningen. Fantastisch leuk om te zien alleen toen het via het grote scherm voor de zaak zichtbaargemaakt werd verbrak de verbinding jammer genoeg. Op zich jammer want DMA Studio’s had groot uitgepakt. Tot slot was er een presentatie van City life. Wederom was ik onder de indruk van hun aanpak en visie. Gelukkig lopen we er als Groningen niet ver achter aan. Toch leuk om te zien dat juist deze innovatieve aanpakken komen uit Hasselt en Leuven. Daar waar een redelijk overzichtelijke community is. Groningen past prima in dit rijtje en ik hoop dat we samen met Oldenburg over een paar jaar ook zo bekeken worden door de rest van de wereld.
De Netwerkborrel in de grote kerk was erg leuk er hing een leuke sfeer. Wat mij betreft een van de leukste kerstbijeenkomsten tot nu toe.
De afgelopen lopen weken was er een opmerkelijke wending in het langslepende verhaal over de Zuiderzeelijn. De beslissing is gevallen en er is geknokt tot het laatst toe. Echt als een verlies zie ik dat niet. Ik hoorde ooit het verhaal dat als er een goede verbinding komt met het westen de meeste winst wordt geboekt door het westen. Wubbo Ockels wist het eens mooi te illustreren aan de hand van een natuurkundig verschijnsel. Als je een vol opgeblazen ballon verbindt met een halfvolle dan zal de half volle leeg lopen volgens Wubbo. Op zich ben ik niet rouwig om het afblazen want de laatste tijd zit ik vaker in Noord Duitsland dan in West Nederland. En om eerlijk te zijn bevalt me dat prima. Ja er een cultuurkloof, absoluut niet te onderschatten. Maar er valt veel te halen en te brengen. Vorige week was er in Oldenburg de bijeenkomst van VNO NCW. Ik mocht even aansluiten en kon zo ook de inleiding van Jacques Wallage meemaken. Jacques betoogde dat hij het wel gehad had met het westen en dat de kansen in het oosten liggen. Hij was er klaar mee. Dat had wat mij betreft wel eerder mogen gebeuren het was nu allemaal net even te veel zeurderig maar ik begreep dat dat politiek handig is om zo meer uit de onderhandelingen te halen. Nou ja dat zal dan wel. Trekken aan een dood paard is nooit mijn hobby geweest.
Op naar het oosten dus, of zoals we intern bij het ICT Platform al een poosje zeggen “wijzen naar het oosten”. Anders vertaald: alles wat we hebben aan kennis inzetten op het oosten. Gelukkig is die trend ook al een poosje waarneembaar. Er is een kreet North Connect in het kader van de noordelijke ontwikkelingsas. Dat moet een sterke economische zone worden van Noord Nederland, Noord Duitsland naar Scandinavie. Maar goed dan kom je eerst langs Leer en dan vervolgens Oldenburg met een eigen Universiteit, de dichtsbijzijnde voor Groningen. Op ICT gebied hebben ze daar OFFIS die al een aantal keren bij ons te gast is geweest en wij bij hen. (met een bus vol ICT-ers in 2005). Kortom “wijzen naar het oosten”. En zij willen wel.
Een aantal weken geleden vroeg Wolfgang Nebel (voorzitter van Offis) me of ik mee wilde naar Leuven om daar op bezoek te gaan bij DSP Valley. Een crossborder ICT-samenwerkingsverband tussen Leuven en Eindhoven over Embedded Systems. Afgelopen woensdag was het zover. In alle vroegte ontmoette ik Wolfgang langs de N31en tot mijn verbazing was er nog iemand bij. Toen ik me uitgebreid had voorgesteld bleek dat dat de chauffeur te zijn. Hmm over cultuur verschil gesproken. Voor de rest was het een leuke Autorit. Alleen had ik het helemaal cool gevonden als we een sigaar en cognacje op de achterbank hadden gezeten. Het was een uiterst leuk een leerzaam bezoek. DSP Valley is een soort ICT Platform ontstaan in Leuven en uitgebreid naar Eindhoven en nu ook Aken. De parallellen met ons (Groningen / Oldenburg) waren overduidelijk. Het grote verschil zit in de focus bij DSP valley op embedded. Iets wat bij ons niet mogelijk is vanwege het gebrek aan omvang. We moeten het meer in de breedte zoeken en dat is lastig omdat dat niet onderscheidend is. Maar ik denk dat we daar wel uitkomen.Voldoende gespreksstof op de achterbank voor de terugweg. Het komend jaar gaan we een aantal dingen samen doen en zeker ook de bestanden tegen elkaar aanleggen om zo ICT-ers uit Groningen uit te nodigen voor bijeenkomsten in Oldenburg en visa versa.
De afgelopen dagen ben ik redelijk bedolven onder de verzoeken om mee te doen met Plaxo. Jaren geleden had ik daar al op ingeschreven en toen werd ik steeds lastig gevallen door mensen om de gegevens te updaten. Er was een redelijke koppeling met Outlook volgens mij. Dat mis ik tot nu toe nog steeds met Google. Yahoo had wel een aardige synchronisatie mogelijkheid maar die begaf het na 2 dagen bij mij. Ik blijf de wens houden m mijn gegevens in Outlook online te kunnen zetten. Ik zag op witter iemand enthousiast zijn over Plaxo dus toch maar weer eens aan de slag. WOWWW wat een giga stap voorwaarts. Ik kan echt met bijna alles koppelen. Dit is wat volgens mij met Open Social wordt bedoeld. Ik zie de twitterberichten tussen de koppelingen en uitnodigingen door. Nieuwe posts op Picasa of Googlereader, alles is toe te voegen.
Door de loop van de jaren zijn er wat dubbelingen ontstaan in mijn adressenboek.Met Plaxo kan ik die simpel ontdubbelen en vervolgens weer synchroniseren met Outlook. Maar ook leuk ik zie de twee kaartjes naast elkaar en kan simpel de juiste informatie van de kaartjes samenvoegen.
Toen ik begin november over Open Social schreef was het nog wat abstract, nu wordt het me duidelijk waar het naar toe gaat. Ning was een leuke poging maar Plaxo maakt het echt zichtbaar. Ze profileren zich als “adressbook for life”. Dat lijkt me wel heel erg ambitieus want door de open structuur is het overstappen naar een andere toepassing wel heel erg simpel.
Maar het blijft bijzonder om te zien dat MSN, Gtalk, en Yahoo naadloos aansluiten. Langzamerhand verschuift de informatie op de desktop (of laptop) naar on-line. De noodzaak om gemakkelijk online te zijn neemt steeds meer toe. Het opslaan van documenten is nog wat onhandig maar ook daarvan heeft Google al aangekondigd binnenkort met een nieuwe dienst met de naam Gdrive of Mystuff te komen. Langzamerhand komt er steeds meer beschikbaar op het web en de opslagruimte neemt nog steeds toe. Bij Google en Yahoo is het al meer dan 5 Gigabyte.
Maar er komen steeds meer verwijzingen waardoor je het zelf niet meer hoeft te plaatsen. Foto’s, documenten, video’s en zelfs toepassingen, je zet het online en mensen verwijzen ernaar omdat je de code simpel kan plakken in je weblog of site.
Bijvoorbeeld een presentatie die ik laatst zag op het New Media event wilde ik jullie niet onthouden. Hij staat online bij Ciylife.
De presentatie is van Koen Delvaux. Het was een indrukwekkende presentatie over hoe in Hasselt ervaring wordt opgedaan met draadloos internet. Niet alleen met mobieltjes en waarom is in zijn presentatie te zien. De operators zijn daar nog lang niet aan toe. Voordat al deze nieuwe ontwikkelingen ook soepel draaien op een mobiele telefoon zijn we wel een poos verder. Daar is nog lang niet sprake van een open ontwikkelomgeving. Op 18 december is er de kerstbijeenkomst rond draadloos Groningen. Er wordt niet onverdeeld positief gekeken naar draadloos Groningen maar bezien in het licht van het bovenstaande is het toch een prima ontwikkeling. Draadloos Groningen gaat over veel meer dan het surfen over Internet.
Vorig jaar oktober schreef ik dat ik geflitst was in Maastricht met mijn legermotor en afgelopen vrijdag was het zover ik mocht bij de rechter verschijnen. Dat was niet zo spannend want er was al correspondentie aan voorafgegaan. In mijn eerste verweer had ik geschreven dat er een fout moest zijn gemaakt want ik ben met de motor nog nooit verder dan Zwolle geweest. Als reaktie daarop kreeg ik een foto toegestuurd (zie plaatje).
Daarop is duidelijk te zien dat er een kenteken is geflitst met het nummer ML-NV-46 terwijl ik een motor heb met als kenteken ML-NV- 44. De foto is niet echt duidelijk maar blijkbaar duidelijk genoeg om mij met een boete te confronteren. Maar weer een brief geschreven maar eerst moest ik de boete in depot storten want anders werd mijn beroep niet in behandeling genomen.
Nu ben ik redelijk allergisch voor dit soort dingen, een afwijking van me die ik heb overgehouden van mijn periode bij klantenreacties. Ik weet namelijk erg zeker dat mijn motor niet in Maastricht is geweest. Mijn laatste keer in Maastricht was met de trein bij een congres van de NLUUG in het MECC. Een dag vol met internet security. En dat is ongeveer 8 jaar geleden. En als je ergens erg zeker van bent dan ben je niet gauw geneigd dingen maar z’n beloop te laten. Zo werkt het tenminste bij mij.
Dus het bedrag maar in depot gestort en aangegeven dat ze de foto maar eens goed moesten bekijken en dat er toch echt een ander nummer op stond. (en volens mij ontbreekt het Europese blauwe vlakje). Nu had ik ik verwacht een briefje te krijgen: Geachte heer Hut, u had gelijk! Als het helemaal mooi was geweest: “we hebben een fout gemaakt”, of het ultieme, “sorry”! Maar niks van dat alles. Letterlijk stond er in de brief van de Officier: “Het door u ingestelde beroep en de daarbij aangevoerde argumenten zijn voor mij aanleiding geweest om de zaak opnieuw te bezien. Bestudering heeft ertoe geleid dat ik besloten heb de beschikking alsnog te vernietigen: de aan u gezonden beschikking d.d. 11 januari 2007 trek ik hierbij in.”
Ik kon de gang naar de rechter voorkomen door de bijgevoegde antwoordkaart binnen 7 dagen te retourneren. Prachtig, ze doen er meer dan een half jaar over om zover te kom,en en dan moet ik binnen 7 dagen vragen om mijn eigen geld. Ze zijn helemaal uit de bocht gevlogen.
Ik was erg benieuwd hoe een en ander zou verlopen als ik in Maastricht zou verschijnen. Dat was dus afgelopen vrijdag. Het was een erg leuke zitting; een rechter met gevoel voor humor. En het was blijkbaar een dag van de missers van het rijk want we waren getuige van een man die zijn auto 10 jaar geleden total loss had gereden in Belgie. Hij had de papieren opgestuurd naar de RDW, jaren helemaal niks gehoord en nu afgelopen jaar ontving hij een boete omdat de auto niet was gekeurd. Hij kon de auto bij de RDW niet van zijn naam krijgen want hij had de papieren niet meer. Kortom het Rijk in de bocht, de rechter stuurde de man weg met de opdracht toch de RDW te overtuigen. Ik wens de man veel succes. Na vrijdag heb ik weinig vertrouwen in het begrip van de overheid.
Na nog een paar hoogst onduidelijke gevallen mocht ik tegenover de rechter plaats nemen. Het werd vrij snel duidelijk dat ik het geld terug kreeg. Daar had ik niet voor hoeven komen. Maar op mijn vraag of er een fout gemaakt is kreeg ik geen antwoord, want als dat zo was dan wist je maar nooit wat dat voor gevolg had????? Ja die foto’s worden door mensen bekeken en dan is dat niet altijd duidelijk. Mooie boel, want ook na mijn beroep bleef men volharden en eerst geld storten en dan werd het in behandeling genomen. Ik herken het nog van “vroeger” bij de start van klantenreacties bij KPN; eerst geld storten voor we gingen aansluiten. Heel gebruikelijk. Later mochten we daar wat soepeler mee omgaan. Ik herinner me een triest voorval, er was een aansluiting afgesloten wegens het niet betalen van een nota. Iemand belde naar klantenreacties in paniek, dat nummer stond bij een grote installatie waar de week ervoor iemand om het leven was gekomen en of de telefoon wel zo snel mogelijk aangesloten kon worden. Jelly van onze afdeling nam het gesprek aan en herinnerde het ongeval uit de krant. Ze nam haar verantwoordelijkheid en gaf opdracht de telefoon weer aan te sluiten. Een prima beslissing; de dag erna werd er uit dankbaarheid een grote doos gebak bezorgd (en de nota werd per omgaande voldaan).
Terug naar mijn rechtzaak. Ik krijg mijn geld terug, er is niet te hard gereden met mijn motor in Maastricht. Maar ik ben er wel van beschuldigd en op mijn vraag waarom er 2 keer een fout is gemaakt heb ik geen antwoord gekregen. Prachtig mooi dat de rechter mij slim genoeg vond om die conclusie zelf te trekken maar ik kwam ervoor naar Maastricht om het te horen. De officier heeft er driftig aantekeningen van gemaakt volgens Aukje.
Oh ja en mijn aanvaring met KPN kreeg een leuk vervolg. Ik werd gebeld door Lativa van KPN, ze bood haar excuses aan en alles wordt weer in oude staat teruggezet met een maandbedrag teruggestort als compensatie. Misschien kan justitie er wat van leren.
Inmiddels is het redelijk breed bekend dat ik voor mezelf begin. Als je dan voor jezelf begint moeten er een hoop dingen geregeld worden. KvK, belastingdienst, verzekeringen, een huisstijl, aparte bankrekening en zo zijn er nog wel een aantal dingen te verzinnen. Dat alles moet er een beetje tussendoor. Het begint er al aardig op te lijken.
Want hoewel het lijkt of het een overgang is toch is het niet veel anders dan voor de tijd. Druk aan de slag met van alles en nog wat. In tegenstelling wat ik veel hoor ben ik me niet aan het Focussen. Of het moet de auto al zijn (Een Ford Focus 🙂 ).
Mijn vorige weblog had de titel “Hutsspot”. Een beetje met een knipoog naar Hotspot, maar een snelle lezer kon ook hutspot lezen. Oftewel de pot van Hut. Maar voor mij betekend het ook wel de gestampte pot. Alles een beetje door elkaar en eenvoudig. Haute Cuisine is niet echt aan mij besteed. Misschien vind ik dat ook wel het leukst in mijn werk: met eenvoudige middelen iets werkbaars te maken. In internet termen wordt de kreet “[[wikipedia:Mashup]]” gehanteerd. Lijkt wel een beetje op hutspot.
Ik dacht dat het een hele klus zou zijn om een logo te vinden die bij dit alles past. Een goede vriendin had al aangeboden iets te maken. En toen ik voor het eerst zag met de uitleg erbij was ik er wel erg blij mee.
De uitleg die er bij kwam was: Het is een sterke vereenvoudiging van een veelzijdige Jan. In de ogen van de maakster is dat waar ik sterk in ben: complexe zaken terugbrengen tot hun eenvoudige kern. Een beetje no-nonsense tot kunst verheven.
Dat voelde gelijk goed.
Er is een strijd gaande gaande over draadloos benaderen van klanten. Natuurlijk zijn er de traditionele aanbieders van mobiel. Inmiddels kan je heel aardig draadloos browsen via je mobiel.
Google gaat zwaarder inzetten op draadloos internet en kan zo wel eens een grote concurrent van de telecomaanbieders worden. Hoe de wereld er uit gaat zien laat zich moeilijk voorspellen. Draadloze netwerken via Stedelijke netwerken en dan mobiel internet voor de landelijke gebieden. Maar dat er altijd kabel nodig blijft is helder want al al die Hotspots moeten wel worden gevoed.
Zelf zit ik ook regelmatig via UMTS te surfen. Verschrikkelijk handig als je tussen twee afspraken in even je mail kan lezen en snel beantwoorden en met UMTS maakt het niet waar je bent. Ik heb al een aantal keren op bijzondere plaatsen gestaan. Op de dijk in Delfzijl bijvoorbeeld met uitzicht over zee. Maar ook wel eens aan de rand van het bos.
Soms als ik iets meer tijd heb is het ook lekker om ergens binnen te kopen en dan onder het genot van een kop koffie even ergens te zitten. En dan is het handig om ter plekke draadloos internet te hebben. mLangzamerhand weet ik wat Nomadisch werken is. Het is wel zoeken waar je even ongestoord kan zitten. Langzamerhand komt er steeds meer informatie waar bijvoorbeeld hotspots te vinden zijn. Ik stuitte op een site www.wigle.net waar je een overzicht kan zien met hotspot netwerken. Hiernaast staat een plaatje van San Fransisco. Dat ziet er al aardig bedekt uit. Groningen is wat dat betreft nog redelijk maagdelijk maar daar komt verandering in want draadloos Groningen komt op gang. Dit jaar is de ICT Platform kerstborrel samen met draadloos Groningen. De locatie is deze keer in de Martinikerk. Een prachtige locatie zo vlak voor kerst maar deze locatie is ook gekozen omdat het midden in de wireless wolk ligt. Een poosje geleden werd ik benaderd door de stichting Martinikerk omdat hen het een leuk idee leek om in het oude pand nieuwe dingen te doen. Het is dus een prima locatie om te laten zien wat je er mee zou kunnen. En zo is de wens van de stichting Martinikerk ook een beetje ingewilligd.
Dus heb je een draadloze toepassing schroom dan niet om het daar te komen tonen. Dat kan bij de organisatie van draadloos Groningen maar een mailtje naar mij draadloos@janhut.com en ik zorg ervoor dat je ruimte krijgt om iets te tonen. En aanmelden als bezoeker voor de bijeenkomst mag natuurlijk ook.
Een poosje geleden melde ik dat mijn moeder problemen had met KPN. En ik zag laatst tot mijn grote verbijstering dat ik opeens betaalde voor een beltegoed € 5,- per maand. Nu weet ik zeker dat ik daar nooit toestemming had gegeven. Maar gelukkig belt KPN (en trouwens ook andere bedrijven) regelmatig om geweldig aanbiedingen te doen. Zo werd ik vanmorgen ook gebeld voor de vakantiekaart. We boffen maar, we mogen 2 weken gratis bedenken of we het willen hebben. Nou daar hoef ik geen 2 weken over te denken; niet dus.
Terug naar good old KPN. De arme man die me vanmorgen belde trof het niet want ik was vastbesloten om de € 5,- euro van de rekening te krijgen. Het werd een heftig gesprek zelfs de manager werd erbij gehaald maar die wilde me niet te woord staan. Ik moest maar een 0800 nummer bellen om mijn geld terug te krijgen. Dan begint er iets bij mij te jeuken immers het is mijn geld wat afgeschreven wordt en als ik het terug wil hebben moet ik erom vragen. Ik zal het gesprek hier niet weergeven want het was best heftig maar Henk (de medewerker in kwestie) bleef keurig netjes.
Toen ik hem na een lange discussie vroeg om intern mijn verzoek bij de juiste afdeling neer te leggen zei hij me toe dit te proberen. En raar maar waar iets vertelde me dat Henk het begreep en even later kreeg ik een telefoontje dat het geregeld gaat worden. Voor mij is Henk de medewerker van de maand. Uiteindelijk draait het bij klantenservice om te luisteren naar de klant. In mijn geval had ik geen enkele behoefte aan de aanbieding, ik had een klacht. Blijkbaar kunnen ze een klacht niet in behandeling nemen, daar is een apart loket voor; het 0800 nummer. Maar ik had de afdeling aan de lijn die de veroorzaker was. Dus ook logisch dat ze het recht moeten kunnen breien. Maar dat past niet in de platgeslagen procedures en de verkokerde organisatie.
Sorry Henk, dat ik je zo lastig viel met mijn probleem maar ja je viel mij lastig met een aanbieding waar ik niet op zit te wachten. Keurig dat het zo opgelost wordt, tenminste…. “the proof of the pudding is in eating”. Oftewel eens kijken of het bedrag van de nota verdwijnt.
Oh ja, ik heb niet echt veel waardering voor de manager van Henk. Zijn naam zal ik maar niet noemen maar hij had me best te woord kunnen staan. Uiteindelijk gaat het om de procesgang in zijn afdeling. En het geheel heeft best veel tijd gekost.
Ik ben deze weblog ooit begonnen op verzoek van de Groninger Internet Courant (GIC). Mijn eerste verhalen waren over de studiereis naar Silicon Valley. Die reis kon ik meemaken als voorzitter van het ICT Platform. Dat trok veel lezers en door de jaren heen ben ik blijven bloggen, gemiddeld één keer per week maar als er aanleiding voor was vaker. Al snel ben je benieuwd naar lezers, worden mijn verhalen wel gelezen. Dat moet bijna wel want ik werd (en word) regelmatig aangesproken op mij weblog. Begin 2007 heb ik mijn weblog verhuist naar mijn eigen domein en ben ook wat meer beginnen te schrijven over andere zaken zoals het dorp of het Derde Wereld Fonds.
Ik was ook in staat het aantal bezoekers te monitoren. Dat blijkt een fase te zijn in weblogschrijven, het kijken naar bezoekersaantallen. Inmiddels ben ik vanaf begin dit jaar gestegen van 20-30 per dag tot de laatste weken ruim over de 200. Zeker sinds de laatste weken zit ik regelmatig boven de 250. Dan komt natuurlijk gelijk de vraag waar komt dit door?
Eerst dacht ik dat het kwam door mijn blog over [[wikipedia: Open Social]], de nieuwe aanpak van Google om social networks te koppelen. Maar die blog verscheen op 1 november en de toename van het bezoek was al voor die tijd. Mijn posts zijn in die tijd ook wel wat toegenomen maar daar kan het volgens mij niet echt aan liggen. De groei is ontstaan rond 24 oktober. Ergens rond die tijd ben ik ook begonnen met adsense van Google op mijn pagina. Zou daar een relatie liggen?
Wat wel opvalt is dat als je zoekt bij Google op Open Social er 500.000.000 hits zijn.En tot mijn stomme verbazing stond ik een week lang op nummer 1. Inmiddels staat daar een pagina van Google zelf. Ik kan me niet voorstellen dat als iemand op de wereld Open Social zoekt als eerste mijn pagina ziet.
Leuk om over te filosoferen maar voorlopig niet meer dan dat. Cijfers en statistieken zullen altijd wel een puzzel voor me blijven.
Powered by ScribeFire.
Het ICT Platform organiseert regelmatig bijeenkomsten en daarvoor sturen we mailings de deur uit. Bij iedere mailing krijg ik altijd wel wat reacties, mensen die verhinderd zijn, personen die veranderd zijn van baan en soms ook een wat prikkelender mailing. Bij een vorige mail zat er een die nogal prikkelde en die ik graag wil delen.
Hallo Jan,
ik krijg sinds een jaar of zo regelmatig een mailing ondertekend met jouw handtekening. Ik denk dat ik in een adressenbestand zit vanwege een ict-beurs ooit gehouden in de door groningers zo geroemde Martinihal.
Wat mij benieuwt is
– of er ook potentiële klanten op zo’n netwerkbijeenkomst zijn?
– wie dat dan zijn
ik heb de afgelopen jaren gepoogd een boterham te verdienen aan “het noorden”, dat moest toch mogelijk zijn dacht ik in mijn onschuld…
Het was ook wel een boterham, alleen, er zat geen beleg op.
Ik denk dat je daarvoor beter in dienst kunt zijn bij een ministerie of iets wat daaraan is gelieerd.
Ik haal momenteel mijn omzet voor 80% uit het westen (Amsterdam) waar ik gewoonweg moeite heb de aanbiedingen van mij af te slaan…
Wellicht kun jij in deze scheefgroei verandering brengen, bijvoorbeeld door iets te doen aan middenmanagers die scoren met het reorganiseren van afdelingen van grote werkgevers door deze uit het noorden weg te halen en ze te “shared service centeren” in amsterdam, amersfoort of apeldoorn.
Ik praat over verzekeraars, telefoniebedrijven, kpn, belastingdienst, het grote werk Jan.
Daarvoor terug krijgt het noorden prachtige call-centers (bemand door huisvrouwen en studenten a 8 euro per uur) die tot klantontevredenheid leiden en vulling voor het programma Kassa!
De echte klappers, het (ICT) werk waarvoor je een opleiding moet hebben, projecten die toegevoegde waarde creëren (ipv subsidie-gebaseerd zijn, omdat er geen businesscase onder ligt) dat echte werk verdwijnt of is te mager in aanbod, en daar doet mijns insziens geen new media iets aan.
Immers waarom bevolken het grootste ict-uitzendburo’s (atos e.d.) hoogkerk?
Goedkope arbeid, lekker inzetten op projecten in amsterdam
Wellicht kun je dit eens op de agenda zetten?
Mijn vraag is: moeten we hier eens een bijeenkomst aan wijden?
Door mijn functie van professioneel netwerker kom ik op veel plaatsen, bij veel bedrijven. Vaak zie ik dan alleen de glimmende klantkant.
Soms is dat ook minder glimmend. Zo was ik een poosje geleden bij het CWI om te praten over mijn lang gewenste arbeidsmarkt project. Daar stonden een aantal bewakers in vol ornaat bij de ingang. Tegenwoordig heeft het CWI het loket samen met het UWV en de sociale dienst. Daar gebeuren wel eens dingen die de aanwezigheid van bewakers noodzakelijk maken. In het verleden hadden we bij de afdeling incasso van het Telecom district ook een voorziening voor agressieve klanten. Die kwamen soms verhaal halen omdat hun telefoon was afgesloten vanwege een openstaande rekening. Legendarisch is de asbak door de ruit en het vernielde meubilair. Uit die tijd herinner ik me ook de discussie van receptiemedewerker versus portier. Eigenlijk wil je als bedrijf de bezoekers door gastvrouwen laten ontvangen maar er zit ook een portiersfunctie aan vast. Je wilt natuurlijk wel kwaadwillenden buiten houden. Je zoekt een beetje een lieve kenau.
Maar achter die glimmende klantkant moeten er ook veel dingen voor het bedrijf intern geregeld worden, schoonmaak, kantine (tegenwoordig heet dat bedrijfsrestaurant), reprowerkzaamheden, onderhoud aan installaties etc. Vaak zijn die werkzaamheden ondergebracht bij een facilitair bedrijf.
De afgelopen zaterdag was ik bij de open dag van de Hanzehogeschool omdat Gemma straks daar wil gaan studeren. We bezochten de opleiding “Vastgoed en Makelaardij” Een droog saai verhaal en er waren erg weinig studenten aanwezig. Daarna naar Facilitair Management. Studenten van die opleiding presenteerden zich enthousiast. Volgens hen heeft Facilitair Management tot doel dat medewerkers van een bedrijf zich helemaal kunnen wijden aan de corebusiness van het bedrijf. Alles is er op gericht om medewerkers zo maximaal te laten presteren.
Op een af andere manier moest ik denken aan een legbatterij. Vlak bij ons thuis is er zo’n kippenbedrijf. Daar doen ze alles aan om de kip het zo maximaal mogelijk naar de zin te maken. Want een gezonde kip legt het best. Licht, temperatuur, voer, water, alles is optimaal. Maar juist door weinig afwisseling hebben die kippen last van stress. Ook mestvakens hebben daar last van (we hadden vroeger thuis een varkensbedrijf). Uit verveling gaan mestvarkens staarten bijten.
Voorafgaand aan ons bezoek aan de open dag had ik ook een gesprek met een lector over Business Ethics. Hadden we het gesprek na de presentatie gehad bij Facility Management dan had het gesprek vast een andere inhoud gekregen.
Raar, maar ik krijg het boek de Intensieve Menshouderij maar niet uit mijn systeem.
In het boek “Weg met alle regels” wordt heel mooi uitgelegd dat als iemand in zijn of haar werk datgene mag doen waar hij of zij goed in is dan voelt werk niet als werk. Het boek had ik eens een paar jaar geleden aangeschaft en gelezen. Daarna aan iemand gegeven om te lezen. Op een of andere manier is het niet weer terug gekomen. Dat is niet erg want een boek moet gelezen worden, beter dan bij mij in de kast te staan. Maar na verloop van tijd wilde ik het toch graag nog eens lezen want er stonden voor mij hele mooie verhalen in over hoe mensen kunnen excelleren in hun werk. Het mooiste verhaal vind ik nog steeds die van een indicatie van een excellente barman. Een echt goede barman hoort bij de “one hundrerd club”. Die barkeepers zijn in staat om van 100 vaste klanten de naam en het favoriete drankje te onthouden. Zodra iemand tot die club toetreedt krijgt hij of zij een button en een bijbehorende bonus. Na verloop van tijd werden barkeepers zo goed dat er zelfs een “Five Hundrerd Club” ontstond. Bijna niet voor te stellen maar na verloop van tijd trad het eerste lid toe tot de “Three Thousend” club. Zo kan een ieder die met passie werkt de output verveelvuldigen.
Het boek “weg met alle regels” heb ik inmiddels weer aangeschaft via een tweede hands exemplaar. Voor nog geen € 10 via Bol.com. Bijzonder dat je een tweede handsboek zo vlot geleverd krijgt. Keurig verpakt en binnen een paar dagen.
Ik denk dat ik dit exemplaar maar een poosje hou. Of misschien dat ik het op termijn aanbied via Bookcrossing. Maar als je belangstelling heb mag je me ook een mailtje sturen. Voor € 9,- is hij voor jou. Het is wel te merken dat ik voor mezelf begin.
De afgelopen dagen heb ik vaak moeten uitleggen wat ik ga doen nu ik zelfstandig wordt. Een lastige vraag maar met wat externe hulp noem ik me nu professioneel netwerker. Een opdracht hier, een presentatie daar, iemand helpen met een probleem door er iemand anders tegenaan te plakken of een werkzoekende aan een sollicitatiegesprek helpen. Lastig om uit te leggen maar het is niet veel anders dan ik voor die tijd deed. Alleen laat ik me er nu (deels) voor betalen.
De promotiedagen van afgelopen week zijn dan wel een hoogtepunt want daar spreek je evenveel mensen in 2 dagen dan waar je anders 2 maand voor nodig hebt. Het was verschrikkelijk leuk. Boeiende gesprekken, nieuwe plannen, de ICT platform netwerkborrel op net Eems-delta terras en een heel erg leuk weerzien na meer dan 10 jaar. Maar woensdagavond na afloop was het kaarsje wel uit, netwerken was toen “net werken”.
Powered by ScribeFire.
Een beetje een dubbele betekenis want deze dagen hebben we een tentoonstelling van het Derde Wereld Fonds in de Atos Origin gebouwen van Groningen. We staan bij de ingang te flyeren, leuk om te doen want we hebben een leuke boodschap en zo zie ik alle collega’s voorbij komen. Extra leuk omdat het voor mij persoonlijk een beetje hoort bij het komende afscheid. Tientallen collega’s heb ik de afgelopen dagen gesproken en dat geeft me het gevoel dat het een een afscheidstournee is. Maar ook veel belangstelling voor het Derde Wereld Fonds en daar gaat het om. De afgelopen 25 jaar hebben we als personeel rond de € 2.000.000 bijeengehaald. We hebben tientallen projecten gesteund. Iets waar we met ons allen trots op mogen zijn. Er is heel veel belangstelling voor de komende bouwreis naar Nepal waar we een gezondheids centrum willen gaan bouwen. Het is nog niet helemaal rond maar ik zie weinig blokkades meer. Het kan op 28 november wel eens een druk bezocht voorlichtingsavond worden.
Over promotiedagen gesproken. De komende 2 dagen is het weer één groot netwerkfestijn in Martiniplaza 30.000 mensen uit bedrijfsleven zoeken elkaar op. Er zijn 1100 stands en allerlei bijeenkomsten. Zelf hebben we vandaag met het ICT Platform een netwerk borrel om 17 uur. We zijn dit jaar te gast op het plein van de Eemsdelta. In die regio gaat de komende jaren een hele hoop gebeuren ook op ICT gebied. Vandaar dat ze ons uitnodigden om op hun plein de netwerk borrel te houden. Mocht je ook naar de promotiedagen komen ik ben te vinden bij stand nummer 1065. Maar inmiddels heb ik diverse mensen gesproken die er ook zijn en even langs komen. Dus kan het zijn dat ik ergens zit te kletsen. Minsten 5 mensen uit Duitsland. Het gaat goed met de samenwerking met de Oosterburen. Langzamerhand gaat het ergens naar toe.
Marketing technisch ben ik natuurlijk helemaal niet handig bezig. Ik heb nog geen visitekaartjes van mezelf. Die van het platform zijn op en het lijkt me niet handig die van Atos Origin nog uit te delen. Ik vertrouw erop dat mijn naam bijzonder genoeg is voor mensen om me te vinden. www.janhut.nl lijkt me niet moeilijk te vinden op internet. Zoeken op Jan Hut levert ook gelijk mijn pagina’s op. De komende 2 dagen is Hutsspot op de promotiedagen in de buurt van stand 1065. Misschien zie ik je er nog.
Powered by ScribeFire.
Vandaag was de opening van de IJkdijk. Een project waarbij proeven met dijken kunnen worden gedaan en met behulp van slimme apparatuur metingen kunnen worden verricht en zo kan de kwaliteit van de dijk beter worden bepaald. Pal tegen de Duitse grens vlak bij Nieuweschans is de IJkdijk te vinden. Vandaag was er een grote groep belangstellenden aanwezig. We kregen laarzen uitgereikt en dat was maar goed ook want modder te over.
Het leverde een mooi plaatje op van mannen in pakken op laarzen. High Tech in de modder.
De ijkdijk voerde terug terug naar 13 november 2005 toen er in Den Haag de IST (onformation Society Technologies) werd gehouden. We waren als Noord Nederland present en er reis een bus vol met Noordelijken af naar dit event. Rob Meijer stond er met een stand onder de titel iWater (intelligent water) Ik kan het mis hebben maar volgens mij is daar de basis voor de IJkdijk gelegd. Ik heb Rob toen al horen vertellen over slimme dingen doen met ICT bij grote projecten. Rob was er vandaag gelukkig ook anders was het helemaal een beetje vreemd geweest. Natuurlijk hebben heel veel mensen er ongelooflijk veel energie in gestoken om het zover te krijgen. En zoals het altijd gaat succes heeft vele vaders. We zouden zelfs als ICT Platform een stukje kunnen claimen. Als we niet in 2004 met een groep (waaronder Rob Meijer) naar Milaan waren gegegaan hadden we waarschijnlijk niet zo’n delegatie in Den Haag gehad. Het is ook een beetje het verhaal van de vlinder bij de Amazone die met zijn wervelingen uiteindelijk een orkaan veroorzaakt in New Orleans. Maar ik had het leuk gevonden als Rob nog even was genoemd. Gelukkig krijgt hij op de site van de IJkdijk wel de credits.
Daarnaast had ik het prachtig gevonden als ook de RUG een rol had gehad. Maar de IJkdijk staat echt wel in de stoere Groningse klei. Er was een kleine demo hoe een dijk afbrokkelt als er maar voldoende water over wordt uitgestort. Zie ook de video bij Youtube. Water, modder en electronica toch ook wel een beetje Toys for Boys.
Het zoemt de afgelopen dagen op allerlei pagina’s over Open Social. Vandaag wordt er iets over aangekondigd door Google. Ik heb sterk het vermoeden waar het over gaat. En eigenlijk is het de optelsom van wat er al is aangevuld met een mogelijkheid koppelingen te maken die tot voor kort nog niet mogelijk waren omdat digitale sociale netwerken gesloten waren.
Om het te concretiseren. Ik heb een account bij Linkedin (149 Contacten), Xing (206 contacten) Hyves (39 contacten) en Ning (4 contacten). In het verleden heb ik ook wel eens gekeken naar Orkut of Plaxo. En natuurlijk zijn er nog omgevingen als Friendster, Facebook of het Nederlandse Schoolbank. Veel te veel natuurlijk om bij te houden. En voor al deze sites moet je inloggen om actief te kunnen zijn. Ik vermoed dat Open Socal hier verandering in wil brengen. Google wil hier een boost aan geven.
Trouwens is Google zelf ook actief op deze markt, volgens mij met Orkut. De bedoeling mag duidelijk zijn, je kan veel gegevens centraal bijhouden en door de aangeboden koppelingen via Google worden alle sociale Netwerken bijgewerkt. Je hoeft nog maar op één plaats foto’s neer te zetten. Flickr bijvoorbeeld maar Google zal het liefst Picasa ondersteunen. Je kan samen werken aan documenten via Zoho, MSN of andere omgevingen. Ik denk dat de koppeling met Google documents vast perfect werkt.
Ning schijnt op dit moment het verst te zijn met het geven van meer mogelijkheden aan de gebruiker. Ik had er voor de grap www.ictpro.ning.com. aangemaakt. Ik kan er een code genereren en die vervolgens opnemen in mijn weblog. Zelfs ik kan het. Het resultaat kan je zien op de rechterkant van mijn pagina. Zo heeft Ning veel meer toepassingen die bij Linkedin of de anderen ontbreken. Ik kan je van harte aanbevelen er even mee te spelen en je ziet gelijk de mogelijkheden voor je.OK er zijn nog weinig Groningse ICT-ers die meedoen op www.ictgro.ning.com. Maar het heef mij wel inzicht gegeven in hoe Ning werkt en nu begrijp ik redelijk wat Ning toevoegt.
Het positieve? Door de actie van Google kan ik me begeven in meer netwerken terwijl ik niet overal de zelfde gegevens hoef in te voeren. En is er iets negatiefs, lijkt me wel. Daar waar ik bij Xing (uit Hamburg) precies kan aangeven wat ik wel of niet wil delen is Linkedin (Amerikaans) minder zorgvuldig met de persoonlijke gegevens, Hyves is nog opener. Door de koppeling aan te bieden wordt ik bijna gedwongen meer informatie open aan te bieden. En dat is natuurlijk prachtig voor zoekmachines. Hmmm wie was daar ook al weer groot mee geworden?
Het was wel weer een dag van uitersten. Vanmorgen vroeg begonnen met het uitdelen van flyers van het Derde Wereld Fonds bij Atos Origin.We bestaan dit jaar 25 jaar en dat vieren we met een rondreizende tentoonstelling en deze 2 weken is Groningen aan de beurt. De Tentoonstelling is al geweest in Utrecht, Eindhoven, Arnhem en Rijswijk. De laatste locatie is Groningen en het is leuk om mensen te vertellen over het initiatief, dat we 25 jaar bestaan, dat we inmiddels voor een kleine 2 miljoen Euro aan Projecten hebben gesteund in de derde wereld en dat we ieder maand ruim € 6000,- uitkeren. We hebben inmiddels 4 “bouwreizen” georganiseerd.
Vervolgens op pad voor een opdracht, even thuis een broodje gegeten en toen de ICT Platformbijeenkomst in Hamshire Plaza (voormailg Meerwold.) Deze bijeenkomst was samen met Senter Novem en het onderwerp was Aspect oriented Programming. De opkomst was niet geweldig maar de aanwezigen waren erg te spreken over het onderwerp. Dat was maar goed ook want het onderwerp was niet aan mij besteed. Van huis uit ben ik geen IT-er. Toen ik op school zat moest ICT nog benoemd worden. Er waren wel al computers maar toen hadden we nog geen flauw benul hoe dat de wereld zou veranderen. Om eerlijk te zijn ik heb me vandaag zo verschrikkelijk dom gevoeld. Het ging over programmeren, niet mijn wereld. Vaak weet ik me er wel iets bij voor te stellen maar dit was wel heavy. Ik mocht het welkoms woord doen en gelukkig had Senter Novem het dagvoorzitterschap want ik kon er echt geen soep van koken. Nogmaals een bewijs dat ICT een verschrikkelijk breed gebied beslaat. Want ik durf te wedden dat veel van de aanwezigen nog nooit van Twitter hebben gehoord of Adsense of andere Web 2.0 kreten.
Ik moest op tijd weg want er was nog een vergadering met de Regio Advies Raad van het Alfa college. Sinds een paar jaar maak ik daar deel van uit. Problematiek van het MBO, hoe laat je de opleidingen aansluiten bij de vraag van het bedrijfsleven. Hoe breng je ondernemerschap bij? Hoe maak je een opleiding voor niveau 1? Jongeren met leermoeilijkheden die je wel iets bij wilt brengen. Een vak apart. Ik moest inwendig even lachen want ik voelde wel met die jongeren mee. Als je op school zit maar je kunt je helemaal niks voorstellen bij de inhoud van de les. Je probeert het wel maar het is net Neder Swahili of proberen Chinees te lezen, een onmogelijke opgave. Voor mij was het vanmiddag misschien maar 2 uren en ik kon ook nog even buiten de zaal wat telefoontje plegen. Maar stel je voor dat je zoiets iedere dag hebt en je kunt niet weglopen.
Maar de regioadviesraad gaat ook over de ambitie van het MBO om meer te betekenen voor leerlingen, bedrijfsleven en maatschappij. Vaak staan mensen er niet bij stil. MBO-ers houden de maatschappij draaiende. De combinatie tussen denken en doen. Vorige week had iemand daar een mooi voorbeeld van. 12 jaar geleden werd het telefonienet 10 cijferig. Het was op 10 oktober. De operatie heette bij KPN [[Decibel]]. (10 cijferig, 10 oktober, 10-10). Een monster operatie 1350 telefooncentrales werden omgenummerd van acht of negen cijfers naar tien cijfers. Maar het land moest wel bereikbaar blijven. Die hele operatie is grotendeels uitgevoerd door MBO-ers. Ze waren het hele weekend in touw. Natuurlijk ook veel management (HBO-ers of WO-ers) maar het werk werd volgens een voormalig KPN directeur gedaan door MBO-ers.
Zo bekeken is de regio advies raad een erebaantje waar ik met plezier mijn tijd aan besteed.
Powered by ScribeFire.
De wintertijd is weer aangebroken en bij mij in de buurt begint het al mooi leeg te worden op het land. Het mais is bijna overal al van het land. Als je zo landelijk woont, zoals wij, dan is het altijd een komen en gaan van gigantische maishakselaars en Tractoren met nog veel grotere aanhangwagens waarmee het mais van het land wordt gehaald. Het geluid van de hakselaars gaat soms dag en nacht door want als het mais rijp is en het is droog op het land dan is het “even er bij” zijn want als het begint te regenen dan wordt het lastiger. Het materiaal zit dan eerder vast in de modder en dan wordt het met het grote materiaal een moordpartij, soms met 2 tractoren om weer los te komen uit de modder. Ik hoorde eens dat in het hoogseizoen een ploeg ongeveer € 1500,- per uur kost en dan is iedere minuut stilstand verlies.
Ook die gigantische werktuigen worden tegenwoordig bestuurd via processoren. Laatst hoorde ik van mijn buurman dat een loonwerker een splinternieuwe hakselaar had maar dat hij het na 5 minuten gezien hield. Daar stond het spul in het land, niet voor of achteruit te krijgen. Maar geduldig wachten tot de monteur met zijn laptop uit Braband was gearriveerd. Even inloggen, diagnotiseren, resetten en daar liep het weer. Vroeger wist een boer of een loonwerker zelf vaak wel wat er moest gebeuren. Zelden dat een Tractor het helemaal begaf want ach een diesel motor loopt altijd.
Ooit in het verleden hadden we bij PTT Telecom net zo’n discussie. De laatste analoge, processor bestuurde telefooncentrale was PRX een centrale van Philips. We hadden tientallen mensen in dienst bij PTT Telecom die precies wisten hoe die centrale werkte. Ze waren opgeleid door de specialisten van Philips en konden dromen hoe een en ander in elkaar zat. Toen het Philps niet meer lukte zelf een digitale telefooncentrale te onwikkelen gingen ze dat samen doen met AT&T. Er kwam een digitale telefooncentrale 5ESS/PRX. Gebaseerd op de digitale 5ESS van AT&T. Gelijk werden er mensen opgeleid tot specialist. Ook ik werd opgeleid tot Maintenance Specialist. Maar om nu te zeggen dat we wisten hoe de centrale werkte? Op het PTT hoofdkantoor riep eens iemand: “Het kan toch niet waar zijn dat we zelf niet meer weten hoe een en ander werkt?. Wel dus!! Want later begreep ik dat er 30.000 mensen bij AT&T werkten aan de ontwikkeling. Terwijl er landelijk toen maar 50 mensen werken met 5ESS.
Soms hoor ik wel eens geluiden dat er besloten wordt om over te gaan op Open Source met het argument dan zijn we zelf in control. Ieder argument voor open source is goed behalve die. Want een gemeente bijvoorbeeld heeft helemaal niet de expertise om het nog te kunnen volgen. Misschien een enkeling maar het gros zeker niet.
Is dat erg? Ik denk het niet! Als er maar afspraken zijn met de leverancier. De KLM weet ook niet hoe een Boeing werkt. Dat doet Boeing of een ander gespecialiseerd bedrijf. Voorwaarde is natuurlijk wel dat er keus is uit leveranciers. Maar daar waakt Neelie over.
Oh ja en die maishakselaar? Ik denk dat de leverancier over niet al te lange tijd via UMTS of GPRS op afstand kan inloggen. Die rekensom is snel gemaakt.
Powered by ScribeFire.
Mijn werkzame leven heeft voor het grootste deel bestaan uit werken voor grote organisaties en ook bij het ICT Platform ben ik veel in contact met grote organisaties. Het werken voor grote organisaties heeft als voor deel dat heel veel dingen goed geregeld zijn. Er zijn veel dingen die (bijna) automatisch gaan. Heel veel zaken zijn uitbesteed aan firma’s die zorgen dat de organisatie zelf kan concentreren op het echte werk. Koffie is als water uit de kraan, kantoorbenodigdheden liggen op voorraad. In sommige gevallen is er altijd een minimum voorraad zodat je nooit verlegen zit om een pen papier of mappen. Als kleine organisatie is de doorloop te klein om een gevulde kast te hebben en koffie zet je zelf. Veel zaken lijken daardoor amateuristisch.
Maar het zegt natuurlijk niets over de dienstverlening. Die kan met de juiste mensen wel eens op een veel hoger niveau liggen dan bij een grote organisatie. Een grote organisatie heeft misschien wel de juiste mensen maar die kunnen best op een andere klus zitten (lucratiever of uit persoonlijke interesse). Door de bank genomen kan een grote organisatie meer realiseren dan een kleine. Ze kunnen beschikken over een professionele HRM / juridische / inkoop / facilitaire organisatie.
Logisch dat er al snel iets ontstaat van dat kunnen wij beter en we kunnen dat kleine bedrijf wel helpen en anders kopen we het toch gewoon op dan kunnen ze gebruik maken van onze professionaliteit.
Vandaag gebruikte iemand de term “institutionele arrogantie”. Die komt in het Engels nog wel eens voor maar in het Nederlands zag ik maar 2 hits. Maar het omschrijft perfect mijn gevoel bij grote organisaties. Vaak bestaan die uit een heleboel aardige goedwillende mensen maar de optelsom maakt dat er iets ontstaat waar niemand echt blij mee is.
Ooit zat ik eens bij een overleg over regionale ICT samenwerking. Er zat ook iemand van een groot IT bedrijf bij die op een gegeven ogenblik opmerkte “Maar wij kunnen echt alles oplossen desnoods vliegen we een Boeing met specialisten in.” Natuurlijk heel erg goed bedoeld maar volstrekt misplaatst als het gaat om regionale samenwerking.
Dat maakt samenwerking tussen kleine en grote bedrijven zo lastig. Kleine bedrijven zijn vaak slagvaardig en wendbaar. Bij grote organisaties worden risico’s vermeden en dan is er altijd wel iemand die zegt: zo’n klein bedrijf brengt wel risico’s met zich mee, hoe zit het met de levertrouwbaarheid: ik zou het niet doen.
Powered by ScribeFire.
Door de jaren heen heb ik in mijn werk veel functies gehad. Daarnaast heb ik altijd wel iets gedaan in vrijwilligerswerk. Van muziek, sport, kerk, derde wereld of dorpsbelang. In het begin was het vaak achter de schermen maar de laatste jaren ook regelmatig in de rol van voorzitter. Die rol brengt met zich mee dat ik vaak spreekbuis ben. Als je bezig bent met nieuwe dingen dan blijkt dat je vaak op een terrein komt waar ook al iemand anders actief is. Dat levert dan gelijk problemen op. Of in ieder geval opmerkingen zoals, “dat doe wij toch al”?
Soms levert zoiets wrijving op. Dat is me het afgelopen jaar een aantal keren overkomen. Lastig, want veel van die activiteiten worden niet ondernomen om iemand anders dwars te zitten maar juist omdat we denken iets toe te kunnen voegen. Bijvoorbeeld doen we erg goede dingen met het Derde Wereld Fonds. Daar zijn we niet de enige in. Voorlopig is de nood in delen van de wereld zo groot dat er nog wel wat initiatieven bij kunnen.
Het ICT platform heeft tot doel ICT noord Nederland bijeen te brengen en op te stuwen in de vaart der volkeren. Nu zijn we daar ook niet uniek in. Maar om eerlijk te zijn kan dat ook beter. Niet dat die anderen of wij het niet goed doen. Maar met een ICT scene waar rond de 15.000 mensen werken en veel op HBO /WO niveau zijn we toch redelijk onzichtbaar. Binnen Europa en ook binnen Nederland. Projecten als LOFAR, Life lines, activiteiten rond sensoren, grootschalig ICT Beheer misstaan niet. Toch blijven we redelijk onopgemerkt.
Hoog tijd dat we meer lawaai maken. Reuring in de tent. Maar wel met gepaste terughoudendheid. Want het moet wel logisch klinken vanuit noord Nederland, waar mensen vaak wat terughoudend zijn.
De komende weken staan er weer allerlei dingen op het programma van het ICT Platform. Misschien wel wat veel. Maar aan de andere kant ons doel is duidelijk. Misschien komen we wel op het speelveld van iemand anders, sorry. Het doel is duidelijk, promoten van ICT Noord Nederland in Europa, daarin zijn we al een paar jaar heel transparant.
Powered by ScribeFire.
Het leuke van ouder worden is dat je steeds meer mensen tegenkomt die in het verleden eens je pad hebben gekruist. Zo rijgen zich verhalen en herinneringen zich aaneen. Gisteren had ik een heel erg leuk gesprek die in het verleden ooit een een presentatie van me had bijgewoond. De persoon zelf herkende ik eerst niet maar de presentatie staat me nog wel bij als van gisteren.
Het was een van de eerstebijeenkomsten van Noordweb. Inmiddels bestaan noordweb niet meer maar ik kon in de wayback machine nog informatie achterhalen. In ieder geval was het ver voor mijn ICT Platform tijd. Waarschijnlijk voor 2000. Ik was toen manager van een groep internet specialisten bij KPN Datacenter. In die rol gaf ik regelmatig presentaties intern en extern over hoe we de dingen georganiseerd hadden. Ik werd gevraag om bij de eeste vergadering van Noordweb te komen vertellen over onze activiteiten. Noordweb was een initiatief van managers ICT van grote bedrijven. En dan met name de niet commerciele ICT bedrijven zoals Postbank, Freslandbank, KPN, Philpss. Dus de interne ICT leveranciers. De doelstellening werd als volgt omschreven:
De doelgroep bestaat uit ICT-managers werkzaam in het midden en groot bedrijf.
Gezamelijk worden er per jaar vier bijeenkomsten georganiseerd.
Om tot een waardevolle uitwisseling van informatie te komen, streeft NoordWeb
naar deelname van ongeveer 20 tot 25 personen per bijeenkomst. Uiteindelijk zal de
verzendlijst bestaan uit ongeveer 80 personen.
Achteraf een beetje de tegenhanger van het ICT Platform waar zich voornamelijk commerciele partijen bij aansluiten. Niet dat dat de doelstelling is in tegendeel we willen graag als ICT Platform een zo breed mogelijke vertegenwoordiging. Maar in de praktijk zijn het vaak de mensen met een externe focus die we er ontmoeten.
Wat dat betreft is er op de 30e een aardige ICT PLatform bijeenkomst samen met Senter Novem over Aspect Oriented Programming. Een erg inhoudelijk onderwerp.
Terug naar mijn gesprek gisteren. Het was erg leuk om zo terug te kijken en om te zien dat dat soort contacten ontstaan via sociale netwerken als Linkedin of Xing. (in dit geval ontstond het via Xing). Mijn gesprekspartner nam contact op om eens van gedachten te wisselen over SIOG en alles wat daarmee te maken heeft. Het werd een erg leuk gesprek. Alles kwam voorbij, de kracht en zwakte van het noorden,de potentie van de noordelijke ICT, Innovatiekracht, hoe breng je dit in beweging. We zaten duidelijk op een lijn. We gaan elkaar in de toekomst zeker weer ontmoeten n dat gaat dan vast niet weer 8 jaar duren.
En Noordweb? Dat is een aantal jaren gestopt maar ik denk dat er best nog wel ruimte voor is alleen hangt het af van mensen die de kar willen gaan trekken zoals bij zoveel initatieven. Misschien iets om vanuit het ICT Platform te initiëren?
Powered by ScribeFire.
Het waren 5 erg leuke dagen in Barcelona. Samen met je dochter door zo’n wereldstad dwalen heeft wel iets. De Ramblas, Antoni Gaudi, Olympische herinneringen, alles maakt dat Barcelona een Wereldstad is. De metro brengt je in no time van de ene plaats van de stad naar een totaal andere. Onze start was wel erg vertekenend want de spoorwegen hadden alles overhoop liggen. De reis van het vliegveld naar het centrum had veel oponthoud, de vele stewards op de stations waren wel behulpzaam maar het was een chaos. Later maakten we kennis met de Metro en dat was een geweldige ervaring.
Ik schreef al over onze ervaringen in een easy internet gelegenheid. Ik dacht dat ik eerst een 40 werkstations telde maar later telde ik een rustig en toen waren het er 80. Prima verbinding en wel grappig was dat bij het uitloggen Stelios ons bedankte met een boodschap voor het gebruik en tot slot de opmerking: “vergeet je rommel niet mee te nemen”.
We hebben nog een poos aan het strand gezeten, het was nog net strandweer. Daarna even wezen kijken bij het Forum van Barcelona. Een erg groots opgezet haven / strand / concertpodium / voorlichtingscentrum. Veel heel veel beton en trappen. het deed me denken aan de Euroborg en omgeving. Het was veel groter maar dat mag ook want Barcelona is ongeveer 30 keer zo groot als Groningen. Ze hadden er ook een Forum een voorlichtingscentrum over de geschiedenis van Barcelona. Een groots opgezet gebouw met veel foto’s en maquettes over de stad. Met als doel informatie te verstrekken. Ik hoop niet dat dit een voorbeeld is voor het Groninger Forum want er liepen meer personeelsleden rond dan bezoekers. Het was een nationale feestdag toen we er waren dus ik kan er niet helemaal een oordeel over vellen maar het oogde wel verlaten. En ik had niet het gevoel dat het de dag ervoor anders was.
Nu ik terug kom lees ik dat Kees van Twist weggaat en dat er vragen rijzen of het nu wel goed komt met het Groninger Forum nu de grote inspirator vertrekt. Er is natuurlijk een groot verschil. Het Groninger Forum komt in het centrum en dat in Barcelona ligt erg uit het centrum. Ik vraag me af hoeveel steden beschikken over een “Forum” met een soortgelijke doelstelling.
En natuurlijk blijft Gaudi je bij, met name de Sagrada FamÃlia. Aan deze tempel wordt als sinds 1881 gebouwd en er moet nog iets meer aan gebeuren dan een likje verf en een bezem er door heen. Oftewelhet is nog niet half af. Wat er inmiddels wel staat is erg imposant en alleen al het feit dat men na al die jaren er nog volop mee bezig is zegt iets over het unieke. Ergens deed het me denken aan het gebouw van de gasunie. Dezelfde pilaren die vertakken. Maar nu begin ik me wel op heel glad ijs te begeven want ik heb geen bouwkundige achtergrond. Voor mij waren er 2 duidelijke lijnen naar Groningen. Maar qua schaalgrootte natuurlijk niet te vergelijken. 5,1 miljoen inwoners in Barcelona. 0,18 miljoen in Groningen. Voor iemand die is opgegroeid en woont in een dorp is het veel. Het was erg leuk maar ook wel weer goed om thuis te zijn. Vanmiddag gefietst in de omgeving en dit is toch wel echt mijn thuis.
Oh ja en ik kan het niet eens zijn met Maxima, Gemma en ik herkenden de Nederlanders vaak al op afstand en dat waren er wel heel erg veel.
Powered by ScribeFire.
Er zijn van die dingen die je moet doen. Zoals met je dochter naar Barcelona omdat ze daar graag naar toe wil. En dan zit je opeens in Spanje in de wereldstad Barcelona. Met 5,1 miljoen inwoners toch echt wel een wereldstad. Deze keer wordt de weblog bijgewerkt vanuit een EasyInternetcafé. En ja ook hier is het erg oranje om ons heen. Het handelsmerk van de easy keten. Van vliegtuig maatschappij, cruises en dus ook internet café´s. Er zijn hier een 80 werkstations en daarvan zijn er een derde bezet. Midden op de middag dus ik kan me voorstellen dat het hier ook wel eens volzit. Even voldoende hierover, Gemma wil ook nog even haar mail bekijken en dan weer snel naar buiten.
Groeten uit Spanje.
Gisteren mocht ik een minisymposium bijwonen over digitale marktplaatsen. De bijeenkomst werd georganiseerd door NederlandBreedbandland. Het was niet de eerste keer dat ik te gast was bij Nederland Breedbandland (NBL).
NBL heeft tot doel om het gebruik van breedband te stimuleren. Soms lijkt het een overbodig want inmiddels is breedband met een redelijk snelheid te verkrijgen in Nederland. Er zijn een aantal aanbieders die voor nog geen 20 Euro per maand een verbinding leveren van 2-3 Mb/sec. Dat gaat dan vaak wel om een particuliere aanluiting, maar zodra er een zakelijke aansluiting gebvraagd wordt met hogere snelheden dan zijn de kosten vaak toch wel tegen de 300 Euro per maand. Voor heel veel kleinere bedrijven een groot bedrag. Zodra een MKB-er in een bedrijfsverzamelpand zit, zijn die kosten vaak te delen en dan is het haalbaar. Tegenwoordig wordt de internetontsluiting ook bij het vastgoed geleverd net als energie en facilitaire diensten. Het kost dan maar een paar dubbletjes per vierkante meter per jaar extra en dan is het geen enkel pobleem. Vandaar het initatief van NBL om een aandacht te besteden aan digitale marktplaatsen. Het gaat daarbij niet alleen om afnemers maar ook over aanbieders van diensten want die willen ook zo goedkoop mogelijk hun diensten kunnen leveren.
Een digitale marktplaats brengt vraag en aanbod bij elkaar en door het koppelen van de al bestaande markplaatsen kunnen diensten goedkoop binnen een groter gebied worden verspreid.
In het noorden kennen we de FrIX en de GnIX. Iets zuidelijker is er de NDIX die opstappunten heeft op 16 locaties waarvan 4 in Duitsland.
Daarmee heeft de NDIX een iets andere opzet. Het mag duidelijk zijn dat na de ICT Platform bijeenkomst van vorige week (met Oldenburg op bezoek) ik toch een beetje jarloers ben op die Duitse samenwerking ten zuiden van ons. Hoog tijd dat we ook op dat gebied de samenwerking zoeken en maximaal leren van de ervaringen van de NDIX. Dus zo snel mogelijk opstappunten creëren over de grens en een koppeling aanbrengen tussen GnIX en de NDIX zodat de diensten aanbieders bij ons in de regio ook hun diensten kunnen leveren in andere delen van het land. Daar zullen ongetwijfeld tegenargumenten tegenin te brengen zijn maar mij lijkt het een logisch verhaal. Voorbeelden zijn een ICT bedrijf in Appingedam dat diensten heeft voor bedrijventerreinen of een bedrijf in Groningen met een Hosted Ruby on Rails platform (sorry voor het jargon). Ik denk dat die bedrijven die ontstluiting zullen toejuichen. Zo zullen er wel veel meer bedrijven zijn. Ik denk dat we nog maar aan het begin staan van digitale marktplaatsen. Onze regio heeft veel ICT-ers binnen de grenzen. Veel meer dan er eigenlijk nodig zijn voor de regio zelf. Een goede verbinding naar andere markten en marktplaatsen is een absolute voorwaarde voor het ontwikkelen van digitale diensten. Daarmee is het ook mogelijk om aan rural sourcing te doen (zijn mijn vorige bijdrage).
Een uitgebreid verslag van de bijeenkomst is te vinden via Nederlandbreedbandland
De afgelopen vrijdag was het zo ver. Formeel heb ik de papieren getekend zodat mijn zelfstandigheid formeel wordt. Vanaf nu is het op mezelf, niet meer terug kunnen vallen op een grote organisatie of zoals laatst iemand zei, je kunt je niet meer verschuilen in een groot bedrijf. Klopt maar aan de andere kant mag ik nu duidelijker een verschil maken. Ik hoorde eens de uitdrukking: werken voor een groot bedijf is als plassen in een zwarte broek, je krijgt er een warm gevoel van maar je ziet er niets van terug.
Maar over de afgelopen 30 jaar geen kwaad woord. Ik heb heel veel mooie dingen meegemaakt en erg veel geleerd, samengewerkt met veel heel veel leuke lieve mensen. Ook waren er mensen waar ik minder een klik mee had maar ach die zullen ook wel een moeder hebben gehad die van ze hield denk ik dan maar. (hoewel ik me dat in sommige gevallen moeilijk kon voorstellen). De laatste categorie was trouwens zwaar in de minderheid. Eigenlijk maar een enkeling waar ik het niet mee kon vinden.
Ik dek dat ik nog vaak zal teruggrijpen op dat 30 jarig dienstverband.
De afgelopen week was er weer een van verschillende zaken. Zo was er de ICT platform bijeenkomst waar we OFFIS als gast hadden. Als er een ding van die bijeenkomst me is bijgebleven dan is het wel de potentie die de samenwerking heeft. Noord Duitsland en Groningen hebben zoveel overeenkomsten. Er is een prima verbinding, beide gebieden hebben een perifere ligging zoals dat heet. Oftewel, Groningen is niet het centrum van Nederland. Hetzelfde geldt voor Oldenburg. Beide regio’s en steden hebben een prima woon en leefklimaat. Er wonen veel mensen met bijzondere kennis en vaardigheden. Economisch niet zo booming als in de stedelijke omgevingen maar voldoende om uit te bouwen en er trots op te zijn. Zo vertelde iemand me over Rural Source. Een initiatief om uit te gaan van de kracht van de regio (landelijk gebied) en de voorhanden zijnde capaciteiten. Een model om eens beter te bekijken. Lokale capaciteit aanwenden om wereldwijde diensten te leveren. Klinkt mij als muziek in de oren.
Powered by ScribeFire.
Nou het is KPN gelukt. Vandaag belde mijn moeder dat ze een heel groot bos bloemen hadden ontvangen van KPN. Jaren geleden toen ik manager mocht spelen van een klachten afdeling bij KPN waren we als afdeling ook goede klant bij het bloemenhuis. De regio die we bedienden had 200.000 klanten en dan heb je bij een miniem percentage klachten toch al snel veel recht te breien. Een bloemetje is snel geregeld, vooropgesteld natuurlijk dat de klacht afgehandeld is.
Wat dat betreft staat er weer een klacht aan te komen. Mijn laptop heeft de geest gegeven. Voor iedereen die het wel eens heeft meegemeaakt een klein drama. De data had ik recentelijk weggeschreven dus dat is niet het probleem maar je bent je werkomgeving kwijt. Veel handige tooltjes zijn opeens weg. Inmiddels heb ik een ander Laptop maar je bent toch wel even bezig dat systeem naar je hand te zetten. Een van de laatste dingen die ik moest doen is de UMTS insteekkaart installeren. Hmmm, past dat niet. De nieuwe PC heeft een ander PCMCIA slot. Vanmiddag even bij de Primafoon geweest en daar had men wel een nieuwe kaart, die kost “maar” € 250,-. Terwijl het abonnement al € 50,- maand kost. Omruilen kon niet. Toch maar eens kijken hoe klantvriendelijk mijn oude werkgever is.
Een bloemetje helpt hier niet 😛
Misschien ga ik wel een netwerk van gedupeerden opzetten. Sinds kort is er weer een (voor mij) nieuw “social network” mogelijkheid. Deze keer onder de naam NING. We hadden al Xing (voorheen OpenBC), Linkedin, Friendster, Facebook, Hyves, en recentelijk werd ik uitgenodigd voor Ecademy. Ik zie door de netwerken het netwerk niet meer.
Bezoek groning
Ik zit me al een paar dagen af te vragen waarin Ning verschilt van al die andere. Voorlopig kan ik dus simpel netwerken oprichten. Al die andere omgevingen gaan meer uit van welke contacten je hebt. Ning gaat meer uit van het feit van welke netwerken je deel uitmaakt. Blijkbaar toch anders.
Ik heb gelijk het netwerk www.ictgro.ning.com opgezet. Maak je deel uit van de ICT scene in Groningen sluit je dan aan. Misschien kunnen we er het grootste Nederlandse netwerk van maken. Volgens mij zijn er 12.000 ict-ers in de regio. Meld je dus aan.En natuurlijk hoop ik van je te horen waar Ning in verschilt, want dat blijft me bezighouden.
Wat doen al die mensen daar dan?
Ik heb mijn moeder al vaker geciteerd in mijn blogs. Afgelopen week kwam ze ook in een paar gesprekken ter sprake. Ooit reden we samen over de ringweg van Amsterdam, langs al die hoge kantoorgebouwen. Ze keek en vroeg:
“Maar wat doen al die mensen daar dan?”
Opeens zag ik het door haar ogen. Mijn moeder is geboren in een tijd waarin je werk zichtbaar was. De bakker bakte brood. De boer werkte op het land. De postbode bracht de post. Maar wat doet iemand in een kantoortoren?
Die vraag blijft mij bij, vooral nu de wereld van werk zo verandert is. De industriële dienstverlening kwam pas later op. En als je daar nooit hebt gewerkt, is het lastig dat je er iets bij voor te stellen.
Zolang het werk duidelijk is – iedereen weet wat er moet gebeuren – lijkt het op hoe het vroeger ging. Een soort moderne arbeider. Maar het wordt ingewikkelder als een bedrijf verandert voortdurend, innoveert en nieuwe diensten ontwikkelt. Neem KPN als voorbeeld.
Vorige week werd mijn moeder gebeld met de vraag of ze een nieuwe dienst wilde afnemen. Ze zei van niet. Toch kregen ze een paar dagen later een brief waarin stond dat ze de dienst hadden aangevraagd. Kort daarna werd ze nog niet gebeld met de mededeling dat ze de dienst weer zouden uitzetten. En weer een paar dagen later kreeg ze een bevestiging dat de dienst werd geactiveerd.
Ze vragen of ik erachteraan wilde bellen.
Ik moest vier keer bellen voordat ik door het voice-responsesysteem kwam. Toen ik eindelijk iemand aan de lijn kreeg en mijn verhaalakte, werd bevestigd dat alles bij het oude zou blijven. Als goedmakertje boden ze een bloemetje aan. Met één klik was het geregeld. Ook het afhandelen van klachten is aanwezig. De medewerker kon zelfs al zien dat het bloemetje dinsdag bezorgd wordt.
Toevallig is het dinsdag Rodermarkt, dus ik ben benieuwd of het goed komt.
Samenwerken is geen vanzelfsprekendheid
Achter zo’n simpele bloemetjesactie gaat een wereld van samenwerking schuil. Er moeten afspraken worden gemaakt met bloemisten, of met een organisatie als Fleurop. Er moet een e-mail worden gestuurd of – nog een constructie – een digitale koppeling worden gebouwd. Maar hoe ziet de koppeling eruit? Welke systemen sluiten aan? Wie beslist erover?
Er moet overlegd worden. En dat gebeurt onder tijdsdruk. Projectgroepen moeten samenwerken, ook al heb je niet altijd voor het zeggen wie er in de groep zit. Laatst zei een stagiair:
“Dan zegt de baas toch gewoon dat het moet?”
Zo simpel is het niet. Mensen doen niet automatisch wat het bedrijf van ze verlangt. Soms door slechte leiding, botsende karakters, onduidelijke opdrachten of gebrek aan kennis.
Soms verbaas ik me erover dat het überhaupt nog lukt om binnen een grote organisatie dingen voor elkaar te krijgen.
En dat is misschien wel het antwoord op de vraag van mijn moeder:
“Wat doen al die mensen daar dan?”
Ze proberen samen te werken.
De kracht van kleine bedrijven
In kleine bedrijven is samenwerken eerder een vanzelfsprekendheid dan een uitdaging. Je hebt elkaar nodig. Veel kennis ligt buiten de eigen organisatie. Het mooie is: je kunt je partners zelf kiezen. Vaak op basis van eerdere ervaringen of via je netwerk. Tegenwoordig zelfs wereldwijd.
Ik kom steeds meer mensen tegen die daarom voor zichzelf beginnen. Niet vanwege de zekerheid, maar juist vanwege de vrijheid om met goede mensen samen te werken. De frustratie in grote organisaties – onwillige of onbekwame collega’s, toenemende werkdruk – is voor veel mensen een reden om het anders te willen.
Samenwerken, maar dan digitaal
komen Gelukkig komen er steeds meer tools om de samenwerking te ondersteunen. Ondertussen Google een nieuwe tool: Google Presentaties . Een soort PowerPoint, maar dan online — met de mogelijkheid om te chatten via G-talk.
Aanstaande donderdag is er weer een bijeenkomst van het ICT Platform. De presentatie is bijna klaar. De laatste situatie doen we waarschijnlijk gewoon online.
De afgelopen week was weer erg afwisselend.
Niet goed voor iemand die bezig is straks als zelfstandig ondernemer door het leven te gaan. Een ondernemer moet focussen hoor ik steeds. Daar ben ik het niet mee eens. Daar als het ongetwijfeld gaan in veel van mijn toekomstige blogs.
Inmiddels begint het realiteit te worden. Mijn bedrijf en ik zijn er, in zeer goede harmonie, uit. Onze wegen scheiden. Mijn wens voor een rimpelloze overgang lijkt uit te komen. Geen gedoe, heldere afspraken. Het houdt in dat ik maandag het telefoontje van mijn manager kreeg dat een en ander akkoord is.
Ik kreeg het telefoontje toen ik maandagavond in Eindhoven met de penningmeester de feiten van het Derde Wereld Fonds op een rijtje aan het zetten was. De stichting Derde Wereld Fonds heeft in haar 25 jarig bestaan bijna 2 miljoen Euro bijeengebracht voor projecten in de Derde Wereld. Het geld is afkomstig van (nu nog) collega’s, vaak met bedragen van 1 of 2 euro. We hebben er tientallen projecten mee gesteund. Inmiddels zijn er ook 4 bouwreizen geweest waar collega’s de handen uit de mouwen hebben gestoken. Reis- en verblijfskosten voor eigen rekening. Een heel mooie aanpak waar we als bestuur erg trots op zijn. De komende weken hebben we tentoonstellingen en recepties in het land.
Later in de week hadden we een ander heugelijk feit. We hebben de stichting ICT onderzoek en ontwikkeling Groningen (SIOG) opgericht. Deze stichting probeert het gat te vullen tussen ICT onderzoek en via prototyping de onderzoeksresultaten naar de maatschappij te brengen. Ons voorbeeld is OFFIS in Oldenburg die 15 jaar geleden ook met 2 personen zijn begonnen en inmiddels zijn uitgegroeid tot een club van 200 mensen. Vanuit het ICT Platform zijn we daar al jaren aandacht voor aan het vragen. Op 27 september gaan we er tijdens een ICT Platformbijeenkomst meer over vertellen.
Vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de lancering van de Leader Actie Groep (LAG) voor het Westerkwartier. De streek waar mijn roots liggen. Een leuke bijeenkomst. De LAG staat voor het stimuleren van de regio. Iets waar ik mij erg bij betrokken voel. Het gaat om initiatieven bottom-up en een deel gaat over innovatie in landelijke gebieden. Maar ook over cultuur en toerisme.
Zaterdag zijn we wezen lopen in het Westerkwartier. 40 kilometer door het mooie Westerkwartier. Prachtige plekjes gezien. Het was mooi weer en veel te beleven onderweg.
Nu is het natuurlijk een uitdaging al deze zaken te blijven steunen en er bij betrokken blijven. Aan de ene kant heb ik een sterke verbondenheid met de regio aan de ander kant relatie naar innovatief Europa. Er komen leuke lijnen bijeen.
Powered by ScribeFire.
Afgelopen vrijdag mocht ik een presentatie geven over kwaliteit bij een grote organisatie als afsluiting van hun “week van het handboek”. Ik werd er voor de vakantie al voor gevraagd en het verhaal zat al tijden in mijn hoofd. Mijn opzet was om het verhaal te vertellen aan de hand van mijn loopbaan. Ooit was de start van mijn loopbaan in het onderhoud van telefooncentrales. Als er ergens aandacht was voor kwaliteit dan was het daar wel. 30 jaar later kan ik moeiteloos de huidige systematieken vertalen naar die omgeving. Later in mijn loopbaan werd ik chef kwaliteitsbureau, manager klantenreakties en security officer. Dat lijkt wel niets met elkaar te maken te hebben maar niets is minder waar. Bij de laatste 2 functies heb je te maken met het afvoerputje van de organisatie. Veel wat mis gaat bij een organisatie komt daar terecht. De mate waarin een organisatie naar zijn eigen fouten durft te kijken is erg bepalend hoe men omgaat met kwaliteit.
Toen ik jaren geleden de overstap maakte van Telecom naar automatisering toen viel me het gebrek aan kwaliteits beleving binnen de IT op. Natuurlijk zijn er projecten en programma’s rond dit thema. Maar bij een gemiddelde IT-er is de klant ver weg. Een klant is vaak zelfs een abstract begrip. Recentelijk was er weer veel publiciteit over het aantal mislukte IT projecten en daar wordt ik zelf ook regelmatig mee geconfronteerd. Op zich ook niet verwonderlijk want de automatiseringsbranche is relatief jong. Tot op de dag van vandaag heeft de sector veel gezichten: van desktop, ontwerp, grootschalig IT beheer, programmeren en dan zijn er nog meer smaken te verzinnen.
Een IT-er die zegt dat hij alles kan, is op voorhand onbetrouwbaar. Maar weet een klant veel. Vaak wordt er iets beloofd wat achteraf niet waar te maken was ook al bij het begin. Wat dat betreft is kwaliteit mooi samen te vatten met de woorden van Bartje “doe as ie zeggen dan lieg ie niet”.
Kwaliteit is wat dat betreft ook vaak : “oude wijn in nieuwe zakken”
De laatste dag van juni is het altijd voor vader en zoon Hut TT dag. Het is vast prik. Jaren geleden stonden we op de camping “De Witte Zomer” met de caravan en gingen zo op de fiets naar het circuit. De laatste jaren gaan we op motor. Dit jaar ging ik bij Nieko achterop want hij heeft zijn motor rijbewijs.
Gisteren was het Champcars evenement op het TT – circuit een mooie gelegenheid om met de dochter eens op stap te gaan. Deze keer in de auto naar het circuit. We komen van de achterkant van het circuit aanrijden, daar is het altijd rustiger. We hebben genoten van het evenement. De sfeer eromheen was wat minder uitbundig dan de TT. Het geluid van de racewagens spectaculairder. Maar er zaten wel een aantal “weeffouten” in. Allereerst was het de organisatie op het laatste moment te binnen geschoten dat bij een Amerikaans evenement gebruikelijk is om met het volkslied te beginnen. Tranentrekkend en tenenkrommend was de uitvoering van de commentator die de noten niet haalde, vals zong en zeker zo mee kon doen met Idols omdat hilarisch was. Ik kan me niet voorstellen dat Amerikanen dat op prijs hebben gesteld. Bennie Jolink was ingehuurd voor het Nederlandse volkslied en dat stond als een huis. Ook iets om kippenvel van te krijgen maar dan positief. De inzegening vooraf was ook een Amerikaanse tint die een beetje bizar over kwam.
En dan de race. Vanaf de tribune niet te volgen! Door de pit-stops was volstrekt onduidelijk hoe de race verliep. Wel staan er her en der grote schermen langs de baan. Zo nu en dan was daar de race te zien maar tussendoor heel veel interviews, ook tijdens de race en het geluid van die interviews werd niet doorgegeven. Volstrekte onzin dus. De huurprijs van de schermen kost duizenden euro’s maar zo was het weggegooid geld. Bij de TT zijn er altijd de beelden van de race te zien. De eerste keer was dat een beetje vreemd want je kijkt naar de schermen en zo nu en dan flitsen de rijders voorbij. Net alsof het 2 verschillende werelden zijn een virtuele en een echte.
Iets wat mij al tijden boeit daar waar de virtuele wereld de echte ontmoet.
De informatieverstekking kan natuurlijk veel beter. Zorg voor draadloos en hou een website in de lucht met actuele informatie. Mensen met een PDA of een mobiel met Wifi kunnen het dan beter volgen. Je zou kunnen schakelen tussen beelden, standen verstrekken. Of het er ooit van komt? Voorlopig is het erg leuk om er naar toe te gaan, de sfeer te voelen, proeven en ruiken. Maar de Champcars race mag wat mij betreft nog wat gepimpt worden.
De scholen zijn weer begonnen en ik hoorde de afgelopen week een aantal mensen zeggen: mijn zoontje / dochtertje moet voor het eerst naar school. Een heel kenmerkend moment in de opvoeding van kinderen. Maar naar welke school moet ze? Ik dacht bij mezelf: “dit is nog maar het begin”. Want daarna komt de keus voor voortgezet onderwijs, het kiezen van de vakken, de keus voor het beroeps onderwijs en dan de keus voor stageplaatsen of afstuderen. In al die stappen spelen ouders in afnemende mate een rol. Uiteindelijk moet het resulteren in een zelfstandig leven. Natuurlijk zijn er altijd mensen die kunnen adviseren. Dat overkwam me afgelopen week toen iemand me vroeg om even met me te praten over het kiezen van een baan. De persoon in kwestie had zijn HBO – ICT studie afgerond. Zij eerste stap was om zijn CV op monsterboard te zetten. Vervolgens werd hij bedolven onder de telefoontjes en E-mails. Ik ken hem ook als iemand die al lang werkt met ICT en thuis al heel jong met zijn broer acief bezig was met open source. Maar nu wordt het serieus want welke aanbieding moet hij nu nemen?
Het was even wennen voor me want ik krijg vaak de vraag of ik nog een baan voor iemand weet maar dit was meer van: banen zat, maar welke is de juiste. De jongeman in kwestie was op zoek naar een bedrijf waar hij zich kan ontplooien en waar de verdienste goed is. Hij had gesproken met een bedrijf waarvoor hij 6 weken naar India moest voor een opleiding en daarna nog een aantal maanden daar aan het werk.
Een aantal grote bedrijven beloofden hem een lease Auto en met de constructie dat hij na het halen van ieder certificaat € 50,- per maand meer ging verdienen.
Hij had inmiddels ook een aantal kleinere bedrijven gespot maar dat leek hem toch griezelig wat hij kende iemand die een half jaar geen salaris had gekregen.
Eigenlijk stond zijn besluit al vast. Het wordt één van de grote dienstverleners. Aan de slag in een urenfabriek. Door het land reizend in zijn lease auto. Een avontuurlijk bestaan voor iemand van begin 20. In mijn periode als recruiter heb ik veel van die jongens aan tafel gehad. Uitgekeken op detachering. Na een aantal jaren wilden ze dan wel eens investeren in zichzelf. Niet meer steeds hetzelfde trucje doen. De omgeving wisselt dan wel steeds maar de inhoud blijft hetzelfde. We hadden er een naam voor detacheringsmoe. Vaak treedt het op als mensen wat ouder worden een een gezin krijgen.
Ik ben benieuwd of mijn jonge vriend ook die weg gaat, voorlopig kan hij aan de bak bij een gerespecteerd bedrijf in een boeiende baan.
Â
Gisteravond zat ik wat te kijken naar twitter en opeens begin ik de lol er wat van in te zien. Bloggen is leuk en ik vul met veel plezier mijn wekelijkse weblog. Soms gooi ik er een tussendoor zoals nu. Het is toch geen weer voor klussen, buitenshuis is er niet veel te beleven en ik ben op iets gestuit wat leuk is om te delen. Dus ga ik er maar eens goed voor zitten. Ik begin te tikken en langzamerhand ontstaat het verhaal. Het kost wel even tijd want er moet voor mijn gevoel altijd een lijntje in zitten en een kop en een staart. Kortom een half uurtje ben je er wel zoet mee. Ik zie aan de statistieken dat het merendeel van mijn bezoekers minder dan een half minuut op mijn site zitten. De laatste tijd zijn het rond de 160 per dag en over de 2000 unieke bezoekers per maand. Laatst zei iemand gekscherend: een gemiddelde dominee mocht willen zoveel toehoorders te hebben.
Met twitter is het toch wat anders. Ik kieper er gewoon een aantal kreten in en om naar twitter te kijken is nog leuker want er drijven allerlei zaken voorbij. Ik zag eergisteren Noonhat voorbij komen. Leuk voor die mensen die moeite hebben een lunchpartner te vinden. Even later zag ik iets waar ik al tijden naar uit kijk. Een online agenda die ik kan synchroniseren met Outlook en waar anderen vergader verzoeken in kunnen plaatsten. Ik ben al eens bezig geweest met Yahoo maar en met Google maar daar kon ik Outlook niet mee synchroniseren. Dat is wel een voorwaarde want de kantooragenda is leidend. Nu dus Time to meet. Gelijk een account genomen, alleen werkte synchroniseren niet.
Vanavond nog eens geprobeerd en ja nu kreeg ik de gegevens on line.
Dus wil je een afspraak met me dan kan je een vergader verzoek sturen. Je krijgt dan de tijdstippen terug die we beiden vrij zijn. Lijkt wat omslachtig maar ideaal als je een tijdstip moet vinden met meerdere personen want er kunnen meerdere personen gematched worden.
Het is het nog net niet. Maar leuk om te zien dat toepassingen die op een bedrijfsnetwerk mogelijk zijn nu ook met web 2.0 technieken in razend tempo voor internet beschikbaar komen.
Oh ja, wil je een afspraak met me maken? Via www.timetomeet.info/with/smile kan je een verzoek doen. Maar mailen en bellen mag natuurlijk ook gewoon.
Het voordeel van vakantie is dat je andere boeken en tijdschriften leest. Zo las ik een erg leuk artikel in National Geographic over zwermen. Een heel mooi artikel over hoe in zwermen geen leider is. Een zwerm schijnt een soort collectief intelligentie te hebben. Iedereen die wel eens een grote zwerm vogels heeft zien vliegen ziet dat de groep volgens prachtige bewegingen maken. Het lijkt wel of ze dansen. Mooie bewegingen. In het artikel beschrijven ze dat dat kan omdat vogels heel erg rekening houden met degene die vlak naast ze vliegen. Hetzelfde gedrag is waarneembaar bij mieren, bijen of vissen. Ik moest er vandaag aan denken toen ik in de tuin de vogels weer hoorde kwetteren (in het engels is dat twitteren). Ik volg zo nu en dan de gesprekken op [[wikipedia:Twitter]]. Ik moet toegeven dat de naam Twitter geweldig is gekozen. Het lijkt veel op het gedrag van een zwerm. Ik zie gebeurtenissen door twitterland trekken. Kijk je naar een individuele bijdrage dan lijkt het onzinnig maar volg je meerdere bijdragen dan ontstaan er partronen. Hoe die patronen ontstaan is onduidelijk. Er is niet één centrale coördinatie maar er zijn wel patronen waarneembaar. In het artikel stond ook te lezen dat er inmiddels projecten zijn met robotjes die elkaar ook beïnvloeden. De verwachting is dat met middelmatige intelligente robotjes toch slimme oplossingen gerealiseerd kunnen worden. Het doet me ook denken aan logistieke bewegingen. Een kennis van me werkt bij een eieren groothandel. Veel van die eieren worden getransporteerd naar een distributiecentrum in het zuiden van het land. Maar het distributiecentrum 15 kilometer verderop wordt bevoorraad vanuit het zuiden. Dit alles omdat er een coördinerende instantie is die dat zo heeft bepaald op basis van een economisch principe. Voor een leek als ik ben, gaat het om miljoenen eieren die worden belast met transportkosten in beide richtingen. Daarnaast is het ook nog om een volstrekt onnodige milieu belasting. Als het alleen ging om eieren was het nog tot daar aan toe maar ik vermoed dat het voor heel veel spullen geldt. Misschien dat het project met de robotjes hier oplossingen voor levert.
De vakantie zit er weer op. Morgen mogen we weer. De jaarlijkse feestweek bij ons in het dorp is altijd het slotstuk van onze vakantie. De afgelopen vrijdag vrijdag was de opening. Deze keer hadden we als stichting promotie 7huizen een jumpstyle festijn georganiseerd en het was een groot succes. Jumpstyle is waarschijnlijk al een beetje op de terugweg maar toen we de plannen maakten was het nog erg hot.
Het dorpsplein stond boordevol met belangstellenden en de opening van de week was een mooie afwisseling met muziek, dans, cart races en een demonstratie van houtbewerken met een kettingzaag. Inmiddels begint de site van het dorp een steeds grotere rol te krijgen in het geheel. Het aantal bezoekers is verviervoudigd. Gisteren waren er 266 bezoekers, en er komen spontaan steeds meer reacties en foto’s binnen.
De komende week zijn er nog een paar grote evenementen de braderie, de Billie Turf wandeltocht en de boerendag en de afsluitende Taptoe met vuurwerk. Eigenlijk schreeuwt het om een videoverslag van de onderdelen. In 2004 ben ik bezig geweest met het maken van foto’s van alle onderdelen. Het lijkt me een leuke klus voor de videoclub om hetzelfde te doen maar dan met video. Langzamerhand is dat geen complex gebeuren meer want met You tube is het een fluitje van een cent. Trouwens er zijn veel alternatieven. Wat dat betreft is het leuk om gebruik te maken van voor de hand zijnde middelen. Veel foto’s op een site zetten is vaak vervelend werk maar om het te uploaden naar Picasa of naar Flickr is een fluitje van een cent en de foto’s worden gelijk getoond in een slideshow. Filmpjes met Youtube en interviews via een podcast. Op die manier ontstaat er een samenhang van tooltjes. In een eerdere bijdrage noemde ik het begrip bricolage. De afgelopen week sprak ik met Jaap van der Graaf mede bestuurslid van het ICT Platform en hij was het begrip ook tegengekomen in een artikel waarin ook Howard Rheingold werd geciteerd. Howard was vorig jaar bij ons te gast. Even surfen leert ook dat er zelfs een CMS (content management system) is met de naam Bricolage. Ik maak gebruik van Joomla, maar de manier waarop is een en ander toepas sluit wel erg aan bij de term bricolage, handig gebruik maken van voor de hand zijnde middelen.
Ik hoop volgend jaar op een videoverslag van de feestweek, het hoeft niet fantastisch gemonteerd maar een verzameling filmpje om mee te beginnen.
Inmiddels zijn we weer thuis. De laatste week hebben we aan de Bodensee gestaan op de mooiste plek van de hele Bodensee vonden we zelf. Aan de rand van de camping aan het water. ’s Avonds hebben we een aantal keren een prachtige zonsondergang gezien. Zittend voor de caravan. Zelfs vanuit de caravan hadden we een prachtig uitzicht. Voor degene die ooit eens die kant op wil de camping Seeperl is een echte aanrader. Een vriendelijke eigenaar en de plaats Uhlingen biedt een prachtige uitvalsbasis voor allerlei uitstapjes. We waren ruim 20 jaar geleden ook al eens aan de Bodensee geweest maar van die vakantie herinner ik me alleen de muggen.
Gisteravond waren we weer thuis. De kinderen en hond waren erg blij ons weer te zien. vandaag uitpakken, schoonmaken en proberen de draad weer te vinden. Er stond heel veel mail te wachten waarvan het overgrote deel Spam. 🙂
Nog een weekje thuis wat rommelen en dan mag ik er volgende week weer tegenaan. Tussen al de mailtjes zat er ook een uitnodiging voor de Noord Sales Borrel. De borrel voor de accountmanagers in het noordelijke IT werkveld. De borrel is op 13 september in Proeflokaal Hooghoudt, Zuiderdiep (tegenover Pathé). Nu ben ik geen sales persoon maar ik denk toch dat ik er eens ga kijken want het wordt inmiddels de 4e borrel. Als het zo doorgaat zit ik er zo weer in.
De eerste vakantiedagen zitten erop en de laptop is nauwelijks uit de tas geweest. Maar het is nu weekend en voor mij altijd het moment om mijn weblog bij te werken. Dus even
vanaf een camping in het Zwarte Woud een kleine update. Het uploaden
gaat via een GPRS verbinding. Super traag, het lukt allemaal net.
Tot nu toe heb ik op de campings nog
geen Wifi kunnen ontdekken. Vorig jaar was dat anders bij de campings
aan de Oostzee. (voormalig Oost Duitsland). Daar was het wel maar dat
waren ook pas aangelegde campings.
De afgelopen weken zag ik ergens op TV
een camping eigenaar die draadloos internet aanbiedt als service. In
verleden bood hij het aan tegen betaling maar tegenwoordig gewoon als
basisdienst. Het is een beetje te vergelijken met stroom, water of
sanitair. Er zijn campings waar je moet betalen voor de douches. De 2
campings die we nu hebben gehad bieden het als service aan. Trouwens
de eerste camping aan de Moezel had wel een electriciteitsmeter per
plaats. Die moest worden uitgelezen en handmatig verwerkt. Toch een
beetje raar om anno 2007 nog alles met papier verwerkt te zien
worden. Zelfs het afrekenen was met bonnenboekje en een rekenmachine.
En op de camping stroomkasten met per plaats een electriciteitsmeter.
Die kasten zijn wel demontabel want ’s winter loopt de camping
regelmatig onder water. De laatste keer dat het erg hoog was was in
2001 toen stond er tegen de 3 meter water op de camping.
Het deed me denken aan een bezoek aan
het havengebied in Hamburg waar de omgeving ook berekend was op zo nu
en dan hoog water. Gewoon hoog bouwen en de onderste verdiepingen
waterdicht afsluiten. Dat is goedkoper dan alle dijken ophogen. De
Nederlanders staan bekend om het gevecht met het water maar Duitsers
hebben ook zo hun strubbelingen. Morgen waarschijnlijk een bezoekje
aan Schaffhausen, ook veel water (om over de regen van vanavond maar
te zwijgen)
Powered by ScribeFire.
Vorige week mocht ik mijn bijdrage leveren in de estafette column op frankwatching. Het was leuk om zo eens op een rijtje te zetten waar ik zoals gebruik van maak. Dat is bij ons thuis inmiddels een hele hoop getuige alle laadapparaten die door het huis zwerven. van de laptops, PDA, mobieltjes, bluetooth oortjes, batterijladers voor MP3 spelers etc. Het zou een uitkomst zijn als al die apparaten gebruik maakten van en 1 type voeding.
Het hebben is één maar het gebruik maken van is iets anders. Gisteren heb ik samen met Frank de motortoertocht voor de feestweek weer uitgezet. Ruim 10 jaar geleden was Frank mijn buurman en we reden samen eens een toertocht in Zeijen van motorclub Bartje. Dat was een erg leuke tocht en het leek ons leuk om ook eens zo’n tocht uit te zetten.
Dus gingen we op een dag aan d slag, pen en papier mee. Dat werd nog een hele klus want thuis gekomen moesten de routepunten op papier komen. Maar hoe zat het ook alweer en wat stond er geschreden tussen de regels want tijdens het uitzetten moet je wel eens terug en moeten de laatste punten aangepast worden. We besloten 2 keer per jaar een tocht uit te zetten een rit op koninginnedag en een op de eerste zaterdag van de feestweek. Inmiddels hebben we gisteren dus de 21e tocht uitgezet. Na afloop van de rit publiceren we de ritten op de site van ons dorp waardoor ook andere motorrijders de tochten nog kunnen rijden.
Inmiddels hebben we veel mooie plaatsen in het noorden gehad. Van Veenhuizen, Giethoorn, Appingedam, Blokzijl, Drentse dorpjes, het Groninger platteland en het Fries merengebied.
Langzamerhand hebben we er een routine in gekregen. We gaan op pad met de laptop op schoot, de laatste keer hadden we Eva van Tomtom op mijn PDA ook aan boord en we programmeren een plaats op afstand en gaan rijden. “Eva” houdt ons wel op de koers en zien we een leuk straatje dan rijden we er in zonder dat we ons zorgen hoeven te maken of we wel op koers blijven immers de route wordt zo weer opgepakt.
Gisteravond stuurde Rix me een leuke site: www.afstandmeten.nl hiermee kunnen heel mooi afstanden worden bepaald. Het begint er serieus op te lijken dat we een route kunnen uitzetten zonder hem eerst te hebben gereden.
Powered by ScribeFire.